นิตยสารรายสะดวก  Poem  ๓๑ สิงหาคม ๒๕๔๙
นิราศพัทยา
เมยานี

ตอน : บทที่ ๑ - ๑๙

 ๏ เมษายนฝนพรำฟ้าดำยิ่ง
จำต้องจากสองแควแต่ใจจริง
ไม่อยากทิ้งถิ่นฐานสักวันเดียว

ตัดความรักหักอาลัยไปเข้าค่าย
ก่อนจากไปไกลสุดฟ้าป่าเขาเขียว
ก่อนเคยชิดสนิทสนมแสนกลมเกลียว
แต่ปีเดียวรักเคยชื่นคงคืนมา

อธิษฐานวอนหลวงพ่อพุทธชินราช
ช่วยคุ้มครองให้แคล้วคลาดโปรดรักษา
ลูกสาบานยังยึดมั่นในสัญญา
โปรดเมตตาช่วยดลใจคนไกลนั้น

ขอวอนว่าอย่าเปลี่ยนแปรแม้เพียงนิด
รอมิ่งมิตรเชยชิดอยู่เป็นคู่ขวัญ
รักษาตัวรักษาใจให้แก่กัน
แล้วสักวันพบกันแน่ขอแค่รอ


๏ จะกล่าวถึงการเดินทางในครั้งนี้
อันน้องชายแล้วยังมีซึ่งแม่พ่อ
ส่วนตัวฉันสำคัญนักมิอยากยอ
เป็นต้นตอการเดินทางครั้งนี้เอง

คิดแผลงแผลงแต่งนิราศอนาถนัก
แต่กวีต้องไว้ศักดิ์นั่นถูกเผง
กวีหญิงแต่หัวใจไม่นักเลง
ไม่ข่มเหงผู้ใดให้ตรอมตรม


๏ ถึงวัดคูหาสวรรค์นั้นยังคิด
มิเคยชิดให้จิตชื่นแสนขื่นขม
ด้วยเส้นทางห่างไกลใจระทม
มิได้ชมแม้นพักตราพี่ยาเลย

อันคูหาสวรรค์นั้นคงสุข
แต่น้องทุกข์แสนหนักยากเฉลย
ยังพรึงพรั่นหวั่นใจดุจไม่เคย
ขอพี่เอ่ยคำรักอีกสักครา


๏ ถึงบ้านคลองคลองหายมลายสิ้น
ด้วยเหตุเขาคงถมดินและหินผา
ถมคูคลองอาจเต็มได้ในไม่ช้า
ถมความรักนี่ล่ะหนากว่าจะเต็ม

ต้องเพาะบ่มอารมณ์รักสมัครใคร่
แต่นานไปอาจไร้รักสักปลายเข็ม
คำรักแท้แพ้ชิดใกล้ใจถูกเล็ม
เมื่อหมดหวานนั้นคงเค็มประดุจดิน


๏ ถึงต้นหว้าหว้าเกลื่อนหล่นบนพื้นนั่น
ยังนึกจำคำประพันธ์ท่านครูสิ้น
สุนทรภู่ท่านกล่าวไว้เคยได้ยิน
ฤๅค่านิยมสังคมสิ้นกุลสตรี

เมื่อสุกงอมหอมหวนจึงควรหล่น
อยู่กับต้นอย่าให้พรากไปจากที่
อย่าชิงสุกก่อนห่ามไม่งามดี
เมื่อบุญมีคงจะมาอย่าปรารมภ์

แวะซื้อพวงมาลัยมาไหว้พระ
สักการะอธิษฐานให้เหมาะสม
ช่วยปกปักรักษาชื่นอารมณ์
ปลอดภัยสมตั้งจิตอธิษฐาน


๏ ถึงหนองอ้อรอรักสมัครชื่น
ทุกวันคืนที่อื่นใดไม่เหมือนบ้าน
เอารักใดในโลกหล้ามาเปรียบปาน
รักของมารดานี้ไม่มีเลย

รักมารดาท่านให้ไม่หวังตอบ
เต็มใจมอบให้ล้วนมิควรเฉย
ดูแลท่านทุกเวลาอย่าละเลย
เป็นบุญไม่ให้ใครเย้ยว่าใจพาล


๏ ถึงมหาวิทยาลัยนเรศวร
ชนทั้งมวลควรระลึกถึงคุณท่าน
กอบกู้ผืนแผ่นดินไทยให้ลูกหลาน
แต่โบราณที่เลยผ่านเนิ่นนานมา

เห็นทุ่งนากว้างใหญ่ให้คิดหวน
ถึงรักเคยเชยชวนเสน่หา
ทุ่งนากว้างร้างไกลใจโศกา
รักพี่กว้างดุจทุ่งนาหรือว่าไร


๏ ถึงน้ำยมสนมสนิทเคยชิดชื่น
ชื่นชิดกันทุกวันคืนรักลื่นไหล
ไหลลื่นดุจทางสาครขอวอนใจ
ใจวอนว่าอย่าให้ไหลไปจากกัน

ยินสำเนียงเสียงเพลงบรรเลงแว่ว
ฤทัยแผ่วแล้วคำนึงถึงคนนั้น
ใคร่ครวญเห็นอาจเป็นเพราะเราคู่กัน
มาแต่ชาติไหนนั่นฉันสุดรู้


(โปรดติดตามตอนต่อไป)
 
F a c t   C a r d
Article ID S-1119 Article's Rate 19 votes
ชื่อเรื่อง นิราศพัทยา --Series
ชื่อตอน บทที่ ๑ - ๑๙ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง เมยานี
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๑ สิงหาคม ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๑๙๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๘๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น