นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๕ กรกฏาคม ๒๕๔๘
สาวข้างบ้าน #1
รันนรา
...บ้านของผม​เป็นบ้านไม้กึ่งปูนหลังใหญ่ พื้นยกสูง..พอ​ที่​จะกั้นห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ​ ​ได้ ชั้นบน​เป็นห้องนอนของแม่​กับพ่อ.....

ตอน : 1

บ้านของผม​เป็นบ้านไม้กึ่งปูนหลังใหญ่
พื้นยกสูง..พอ​ที่​จะกั้นห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ​ ​ได้
ชั้นบน​เป็นห้องนอนของแม่​กับพ่อ..ขึ้น​​ไปอีกชั้น​เป็นห้องผม​กับน้องอยู่​ติดกัน
ห้องผม​จะมีระเบียงยื่นออกจากตัวบ้าน​ไปเล็กน้อย..​เป็น​ที่​ที่ผมมัก​จะ​ใช้นอนเล่น​และอ่านหนังสือ
​และบางทีผมก็​เอาไว้พักสายตา มองลอดกิ่งใบของต้นมะม่วง​ที่ปลูก​เป็นรั้วนั้น​​ไปบ้านข้าง ๆ​
​ซึ่งมี​แต่ป้าชั้น​กับลุงขาว..อาศัยกันอยู่​เพียงสองคนเท่านั้น​
นาน ๆ​ ทีผมจึง​จะมอง​ไป​ที่บ้านหลังนั้น​สักที
****

​เพื่อนบ้านหลังนี้ มี​ความสัมพันธ์​ที่ดี​กับบ้านของผม​เป็นอย่างมาก
แค่กิ่งมะม่วงยื่นเลย​เขตเข้า​ไปหน่อย​ ลุงขาวก็ช่วยมาตัดให้
ไม่สนใจว่า​จะมีดอกมีผลติดอยู่​มากน้อยแค่ไหน
แค่ผมเปิดเพลงเสียงดัง​ไปนิด..แกก็ช่วยเตือนด้วยการตะโกนบอกว่าเบา ๆ​ หน่อย​โว้ย
แม่เคยบอกว่าชีวิตของป้า​กับลุงคู่นี้น่าสงสาร
ลูกเต้าโตแล้ว​ก็ย้ายหนี​ไปหมด..​เพราะการปากร้ายขี้บ่นของแกนี่แหละ​
ลุงขาว​เป็นทหารเก่า..เจ้าระเบียบ​และดุชะมัด
​ส่วนป้าชื้น​เป็นครู ครูแก่ใส่แว่นเหมือนครูไหวใจร้ายเดี๊ยะเลย​
มาวันหนึ่ง​บ้านนี้ก็มีสิ่งน่าสนใจเกิดขึ้น​มา
คืนนั้น​ประมาณสี่ทุ่ม..ผมก็​ได้ยินเสียงรถวิ่งเข้ามาจอด
​พอดีผมยังไม่หลับ..นั่งทำการบ้านงุด ๆ​ อยู่​บนโต๊ะเขียนหนังสือ
จำ​ได้ว่าช่วงนั้น​​เป็นช่วงเตรียมสอบเข้ามหาฯลัย..​ต้องขยันทำการบ้าน​และอ่านหนังสือจนดึก​เป็นพิเศษ
ด้วย​ความแปลกใจ..นานเท่าไรแล้ว​นี่​กับการ​ที่​จะมี​ใครมาเยี่ยมป้า​กับลุงคู่นั้น​
ผมเลย​เดินออก​ไปดู​ที่ระเบียง มองลอดใบมะม่วงออก​ไป
เห็นรถยนต์คันหนึ่ง​ ยี่ห้ออะไร​ไม่​ได้สังเกต สังเกตคน​ที่ก้าวออกมาจากรถมากกว่า
หนึ่ง​​เป็นชายอายุคงไร่เรี่ย​กับพ่อของผม..สอง​เป็นหญิงอายุก็คงใกล้เคียง​กับแม่ของผม
​ส่วนอีกหนึ่ง​..อุว๊าว!
ผมขยี้ตา
หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ..ขณะ​ที่ตะลึงจ้องมองภาพ​ที่เห็นตรงหน้า
*****
​จะบรรยายว่ายังไงดี?
ร่างผอมเล็ก..ในเสื้อยืดขาวลายการ์ตูนสีชมพู ยืนอยู่​ใกล้โคมไฟแสงสีส้ม
มันอาบร่างของเธอ..จนผิวขาวใส..ผมดำปรกหน้าผาก..ตาหวานปากแดง..อายุอานามยังคะ​เนไม่ถูก
​แต่พอเหลือบตาลง..กางเกงขาสั้นสีขาวนั้น​..ทำให้ผมรู้ว่าเธอคงไม่เด็กกว่าผม​ไปสักกี่ปี
ขาสวยออกขนาดนั้น​
**********

ในอ้อมกอดของเธอมีอะไร​ชนิดหนึ่ง​
สีน้ำตาลเข้ม มองแทบไม่เห็นอันไหนหัวอันไหนหู
เห็น​แต่ลิ้นแดง​ที่แลบออกมา
มันพยายามดิ้นรนให้พ้นอ้อมอกของเธอ..ส่งเสียงงี๊ดง๊าด
เธอจุ๊ปากขมวดคิ้ว..แล้ว​ก็ยอมปล่อยลงบนพื้น
พอเธอยืดกายขึ้น​..ผมก็​ต้องเปลี่ยนใจ
​พร้อม​กับการกลืนน้ำลาย..ผมเดาใหม่ว่าเธอคงอายุเท่าผม
ยอมให้แก่กว่าสองปีเลย​เอ้า
เอื๊อกส์
**************

เช้า​วันนั้น​ผมเลย​​ต้องตื่นเช้า​​เป็นพิเศษ
ประตู​ที่​จะเปิด​ไประเบียงถูกทำงานอีกครั้ง หยั่กไย่ฝุ่นผงร่วงกราว
มันถูกปิดตายมานานแค่ไหนแล้ว​นี่?
ผมฉวยไม้กวาดมากวาด..ทำ​เป็นคนขยัน​แต่เช้า​
สายตาก็ชำเลืองข้ามรั้ว..รถคันนั้น​ยังจอดอยู่​..เธอยังไม่กลับแน่ ๆ​
เธอคงมาเยี่ยมป้า​กับลุง​พร้อม​กับแม่​และพ่อของเธอ..วันนี้​เป็นวันหยุด..เธอคงไม่รีบกลับ
​แต่ทำไมตื่นสายจัง?
กวาดจนไม่รู้​จะกวาดอะไร​..เธอก็ยังไม่ตื่น
เลย​​เอาเสื่อมาปูนอน..ฉวยหนังสือเล่มหนึ่ง​ติดมือมาด้วย
อากาศยามเช้า​สดชื่น..เสียงนกกาฟังแล้ว​เพลินดีจัง
ยกมือ​ที่มีหนังสือขึ้น​อ่าน
แล้ว​ก็หลับปุ๋ย
ตกใจตื่นขึ้น​มาอีกที​เพราะ​ได้ยินเสียงหมาเห่า
​พร้อมกันนั้น​ก็​ได้ยินเสียงตวาดเล็ก ๆ​ ของเจ้าของหมา
ค่อย ๆ​ หรี่ตาดู แล้ว​ก็ใจหายวาบ
เธอมาอยู่​​ที่ใต้ต้นมะม่วงนั้น​ตั้งแต่​เมื่อไร?
รีบพลิกตัว..บอกตัวเองไม่​ได้เหมือนกันว่าทำไม​ต้องแอบดูเธอ
มันตื่นเต้นไงก็ม่ายรุ
แสงยามเช้า​ยิ่งทำให้ทุกอย่างกระจ่างชัด
สาวน้อยคนนี้ไม่ว่า​จะดูมุมไหนก็น่ารักเหลือเกิน
เธอสดใสอยู่​ในเสื้อเชิร์ตรัดรูปไร้แขนสีอิฐ ​ซึ่งช่วยขับเน้น​ความขาวเนียนของผิวให้เห็นชัดยิ่งขึ้น​
เธอ​กำลังวิ่งตามหมาของเธอ..​ซึ่ง​กำลังกระโดดหยองแหยงแล้ว​โก่งคอเห่าอย่าง​เอา​เป็น​เอาตาย
อ้าว..มัน​กำลังเห่าผมหรือนี่?!?
เธอส่งเสียงเรียกหมาของเธอ
"รัน..เห่าอะไร​อะ..รัน..เงียบนะ!!"
ผมยกมือแตะริมฝีปากตัวเอง..ผมไม่​ได้เห่าซะหน่อย​
"แน่ะ..ผิด​ที่หน่อย​เดียวทำตัวเหลวไหลใหญ่แล้ว​..ฉันบอกให้เงียบไง.."
เจ้าหมาตัวนั้น​ก็เชื่อฟังเจ้าของเหลือเกิน..มันกระโดนสี่ขาลอยจากพื้นแล้ว​เห่าอย่าง​เอา​เป็น​เอาตาย
โดดหยอง ๆ​ เหมือนหมาการ์ตูนไม่มีผิด
เธอเหลือบตาขึ้น​มอง..มองว่าหมาของเธอเห่าอะไร​
ผมหลบวูบ
หลบทำไมตอบไม่​ได้..​แต่ให้ตาย..ไม่กล้าสบตา​กับเธอจริง ๆ​
"เห่าอะไร​นะ..ลูกมะม่วง?..เกิดมาไม่เคยเห็นรึไง?..หรือเห่ามดแดง?.."
มันยังเห่าไม่หยุดยั้ง
"มานี่มา..เห่าอะไร​ง่าย ๆ​ อย่างงี้แล้ว​​จะอยู่​​ที่นี่​ได้หรือนี่..เรา​ต้องอยู่​อีกหลายวันเชียวนะ..กว่า​จะสอบเอ็นท์ฯเสร็จ...​"
รู้สึกว่า​เธอ​จะจับหมากระต่ายตัวนั้น​​ได้แล้ว​
​ได้ยินเสียงมันครางงืดๆ​
"เก็บเสียงไว้ดีกว่า..​เอาไว้เห่า​ใคร​ที่ชอบแอบดูชาวบ้าน..หรือ​ถ้า​จะให้ดี..กระโดดกัดลูกกระเดือกเลย​..รู้ไหม?"
ผมกลืนน้ำลาย ลูกกระเดือกแหลมเปี๊ยบกระดกขึ้น​ลง ตัดสินใจ​จะเถียงลง​ไปว่าผมไม่​ได้แอบเสียหน่อย​..เธอก็หันหลังเดินจาก​ไป
มี​แต่เจ้าหมาตัวนั้น​..มันวางสองขาไว้ตรงบ่าของเธอ มองผมเขม็ง..แล้ว​เห่า
"อ๋อง"

นั่นมันหมาแน่รึเนี่ย?
ผมเก็บภาพนั้น​ไว้ในหัวใจ​โดย​ที่ตัวเองไม่​ได้สั่ง
มัน​เป็น​ไป​โดยอัตโนมัติ..ยิ่งกว่าชิปตัวใดในโลก​จะทำ​ได้
มัน​เป็นการสั่งการของหัวใจ..ไวเสียกว่าแสง..วาบเดียวเก็บลึกถึงก้นบึ้ง
"ตายล่ะหว่า..ไอ้รัน..เอ็งชื่อเหมือนหมาของเธอเลย​..แล้ว​เธอ​จะแยกออกรึว่าเอ็ง​เป็นหมาหรือคน?"
ผมรำพัน​กับตัวเอง
ดีดผึงจากเสื่อ​ที่นอนนั้น​..ทำให้หนังสือกระเด็นหวือออกจากอก
กระทบ​กับสันกำแพงแล้ว​กระเด้งตกลง​ไปในเขตรั้วบ้านเธอ
ผมตกใจ..​จะเชื่อไหมนี่ว่าผมไม่​ได้ตั้งใจ
เช็ดริมฝีปากตัวเองเล็กน้อย..​พระเจ้าเข้าข้าง ซาตานเข้าทางดีแท้
ผมยักคิ้วให้​กับตัวเอง
*****
สำรวจตัวเองในกระจก
หนุ่มน้อยตัวสูง..​ต้องก้มเล็กน้อย​เพื่อดูทรงผม
จริง ๆ​ ไม่​ต้องดูก็​ได้..ก็มันตั้งชี้โด่เด่​ไปคนละทิศละทาง..มีบ้าง​ที่โน้มลงมาปิดหน้าผาก..คิ้วเข้มเหมือนแม่...​ตาโตเหมือนพ่อ..จมูกก็เหมือนพ่อ..​แต่ปากหนาเหมือนแม่
ขมวดคิ้วเล็กน้อยให้ดูหล่อเข้าไว้
ยิ้มให้ตัวเอง...​สำรวจลักยิ้ม​ที่มีบ้างนิด ๆ​ พอ​เป็นพิธี
แล้ว​ใส่เสื้อผ้า

**********

ลงมาเจอแม่..แม่ขยี้ตา
"มา​เอาเงิน​ที่แม่นี่.."
ผมงง
"ซื้อไรครับ​?"
"ถ่านใส่นาฬิกาไง..มันหมด​ไป​เมื่อไรไม่ยักรู้แฮะ?"
ผมยิ่งงงหนักขึ้น​ มอง​ไป​ที่นาฬิกาข้างฝา มันชี้แปดโมงสี่สิบ
"หมดเสีย​ที่ไหนล่ะแม่..ก็เห็นมันเดินแหง่ก ๆ​ อยู่​นั่น.."
"อ้าวเหรอ.." แม่ทำ​เป็นอุทาน "นึกว่าสองทุ่มกว่า..ไม่น่าเชื่อว่าลูกแม่​จะตื่นเช้า​ในวันหยุด​กับ​เขา​ได้.."
ผมเพิ่งรู้ว่า​เป็นมุกของแม่..หัวเราะถอนฉุน..แกล้งแบมือ
"ไหนละฮะ..เงิน"
"​เอา​ไปทำไรล่ะ?"
"​เอา​ไปซื้อเชือกมาร้อยมุกแม่ไงล่ะ.."
ท่านหัวเราะ
"หิวข้าวไหม?..แม่ไม่รู้ว่า​จะตื่นเช้า​..เลย​ยังไม่​ได้ทำอะไร​ไว้ให้.."
ผมส่ายหน้า..ใจนึกถึงมาม่า
"ไม่ล่ะครับ​.."
"ยังเหลืออีกห่อ..​เอาไหมลูก?"
ผมวิ่งจู๊ดออกนอกประตู..บ้านผม​กับมาม่านับ​เป็นศัตรูกันมาช้านาน
แม่คิดอะไร​ไม่ออกก็ต้มมาม่าให้ลูกกิน​ได้แทบทุกวัน เรียก​ได้ว่าเห็น​เป็นไม่​ได้..​ต้องฟาดให้เรียบ
"มาม่า..อาหร่อยยย"
ท่านทำเสียงเลียนแบบโฆษณา

************

ผมเดินเตร่​ไปมาแถวหน้าบ้านตัวเองอยู่​หลายรอบ
ตัดสินใจว่า​จะทำอย่างไรดีถึง​จะสมเหตุสมผล
การ​ที่มีหนังสือตกลง​ไป​ที่รั้วบ้านเธอแล้ว​นั้น​..นั่น​เป็นเรื่อง​​ที่น่ายินดีชนิดแหกปากตะโกนบอกโลก​ได้เลย​
​แต่การ​ที่​จะ​ไปยืนกดออด..รอเธอมาเปิดประตู แล้ว​ก็พูดว่า..ขอโทษครับ​..ช่วยหยิบหนังสือให้ผมหน่อย​​ได้ไหมครับ​..พอเธอหยิบมาให้...​แหม..คุณช่าง​เป็นคนมีน้ำใจดีแท้..ขอเบอร์โทรฯ หน่อย​​ได้ไหมครับ​?..นั้น​​จะทำ​ได้แน่จริงหรือ?
ทำไม่​ได้..ผมส่ายหัว​พร้อม​กับบอกตัวเอง
มือระดับนี้แล้ว​..​ต้องมีมาดมากกว่านั้น​..สมองขบคิด​ไปมา
แล้ว​ก็นึกออก
ดีดนิ้วตัวเองดังเป๊าะ..เดิน​ไป​ที่ประตุหน้าบ้านหลังนั้น​
กดออด
ในใจซ้อมสคริปท์​ไปมา
"หวัดดีครับ​..เอ่อ..ไม่ทราบว่า..เอ่อ..พอ​จะว่าง..เอ่อ..หยิบหนังสือให้ผม..เอ่อ..​ที่มันตกอยู่​ตรงรั้ว..เอ่อ..ผมชอบคุณจัง.."
​ต้องเขกหัวตัวเอง
"ผมทำหนังสือตก..หยิบให้หน่อย​นะครับ​.."
ยังไม่ทันท่องสคริปท์​ได้จบ..เธอก็มายืน​ที่หน้าประตูรั้ว
ไอ้รันของเธอยังเห่าอ๋อง ๆ​
​ที่คิดไว้ว่า​จะบอกเธออย่างไรเลย​ลืม​ไปหมดสิ้น
"นั่นมันหมาหรือว่าชะมด?"
ถามออก​ไป​โดยไม่ทันคิด
เธอหน้าบึ้ง
"มากดออด​เพื่อถามแค่นี้ล่ะหรือ?"
ผมพยักหน้า..มันหนัก​และชาจนบังคับไม่​ได้
"เห็นเห่ามาตั้งแต่เช้า​..​พอดีบ้านผมมีลูกชะม้อย​ที่แก้การเห่าของชะมด​ได้ชะงัก..เลย​อยาก​จะ​เอามาให้ลองดู.."
เธอเลิกคิ้ว
"ชะม้อย?"
ผมพยักหน้า
"ไม่รู้จักหรือ..ใบมันเหมือนชะมวงดอกมันเหมือนชะพลู..ลำต้นสูงใหญ่เหมือนชบา..​แต่ว่าผลของมัน​เป็นฝักแหลม ๆ​ เหมือนชะแลง...​"
เธอเอียงคอ..ดวงตาใสแป๋ว..ยกมือหนีบ X ชื่อไพเราะของเธอไว้
"ต้นบ้าอะไร​.."
ผมชี้หน้าเธอ
"ถ..ถ..ถูก​ต้องนะคร้าบ...​."
เธอหัวเราะ
ยื่นหนังสือ​ที่มือมาให้..ผ่านรั้วเหล็ก​ที่​เป็นบานประตู
"อยู่​บ้านติดกันนี่หรือคะ​?"
ผมพยักหน้า รับหนังสือไว้ กล่าวขอบคุณเธอเบา ๆ​
"คุณเห็นหรือว่าผมอยู่​ตรงนั้น​.."
เธอพยักหน้าบ้าง..ดวงตาพราวระยิบราวหนังการ์ตูนญี่ปุ่น
"เห็นตั้งแต่​เมื่อคืนแล้ว​?"
ผมใจหาย..เธอเห็น​ได้ไง?
"คุณนอนไม่ปิดหน้าต่าง.."
ผมตาเหลือกค้าง..ลืม​ไปว่าหน้าต่างห้องผมตรง​พอดี​กับหน้าต่างบ้านของเธอ ไม่คิดว่าเธอ​จะ​ได้อยู่​ห้องนั้น​
"แสดงว่า...​"
เธอพยักหน้า ยิ้มจนตาหยี
"คราวหลังอายฟ้าดินบ้างนะคะ​.."
ผมคอตก..เดินลงส้นกลับบ้านราวหุ่นยนต์
ทำไมนะ..ทำไมผมถึงชอบนอนใส่กางเกงชั้นในตัวเดียวด้วย
ทำไมนะ?

*************

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1077 Article's Rate 20 votes
ชื่อเรื่อง สาวข้างบ้าน --Series
ชื่อตอน 1 --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๕ กรกฏาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๑๔๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๙๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : กิ อวง อวง (กวง อิอิ) [C-6544 ], [203.188.31.231]
เมื่อวันที่ : ๑๔ ธ.ค. ๒๕๔๘, ๒๒.๑๘ น.

อิอิ

มาลงเมนท์ไว้ซะหน่อย​​

อิอิ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น