นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
สายน้ำ สามแผ่นดิน #4
นกกะเต็น
...วัน​ที่ ๒๒ ตุลาคม ๒๕๔๘ วันนี้ระยะทางเหมือนเคย กว่า เแปดสิบกิโล​ได้กระมัง นาเตย อุดมไชย ทางลาดขึ้น​​เขาสูงก่อนไหลลง​ที่ราบของเมืองอุดมไชย ดูเส้นทางก็ไม่น่าย...

ตอน : เส้นทางแห่งความทรงจำ

วัน​ที่ ๒๒ ตุลาคม ๒๕๔๘ วันนี้ระยะทางเหมือนเคย กว่า เแปดสิบกิโล​ได้กระมัง นาเตย อุดมไชย ทางลาดขึ้น​​เขาสูงก่อนไหลลง​ที่ราบของเมืองอุดมไชย ดูเส้นทางก็ไม่น่ายาก ตามคำของพี่ๆ​ ​แต่สำหรับเรา ตื่นเต้นทุกวัน ยากทุกวัน ​ต้องขี่จักรายานมากินข้าวเช้า​​ที่ร้านครูใหญ่ เลย​เก็บของเก็บเต้นท์เสร็จทีเดียว ไม่​ต้องกลับ​ไปโรงเรียนอีก พี่วัชระว่า แก๋งออกก่อนเลย​ ​ไปก่อนกันสามคนน่ะแหละ​ เรา พี่ลาวัย์ น้องนุ่น เลย​ออกมาก่อน วันนี้ทางเริ่มต้นเรียบ ลาดขึ้น​ ลงเล็กน้อย มีเนินสลับให้​ได้ลอง​ใช้วิชา​ที่พี่ช้างแนะนำ ​ใช้เกียร์ให้​เป็น อาศัยแรงส่งเวลาขึ้น​เนิน ออกตัวมา​ได้สักสิบกิโล​ได้ พี่วัชระ ​กับพี่ช้างก็ตามทัน พอเริ่มขึ้น​เนิน คนอื่นๆ​ก็เริ่มทิ้งห่างออก​ไป สิบโมงแดดก็ร้อนจนหมดแรง​ต้องพักกินแอ๊ปเปิ้ลเติมพลังกันก่อน​จะขึ้น​ภูสูงอีกครั้ง มีพี่ธีรเดชปั่น​เป็น​เพื่อนอยู่​สักพัก แล้ว​ทุกคนก็ก้มหน้า ก้มตา ไต่ขึ้น​​เขาหาย​ไปหมด เ​ที่ยงแล้ว​รู้สึกเหมือนตัวคนเดียวจริงๆ​ นับหนึ่ง​ถึงร้อยแล้ว​พัก แล้ว​ก็เริ่มนับใหม่อยู่​หลายครั้ง จนพวกพี่ๆ​​ที่แวะซื้อของข้างทางมาทัน พี่วัชระว่านอนรอข้าวมาหาแล้ว​ก็ปูเสื่อนอนกันเลย​ อย่างนี้ ​ถ้ากินกันอิ่ม สงสัยเราอยู่​ท้ายอีกเหมือนเคย ​ไปต่ออีกหน่อย​แล้ว​กัน ดร,ประสิทธิ์มา​พร้อมกัน แล้ว​ก็เห็นหลังไวไว หาย​ไปอีก โอยหิวข้าว เจ็บใจจริงๆ​​ที่ไม่มีแรงปั่น​ได้เร็วๆ​อย่างคนอื่น ​พอดีพี่พะเยา​เอาข้าวมาส่ง กินตรงข้างทางนั้น​แหละ​เติมน้ำให้เต็มเข้าไว้ พยายามกินให้หมด ​จะ​ได้มีแรง ​เพราะขนมก็หมด ตังค์ก็ไม่มีติดมาสักกีบ ​จะขอยืม​ใครก็คงไม่รู้​จะยืม​ใคร​ที่ไหน ก็หาย​ไปกันหมดแล้ว​ ก้มหน้า ก้มตามปั่นจริงๆ​ เส้นทางเส้นนี้เคยมาปี​ที่แล้ว​ จำ​ได้ว่านั่งรถมาสมทบทีมเอ ​และบีตอนเ​ที่ยงคืนวันข้างขึ้น​ ทางสว่าง​เป็นเส้นสีขาวนวลดูงดงามมาก ​แต่ตอนนี้ ​พระอาทิตย์ร้อนระอุ มันใต้ผิวเหมือน​จะปุดออกมา รู้สึก​ได้เลย​ว่า หน้าขาร้อนผ่าว ผ่านจุดพักกินข้าว​ที่ช่างเก๊อะรออยู่​ มีหลายคนนั่งพัก เราแวะแค่เติมน้ำเย็นแล้ว​ก็ออก คุณหลีตามมา ​และก็ปั่นขึ้น​หน้า​ไป ใน​ที่สุดก็ถึงหมู่บ้าน​ที่จุดสูงสุด​ได้ ​ทั้งคุณหลี ​และแมนแวะพักชมวิว ยังมีแรง อย่าเพิ่งพักเลย​ ทาง​กำลังลง ​ไปหา​ที่พักข้างหน้าแล้ว​กัน แล้ว​ทางก็ขึ้น​ๆ​ลงๆ​อย่างนี้ตลอด ​จะพักก็เลย​ไม่​ได้จอด อาศัยพักเวลาขาลงอย่าง​ที่พี่ๆ​บอก ก็​ได้ระยะทางอีกแถม​ได้พักบ้างเล็กน้อย เหมือน​ที่ว่า ​ไปเรื่อยๆ​แล้ว​ก็ถึงเลย​ทีเดียว วันนี้เราปั่นผ่าน​เขาสูงมาแล้ว​ ขาลงนี้ เหมือน​ความทรงจำท่ามกลางแสงจันทร์ปี​ที่แล้ว​แว๊บมา​เป็นระยะ ต้นไม้สูงริมทางนี้ พ้นโค้งนี้ก็​จะถึงหมู่บ้านแล้ว​ บ้านนี้แล้ว​กันแวะลงจากจักรยานเสียหน่อย​ พี่สาวนั่งแกะถั่วดินอยู่​หน้าบ้าน ร้องทักทาย​และเชื้อเชิญให้นั่ง ทักถามว่ามาจากไหน ​เป็น​ใคร ​จะ​ไปไหน พอบอกว่า​เป็นคนไทย ปั่นรถถีบมาจากเมืองเชียงรุ้งเท่านั้น​ พี่สาว ว่าเก่ง แหมตุ้ยอย่างนี้ยังถีบรถไหว เลย​​ได้​แต่ขำ คงดูตลกจริงๆ​ ​เพราะเสื้อมันอึดอัดน่ะพี่สาว ​ที่ปั่นมานี้ก็ไม่​ได้ลดลงน่ะ กินเยอะทุกวัน อีกกี่หลัก​จะถึงล่ะจ๊ะ​ สามสี่หลักก็ถึงแล้ว​ เลย​ร่ำลาพี่สาวเข้าเมือง ก่อนออกพี่สาวยังเติมน้ำให้เต็มกระติกอีกด้วย ​และแล้ว​รถช่างก็ผ่านเรา​ไปก่อนถึงสี่แยกกลางเมือง เห็นธงสีส้มปลิวไสวอยู่​ข้างหน้า ใน​ที่สุดก็มาถึงโรงแรมอุดมคำหลังจากแวะถามคนในปั๊ม ปตท.ข้างทาง เวลา สิบหกนาฬิกาสามสิบนาที มีเวลาซักผ้า ตากเต้นท์นิดหน่อย​ พี่ช้างว่ารออยู่​ก็ไม่มี​ใครตามมาก็เลย​ปั่นมาเรื่อยๆ​ ชิว ชิว เยี่ยมจริงๆ​ ​ที่วันนี้ไม่โดนเก็บ

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1466 Article's Rate 7 votes
ชื่อเรื่อง สายน้ำ สามแผ่นดิน --Series
ชื่อตอน เส้นทางแห่งความทรงจำ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง นกกะเต็น
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ รูปภาพเล่าเรื่อง
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๕๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น