นิ ต ย ส า ร ร า ย ส ะ ด ว ก
สิ่งพิมพ์ออนไลน์ จัดทำโดยเว็บไซต์ศาลานกน้อย ปีที่ ๒๓ : วันที่ ๒๒ ตุลาคม ๒๕๖๒ : ราคา ๐ บาท

Editorial

...หนังสือเล่มนี้ทำให้ฉันเกิดความสงสัยว่า อะไรคือความกลัว ความกลัวของใคร ทำไมต้องเดินสู่เสรีภาพ .... และเดินแล้ัวจะขจัดความกลัวได้อย่างไร?...
​เพื่อนรักของฉันส่งหนังสือให้อ่านเล่มหนึ่ง​ ชื่อว่า "เดินสู่อิสรภาพ" ​โดย ประมวล เพ็งจันทร์ ​เป็นหนังสือ​ความยาว ๕๐๐ หน้า...​ ฉันทิ้งหนังสือนั้น​ไว้นานพอสมควร จึง​ได้มีเวลาอ่าน พอ​ได้อ่านแล้ว​ ก็พบว่า ​ได้เจอหนังสือดีอีกฉบับ​หนึ่ง​แล้ว​

กล่าว​โดยสรุป คุณประมวล ​คือ อาจารย์มหาวิทยาลัย​ที่เกษียณอายุตั้งแต่ ๕๕ ปี ​เป็นนักปฏิบัติธรรมคนหนึ่ง​ ​และอยู่​มาวันหนึ่ง​ ก็ตัดสินออกเดินด้วยเท้าจากเชียงใหม่กลับบ้าน​ที่เกาะสมุย...​

​เมื่อรู้ว่า อาจารย์ประมวลมี​ความตั้งใจทำเช่นนั้น​ ​และทำ​ได้สำเร็จ ก็ทำให้​ความอยากอ่านเรื่อง​ราวมีมาก​เป็นทวีคูณ

​เมื่อ​ได้อ่านแล้ว​ ฉันก็ไม่ผิดหวัง​กับเนื้อหาของหนังสือ ​ทั้งในแง่อรรถรส ในแง่ภาษา ในแง่ประสบการณ์ ​และสิ่ง​ที่สะท้อนออกมาจากใจ​และสายตาของอาจารย์ประมวล...​

หากมองว่า หนังสือเล่มนี้​เป็นหนังสืออ่านแนวผจญภัย ท่องเ​ที่ยว ​และประสบการณ์ชีวิต...​ ก็ถือว่า​เป็นหนังสือดีมาก ๆ​ ​ได้เล่มหนึ่ง​ ​เพราะอาจารย์ประมวล​สามารถถ่ายทอดเรื่อง​ราว ​ความยากลำบาก มุมมองชีวิต ​ได้อย่างนุ่มนวล เปี่ยม​ไปด้วย​ความสุขุมนุ่มลึก อย่างผู้​ที่มี​ความสงบในหัวใจแล้ว​เท่านั้น​​จะถ่ายทอด​ได้ ...​. อาจารย์ประมวล​ได้นำฉัน​ไปร่วมพบเห็นสิ่งต่าง ๆ​ ​และ​ใคร่ครวญ​ไป​พร้อม​กับอาจารย์ในเส้นทางแห่งการ "เดินสู่อิสรภาพ"

​และหากมองในแง่ว่า หนังสือเล่มนี้ให้คุณค่าอะไร​​กับฉันในฐานะผู้อ่าน...​ ฉันคิดว่า คง​จะ​เป็นสิ่ง​ที่อาจารย์พูดซ้ำแล้ว​ซ้ำอีกในหนังสือ ​คือ "เดิน​เพื่อขจัด​ความกลัวในหัวใจ"
​เพราะ คำพูดนี้ทำให้ฉันเกิด​ความสงสัยว่า อะไร​​คือ​ความกลัว ​ความกลัวของ​ใคร ทำไม​ต้องเดินสู่เสรีภาพ ...​. ​และเดินแล้ัว​จะขจัด​ความกลัว​ได้อย่างไร?


จากหนังสือเล่มนี้ ฉันพบคำตอบว่า การเดินทางไกลของอาจารย์​สามารถขจัด​ความกลัว​ได้อย่างไร...​ อย่างน้อยก็​ความกลัวในใจของอาจารย์เอง ​และ​ความกลัวในใจของผู้คน​ที่อาจารย์พานพบบนเส้นทาง...​ ผู้คน​ที่มองว่า คนเดินเท้า​ที่แปลกแยกโดดเดี่ยว อาจคุกคามต่อ​ความปลอดภัยในชีวิต​และทรัพย์สินของพวกเรา...​

ฉันอยากให้​เพื่อน ๆ​ ​ไปหาคำตอบเองในหนังสือเล่มนี้ หรือ​ไปหาคำตอบด้วยตัวเอง จากสิ่ง​ที่​เพื่อน ๆ​ ปฏิบัติในชีวิตประจำวัน

ฉัน​เอาการบ้านเรื่อง​ "​ความกลัว" นี้มาทำต่อ...​. ฉันลองแบ่ง​ความกลัวอย่างง่าย ๆ​ ตามทฤษฎีของฉันเอง​เป็นสามระดัับ

ระดับแรก ​คือ ​ความกลัวต่ออันตราย​ที่คุกคามต่อชีวิต...​ กลัวถูกรถชนหรือเกิดอุบัติเหตุ กลัวป่วย​เป็นโรคร้ายรักษาไม่หาย กลัวถูกทำร้ายร่างกาย พูดง่าย ๆ​ ก็​คือ "กลัวตาย" นั่นเอง ...​ สิ่งเหล่านี้ฉันถืิอว่า ​เป็น​ความกลัวขั้นปฐม...​ ​คือ ​ความกลัว​ที่ติดตัวเรามาในฐานะ​เป็นมนุษย์ ​ที่ตกอยู่​ในวงจรของการเกิดแก่เจ็บตาย...​. ​ความกลัวเหล่านี้​จะลดลง​ได้ ก็​ต้องผ่านการฝึกฝนทางใจ​และปัญญาอย่างยิ่งยวดว่า ทุกสิ่งล้วน​เป็นอนิจจัง มิใช่ตัวตน ยึดไว้ไม่​ได้ ชีวิตนี้ไม่เ​ที่ยง การเกิดแก่เจ็บตาย​เป็นของธรรมดา...​

ระดับ​ที่สอง​คือ ​ความกลัว​ที่​จะสูญเสียในสิ่ง​ที่จับ​ต้อง​ได้ เช่น ทรัพย์สิน ข้าวของ รถยนต์คันใหม่ หน้า​ที่การงาน ราย​ได้ เงินในธนาคาร ราคาหุ้น...​. อาจ​เป็นเรากลัว​ที่​จะสูญเสีย​ความมั่นคงในชีวิต ​และกลัว​ความเปลี่ยนแปลงในทางลบ...​. ​ความกลัวชนิดนี้ลดลง​ได้ก็​เมื่อเรารู้จักให้ทาน เมตตา ​และแบ่งปันมากขึ้น​...​ รวม​ทั้ง​เมื่อเราเริ่มมองเห็น​ความไม่แน่นอนในชีวิต ก็​จะทำให้เราทำใจ​ได้มากขึ้น​

ระดับ​ที่สาม ​คือ ​ความกลัว​ที่​จะสูญเสียในสิ่ง​ที่จับ​ต้องไม่​ได้ ​ซึ่งเกี่ยวข้อง​กับ​ความกลัวอย่าง​ที่หนึ่ง​​และสอง อย่างแยกกันไม่​ได้ในหลายกรณี เช่น กลัวคน​ที่เรารัก​จะทิ้งเรา​ไป กลัวเสียหน้า กลัวเสียใจ กลัวเสียชื่อเสียง กลัวจน กลัวลำบาก กลัวสอบตก กลัวทำพลาด กลัวพ่อแม่ดุด่า กลัว​จะแปลกแยกจากคนอื่นในสังคม กลัว​ความโดดเดี่ยว กลัว​ความเหงา กลัวคนมาหลอกลวง...​. ​ความกลัวชนิดนี้เีคีัยงคู่​กับเราในชีวิตประจำวัน ​และน่ากลัว​ที่สุด​เพราะบางครั้งซ่อนตัวไว้อย่างแนบเนียน ​และกำหนดพฤติกรรมของเราหลายอย่าง...​ ​โดยเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเอง​กำลังกลัวอะไร​อยู่​?

แล้ว​เรา​จะอยู่​อย่างไรในชีวิต​ที่เต็ม​ไปด้วย​ความ "กลัว" แบบแนบเนียน ​ที่ซ่อนอยู่​เบื้องหลังการกระทำมากมาย​...​. แน่นอนว่า เราจำนวนมากคงไม่​ได้คิดออก​ไปเดิน​เป็นพันกิโลเมตรเหมือนอาจารย์ประมวล ​เพื่อ​เอาชนะ​ความกลัวเหล่านี้...​ หรือ​เพื่อ​จะรู้ว่าตัวเองกลัวอะไร​หรือกลัวสูญเสียอะไร​...​.

​แต่เราหลายคนก็คงมีการ "เดิน" บนเส้้นทาง "ภายใน" ของตน ​เพื่อแสวงหาเสรีภาพ - ​โดยการทำ​ความเ้ข้าใจ​และจัดการ​กับ​ความกลัว...​. ฉัน​ใช้คำว่า "จัดการ" ​แต่้ไม่​ใช้คำว่า "กำจัด" ​เพราะ​ความกลัวระดับปฐม​เป็นรากฝังลึกใน​ความ​เป็นมนุษย์​ที่​ต้อง "ตาย" หรือ "แตกดับ" ​ไปในวันหนึ่ง​...​. เราทุกคนต่างกลัวตายกัน​ทั้งนั้น​ ​เพราะมัน​เป็นการสูญเสียครั้งสุดท้าย​ที่ไม่มีโอกาสกลับมาแก้ตัวกันอีก...​ อย่างน้อยก็สำหรับชีวิตในภพภูมินี้ ...​. ยกเว้น ​พระอริยบุคคล​ที่​สามารถตัดขาดจากวัฏสงสาร​โดยสิ้นเชิง ไม่มีการกลับมาเกิดแก่เจ็บตายอีกต่อ​ไป

​เป็นเรื่อง​เหนื่อยไม่น้อย​ที่​ต้องวิ่งไล่ไขว่คว้า จัดการ​กับ​ความกลัว หรือทำ​เป็นไม่กลัว ​เพื่อให้เรารู้สึก "มั่นคง" หรือทำให้เราดู "ดี" หรือ​ต้องเสียใจ​กับปฏิกิริยา​ที่เกิดจาก​ความกลัว

แล้ว​พวกเราล่ะคะ​ เรารู้ไหมว่า ​ความกลัวแบบไหน​ที่​กำลังเกาะกินเราอยู่​ ​ความกลัวแบบไหน​ที่ทำให้เราไม่กล้าเดินสู่เส้นทางแห่งเสรีภาพ...​ ไม่กล้าเปิดใจของเราให้กว้าง ไม่กล้า​เป็นฝ่ายยื่นมือ​ไปช่วยเหลือผู้อื่นก่อน หรือไม่กล้า​ที่​จะแสดง​ความจริงใจ ​แม้​แต่​กับตนเอง...​.

เรา​กำลังเลือกเส้นทาง "เดิน" แบบไหน​ที่​จะช่วยให้เรารู้จัก ​และ​สามารถแปลง​ความ "กลัว" ​ที่ซ่อนเร้นอยู่​ในหัวใจของเรา ให้กลาย​เป็น​ความรัก ​ความเมตตา ​ความจริงใจ ​ความกล้าหาญ ​ความเอื้ออารี ​ความเสียสละ ​และการเปิดใจให้กัน​และกัน...​. ??


รจนา เจนีวา

 

จากใจ..บรรณาธิการ,
๒๕ ตุลาคม ๒๕๕๐

editorial นิตยสารรายสะดวก
ข้ อ เ ขี ย น ล่ า สุ ด
ซ่อน.....กลิ่นราตรี โดย เล็ก โยธา .. ​ความรักของผม​กับราตรีก็เหมือน​กับทุก​ความรักทั่ว​ไปในวัยเรียน ​ที่ยังหาบทสรุปจริงจังกัน​ได้ยาก ​เพราะเราต่างก็ไม่รู้เลย​ว่าเรา​จะ​ไปสอบติดมหาวิทยาลัยกัน​ที่ไหน .. -23 views - [อ่านต่อ..]

"ปีตานัต" - "ปัตตานี" โดย แม่มะลิ .. โกโก้ปั่นสไตล์ปีตานัต ปกติ​จะราดน้ำช๊อคโกแลตเยิ้มฉ่ำ ขมๆ​หวานๆ​ นุ่มๆ​ ลองนึกถึงสภาพอากาศร้อนอบอ้าวเหงื่อหยดติ๋งๆ​ อากาศอบๆ​ชื้นๆ​บริเวณเมืองชายทะเลนะคะ​ แดดร้อนเปรี้ยงๆ​ โก้โก้ปั่นเย็นๆ​ซักแก้ว ซู๊ดดดดด!!! ชื่นใจ .. -66 views - [อ่านต่อ..]

แตกสลาย ตอนเรื่องของเราเริ่มต้นที่ไหน โดย แม่มะลิ .. เรื่อง​ของเรามันเริ่มต้นในช่วงค่ำคืนฤดูร้อน​ที่แสนร้อน มิตรภาพของการสนทนาเริ่มต้นจากการพูดคุยทั่ว​ไปสิ่ง​ที่ดึงดูดเราเข้าหากัน​คือ​ความอยากรู้อยากเห็น อยากเข้าใจในบางสิ่งบางอย่าง .. -20 views - [อ่านต่อ..]

แตกสลาย โดย แม่มะลิ .. ใน​ความสัมพันธ์​เพราะ​เป็นเรื่อง​ของการต่อรอง​ระหว่างอำนาจของหัวใจ​ที่ผลัดกันครอง​ความ​เป็นใหญ่ ​แต่แต้มต่อ​จะเกิดขึ้น​ก็ต่อ​เมื่อมีคนหนึ่ง​คนใดเกิด​ความรู้สึก​ที่ล้ำลึกกว่า .. -298 views - [อ่านต่อ..]

F a c t   C a r d
ชื่อ นิตยสารรายสะดวก
ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ๕ มีนาคม ๒๕๔๖
จำนวนงานเขียน ๑๑๕๓ ชิ้น
จำนวนนักเขียน ๖๖๙ ท่าน
งานเขียนบนโต๊ะบ.ก. ๕๗๑ ชิ้น
งานเขียนคัดสรร ๔๗๕ ชิ้น
งานเขียนลงตะกร้า ๑๐๗ ชิ้น
-- เชิญร่วมเป็นนักเขียน -- ลงทะเบียนนักเขียน ที่นี่
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : pilgrim [C-13056 ], [124.121.112.221]
เมื่อวันที่ : 25 ต.ค. 2550, 23.20 น.

เรื่อง​นี้ พิลก็​ได้อ่านแล้ว​ค่ะ​ เห็นด้วยว่า​เป็นหนังสือ​ที่อ่านแล้ว​ไม่อยากวางเหมือนกัน

รจนาวิเคราะห์ระดับของ​ความกลัว​ได้ดีค่ะ​ สม​กับ​เป็นผู้ปฏิบัติธรรม​ที่ซาบซึ้งในธรรม

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : มนต์อักษรา [C-13086 ], [203.146.63.182]
เมื่อวันที่ : 27 ต.ค. 2550, 01.28 น.

ดิฉันเห็นด้วย​กับทฤษฎีของคุณรจนานะคะ​ ​ที่แบ่ง​ความกลัวออก​เป็นสามระดับตาม​ที่อธิบายไว้ ​เพราะตัวดิฉันเองก็​เป็นคนหนึ่ง​​ที่​กำลังจัดการ​กับ​ความกลัวอยู่​ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : รจนา เจนีวา [C-13106 ], [83.176.62.62]
เมื่อวันที่ : 29 ต.ค. 2550, 13.48 น.

ขอบคุณพิลกริม​กับคุณมนต์อักษรา​ที่แวะมาทักทายค่ะ​...​. หนังสือ "เดินสู่อิสรภาพ" เล่มนี้ให้แรงบันดาลใจ​กับรจนามาก...​ ทำให้เกิด​ความตระหนักว่า อคติในใจของเราหลายอย่างก็น่า​จะมาจาก​ความกลัว​ที่ซ่อนเร้น ​และการแบ่งระดับ​ความกลัวเหล่านี้ รจนาก็​เอา​ความรู้สึก​ที่เกิดในใจตัวเอง​เป็น​ที่ตั้ง

​ความตั้งใจจากบทบรรณาธิการนี้ก็​เพื่อยกประเด็นให้​เพื่อน ๆ​ ​ได้เริ่มสังเกตตัวเองให้มากขึ้น​เท่านั้น​เอง...​. ​แต่​ความกลัวบางชนิดก็คงห้ามกันไม่​ได้ เช่น กลัวผี กลัว​ความมืด

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : คนรอนแรม [C-13153 ], [222.123.203.55]
เมื่อวันที่ : 04 พ.ย. 2550, 21.26 น.

จำ​ความ​ได้ว่าหนังสือพิมพ์ฉบับ​หนึ่ง​ของสยามประเทศ​เมื่อเกือบสิบปี​ที่ผ่านมา บอกว่า "เสรีภาพภายนอก​เป็นเพียงกรงขัง​ที่กว้างกว่า ​แต่​ความ​เป็นอิสระภายในนั้น​ไม่มี​ที่สิ้นสุด" (ไม่ผิด​ที่เรา​จะเดินทาง​เพื่อทำ​ความรู้จัก​และ​เพื่อการเข้าใจอะไร​บางอย่าง หรือหลายอย่าง) คนรอนแรม เห็นด้วยว่า "มันอยู่​ภายใน" ​และเราทุกคนนั้น​มีเสรีภาพเสมอกันมาตั้งแต่แรกเกิดแล้ว​
วันนี้คุณค้นพบ​และเข้าใจ​กับเสรีภาพ​ที่แท้จริงแล้ว​หรือยัง?

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : บก รจนา ตอบคุณคนรอนแรม [C-13166 ], [83.181.127.129]
เมื่อวันที่ : 05 พ.ย. 2550, 13.33 น.

ขอบคุณสำหรับ​ความคิดเห็นค่ะ​ ...​.. ให้แง่คิด​ได้ไม่น้อยเลย​...​ ​ถ้ามีเวลา ก็ขอเชิญเสนอผลงาน​ได้นะคะ​ ​จะคอยติดตามอ่านค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น