นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
สายน้ำ สามแผ่นดิน #3
นกกะเต็น
...วัน​ที่ ๒๑ ตุลาคม ๒๕๔๘ ​จะข้ามชายแดน​ที่บ่อหานวันนี้​ต้องทำเวลากันหน่อย​ตอนเช้า​เหมือนเคย​ที่พี่หมอชัยณรงค์นำโยคะ ยืดตัวก่อนออกเดินทาง ต้าจังทักว่าหน้าตาดูไ...

ตอน : ลาว..ดินแดนที่คิดถึง

วัน​ที่ ๒๑ ตุลาคม ๒๕๔๘ ​จะข้ามชายแดน​ที่บ่อหานวันนี้​ต้องทำเวลากันหน่อย​ตอนเช้า​เหมือนเคย​ที่พี่หมอชัยณรงค์นำโยคะ ยืดตัวก่อนออกเดินทาง ต้าจังทักว่าหน้าตาดูไม่ค่อยสบายเลย​ เราเองรู้สึกประหลาดใจ ก็ปกติดีนี้ ทางสูงๆ​ต่ำมาเรื่อยๆ​ อยู่​กลุ่มท้ายเหมือนเคยเส้นทางในเมืองจีน​เป็นหลุม ช่วงไหน​ที่พังมากๆ​ ก็​จะสกัดออกถมหินใหม่ก่อน​จะลาดยางทับ ​แต่ก็ไม่ทำให้เสร็จในคราวเดียว อย่างนั้น​เวลาผ่านก็​ต้องระวังเต็ม​ที่ หลบ​ได้ก็ดี หลบไม่ทัน หรือไม่มี​ที่​จะหลบก็เจ็บก้นกันหน่อย​ ​และก็หลบไม่พ้นจน​ได้ รถสวน ทางลง ไถลลงหลุม ​แต่พยายาม​จะ​เอารถขึ้น​ทางเรียบตามยาว รถเลย​พลิกล้มขวางกลางถนน วูบแรก​คือลุกไม่ขึ้น​​เพราะหัวลงพื้น สิ่ง​ที่คิดตามมา​คืออย่าให้เจ็บอย่างครั้งก่อนโน้นเลย​ ไม่งั้นคงไม่​ต้องปั่นจักรยานอีกแล้ว​ พี่ลาวัลย์ พี่หมอชรินทร์ พี่ช้างตามหลังมา ว่าแค่หมูแดง ถลอกไม่มาก โชคดี​ที่ใส่ปลอกแขนทำให้แผลไม่ลึกมาก​แต่ก็ขาดล่ะ ยังไหวไหม ไหวสิ แค่หัวเข่า​กับข้อศอกเท่านั้น​ คราวนี้เลย​ขี่เกาะกลุ่มกันมา สักพักเริ่มขึ้น​เนินอีก มีทางขรุขระ​เพราะจีน​กำลังทำถนนสายใหม่อยู่​​เป็นช่วงๆ​ ​กำลัง​จะผ่านหมู่บ้าน พี่ช้างว่า พักสักนิด มีบ่อน้ำประจำเมืองแวะล้างหน้า ล้างตัวสักหน่อย​ ก่อน​จะ​ไปต่อ ​จะทำให้รู้สึกดีขึ้น​ ​และพี่วัชระก็​ได้ขาหมูอร่อยจากในตลาดติดท้ายรถมาด้วย ​เมื่อ​จะเข้าเมืองบ่อหานนั้น​​เป็นช่อง​เขา​ต้องขึ้น​เนิน เสียงนับหนึ่ง​จนเกินร้อยทำให้มาจน​ได้ ตอนนี้แรงฮึดมีเยอะ น้ำหนัก​ที่มากกว่าทำให้รถลงทางเรียบ​ได้ไกล​และเร็ว เลย​แซง​ใครต่อ​ใครมาจนเกือบถึงด่าน ​เป็นการปั่นเข้าเส้นชัยอย่างน่าตื่นเต้น​ที่เดียว คอมพิวเตอร์​ที่ด่านยังไม่ตื่นตามคำพูดของหนิง​และหยก ทำให้​ต้องรอแสตมป์พาสพอร์ตผ่านแดนจีน จนเกือบบ่ายโมงจึงจัดการ​ได้ครบหมดทุกคน​และเริ่มเคลื่อนขบวนจูงจักรยานข้ามแดน ​ระหว่างช่วงจากด่านจีนจนถึงหลักพรมแดนนั้น​ ปั่นมา​กับพี่ลาวัลย์ คุยกันมาสองคน ว่า ตอนผ่านนี้บรรยากาศเปลี่ยน​ไปทันทีเลย​ ​เมื่อเข้าแดนลาว เงียบ ดูเยือกเย็นแกมเหงาอย่างไรไม่รู้ พอถึงหลักพรมแดนถ่ายรูปกันพอครื้นเครงก็ออกเดินทางต่อ ถนนในลาว​กำลังทำ ​เป็นลูกรังอัดแน่น บางช่วงก็​กำลังอัดหิน ทางลงตลอด พี่ช้างแนะนำว่าให้มองไกลแล้ว​มองใกล้ ​ถ้าทาง​เป็นหลุมก็ให้เลือกไลน์ดีๆ​ อย่า​ไป​ที่มีหิน​เพราะ​จะลื่น ระยะทาง​ที่ปั่นมานาเตยนั้น​​จะว่ายากก็ดูไม่ยาก ​แต่อากาศนี้สิ ทำให้คนอ่อนล้า​ได้มาก​ที่สุด ร้อนจริงๆ​ จนอยากหยุดพัก​แต่ในร่ม มองดูสองข้างทางแล้ว​ไม่เห็นมีร่มเลย​ต่างจากในจีน​ที่สุด ปีนี้รู้สึกมีหมู่บ้านมากขึ้น​ เด็กๆ​ก็มากด้วย เสียงทัก ซำ บาย ดี ดังตลอดทาง เราปั่นมาจนเจอพี่ลาวัย์​กับน้องนุ่น ​และเสือโย่ พี่หมอชัยณรงค์ ก็เลย​รวมกลุ่มกันเมาจนถึงนาเตย หมีผัด ชิ้นย่าง​ที่สามแยกดูน่ากินจริงๆ​ ​ต้องจ่ายเงิน​เป็นเงินกีบแล้ว​ ก่อน​จะข้ามลำน้ำเลี้ยวเข้าโรงเรียนบ้านนาเตย ​เพื่อร่วมกิจกรรมมอบของ เครื่องกีฬา จักรยาน เสื้อผ้าให้​กับโรงเรียน คืนนี้กางเต้นท์ อาบน้ำลำห้วย กินเนื้อย่าง กุนเชียงย่าง น้ำพริก ข้าวเหนียว ลาบคั่ว บนโต๊ะอาหารลาดใบตอง ดู​เป็นธรรมชาติมาก อร่อยล้ำ ​พร้อมเพลงด้นสด​ที่พี่หมอร้อง ทำนอง ลาบัมบา น่าอัดเทปจริงๆ​ น้ำค้างคืนนี้แรงใช่ย่อย​ต้องก่อไฟให้อุ่น ก่อนแยกย้าย​ไปนอน​เมื่อตอนสี่ทุ่ม

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1465 Article's Rate 7 votes
ชื่อเรื่อง สายน้ำ สามแผ่นดิน --Series
ชื่อตอน ลาว..ดินแดนที่คิดถึง --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง นกกะเต็น
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ รูปภาพเล่าเรื่อง
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๙๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น