นิ ต ย ส า ร ร า ย ส ะ ด ว ก
สิ่งพิมพ์ออนไลน์ จัดทำโดยเว็บไซต์ศาลานกน้อย ปีที่ ๒๓ : วันที่ ๑๙ ตุลาคม ๒๕๖๒ : ราคา ๐ บาท

Editorial

...ไม่ว่าผลงานจะเป็นแบบไหน ฉันมองว่า สิ่งสำคัญคือ นักเขียนได้เรียนรู้อะไรจากงานเขียนของตนเอง รู้จักวิจารณ์งานของตัวเองได้หรือไม่ และได้เรียนรู้อะไรจากเสียงสะท้อนของผู้อ่าน...
ตั้งแต่ฉัน​เป็นสมาชิกศาลานกน้อย ​และ​ได้รับเกียรติมาร่วม​เป็นบรรณาธิการร่วมด้วยอีกคน ฉัน​ได้อ่านงานเขียนจำนวนมากในศาลาแห่งนี้ งานเขียนเหล่านี้ล้วนหลากหลายด้วยคุณภาพ​และลีลา

งานเขียนจำนวนมาก ใ้ห้​ทั้ง​ความเพลิดเพลิน อรรถรส อรรถประโยชน์ ให้้แง่คิด สร้างคำถาม ​และ สร้าง​ความซาบซึ้งใจให้​กับผู้ัอ่าน​ไป​กับ​ความงดงามของภาษา​ที่​ใช้

​เมื่อเจองานในลักษณะดังกล่าว ฉัน​จะจัดให้​เป็นงานเขียนสอบ "ผ่าน" จากโต๊ะบรรณาธิการ ถือ​เป็นงาน​ที่​ใช้​ได้ ค่อนข้างมีคุณภาพ ...​ ​และหากดียิ่งกว่านั้น​ ก็จัดลำดับให้​เป็นงานเขียน "คัดสรร" ​ซึ่งไม่มีรางวัลใด ๆ​ เพียง​แต่ถือว่า ​เป็นการยกย่องเจ้าของผลงาน ​ที่รังสรรงานอย่างตั้งใจ โดนใจกรรมการ...​

งานเขียน​ที่ฉันให้ "ผ่าน" ​ส่วนใหญ่​เป็นงานเขียนทั่ว ๆ​ ​ไป ไม่มีพิษมีภัย ​ไปจนถึงงานเขียน​ที่มีคุณภาพพอสมควร ผู้เขียนมีผลงานสม่ำเสมอ อาจ​จะ​เป็นนักเขียนหน้าเก่าหรือหน้าใหม่ี ​ที่มี​ความรับผิดชอบต่องานของตัวเองตามสมควร ​แม้ว่าบางทีเนื้อเรื่อง​อาจ​จะไม่กินใจ ไม่น่าสนใจ หรือ ​เป็นบทกลอน​ที่ขาดสัมผัส หรือ บทรำพึง​ที่ไม่มี​ที่มา​ที่​ไป ไม่มีจุดจบ ฉันก็ถือว่ายอมรับ​ได้...​​คือ ยอมรับใน​ความตั้งใจของคนเขียน ยอมรับว่า คนเรา​ต้องมี​ที่เริ่มต้นตรงไหนสักแห่ง

​ส่วนงานเขียน "คัดสรร" เกณฑ์​ที่ฉัน​ใช้ ​คือ คุณภาพของเนื้อหา ลีลาของการเขียน ​ความละเมียดละไมของภาษา ​ความตั้งใจ​ใช้ภาษาให้ถูกหลัก เขียนแบบมี​ความรับผิดชอบต่อสังคม ​เป็นงานเขียน​ที่พอ​เป็นตัวอย่างต่อนักเขียนอื่น ๆ​ ​ได้ ผู้เขียน​ได้​ใช้วิจารณญานกลั่นกรองงานของตัวเองมาในระดับหนึ่ง​ ...​อาจ​จะ​เป็นงานเขียนจากนักเขียนรุ่นลายคราม หรือนักเขียนหน้าใหม่ สดซิง ๆ​

สำหรับงานเขียน​ที่​ต้องส่งลง "ตะกร้า"...​. ​ส่วนใหญ่​เป็นงานเขียน​ที่ออกแนวหยาบคาย ก้าวร้าว ไม่สร้างสรรค์ ไม่ประเทืองปัญญา อ่านแล้ว​ไม่รู้เรื่อง​ หรือเขียนไว้ครึ่ง ๆ​ กลาง ๆ​ ไม่จบ...​. ฉันไม่​ได้เจองานเขียนแบบนี้บ่อยนัก ​และหากเจอ ฉัน​จะ​ใช้พิจารณญานมาก​เป็นพิเศษ มากยิ่งกว่า​กับงานเขียน "ปล่อยผ่าน" ​กับงานเขียน "คัดสรร" เสียอีก

​ส่วนหนึ่ง​​เป็น​เพราะเห็นว่า ผู้เขียนตั้งใจอยาก​จะสร้างผลงาน ​แต่อาจ​จะยังหาเส้นทางไม่เจอ ในกรณีเช่นนี้ หาก​จะส่งลงตะกร้า ก็​จะ​เป็นการตัด​กำลังใจของคนเขียนเสียเปล่า ๆ​

อีก​ส่วนหนึ่ง​เห็นว่า งานบางอย่าง หาก​จะปล่อยให้ผ่าน​ไป ก็ยังไม่​ได้​ทั้งคุณภาพ ไม่​ได้​ทั้งภาษา ไม่​ได้​ทั้งเนื้่อหา ไม่​ได้​แม้​แต่แรงบันดาลใจเล็ก ๆ​ ...​. แบบนี้ก็​ต้องตัดใจลงตะกร้า​ไป

ไม่ว่าผลงาน​จะ​เป็นแบบไหน ฉันมองว่า สิ่งสำคัญ​คือ นักเขียน​ได้เรียนรู้อะไร​จากงานเขียนของตนเอง รู้จักวิจารณ์งานของตัวเอง​เป็นหรือไม่ ​และ​ได้เรียนรู้อะไร​จากเสียงสะท้อนของผู้อ่าน พัฒนาการของนักเขียน​ที่ดีก็อาจ​จะเห็น​ได้จากการรู้จักกลั่นกรองคำติชม ​และนำ​ไปรังสรรผลงานในชุดต่อ ๆ​ ​ไป

​ส่วนเีืิ้รื่องการให้ั​ความคิดเห็นต่องานเขียนนั้น​ ฉันนิยม​ใช้ไม้นุ่ม ​และ ​ใช้หลักเมตตา...​ ​เพราะคิดว่า ไม่มี​ใคร ๆ​ ในโลกนี้ชอบคำติ ​แม้ว่าปาก​จะบอกว่า ขอให้ติชม​ได้...​ หากเจอติเข้าจริง ๆ​ ก็มีสิทธิถอดใจ​ได้ง่าย ๆ​ เหมือนกัน ฉันพบว่า นักเขียน​ส่วนใหญ่น้อมรับคำติ ​แต่ไม่ค่อย​ได้แก้ไขอะไร​หลังจากนั้น​ มีจำนวนน้อยมาก​ที่แก้ไขงานของตนจริง ๆ​ ไม่มว่า​จะเรื่อง​การสะกด การจัดย่อหน้า หรือแนวของเนื้อหา...​. นี่ก็คงสะท้อนอะไร​​ได้บางอย่างว่า การรับคำติชมด้วยปากนั้น​ง่าย ​แต่การเปลี่ยนแปลงจริง ๆ​ ​เป็นของยาก...​.

​แต่ขณะเดียวกันการชมหรือเชียร์กันเกิน​ไป​โดยไม่มีหลักการ ก็ไม่​ได้ช่วยสร้างนักเขียนขึ้น​มา การชมเชยควรอยู่​บนฐานของ​ความจริงใจจากคนชม​ส่วนหนึ่ง​ ​และควรอยู่​บนจุดเด่นของผลงานชิ้นนั้น​ ๆ​ หลักในการชมเชย​ที่ฉัน​ใช้ ฉัน​จะพิจารณาเป้าหมายของคนเขียนด้วย

สิ่ง​ที่ฉันทำอยู่​บ่อย ๆ​ ​คือ หาจุด​ที่ดีของงานเขียนชิ้นนั้น​ก่อน แล้ว​ก็หาจุด​ที่ควรปรับปรุง รวม​ทั้ง แนะวิธีการ​ที่ควรปรับปรุง...​. ข้อผิดพลาด​ที่เห็นบ่อยจนชินตา ​คือ งานเขียน​ที่ขาดการตรวจทานถ้อยคำ ทำให้เห็นคำสะกดผิด ๆ​ สะกดแปลก ๆ​ ประโยค​ที่ขาดห้วน คำ​ที่ไม่มีอยู่​ในภาษาไทย...​ ​ซึ่ง​ที่จริง​เป็นเรื่อง​ปกติ​ที่เกิดขึ้น​​ได้ ​แต่หากมี​ความถี่มาก ๆ​ ในงานเขียนชิ้นหนึ่ง​ ๆ​ ก็คง​ต้องสรุปว่า นักเขียนยังทำการบ้านไม่พอ...​. หรือยังไม่เข้าถึงใจคนอ่านว่า​ต้องการอะไร​

การทำหน้า​ที่บรรณาธิการไม่ใช่เรื่อง​ง่าย บางครั้ง​ต้องเฉียบขาด บางครั้ง​ต้องอ่อนโยน เดือนหนึ่ง​ ๆ​ มีงานเขียนผ่านเข้ามาสารพัดชนิด แค่อ่านให้ทันก็ยากแล้ว​ ​และศาลานกน้อยเองมิใช่สำนักพิมพ์​เพื่อค้ากำไร จึงมิ​ได้ตั้งกฎเกณฑ์มากมาย​เกี่ยว​กับงานเขียน ทุกอย่าง​ใช้การพิจารณา​เป็นกรณี ๆ​ ​ไป ​และ​ใช้หลักแห่ง​ความ​เป็นกันเองมาก​ที่สุด

ด้วย​ความ​ที่ศาลานกน้อย​คือเวทีแห่งการแสดงออก​และการสร้างสรรค์ ​ที่มิ​ได้มีกฎระเบียบตายตัว ฉันจึงเลือกทำหน้า​ที่บรรณาธิการอย่างยืดหยุ่น ทำหน้า​ที่่ของมิตร ทำหน้า​ที่ของนักอ่านคนหนึ่ง​ ​ใช้​ความรู้สึกชอบ-ไม่ชอบ​เป็นเบื้องต้น ​แต่ก็ประกอบด้วยจรรยาบรรณของบรรณาธิการ ว่าเรา​ต้องทำหน้า​ที่คัดสรรงานดี ๆ​ ให้​เพื่อน ๆ​ ​ได้อ่าน ขณะเดียวกันก็พยายามเข้า​ไปให้​กำลังใจนักเขียนต่าง ๆ​ อย่างสม่ำเสมอ ทำหน้า​ที่​เป็นกระจกส่อง คอยให้​กำลังใจ ให้คำแนะนำ ​เป็น​เพื่อนร่วมทางบนถนนคนเขียน

​ทั้งหมดนี้ก็เพียงเืพื่อ​จะบอกว่า นักเขียนแห่งศาลานกน้อยมิ​ได้โดดเดี่ยว พวกท่านยังมีบรรณาธิการเคียงข้างท่านอยู่​ ​และ ​ส่วนนักอ่านของศาลานกน้อย ก็ขอให้สบายใจว่า บรรณาธิการไ้ด้ทำหน้า​ที่ตามสติ​กำลัง ​เพื่อคัดสรรผลงานดี ๆ​ ให้ท่าน​ได้เสพ

ดังนั้น​ จึงขอเชิญชวนให้​ทั้งนักอ่าน นักเขียน ​และผู้ผ่าน​ไปมา ณ ศาลาแห่งนี้มาช่วยกันสร้างสรรค์โลกวรรณกรรมเล็ก ๆ​ แห่งนี้ให้เปี่ยม​ไปด้วยน้ำหมึก​และน้ำมิตรอันมีสีสันกันต่อ​ไปเถอด

รจนา เจนีวา

 

จากใจ..บรรณาธิการ,
๒๙ กันยายน ๒๕๕๐

editorial นิตยสารรายสะดวก
ข้ อ เ ขี ย น ล่ า สุ ด
ซ่อน.....กลิ่นราตรี โดย เล็ก โยธา .. ​ความรักของผม​กับราตรีก็เหมือน​กับทุก​ความรักทั่ว​ไปในวัยเรียน ​ที่ยังหาบทสรุปจริงจังกัน​ได้ยาก ​เพราะเราต่างก็ไม่รู้เลย​ว่าเรา​จะ​ไปสอบติดมหาวิทยาลัยกัน​ที่ไหน .. -23 views - [อ่านต่อ..]

"ปีตานัต" - "ปัตตานี" โดย แม่มะลิ .. โกโก้ปั่นสไตล์ปีตานัต ปกติ​จะราดน้ำช๊อคโกแลตเยิ้มฉ่ำ ขมๆ​หวานๆ​ นุ่มๆ​ ลองนึกถึงสภาพอากาศร้อนอบอ้าวเหงื่อหยดติ๋งๆ​ อากาศอบๆ​ชื้นๆ​บริเวณเมืองชายทะเลนะคะ​ แดดร้อนเปรี้ยงๆ​ โก้โก้ปั่นเย็นๆ​ซักแก้ว ซู๊ดดดดด!!! ชื่นใจ .. -66 views - [อ่านต่อ..]

แตกสลาย ตอนเรื่องของเราเริ่มต้นที่ไหน โดย แม่มะลิ .. เรื่อง​ของเรามันเริ่มต้นในช่วงค่ำคืนฤดูร้อน​ที่แสนร้อน มิตรภาพของการสนทนาเริ่มต้นจากการพูดคุยทั่ว​ไปสิ่ง​ที่ดึงดูดเราเข้าหากัน​คือ​ความอยากรู้อยากเห็น อยากเข้าใจในบางสิ่งบางอย่าง .. -20 views - [อ่านต่อ..]

แตกสลาย โดย แม่มะลิ .. ใน​ความสัมพันธ์​เพราะ​เป็นเรื่อง​ของการต่อรอง​ระหว่างอำนาจของหัวใจ​ที่ผลัดกันครอง​ความ​เป็นใหญ่ ​แต่แต้มต่อ​จะเกิดขึ้น​ก็ต่อ​เมื่อมีคนหนึ่ง​คนใดเกิด​ความรู้สึก​ที่ล้ำลึกกว่า .. -298 views - [อ่านต่อ..]

F a c t   C a r d
ชื่อ นิตยสารรายสะดวก
ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ๕ มีนาคม ๒๕๔๖
จำนวนงานเขียน ๑๑๕๓ ชิ้น
จำนวนนักเขียน ๖๖๙ ท่าน
งานเขียนบนโต๊ะบ.ก. ๕๗๑ ชิ้น
งานเขียนคัดสรร ๔๗๕ ชิ้น
งานเขียนลงตะกร้า ๑๐๗ ชิ้น
-- เชิญร่วมเป็นนักเขียน -- ลงทะเบียนนักเขียน ที่นี่
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : พันนที [C-12773 ], [202.129.37.228]
เมื่อวันที่ : 01 ต.ค. 2550, 03.44 น.

^___^

ยิ้ม​กับบทบรรณาธิการบทนี้ค่ะ​
การเข้ามาทำหน้า​ที่ตรงนี้ของพี่ๆ​ พันนทีถือว่า​เป็นงาน​ที่เสียสละมากค่ะ​

งานเขียนใน​แต่ละวันมีจำนวนไม่น้อย
การจัดสรรตำแหน่งงานเขียนก็​เป็นเรื่อง​​ที่ละเอียดอ่อนมาก
​แม้​แต่คำวิจารณ์ ติ-ชม ก็ถือ​ได้​เป็น​ทั้งครู ​และ ​กำลังใจของน้องๆ​

ขอบคุณทุก​ความรู้สึกดีจากพี่ๆ​บรรณาธิการทุกท่านนะคะ​
ตลอดมา​ที่รู้สึก​ได้เสมอ ​คือ ศาลา​ที่นี่น่ารัก​และอบอุ่น
ดีใจ​ที่​ได้​เขามา​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ในนกน้อยค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ลุงเปี๊ยก [C-12774 ], [202.91.18.192]
เมื่อวันที่ : 01 ต.ค. 2550, 06.44 น.

ส่งยิ้มให้ด้วยคน

ขอบอกว่า...​ สิ่ง​ที่บ.ก.รจฯทำไว้บนเว็บนี้ในช่วงหลายปี​ที่ผ่านมา สร้างคุณหลายประการเลย​ครับ​
- ​ทั้งประโยชน์​ที่ผู้อ่าน​ได้รับจากงานเขียนหลายซีรีส์
- ประโยชน์​ที่นักเขียน​ได้รับจากคอมเม้นท์ด้วยใจบริสุทธิ์
- ประโยชน์ต่อเว็บไซท์​ที่โชคดีมีคุณรจฯ ช่วยเสียสละ​เป็นหนึ่ง​ในทีม บ.ก.​ที่แอ็กทีฟ​และเข้มแข็งมาตลอดหลายปี

ลุงเปี๊ยกขอถือโอกาสนี้ สดุดีคุณรจนา ณ เจนีวา ไว้ตรงนี้​เป็นเบื้องต้น ​พร้อม​กับขอขอบคุณ​ที่​ได้หว่านโปรยเมล็ดพันธุ์น้ำใจอันงาม ลงบนผืนดินอัน​เป็นสาธารณะ แถมด้วยการรดน้ำ บำรุงดิน จนเกิดงอกงาม​เป็นดอกไม้แห่งน้ำใจหลากสีสัน ต่างผลิบานชูช่อสลอนเต็มท้องทุ่งไซเบอร์แห่งนี้


ปล. มี​ใครรู้สึกเหมือนผมไหมว่า คุณรจฯเธอก้าวข้ามพ้นสภาวะเดิม ๆ​ ​ไปอีกขั้นหนึ่ง​แล้ว​ สิ่ง​ที่เขียนออกมาให้อ่านหลัง ๆ​ นี้ ​ได้แสดงให้เห็นวุฒิภาวะอันสงบเย็น​และนิ่งกว่าเดิม.. ลุงเปี๊ยกรู้สึกอย่างนี้ครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : เด็กหญิงครองแครงและพลพรรคน้องงู [C-12783 ], [161.200.255.162]
เมื่อวันที่ : 02 ต.ค. 2550, 13.28 น.

[ ^_____________________________________________^ ]




ยิ้มด้วยค่ะ​ ยิ้มด้วย ^^


(ยิ้มตึ้งไว้ก่อนนะคะ​ แล้ว​เดี๋ยว​จะกลับมาอ่าน​โดยละเอียดอีกรอบค่ะ​)

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : pilgrim [C-12784 ], [203.185.68.195]
เมื่อวันที่ : 02 ต.ค. 2550, 15.54 น.

มาให้​กำลังใจ บก. คนขยันค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : แสนรัก [C-12791 ], [219.184.210.28]
เมื่อวันที่ : 04 ต.ค. 2550, 10.08 น.

แสนรักก็ขอ​เป็น​กำลังใจในการทำงานให้พี่รจฯ ด้วยอีกคนค่ะ​ ​และออก​จะเห็นด้วย​กับลุงเปี๊ยก​ที่ว่าช่วงหลังนี่พี่รจดู​จะก้าวข้าม​ไปอีกขั้น...​อ่านข้อ​ความ​ที่พี่โพสในกระดานแล้ว​ บางครั้งทำให้แสนรัก​ได้เห็น​และคิดในด้าน​ที่แตกต่างออก​ไป..ก็​ต้องขอบคุณพี่รจด้วยนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : รจนาตอบจดหมาย [C-12828 ], [83.181.105.138]
เมื่อวันที่ : 06 ต.ค. 2550, 14.50 น.

สวัสดีค่ะ​ พันนที - นั่นแน่ รอยยิ้มสวยเต็มจอเลย​ พี่รจว่างานบรรณาธิการ​เป็นงานสนุกดีค่ะ​ ​เพราะพวกเราไม่ตั้งเงื่อนไขอะไร​กันมากมาย​ อย่างลุงเปี๊ยกว่า ทำให้​เป็นธรรมชาติ ไม่มีกฎเกณฑ์ว่าต้ืองทำอะไร​-​เมื่อไร แบบนี้ก็เลย​ทำให้ไม่เกร็งค่ะ​ เช่น บทบรรณาธิการ เวลาขยันก็เขียนกันบ่อย เวลายุ่ง ๆ​ ก็ปล่อย ๆ​ ​ไปบ้าง...​(เอ เราแก้ตัวหรือเปล่าเนี่ย)

แหะ แหะ งานเขียนยังกองอยู่​​ที่โต๊ะ บก อีก ๖๐๐ กว่าชิ้นเลย​ค่ะ​ ปัญหาของพี่รจไม่ใช่ไม่มีเวลาอ่าน ​แต่​เป็น​เพราะว่า งานเขียนหลายชิ้น อ่านแล้ว​ไม่รู้​จะทิ้งตะกร้าหรือกัดฟันให้ผ่านดี เลย​ปล่อยให้กาลเวลาแก้ไขดีกว่า (ปล่อยวางหรือเปล่าหนอ?) บางงานยังเขียนไม่จบ (ซีรี่ส์) ​ซึ่งดูทิศทางแล้ว​ ยังกำกวม เลย​ไม่ชัวร์ว่าควรให้ผ่าน ก็เลย​​ต้องปล่อยค้าง ๆ​ ไว้ก่อน


ลุงเปี๊ยก​ที่รัก - มาชมกันเองอย่างนี้ก็เขินสินะ รจนา​ได้ลุงเปี๊ยกนี่แหละ​​ที่เตือนสติไว้มากมาย​ในช่วงแรก ๆ​ ​ที่อาจ​จะทำหน้า​ที่แบบเข้มแข็ง​และแข็ง ๆ​ ​ไปหน่อย​ ...​. อะไร​ก็อยาก​จะจัดการ-แก้ไข-จัดระเบียบ​ไปเสียหมด...​ ตอนหลังจึงพบว่า การปล่อยให้หลาย ๆ​ อย่าง​เป็นอย่าง​ที่มัน​เป็น ก็​เป็น​ความงดงามแบบหนึ่ง​ ขอให้เราเพียงรดน้ำพรวนดินด้วย​ความหวังดี ​และการสอดแทรก​ที่เหมาะสม...​ แค่นี้ก็​ได้ชมดอกชมผลกันทุกคน...​

​ส่วนเรื่อง​การเปลี่ยนแปลง รจนาว่า เกิดขึ้น​​กับพวกเราทุกคน ตามอายุขัย​ที่เพิ่มขึ้น​ค่ะ​ เพียง​แต่บางคนอาจ​จะแสดงออกให้เห็น​ได้มากกว่าคนอื่น (​เพราะช่างพูดอย่างรจนา) บางคนก็เปลี่ยนแปลงอยู่​เงียบ ๆ​ ...​ ​แต่ขอบคุณลุงเปี๊ยกสำหรับ​กำลังใจจริง ๆ​ ค่ะ​

ถึง เด็กหญิงครองแครง​และพลพรรคน้องงู - รอยยิ้มท่วมจอเลย​นะคะ​ น้องโพฯ สบายดีนา...​ ยังคิดถึงเสมอ รู้สึกเราสองคนเจอกัน​ที่ดอนเมืองบ่อยมาก พี่รจ​ได้​ความอนุเคราะห์จากน้องโพช่วยขับรถให้ก็บ่อย จุ๊บ จุ๊บ

ถึง pilgrim - ขอบคุณสำหรับ​กำลังใจค่ะ​ รจก็ขอส่ง​กำลังใจมาให้พิลมาก ๆ​ เช่นกัน แถม ด้วย

สวัสดีค่ะ​ แสนรัก - ขอบคุณเช่นกันสำหรับ​กำลังใจค่ะ​ พี่รจก็คง​จะ​ได้พวกเรา​ทั้งหมดนี่แหละ​ คนละเล็กละน้อย​ที่ช่วยให้มองอีกด้านหนึ่ง​ของประเด็นต่าง ๆ​ ค่ะ​ บางครั้งพี่รจรู้สึกว่า​ กรอบคิดของสังคมทำให้เรามองอะไร​อย่างจำกัด ก็เลย​ตั้งคำถาม​กับตัวเอง พอตั้งแล้ว​ก็พยายามหาคำตอบ อีกอย่างหนึ่ง​ พี่รจพยายามไม่รีบด่วนสรุปในอะไร​หลาย ๆ​ อย่าง​ที่เรายังไม่รู้้ข้อเท็จจริง​ทั้งหมด (อาจ​จะ​ได้จากการศึกษาธรรม) ​และพยายามวางตัวให้​เป็นกลางในหลาย ๆ​ เรื่อง​

อ้อ...​ การ​ใช้ชีวิตอยู่​ต่างแดนก็น่า​จะมี​ส่วนให้มองอะไร​ในอีกมุม​ได้เหมือนกัน ​แม้ว่า​จะไม่จำ​เป็นว่า​จะ​เป็นมุมมอง​ที่ดีกว่าก็ตาม

การคิดแตกต่างทำให้เกิด​ความแตกฉานใน​ความคิดค่ะ​...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : โสนบ้านนา [C-12851 ], [58.137.129.220]
เมื่อวันที่ : 09 ต.ค. 2550, 13.43 น.

นาน ๆ​ ​จะผ่านมาทักทายสักที ​แต่ก็อบอุ่นเหมือนเดิม

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : sony diver [C-12876 ], [222.123.240.90]
เมื่อวันที่ : 11 ต.ค. 2550, 14.11 น.

ผมไม่มีอะไร​​จะแสดง​ความคิดอีก ​แต่อยู่​ในภาวะเปรมสุข จาก​ความรู้สึกว่า​บรรณาธิการคนนี้ ​คือคน​ที่เรา​จะพึ่ง​ได้ มันบ่งบอกภาวะทางวุฒิ ​ที่ผมเองก็ยัง​ไปไม่ถึงเลย​
ขอให้​กำลังใจ ให้พี่สู้ต่อ​ไปนะครับ​ พี่​ได้ทำดี​ที่สุดแล้ว​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๙ : ผ้าขาวม้า [C-12944 ], [203.113.56.7]
เมื่อวันที่ : 15 ต.ค. 2550, 23.26 น.

ให้​กำลังใจเสมอค่ะ​ ขอบคุณสำหรับ​ความเสียสละน่ะค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๐ : บก รจนา ตอบจดหมาย [C-12968 ], [83.176.33.128]
เมื่อวันที่ : 17 ต.ค. 2550, 13.52 น.

ขอบคุณ​เพื่อน ๆ​ ​ที่ติดตามผลงานค่ะ​ ในสังคมเล็ก ๆ​ อย่างนี้ การส่งข่าวทักทายกัน ​แม้เพียงสั้น ๆ​ ก็มี​ความหมายจริง ๆ​ นะคะ​

ตอบ โสนบ้านนา - ดีใจ​ที่พบว่า ​ที่นี่ยังอบอุ่นเหมือนเดิมค่ะ​ บางทีอาจ​จะ "ร้อน ๆ​" นิดหน่อย​ด้วยซ้ำ หรือ "เย็นชืด" ​ไปบ้าง...​. นี่ก็ธรรมดาของชีวิตนะคะ​

ตอบ sony diver - พี่รจคิดว่า เราทุกคนต่าง​ได้วุฒิภาวะ​ที่หลากหลายกัน​ไปค่ะ​ ดีใจ​ที่โซนี่อยู่​ในภาวะเปรมสุข...​.. มันบ่งบอกถึงอะไร​หลาย ๆ​ อย่าง​ได้เหมือนกันนะ ​และ ขอบคุณสำหรับ​กำลังใจค่ะ​ ขอมอบสิ่งเดียวกันให้โซนี่นะคะ​


ตอบ ผ้าขาวม้า - ขอบคุณสำหรับ​กำลังใจ ​และยินดี​ที่​ได้ทำงานร่วมกันสร้างสรรค์สังคมเล็ก ๆ​ แห่งนี้ค่ะ​ กลไกสำคัญยังมี ลุงเปี๊ยก พี่แอ๊ด ​และพิลกริม...​ ​และ​เพื่อนนกน้อย​ทั้งหลาย งานนี้ถือว่า​เป็น "ทีมเวิร์ค" ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๑ : ลุงปิง [C-13019 ], [58.10.216.133]
เมื่อวันที่ : 24 ต.ค. 2550, 00.29 น.

อ่านบทบอกอนี้หลายเ​ที่ยวแล้ว​ ​แต่ไม่​ได้ร่วมส่งยิ้มภูมิใจ​ที่เรามีบอกอ​ที่มากด้วยประสบการณ์​และนิสัยงามอย่างคุณรจนา ขอฉีกยิ้มกว้างๆ​​เป็น​กำลังใจให้ด้วยคนครับ​!

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๒ : รจนาตอบลุงปิง [C-13272 ], [83.180.245.245]
เมื่อวันที่ : 19 พ.ย. 2550, 02.41 น.

ขอบคุณค่ะ​ ลุงปิง...​. รจนาว่าศาลานกน้อยนี้โชคดีหลาย​ที่มีนักเขียน​และสมาชิกศาลา​ที่เก่ง ๆ​ ​และนิสัยน่ารักมากมาย​หลายคน ​เป็นสถาน​ที่​ที่อบอุ่น​และปลอดภัยต่อจิตใจแห่งหนึ่ง​ ในโลกไซเบอร์นี้ทีเดียว

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น