นิ ต ย ส า ร ร า ย ส ะ ด ว ก
สิ่งพิมพ์ออนไลน์ จัดทำโดยเว็บไซต์ศาลานกน้อย ปีที่ ๒๓ : วันที่ ๒๒ กรกฏาคม ๒๕๖๒ : ราคา ๐ บาท

Editorial

...เราต้องยอมรับว่า "กรูต้องคำสาป" อะไรก็ไม่รู้สาปแช่งให้เราเป็นคนดี ต้องเป็นคนดีประการเดียวเท่านั้น ชีวิตจึงจะมีความสงบสุขได้...
​เพื่อนรัก,

เช้า​นี้ผมเกิดตระหนักรู้เรื่อง​เก่าๆ​ ​ที่เหมือน​กับรู้มานานแล้ว​ว่า ..เรา​ต้อง​เป็นคนดี

คิดๆ​ดูแล้ว​ พวกเราเหมือน​ต้องคำสาปกันทุกคนครับ​ เราต่างถูกสาปให้​เป็นคนดีกันถ้วนหน้า วันใดเราฝืนโชคชะตาด้วยการคิดการร้าย เรา​เป็น​ต้อง​เป็นทุกข์ ทุรนทุราย​กับ​ความคิดหรือการกระทำชั่วร้ายของเราเองทุกที​ไป

​จะยกตัวอย่างของผมเองนะแหละ​ ด้วย​ความ​ที่มีจุดอ่อนตรง​ที่มีอีโก้มาก หากบังเอิญว่า​ใครก็ตาม มาแสดงท่าทีดูหมิ่นดูแคลนผมเข้า ไม่รู้แหละ​ว่า​จะด้วยเหตุใด ไม่ว่า​จะ​เป็นเรื่อง​จริงหรือไม่จริง ผม​เป็น​ต้องกลาย​เป็นกองไฟขึ้น​มาทันควัน ​และ​เมื่อเกิดโกรธเ​คืองหน้ามืดตามัวขึ้น​แล้ว​ ผมก็​จะคิดการร้าย​ไปต่างๆ​นาๆ​ อาจ​จะเคียดแค้นชิงชัง อาจ​จะตอบโต้ด้วยการไม่แยแส บางทีก็​ใช้วิธีประชดประชันโง่ๆ​ สารพัดแหละ​ครับ​

คลิกดูภาพขยาย
ผลของการคิดการร้าย พวกเราก็คง​จะทราบกันดี ใช่เลย​ครับ​ ผมเองนะแหละ​​ที่​จะ​ต้องจมกองทุกข์ หน้าดำคร่ำเครียด มองโลกในแง่ร้าย ​ใครๆ​ก็เข้าหน้าไม่ติด ​และถึงขั้นมีชีวิตโดดเดี่ยว ไม่มี​ใครอยาก​จะเข้าใกล้ กลาย​เป็นมนุษย์พันธ์ประหลาด ​ที่ผู้คนต่างเมินหน้าหนี​ไปไกล โอย.. แย่​ไปเลย​

สถานการณ์เช่นนี้เลวร้ายมาก เหมือนเสือ(​ที่จริง​คือหมา)ติดจั่น หงุดหงิด งุ่นง่าน ตาขวาง พาลโกรธโลก​ไปเลย​ ​และช่วงเวลาเหล่านี้ สิ่ง​ที่ทำร้ายผม​ได้มาก​ที่สุด​คือเวลาครับ​ ​เพราะตอนนั้น​เวลา​แต่ละวัน​แต่ละชั่วโมง ​จะผ่านพ้น​ไปอย่างเชื่องช้า ในห้วง​ความคิดมี​แต่​ความทุกข์ใจ บางคนแก้ปัญหาด้วยการทำตัวให้เมามายซะ ​จะ​ได้ไม่​ต้องคิดอะไร​มาก ​และ​ความเมาก็ช่วยให้เรา​ได้หลับ​ไปให้พ้นๆ​

ในบางวันผมก็​ใช้วิธีนี้เหมือนกัน กินเหล้าซะ​จะ​ได้หลับลง​ได้

...​​ต้องยอมครับ​ หลังจากก่นทุกข์มานาน วันหนึ่ง​เราก็​ต้องยอมรับครับ​ เรา​ต้องยอมรับว่า "กรู​ต้องคำสาป" อะไร​ก็ไม่รู้สาปแช่งให้เรา​เป็นคนดี ​ต้อง​เป็นคนดีประการเดียวเท่านั้น​ ชีวิตจึง​จะมี​ความสงบสุข​ได้

พอตระหนักในข้อนี้แล้ว​ ทุกอย่างก็เปลี่ยน​ไปครับ​ ขณะนั้น​ผม​กำลังล้างจาน​ที่ระเบียงคอนโดฯ เหลือบสายตามองท้องฟ้า ​และเกิดขนลุกซู่ขึ้น​ทันที

เราแค่ปล่อยให้​ความคิดเลวๆ​​ทั้งหลาย หลุดลอยออกจากหัว ยอมเลิกคิดการร้าย หยิบ​เอาหัวใจแห่ง​ความห่วงใยมาสวมลง​ไป ให้อภัย​กับทุกสิ่งทุกอย่าง แค่นี้เองครับ​...​ หมอกสีเทาดำ ​ที่หมุนวนอยู่​ในห้วงคิดตลอดเวลา ก็จางหาย​ไป หายวับเหมือนดั่งไม่เคยมี​ความขุ่นมัวเกิดขึ้น​มาก่อน ประหลาดแท้...​

​ที่เขียนมา​ทั้งหมดนี้ ไม่​ได้​ต้องการประจานตัวเองเลย​​เพื่อนเอ๋ย ผมเพียง​แต่อยาก​จะแบ่งปันประสบการณ์ชีวิต ในแง่​ที่ว่า ถึง​แม้เรา​จะรู้ว่า อะไร​ดี อะไร​ไม่ดี อะไร​ควร อะไร​ไม่ควร ​แม้พ่อแม่เราสอนให้​เป็นคนดีนะลูกมาตลอด ก็ใช่ว่าเรา​จะกุมบังเหียนชีวิตให้ทำเฉพาะสิ่งถูก​ต้อง​ไปซะ​ทั้งหมด​ได้ บ่อย​ไป ​ที่เราเองนะแหละ​ โง่เขลาเหลือเกิน ​และ​เมื่อพลั้งกายพลั้งใจ คิดทำอะไร​ไม่ดี​ไปแล้ว​ สมองโง่ๆ​ ของเรา ยังคอยคิดปกป้องการกระทำเฮงซวยของเราอย่างสุดชีวิตอีก

​ต้องหยุดครับ​​เพื่อนรัก ​เพื่อให้ชีวิตมีช่วงเวลาแห่ง​ความสงบสุข เรา​ต้องหยุดคิดการร้ายเสียเถิด ​เพราะเรา.. ต่างถูกสาปให้​ต้อง​เป็นคนดีเพียงประการเดียวเท่านั้น​

 

จากใจ..บรรณาธิการ,
๑๘ มีนาคม ๒๕๔๘

editorial นิตยสารรายสะดวก
ข้ อ เ ขี ย น ล่ า สุ ด
"ปีตานัต" - "ปัตตานี" โดย แม่มะลิ .. โกโก้ปั่นสไตล์ปีตานัต ปกติ​จะราดน้ำช๊อคโกแลตเยิ้มฉ่ำ ขมๆ​หวานๆ​ นุ่มๆ​ ลองนึกถึงสภาพอากาศร้อนอบอ้าวเหงื่อหยดติ๋งๆ​ อากาศอบๆ​ชื้นๆ​บริเวณเมืองชายทะเลนะคะ​ แดดร้อนเปรี้ยงๆ​ โก้โก้ปั่นเย็นๆ​ซักแก้ว ซู๊ดดดดด!!! ชื่นใจ .. -56 views - [อ่านต่อ..]

แตกสลาย ตอนเรื่องของเราเริ่มต้นที่ไหน โดย แม่มะลิ .. เรื่อง​ของเรามันเริ่มต้นในช่วงค่ำคืนฤดูร้อน​ที่แสนร้อน มิตรภาพของการสนทนาเริ่มต้นจากการพูดคุยทั่ว​ไปสิ่ง​ที่ดึงดูดเราเข้าหากัน​คือ​ความอยากรู้อยากเห็น อยากเข้าใจในบางสิ่งบางอย่าง .. -15 views - [อ่านต่อ..]

แตกสลาย โดย แม่มะลิ .. ใน​ความสัมพันธ์​เพราะ​เป็นเรื่อง​ของการต่อรอง​ระหว่างอำนาจของหัวใจ​ที่ผลัดกันครอง​ความ​เป็นใหญ่ ​แต่แต้มต่อ​จะเกิดขึ้น​ก็ต่อ​เมื่อมีคนหนึ่ง​คนใดเกิด​ความรู้สึก​ที่ล้ำลึกกว่า .. -259 views - [อ่านต่อ..]

ขับรถให้ซาอุดีส โดย อบอุ่น พจนา .. Driving the Saudis: A Chauffeur's Tale of Life, Liberty and the Pursuit of Happiness on Rodeo Drive Paperback ขับรถให้ซาอุดีส ​เป็นบันทึกแท้จริงของชีวิตของพนักงานขับรถหญิง Jayne Amelia Larson ​ที่​ได้รับการว่าจ้าง .. -180 views - [อ่านต่อ..]

F a c t   C a r d
ชื่อ นิตยสารรายสะดวก
ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ๕ มีนาคม ๒๕๔๖
จำนวนงานเขียน ๑๑๕๒ ชิ้น
จำนวนนักเขียน ๖๖๙ ท่าน
งานเขียนบนโต๊ะบ.ก. ๕๗๐ ชิ้น
งานเขียนคัดสรร ๔๗๕ ชิ้น
งานเขียนลงตะกร้า ๑๐๗ ชิ้น
-- เชิญร่วมเป็นนักเขียน -- ลงทะเบียนนักเขียน ที่นี่
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-3401 ], [203.188.13.232]
เมื่อวันที่ : 19 มี.ค. 2548, 08.16 น.

คุณเปี๊ยกเขียนบทบรรณาธิการบทนี้ดีมากๆ​เลย​ค่ะ​ ​โดยเฉพาะอย่างยิ่งทำให้พวกเรา​ที่​เป็นนักเขียน​และเริ่ม​ที่​จะเขียน​ได้หันมามองตัวเองว่าเรา​เป็นคนอย่างไร งาน​ที่เราถ่ายทอด​ไปดีหรือไม่ดีอย่างไร มีประโยชน์แก่คนอ่านหรือไม่ หรือเพียง​เพื่อสนองตัณหา​และอีโก้ของตัวเราเอง

เราคงปฎิเสธไม่​ได้ว่าเรา​แต่ละคนมี​ความคิดดัง​ที่คุณเปี๊ยกกล่าว ​แต่​จะแสดงออกมากหรือน้อยก็แล้ว​​แต่ว่าเรา​แต่ละคน​ได้เข้าใจตนเองแค่ไหนอย่างไร อย่าง​ที่ลุงเปี๊ยกเขียนก็​ต้องขอแสดง​ความนับถือว่า คุณเปี๊ยก มองเห็นจิตใจตนเองอย่างถ่องแท้ ​และ​ได้มองเห็นสัจจธรรมของการ​เป็นคนดี

เราคงไม่​ต้องฝืนว่าอยาก​จะ​เป็นคนดี ​เพื่อให้คนกล่าวยกย่องว่าเรา​เป็นคนดี ​แต่เราฝึกหัดจิตของเราให้ทำ​แต่สิ่งดีๆ​​ที่​เป็นคุณแก่คนอื่น แค่นี้ก็​เป็นการเริ่มต้น​ที่ดีมากแล้ว​ ​และเราเพียง​แต่ไม่สบายใจทุกครั้ง​ที่​ได้คิดหรือทำสิ่ง​ที่ไม่ดี ไม่ซื่อ ไม่ตรง​ไปตรงมา แค่นี้ก็น่า​จะทำให้เรา​เป็นคนดี​ได้​โดยไม่​ต้องเรียกร้องตัวเองแล้ว​ล่ะค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : รจนี เจนีวา [C-3402 ], [203.172.96.90]
เมื่อวันที่ : 19 มี.ค. 2548, 10.07 น.

หากจากเปลี่ยนจาก "ถูกสาป" ​เป็น "​ได้รับพร" (หรือถูกกำหนด)ให้​เป็นคนดี ​ได้ไหมคะ​ ​จะ​ได้ฟังดูแล้ว​มี​กำลังใจหน่อย​ แฮ่ม แค่ถือโอกาสแซวลุงเปี๊ยกน่ะค่ะ​
จิตเดิมแท้ของมนุษย์นั้น​​เป็นประภัสสร ว่าง ​และงดงาม ​แต่กิเลส​ที่สั่งสมนับจากวินาที​ที่ถือกำเนิดทำให้จิตนั้น​ถูกซุกซ่อนไม่อาจ​เอาพลังทางบวกมา​ใช้​ได้...​ มนุษย์จำ​เป็น​ต้องบริหารสติ ​เพื่อนำปัญญานั้น​กลับมาดำรงชีวิตอันสมดุล
ไม่ว่าแรงบันดาลใจของ ลป. ​จะ​เป็นอะไร​​ที่ทำให้มาเขียนบท​ความตรงนี้ ​แต่ลป.​ได้สร้างแรงบันดาลใจลูกโซ่ ให้รจนี​ได้เข้าใจคุณค่าของการ "ปล่อยวาง" มากยิ่งขึ้น​ค่ะ​ ขอบคุณ​ที่นำ​ความรู้สึกดีๆ​มาให้อ่านค่ะ​
รจนี

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : sony diver [C-3412 ], [221.128.102.186]
เมื่อวันที่ : 20 มี.ค. 2548, 13.50 น.

ชีวิตลุง​คือกระจกเงาของผม...​
ผม​เป็นแบบนั้น​หละลุง...​ โอ...​ ใช่เลย​...​ ใช่จนผมนึกว่า เอ้ะ​ใครแอบมารู้​ความลับเราแล้ว​​เอามาเขียน...​ พอมาถึงตอนล้างจาน​ที่คอนโดเนี่ย...​ อืมม ไม่ใช่ละ...​ ตกใจหมดเลย​...​ แหะ แหะ...​
...​
​แต่หลังๆ​พอ​ได้ศึกษาธรรมมากขึ้น​...​ มันทำให้ผมเห็นธรรม...​ มันทำให้ผมเข้าใจชีวิตมากขึ้น​...​ มันทำให้ผมดีใจ​ที่เกิดมาในร่มของ​พระพุทธศาสนา...​ ​ซึ่งผมอธิษฐานจิตไว้เสมอ ว่าไม่ว่า​จะเกิดมา​ใช้กรรมอีกอย่างไร ก็ขอให้เกิดใต้ร่มเงาของ​พระพุทธศาสนาอีก...​
​แม้ผม​จะเข้าใจธรรม...​ ผมว่าลึกพอจนเริ่มละอัตตา​ได้เยอะ...​ เยอะขนาด​ใครมานั่งด่าผม ผมนั่งฟัง​ได้ซะเฉยๆ​...​
​แต่ผมก็ทำ​ได้ไม่หมด ​แม้​จะเข้าใจอย่างถ่องแท้​ไปแล้ว​...​ เข้าใจถึงสุขของการไม่กลับมาเกิดอีก...​
บางคนอาจ​จะว่าเรา​เป็นพวกมือถือสากปากถือศีลหรือเปล่า...​
เปล่าครับ​...​ บางอย่างมันยากนะ​ที่​จะละวาง...​ ​แต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไร​เลย​...​
เหมือนมาสายดีกว่าไม่มา...​
ทำ​ความดีบ้าง ดีกว่าชั่วบริสุทธิ์...​
อย่างน้อยก็ลดการเกิดกรรมใหม่​ไปถนัด...​
...​
อย่างน้อยทุกครั้ง​ที่ทุกข์ก็​ได้​แต่บอกตัวเองว่า​เป็นคนของกรรมเก่า ทำให้ใจละวางจาก​ความพยาบาท​​ได้...​
ก้มหน้ารับ​ไปเหมือนคนทะยอย​ใช้หนี้แบ้งค์ รอวันหนี้เก่าหมด ​และก็ไม่ทำหนี้ใหม่เพิ่มด้วยการไม่ทำกรรมชั่วเพิ่มอีก...​ ​โดยมีศีลห้า​เป็นตัวเฝ้าระวัง...​
ชีวิตผมไม่​ได้ดีอะไร​ขึ้น​เลย​...​ ​เป็นช่วงตกต่ำ​ที่สุดในชีวิต...​
​แต่ก้ยังเพียร​ที่​จะถือศีลห้าต่อ​โดยไม่ย่อท้อ...​
เดี๋ยวนี้ไม่กินพวกซีฟู้ด​เป็นๆ​ ยุงก็ไม่ตบ ​และก็ไม่ว่าไม่สอดเสียด​ใครอีกแล้ว​...​ เบียร์ผมก็เลิกดื่ม​ไปแล้ว​...​
รอวันหนี้เก่าหมด...​
วันนึงคิดไว้ว่า​ถ้าหมดภาระ ผมก็อยาก​จะ​ไปบวช ​ใช้ชีวิต​ที่เหลือให้คุ้ม​กับ​ที่เกิดมาในร่ม​พระพุทธศาสนา...​

ตั้งแต่เข้านกน้อยมา...​ อยาก​จะบอกว่า ชอบบท​ความนี้ของลุงมาก​ที่สุด...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : แผ่นดินไท ในลาส เวกัส [C-3802 ], [67.77.147.239]
เมื่อวันที่ : 09 เม.ย. 2548, 14.01 น.

ปกติผม​จะชอบแอบเข้ามาอ่านข้อเขียนในนกน้อยบ่อยๆ​ ​โดยเฉพาะเรื่อง​"พรรณา" อ่าน​ไปก็น้ำตาซึม​ไปด้วย ​ทั้ง​ที่รู้ว่า​เป็นเรื่อง​ไม่จริง ​แต่ก็ไม่​สามารถหยุดอ่าน​ได้ ​ต้องติดตามจนจบ ขอคารวะใน​ความ​สามารถในทางขีดเขียนของคุณ โซนี วันนี้​ได้แวะเข้ามาอ่านบท​ความของ"ลุงเปี๊ยก" ขอบอกว่าโดนใจมากๆ​เลย​ ​เพราะตัวเองก็เคย​เป็นเช่นนี้ อย่าว่า​แต่ทำสิ่งเลวเลย​ ​แม้​แต่คิดเรื่อง​เลวๆ​ก็​เป็นทุกข์แล้ว​ ไม่เหมือน​กับการคิดดี พูดดี ​และทำดีเลย​ ​เพราะมี​แต่​จะทำให้เกิด​ความสบายใจ อ่านบท​ความนี้แล้ว​ทำให้​ได้คำตอบสำหรับคำถาม​ที่ว่า "คนเราเกิดมาทำไม" ต่อ​ไปนี้​จะ​ต้องตอบว่า "คนเรา​ทั้งหลายล้วนบัญชาให่เกิดมา​เพื่อทำ​ความดี" ​เพื่อทำให้ชีวิตของตนเอง​เป็นปกติสุข ท้ายนี้ขอขอบคุณลุงเปี๊ยก อีกครั้ง ​ถ้างานไม่แย่งเวลาจนเกิน​ไป​จะแวะเข้ามาเยี่ยมให้บ่อยกว่านี้นะครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : คนคนหนึ่งที่ผ่านมาชม [C-3955 ], [203.121.131.34]
เมื่อวันที่ : 17 เม.ย. 2548, 02.19 น.

เข้าใจคิดจังเลย​ คุณ​เป็นคน​ที่พยายาม​ที่​จะเข้าใจอะไร​หลายๆ​อย่างด้วยตัวเองจริงๆ​ด้วยสิ
คนแบบนี้ล่ะ ​ที่​จะ​สามารถแ่บ่งบันคุณค่าให้แก่ผู้อื่น​ได้
น่ายินดีนัก​ที่​ได้แวะเข้ามาอ่านใน​ที่นี้ ไม่เสียเ​ที่ยว

​โดย​ส่วนตัวแล้ว​ ตัวของข้าพเ้จ้าเอง ก็​เป็นคนคิดมาพอควร ​แต่ไม่ค่อย​ได้คิดเรื่อง​​ที่ผู้คนมัก​จะละเลย​ เช่นเรื่อง​นี้ อาจ​จะ​เป็น​เพราะ ข้าพเ้จ้านั่นยัง​เป็นเด็ก อายุ 18อยู่​

ทุกครั้งๆ​ตั้งแต่สมัยเด็กข้าพเจ้ามัก​จะส่องกระจกเฝ้ามองตัวเองเสมอ กระจกมัก​จะสะท้อน
ให้ข้าพเจ้าเห็นตัวตน​ที่ทำให้ รู้สึกรังเกียจ ข้าพเจ้านั่นรังเกียจ​ความ ไม่ซื่อ โกหก ​และ​ต้องคอยสวมหน้ากากอยู่​เสมอ
​แต่ข้าพเจ้าก็​เป็นคนเช่นนั้น​ด้วย ​(แย่จริงๆ​)​ ​และทุกครั้ง​ที่ข้าพเจ้าทำ​ไป
สำนึกผิดในจิต ก็พุ่งขึ้น​มา ทำให้รู้สึก ร้อนรน อยู่​ในสุข ​และ ทุกครั้ง​ที่​เป็นแบบนี้
ข้าพเจ้าก็มัก​ที่​จะสงบจิตให้ดี หรือ จริงๆ​แล้ว​ " พยายาม ไม่คิดอะไร​เลย​นั่นเอง "
มันทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกดี ขึ้น​ ​และ ค่อยๆ​หาทางแก้เรื่อง​​และผล​ที่​จะตามมา

ข้าพเจ้า​เป็นเพียงแค่คนสวมหน้ากาก เก็บ​ความอ่อนแอไว้ในเบื้องลึก
ทรมาน ทุกข์ทน

ข้าพเจ้าอาจ​จะถูกสาปให้​ต้อง​เป็นคนดีอย่าง​ที่เขียนหัวข้อไว้ก็​ได้ ​และ แน่นอนรวม​ทั้งทุกคนด้วย หากมีคน​ที่อดทน​ได้ต่อ​ความร้อนรนในการทำผิดนี้​ได้
คนผู้นั่นก็นับว่า ​เป็น บุคคล​ต้องห้าม​ที่อันตรายคนหนึ่ง​แน่นอน

คนเรามัก​จะ​ต้องคิด ​ต้องทุกข์ ​ต้องร้อนรน ​ต้องรู้สึกผิด ​เมื่อกระทำ​ความผิด
ผู้ใดไม่มีดนตรีในหัวใจ ผู้นั่นย่อม​เป็นคนสันดานชอบกลนัก
จงระวังบุคคลเหล่านี้ไว้ให้ดี

มนุษย์ เราถูกสาป ​โดย พันธะ ​และ สำนึกผิดแห่งเบื้องล่าง

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น