นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๖ มกราคม ๒๕๔๗
LegendZenith: ภาค ตำนานผลึกแห่งฝัน #1
Fantasy
... เรื่อง​ราวการเดินทางตามหา​ความจริงของ "คริสตัล" ​และ​เพื่อน ๆ​ ในโลกแห่งแฟนตาซี ​ที่เหนือจินตนาการ อสูร เวทย์มนตร์ ปีศาจ ​และ ​ความลับของ "ผลึกแห่งฝัน" รอท้าทายจินตนาการอยู่​...​....

ตอน : Chapter I: ตำนานผลึกแห่งฝัน

กลางป่า​ที่รกทึบแสงจากดวงจันทร์ถูกบดบังด้วยกิ่งก้านของต้นไม้จนมืดมิด ร่างของผู้หญิงคนหนึ่ง​ วิ่งฝ่า​ความมืดมาอย่างร้อนรน เธอ​แต่งกายด้วยเสื้อผ้า​ที่ดูสูงศักดิ์ ห่อผ้าสีขาวเปื้อนเลือด ถูกโอบกอดอย่างระมัดระวัง ​แต่ด้วย​ความมืด​และรกทึบของป่า ทำให้เธอสะดุดอะไร​บางอย่างล้มลงบนพื้น เธอยังคงรักษาห่อผ้านั้น​ไว้อย่างสุดชีวิต
เสียงหัวเราะแหลมเล็กดังใกล้เข้ามา เธอพยายาม​จะลุกขึ้น​ ​แต่​ความเจ็บ​ที่
ข้อเท้าทำให้เธอหมดแรง​ที่​จะวิ่งต่อ​ได้ เสียงหัวเราะน่าขนลุกนั้น​ดังชัดเจนขึ้น​เรื่อย ๆ​ เธอค่อย ๆ​ แทรกตัวหลบเข้า​ไปในพุ่มไม้​ที่อยู่​ด้านหลัง มือของเธอสัมผัส​กับบางอย่าง​ที่เย็น​และเปียก มัน​คือแม่น้ำเล็ก ๆ​ ​ที่ไหลผ่านป่านั่นเอง

เธอร่ายมนตร์คาถาเบา ๆ​ แล้ว​วางห่อผ้านั้น​ลงบนผิวน้ำอย่างระวัง ​พร้อม​กับนำก้อนหินขนาดเท่าหัวแม่มือมีประกายแวววาวใส่ลง​ไป ก่อน​จะปล่อยให้ห่อผ้านั้น​ลอยหาย​ไปตามสายน้ำ​ที่คดเคี้ยว เธอหันกลับมาเผชิญ​กับเหล่าปีศาจหลายสิบตัวตรงหน้า​ที่ตามเธอมาทัน​พอดี​พร้อม​กับกลั้นใจยืนขึ้น​อย่างอ่อนแรง ​ความร้อนเริ่มแผ่กระจายมาจากตัวเธอ พื้นดินรอบ ๆ​ คล้าย​จะละลายลง​ได้​เพราะ​ความร้อน " ไฟนอลเบิร์น!!" เปลวไฟอันร้อนแรงระเบิดตัวออก​เป็นวงกว้างทำให้บริเวณนั้น​สว่างเหมือน​กับตอนกลางวัน พวกปีศาจถูกทำลาย​ไป​พร้อม ๆ​ กัน ​กับเธอ...​.

หลังจากเวลาล่วงเลย​​ไป ในเมืองอเล็กซ์ซานเดรีย (Alexsandrea) ​ซึ่งไกลออก​ไป ชาวเมืองอยู่​กันอย่างมี​ความสุข ตรงกลางเมืองมีปราสาทสีขาวตั้งตระหง่านอยู่​​ซึ่ง​เป็น​พระราชวังของ "เซอัส อเล็กซ์ซานเดรีย" ผู้ปกครองเมืองแห่งนี้ ​เป็นผู้มีพลังแห่งการรักษา ​และตอนนี้ องค์หญิงเอรี่ ​กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ดูกลมกลืน​กับชาวเมืองทั่ว​ไป ​เพื่อ​ที่​จะแอบออก​ไปเ​ที่ยวข้างนอก องค์หญิงแทรกตัวผ่านทางช่องโหว่ของกำแพงด้านหลังปราสาท ​ซึ่ง​เป็น​ที่ ๆ​ องค์หญิงรู้เพียงคนเดียว...​.

เด็กผู้ชายคนหนึ่ง​มีผมสีเปลวเพลิงดูแปลก​ไปจากชาวเมืองทั่ว​ไป ​กำลังวิ่งไล่นกขนสีแดงเพลิง​ที่บินอยู่​เหนือหัว​เขา

"รอก่อนสิไฟร์เยอร์" ​เขาตะโกนเรียกนกตัวนั้น​พลางแทรกตัวหลบผู้คน​ไปตามทาง​ที่สองข้างทางเต็ม​ไปด้วยพ่อค้าแม่ค้าตั้งร้านขายของต่าง ๆ​ เต็ม​ไปหมด ​แต่สุดท้ายก็​ไปชน​เอาเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง​เข้า

​ทั้งสองล้มลงคนละทาง "นี่เธอเดินยังไงน่ะ รู้มั้ยชั้น​เป็น.. " เอรี่เกือบ​จะพลั้งปาก​ไป

"ข.. ขอโทษ ฉันไล่ตามนกอยู่​น่ะ " ​เขาพูดแล้ว​พยายามลุกขึ้น​​ที่หัวเข่ามีแผลถลอกเลือดไหลซิบๆ​ ไม่หยุด

"มานี่.. " เอรี่ดึงแขนเด็กผู้ชายคนนั้น​เข้า​ไปในซ่องว่างเล็ก ๆ​ ​ระหว่างบ้านสองหลัง ​เพื่อให้ลับสายตาคน แล้ว​​เอามือวางบนหัวเข่า​ที่​เป็นแผล

แสงสีขาวสว่างขึ้น​มาแว่บหนึ่ง​ พอเอรี่​เอามือออกแผลก็หาย​ไปแล้ว​ ไม่มี​แม้​แต่รอยแผล​เป็น

"เวทย์แห่งการรักษา! " "ชู่ว...​ อย่าเสียงดังสิ " เอรี่จุ๊ปากห้าม เด็กผู้ชายคนนั้น​พยักหน้าตอบแล้ว​ลุกขึ้น​ยืน นกตัว​เมื่อกี้ก็บินวนลงมาเกาะหัว​เขา

"ไฟร์เยอร์ลงมา" ​เขายื่นแขนให้นกเกาะแทนหัวของ​เขา

"นกของเธอเหรอ?" เอรี่ถาม "ใช่เราโตมาด้วยกันน่ะ ​จะว่า​เป็นพี่น้องกันก็​ได้นะ " ​เขาพูดยิ้ม ๆ​

"ฉันชื่อเอรี่ เธอชื่ออะไร​เหรอ" เอรี่ถาม "คริสตัล...​เรียกว่าคริสต์ก็​ได้ " ​เขาตอบ

เอรี่ยื่นมือให้จับ " ยินดี​ที่​ได้รู้จักนะ" คริสต์ก็จับมือ​กับเอรี่​เพื่อ​เป็นการทำ​ความรู้จัก

"องค์หญิงเพคะ​! มาทำอะไร​ใน​ที่แบบนี้!?" เสียงผู้หญิงแก่ ๆ​ ดังมาทางข้างหลังคริสต์

"ออก​ไปให้พ้นนะเจ้าเด็กสกปรก!" คริสต์ถูกผลักให้ถอยออกห่างอย่างรุนแรง

"อะไร​กัน!" คริสต์ทำท่าไม่พอใจ "เสด็จกลับเถอะเพคะ​องค์หญิง" พูดจบหญิงรับ​ใช้คนนั้น​ก็พาองค์หญิงเดินออก​ไป

"ไว้เจอกันใหม่นะ" เอรี่หันมาบอกแล้ว​ยิ้มให้คริสต์เส้นผมยาวสลวยปลิวน้อย ๆ​ ทำให้คริสต์รู้สึกวูบวาบ​ที่หน้าอก " อืม!​ได้สิ " คริสต์ตอบแล้ว​เดินกลับ

บ้านของคริสต์อยู่​ด้านนอกเมือง คริสต์อยู่​​กับตา​ที่ชื่อ ฟีเธอร์ (Fether) ​และยายออร์เนีย (Ornea) ​ทั้งสองปลูกผัก​และเลี้ยงสัตว์​เพื่อนำ​ไปขายในเมือง

" คุณยายฮะวันนี้ผมเจอองค์หญิงด้วยล่ะ" คริสต์พูด​พร้อม​กับนั่งลง​ที่โตีะอาหาร

"จริงเหรอ...​ แล้ว​องค์หญิงน่ารักมั้ย..? " ออร์เนี่ยคิดว่าคริสต์พูดเล่น

" ฮะน่ารักมากเลย​ เค้าชื่อ เอรี่ ​แต่อยู่​ ๆ​ ก็มีคนในวังมาพากลับ​ไป " คริสต์ตอบ

" ​เอาล่ะ ๆ​ กินข้าวกันก่อนนะ เดี๋ยวค่อยเล่าต่อ " ฟีเธอร์นั่งลงข้าง ๆ​ แล้ว​พูด​กับคริสต์ น้ำเสียงเหมือนไม่ค่อยเชื่อซักเท่าไหร่
" ผมพูดจริง ๆ​ นะครับ​ " คริสต์ยังคงยืนยัน...​..

วัน​ต่อมาคริสต์ก็เข้า​ไปในเมืองอีก ​แต่ว่าไม่เจอองค์หญิงเลย​ คริสต์แหงนมองปราสาท​ที่ตั้งตระหง่านอยู่​ตรงหน้า ก็นึกอะไร​บางอย่างออก ​เขาเขียนข้อ​ความใส่กระดาษเล็ก ๆ​ แล้ว​ม้วนผูกติด​กับขาของไฟร์เยอร์​เอาไว้

" จำองค์หญิงเอรี่ ​เมื่อวาน​ได้ใช่ไหม " คริสต์กระซิบบอกไฟร์เยอร์​พร้อม​กับชี้นิ้วขึ้น​​ไป​ที่ปราสาท ไฟร์เยอร์ กางปีก รีบบินขึ้น​​ที่ปราสาททันที

ซักพักใหญ่ ไฟร์เยอร์ก็กลับมา​พร้อม​กับม้วนกระดาษเล็ก ๆ​ อีกอัน ในนั้น​เขียนว่า " ฉันถูกกักบริเวณอยู่​ ออก​ไปไม่​ได้ไว้พรุ่งนี้มารอ​ที่เดิมนะ "

...​.. คริสต์เดินกลับบ้านอย่างผิดหวัง ​ระหว่างทางกลับ คริสต์เบี่ยงตัวหลบเด็ก​ที่วิ่งสวนมา จน​ไปชน​กับคน​ที่ยืนอยู่​ข้างทางอีก

" เฮ้ นายน่ะ " เด็กผู้ชายผิวขาวซีด หน้าตาดี ใส่ผ้าคลุมสีดำแบบพ่อมด​ที่คริสต์ชนดึงแขน​เอาไว้ด้วยท่าทาง​เอาเรื่อง​
" เอ่อ.. ขอโทษ นะ ฉันไม่ทันระวัง " คริสต์ขอโทษแล้ว​ ​กำลัง​จะเดินกลับ​แต่ ​เขาก็ดึงแขนไว้อีก
" มันไม่ง่ายอย่างนั้น​หรอกนะ " ​เขาเดินเข้ามาใกล้ " รู้มั้ยฉัน​คือรอยน์ (Royn) ​และ พ่อฉัน​คือ ลอร์ด คาออส แห่ง ออซ์ ผู้โด่งดัง " ​เขาบอก คริสต์ปัดมือรอยน์ออกอย่างไม่พอใจ

" ก็ขอโทษแล้ว​นี่ " คริสต์หันหลังกลับ​ไป ​แต่พอก้าวเท้า​ได้ 2 ก้าว พื้นดินตรงหน้าก็เกิดระเบิดขึ้น​

" ขอโทษแล้ว​หาย หรือไง รอยน์ เดินเข้ามาอีกชาวเมืองแหวกออกจาก​ทั้งสองคน รอยน์กระชากคอเสื้อคริสต์ ​แต่พอเห็นจี้คริสตัล​ที่ห้อยคอของคริสต์อยู่​ ก็ชะงักแล้ว​ปล่อยมือทันที

" นั่นมัน .. ​ถ้าจำไม่ผิดนั่น​คือ ผลึกแห่งฝัน " รอยน์เอื้อมมือเข้ามาจ้บ ​แต่คริสต์ก็ปัดมือรอยน์ ออก​ไป
" อย่ามาจับนะ นี่​เป็นของดูต่างหน้าของแม่ชั้น "

"ผมสีเปลวเพลิง...​ มิน่าล่ะ ​เป็นผุ้สืบทอดนี่เอง " รอยน์จ้องมองผลึกนั้น​อย่างสนใจ ​แต่คริสต์ กลับไม่เข้าใจเรื่อง​​ที่รอยน์ พูด​แม้​แต่น้อย

"​ถ้า​ได้​ไปให้พ่อ คง​จะไม่เลวนะ ...​. ชั้นขอซื้อ​ได้ไหม...​ หนึ่ง​หมื่นเหรียญทอง ​เป็นไง?.. " รอยน์เสนอ ราคา​แต่คริสต์ก็ยังไม่ตอบ "งั้นเหรอ​เป็นของสำคัญนี่นะ.. อืมม...​ หนึ่ง​ล้าน​เป็นไง .. สองล้านล่ะ.. "

"ฉันไม่ขายให้แกหรอก" คริสต์ปฏิเสธเสียงแข็ง ทำให้รอยน์เริ่มหงุดหงิด "​ถ้างั้น.. ก็คง​ต้องแย่งมาสินะ" พูดจบสายฟ้าสีดำ ก็พุ่งออกมาจากฝ่ามือของรอยน์ เข้าหาคริสต์ จนคริสต์กระเด็น​ไปตามแรงนั้น​ ​ความเจ็บแผ่กระจาย​ไปทั่ว​ทั้งตัว คริสต์ค่อย ๆ​ พยุงตัวลุกขึ้น​มา

" เจ็บใช่มั้ย?.. ​ถ้าไม่อยากเจ็บอีกก็ส่งมันมา " รอยน์เดินเข้ามาใกล้​พร้อม​กับเอื้อมมือ​ไปจับผลึกแห่งฝัน ​แต่ก็​ต้องดึงแขนกลับ​ไปอย่างเร็ว

" อ๊ะ ร้อน อะไร​กัน.." รอบ ๆ​ ตัวของคริสต์มีไอจาง ลอยขึ้น​มา ​ความร้อนเริ่มแผ่กระจายออกมาจากรอบ ๆ​ ตัวของคริสต์ " แก ...​ ​ใช้เวทย์แห่งไฟ...​ แก​เป็นผู้สืบทอดของซิมโฟเนียจริง ๆ​ ด้วย" รอยน์ พูดแล้ว​ก็พยายาม​จะ​ใช้เวทย์มนตร์​กับคริสต์อีก ​แต่ลูกบอลไฟพุ่งออกจากมือของคริสต์เข้าโจมตีรอยน์ทันที จนรอยน์ผงะออก​ไปข้างหลัง

รอยน์ ทำท่า​จะตอบโต้​แต่ไฟร์เยอร์บินลงมาขวางก่อน " นกฟินิกซ์...​ ชิ ฝากไว้ก่อนเถอะ" พูดจบรอยน์ก็สบัดผ้าคลุมเดินหาย​ไป คริสต์ทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรงแล้ว​หมดสติ​ไปตรงนั้น​...​..

คริสต์ลืมตาขึ้น​มามองดูสถาน​ที่รอบ ๆ​ อย่างคุ้นเคย " นอนลงก่อนนะคริสต์ ...​ สลบ​ไปตั้งสองวันเต็ม ๆ​ เลย​นะ นี่ดีนะ​ที่คุณตาเค้า​ไปเจอเข้า​พอดี" ออร์เนียผลักให้คริสต์นอนลงเบา ๆ​

คริสต์ทบทวนถึงเรื่อง​​ที่​ได้เจอมาก็นึกสงสัยขึ้น​มา จึง​ได้ถามยายของ​เขาว่า " คุณยายฮะ.. จริง ๆ​ แล้ว​ ผม​เป็น​ใครกันแน่" คำถามนี้ทำให้ออร์เนียถึง​กับสะดุ้ง " เดี๋ยวยาย​จะ​ไปยกซุปมาให้นะ.." ออร์เนี่ยพยายามเปลี่ยนเรื่อง​

" ผมไม่หิวฮะ .. ผมสงสัยอยู่​นานแล้ว​ว่าทำใมผมถึงไม่มี​ส่วนคล้ายคุณตาคุณยายเลย​" ออร์เนียหยุดนิ่ง​ไปพักหนึ่ง​ " ยายก็เคยบอกแล้ว​ พ่อ​กับแม่ของเธอน่ะ เสียชีวิต​ไปตั้งแต่เธอยังเล็ก " ​แต่คริสต์ก็ยังไม่เชื่อ​และเต็ม​ไปด้วยคำถามเหมือนเดิม

"มีคนมาแย่งผลึกนี่" คริสต์ชูผลึกฝันขึ้น​มา "แล้ว​บอกว่ามัน​คือผลึกแห่งฝัน บอกว่าผม​คือผู้สืบทอดของซิมโฟเนีย แล้ว​ก็บอกว่าไฟร์เยอร์ ​เป็นนกฟินิกซ์" ออร์เนียทำท่าลำบากใจมาก

"บอก​เขา​ไปเถอะ...​ เราไม่ควร​จะปิดบังมาตั้งแต่แรกแล้ว​" ฟีเธอร์​ที่ยืนฟังอยู่​นานพูดแทรกขึ้น​มา ออร์เนียนั่งลงข้าง ๆ​ คริสต์ แล้ว​​เอามือข้างหนึ่ง​จับไหล่คริสต์ " เราสองคนไม่ใช่ครอบครัวแท้ ๆ​ ของเธอ ยายเจอเธอ​โดยบังเอิญ​ที่แม่น้ำในป่าหลังบ้าน ​พร้อม ๆ​ ​กับผลึกนั่น ​และไฟร์เยอร์" ออร์เนียเล่าด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย คริสต์รู้สึกสับสนอย่างมาก เรื่อง​​ที่รอยน์พูด มีน้ำหักขึ้น​มาทันที "บางที​ถ้าหาก​ไป​ที่ซิมโฟเนีย อาจ​จะ​ได้เจอ​กับพ่อแม่​ที่แท้จริงก็​ได้" คริสต์ คิดอย่างนั้น​...​.

ทันที​ที่ดวงอาทิตย์โผล่พ้นจากขอบฟ้าขึ้น​มา คริสต์รีบตรงเข้า​ไปในเมืองผ่าน​ไปสองวันแล้ว​ไม่รู้ว่า​จะ​ได้เจอ​กับองค์หญิงหรือเปล่า คริสต์เดินเข้า​ไปในซอกตึก​ที่เคยเจอ​กับองค์หญิง ก็เห็นว่า องค์หญิง รออยู่​แล้ว​

" หาย​ไปไหนมานะ...​. รู้มั้ย ฉันอุตส่าห์มารอทุกวัน...​." คริสต์เล่าเรื่อง​​ที่พบเจอมาให้องค์หญิงฟัง "ฉัน​จะ​ไปตามหาพ่อ​กับแม่" คริสต์พูดด้วยแววตา​ที่มุ่งมั่นแล้ว​ก็หัน​ไปมององค์หญิง​ที่นั่งฟังอย่างตั้งใจ

"เอ่อ.. ขออภัยพะยะค่ะ​" คริสต์เพิ่ง​จะนึกออกว่า ​กำลังพูดอยู่​​กับองค์หญิง อเล็กซ์ซานเดรีย องค์หญิงเอรี่หัวเราะคิกคัก " ไม่​เป็นไรหรอก เรียกว่าเอรี่ก็​ได้ ทำตัวตามสบายเถอะ"

"อะ...​. อืมม...​." คริสต์ยกมือขึ้น​เกาหัว "ว่า​แต่ ...​. เธอ​จะ​ไปจริง ๆ​ เหรอ ?" เอรี่ถาม "จริง ๆ​ น่ะสิ" "แล้ว​​จะ​ไป​เมื่อไหร่ล่ะ" เอรี่ถามอีก

"พรุ่งนี้เลย​.. แล้ว​ถามทำไมเหรอ" เอรี่มองคริสต์ด้วยแววตาแปลก ๆ​ เหมือน​จะอ้อนวอนอะไร​จาก​เขา "ให้ฉัน​ไปด้วยนะ...​. เบื่อวังแล้ว​" คริสต์ส่ายหัวปฏิเสธ " ไม่...​ ฉันไม่อยากให้​ใครมาเดือดร้อนด้วย นี่​เป็นเรื่อง​ของฉันคนเดียว" คำตอบนั้น​ทำให้เอรี่ไม่กล้า​จะพูดอะไร​อีก

แล้ว​เวลานั้น​ก็มาถึง คริสต์โยนสัมภาระออก​ไปทางหน้าต่าง แล้ว​จึงค่อย ๆ​ มุดตัวตามออก​ไป " ​ไปกันเถอะไฟร์เยอร์.." คริสต์กระซิบ​กับไฟร์เยอร์​ที่เกาะอยู่​บนขอบหน้าต่าง คริสต์หันกลับมามองดูบ้านก่อน​ที่​จะค่อย ๆ​ เดินออก​ไปทางท่าเรืออย่างเงียบๆ​
"เ​ที่ยวเรือลงใต้ ​จะออกแล้ว​.. ​ใคร​จะ​ไปก็รีบขึ้น​มา" เสียงนายท่าตะโกนบอกให้ผู้​โดยสาร​ที่ยืนเบียดเสียดกัน ​เพื่อขึ้น​เรือเดินสมุทร​ที่ทำจากไม้เนื้อดี​ทั้งลำ คริสต์เดินตรงเข้า​ไปถามนายท่าเกี่ยว​กับซิมโฟเนีย นายท่าทำท่าแปลกใจก่อน​จะตอบว่า "ซิมโฟเนียเหรอ...​ มันล่มสลาย​ไปสิบกว่าปีแล้ว​นี่" คำตอบนั้น​ทำลาย​กำลังใจคริสต์ไม่น้อย​แต่​เขาก็ตัดสินใจ​ที่​จะ​ไปตามหาแล้ว​

คริสต์ขึ้น​มายืนคิดเรื่อง​​ที่นายท่าบอกอยู่​บนดาดฟ้าเรือ ไฟร์เยอร์ก็บินลงมาเกาะข้าง ๆ​ คริสต์มองเห็น​ใครคนหนึ่ง​ ใส่เสื้อคลุม ใส่ฮู้ดแบบอำพรางหน้าตา​ส่วนบน เดินตรงเข้ามาทาง​เขา " คิด​จะ​ไปคนเดียวจริง ๆ​ เหรอ "

เสียงนั้น​ทำให้คริสต์จำใบหน้า​ที่อยู่​ใต้ฮู้ดนั้น​​ได้ทันที " อ.. เอรี่ " เอรี่เปิดฮู้ดออก แล้ว​ยิ้มให้​เขา " อะไร​กันอย่าทำหน้าแบบนั้น​สิ " เอรี่ตบไหล่คริสต์เบา ๆ​ " เปล่า...​."

สายตาของคริสต์มองเลย​​ไป​ที่ท่าเรือในจำนวนกลุ่มคนนั้น​มีชายแก่คนหนึ่ง​​ที่​เขาคุ้นเคยมาก​กำลังมองมาทาง​เขา "คุณตา...​" " อย่าลงมานะ " ฟีเธอร์ตะโกนบอก

"คริสต์.. เจ้าเลือกทาง​ที่ถูกแล้ว​ จงเดินตามทาง​ที่เจ้า​เป็นคนเลือกเอง" คริสต์คิดว่าฟีเธอร์​จะมาห้าม ​แต่ตาของ​เขากลับมาส่งถึงท่าเรือ ​ทั้ง​ที่​เขาแอบหนีออกมา " ครับ​ตา.. แล้ว​ผม​จะกลับมา...​." คริสต์บอกลาในขณะ​ที่ท่าเรือเหมือน​กับ​กำลังถอยห่างออก​ไปเรื่อย ๆ​ จนลับตา​ไป

" คริสต์...​" เอรี่เดินเข้ามาจับไหล่​เพื่อ​จะปลอบใจ " เออ...​. รู้หรือยังว่า ซิมโฟเนียอยู่​​ที่ไหน " คริสต์ส่ายหัวตอบ " เอ๋...​. ร้องไห้เหรอ " เอรี่ก้มมองคริสต์ " เปล่าซักหน่อย​ " คริสต์รีบหันหน้า​ไปอีกทางแล้ว​ยกแขนขึ้น​เช็ดน้ำตา

" ​เมื่อกี้...​ นายท่าบอกฉันว่า ซิมโฟเนียน่ะ...​ ล่มสลาย​ไปสิบกว่าปีแล้ว​ " เอรี่ตกใจ​ที่​ได้ยินเรื่อง​นั้น​ " แน่ใจเหรอ มันอาจ​จะ​เป็นแค่ข่าวลือก็​ได้นะ " เอรี่พยายามปลอบใจ

" ก็คง​ต้อง​ไปดูให้เห็น​กับตา...​" คริสต์พูดแววตากลับมาส่องประกายแห่ง​ความมุ่งมั่นอย่างเต็ม​ที่ ในขณะ​ที่เรือ​กำลังมุ่งหน้าลงใต้อย่างเต็ม​กำลัง...​...​..

 

F a c t   C a r d
Article ID S-122 Article's Rate 44 votes
ชื่อเรื่อง LegendZenith: ภาค ตำนานผลึกแห่งฝัน --Series
ชื่อตอน Chapter I: ตำนานผลึกแห่งฝัน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง Fantasy
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๖ มกราคม ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๔๔๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๐๒
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : M[i]Ng [C-692 ], [202.5.82.47]
เมื่อวันที่ : ๐๔ ส.ค. ๒๕๔๖, ๐๙.๓๖ น.

หุหุ สนุกมากเรยค่ะ​​ ปริ้นเก็บไว้แล้ว​​นะ ​​แต่ต่อๆ​​ อยากอ่านเรวๆ​​อ่า สนุกมากๆ​​เรยค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : เอรี่ [C-5538 ], [58.147.10.92]
เมื่อวันที่ : ๐๙ ส.ค. ๒๕๔๘, ๑๙.๓๓ น.

นุก มาก เลย​​ ค่า null

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น