นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๔ พฤษภาคม ๒๕๔๘
เรื่องของเรา : ฉลองวันจบการศึกษา
โดโรที
...ใน​​ที่สุดการเรียนภาษาก็ผ่าน​​ไป​​ได้ด้วยดี...​​...​​...​​...​​....
เรื่อง​ของเรา : ฉลองวันจบการศึกษา

ขออนุญาตตั้งตอนใหม่นะคะ​​เพราะชอบการเขียนแบบตอนตอน จากเนื้อ​ความครั้งก่อน

การเรียน level 9 ก็ผ่าน​ไปด้วยดี คราวนี้มา​เป็น level สุดท้าย​คือ 10 การเรียนใน​ส่วนนี้

​จะเน้น​ไปทางการอ่าน​และเขียนวิจารณ์บท​ความ​ที่อ่าน ​ซึ่งเรียกว่า "critical review" รวม

​ทั้งมีการออกมาอธิบายหน้าห้อง​ที่เรียกว่า "presentation" ​ซึ่งครั้งนี้​จะไม่ใช่งานกลุ่ม​แต่

​เป็นงานเดี่ยว หลายคนอาจสงสัยว่าการเขียน critical review มัน​เป็นยังไง เรา​สามารถ

แปลตาม​ความหมาย​ได้เลย​ค่ะว่า​มัน​คือการเขียนวิจารณ์นั่นเอง หลังจากอ่านบท​ความ

เรา​ต้องนำมาวิเคราะห์หาข้อดีข้อเสียของบท​ความ​ที่เราอ่าน ยิ่ง​ไปกว่านั้น​ยัง​ต้องให้คำ

แนะนำ​ไปด้วยค่ะว่า​ว่าควร​จะปรับปรุงอย่างไรให้ดีขึ้น​ ก็ถือว่า​เป็นการเรียนรู้​ที่ดีอย่างหนึ่ง​

​ที่​ได้มาจาก Insearch ค่ะ​ มาดูถึงบรรยากาศการเรียนใน level นี้กันบ้าง เรา​ได้​เพื่อน

ต่างสัญชาติมากขึ้น​ใน level นี้ ​และแน่นอนน้องยูยังคงมา​เป็น​เพื่อนร่วมห้อง​กับเราอยู่​

ตอนแรกพอรู้ชื่ออาจารย์​ที่​จะ​ต้องสอน​ซึ่งอาจารย์ท่านนี้มีประวัติให้เด็กตกค่อนข้างเยอะ

ยูสุดหล่อพยายามดิ้นรนหาทางเปลี่ยนห้อง ...​...​...​..

ยู : "พี่ผมเปลี่ยนห้องแน่ผมอยากผ่านผมไม่อยากตก อาจารย์คนนี้เคี่ยวสุดๆ​"

เรา: "พี่ว่ามันขึ้น​​กับตัวเรามากกว่ามั้งยู ​ถ้าเราทำไม่​ได้ดีเรียน​กับ​ใครมันก็ตก"

ยูนิ่งเงียบ​ไปแล้ว​เงยหน้า​ที่หล่อ (แบบไม่ใช่หล่อใหญ่หล่อเล็กหล่อจิ๋ว) ​พร้อม​ทั้งเสียง

​ความมั่นใจเกินร้อยกลับมาว่า "ผมเปลี่ยนแน่ๆ​" เราก็​ได้​แต่เงียบ​ไป​เพราะไม่รู้​จะพูด

อะไร​ วัน​ต่อมายูเดินเข้าหน้าตาไม่ทุกข์​และไม่สุขมาบอกเราว่าผมไม่เปลี่ยนแล้ว​พี่ผม

เรียนห้องนี้เหมือนเดิม ผมจับจุด​ได้แล้ว​ ...​...​

"เอ...​..จุดอะไร​ของมันกันเนี่ย...​..แล้ว​มันจับ​ได้กี่จุดหว่า" เรา​ได้​แต่คิดในใจ ​แต่อย่าง

ไรก็ตามอาจารย์ผู้สอนก็เคี่ยวอย่าง​ที่ยูว่า​แต่เคี่ยวเรื่อง​ระเบียบวินัยมากกว่า ประเภทเช็ค

เวลาการเข้าห้องเรียน มาสายเกินกำหนดแกก็ตัด​เป็นขาด​ไปเลย​เรียกว่าโหดในเรื่อง​เวลา

จริงๆ​ ​ส่วนเรื่อง​การสอน​ต้องขอชมว่าสอนดีมากๆ​ เสียอย่างเดียวแกไม่ค่อยยิ้มจัดเข้าขั้น

สวย​แต่ดุ แถมแก​เป็นคนกรีก เราเรียน​ไปก็นึกถึงนางเอกหนังเรื่อง​มัมมี่ทุกที การเรียนก็

ดำเนิน​ไปเรื่อยๆ​จนมาถึงสัปดาห์สุดท้าย​ซึ่ง​ต้องมา presentation การ presentation

ของเรามีวี่แววว่าน่า​จะผ่าน​ไป​ได้ด้วยดี ​แต่มาตกม้าตายตอนสรุป ​ระหว่างอธิบายอยู่​ดีๆ​

เลือดรักชาติในตัวคงขึ้น​สูงผิดปกติ ภาษาไทย​ที่รักหลุดออกมาจากปากชัดถ้อยชัดคำทำ

​เอาผู้ฟัง​และอาจารย์ในห้อง (ยกเว้นเจ้ายู) หัวหมุนกัน​ไปพักหนึ่ง​ว่าทำไมภาษาอังกฤษ

มันเปลี่ยน​ไป ​เมื่อเรารู้สึกตัว​ต้องรีบขอโทษขอโพย​เป็นการใหญ่​เพราะกลัวเสียคะแนน

เลย​กลาย​เป็นตัวตลกหน้าห้อง​ไป​โดยปริยาย ​แต่ก็ถือว่าโชคดี​ที่อาจารย์ไม่ติดใจ​เอา

​ความในการ​เป็นชาตินิยมภาษาไทยไม่ถูกกาลเทศะของเรา ​และแล้ว​วันสอบก็มาถึง

สมาชิกในห้องต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากสอบเสร็จ หลายคนออกจากห้องสอบมา

จับกลุ่มคุยกันเรื่อง​คำตอบ ​ส่วนเรา​กับ​เพื่อนญี่ปุ่น​และเกาหลีออกจากห้องสอบก็เข้าโรง

หนังเลย​ ไม่ไหวแล้ว​ขอคลายเครียดหน่อย​ ...​...​. ออกจากโรงหนังเรากลับมาบ้าน​พร้อม

​ทั้งไม่นอนเลย​​ทั้งคืน​เนื่องจากนอนไม่หลับ จิตใจกระสับกระส่าย​เพราะวันรุ่งขึ้น​​ต้อง​ไป

ลุ้นผลสอบ​ถ้าตกก็​ต้องเรียนซ้ำเสียอีกเกือบ 2000 $Aus ...​...​..คน​ที่เงินไม่เยอะอย่างเรา

​จะ​ไป​เอา​ที่ไหนมาจ่าย ​เนื่องจากไม่​ได้นอน​แต่มาม่อยหลับ​เอาตอน 6 โมง

เช้า​รู้สึกตัวอีกที​จะ 10 โมงแล้ว​รีบ​ไปวิ่งผ่านน้ำ​เพราะอาจารย์นัดคุยเรื่อง​ผลสอบ 10 โมง

อาจารย์ก็ประกาศผลของ​แต่ละคนเมือมาถึงชื่อเราอาจารย์เงียบ ทำ​เอาเราหัวใจแทบ

หยุดเต้น...​...​

"What do you think about your exam?" อาจารย์ถามเราด้วยรอยยิ้ม

"I don’t know" เราตอบ​พร้อมยิ้มสู้

"I know that you can do it and you can pass" พอสิ้นเสียงอาจารย์เท่านั้น​หูอื้อ​ไป

หมดรู้สึกดีใจ​ที่​จะ​ได้เข้าร่วมพิธีรับประกาศนียบัตร ​เพื่อนร่วมห้องของเรารวม​ทั้งยูก็ผ่าน

กันหมดทุกคนเรียกว่ามี​แต่รอยยิ้มกันชื่นมื่น นักศึกษา​ที่​ได้คะแนนสูงสุดในรุ่นก็​เป็น

​เพื่อนสนิทของเราชาวเวียดนามนั่นเอง ​ต้องยอมรับว่าชาวเวียดนามค่อนข้างขยันมากๆ​

​ซึ่งเราก็ชื่นชมสิ่งดีๆ​อันนี้อยู่​ในใจ​และ​พร้อม​ที่​จะนำ​ไปปฏิบัติตาม ใน​ที่สุดชีวิตการรียนภา

ษา​เพื่อเข้าสู่มหาวิทยาลัยของเราก็จบลง ​แต่เรื่อง​เล่าของเราใน Sydney ยังคงดำเนินต่อ

​ไป ยังมีอีกหลายอย่าง​ที่เราอยากนำมาเล่า​เพื่อ​เป็นการแบ่งปันการ​ใช้ชีวิตในเมือง

Sydney ​ที่ไม่ไกลจากไทยมากนัก ​ซึ่งหวังว่าคง​จะ​เป็นประโยชน์​กับคน​ที่ตั้งใจ​จะมา

Sydney รวม​ทั้งผู้อ่านทุกๆ​ท่านค่ะ​
---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​--

​เอารูป​เพื่อนๆ​มาฝากจีน เกาหลี ไต้หวัน ดูดู​ไปก็หน้าคล้ายคนไทยเหมือนกันแฮะ
คลิกดูภาพขยาย

คนผมยาว​คือสาวเวียดนามคนเก่ง ​ส่วนข้างๆ​ก็สาวญี่ปุ่น

 

F a c t   C a r d
Article ID A-979 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง เรื่องของเรา : ฉลองวันจบการศึกษา
ผู้แต่ง โดโรที
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๔ พฤษภาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๙๖๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๘ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-4609 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 14 พ.ค. 2548, 20.12 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : พญาไฟ [C-4610 ], [203.118.123.70]
เมื่อวันที่ : 14 พ.ค. 2548, 20.59 น.

แล้ว​ภาพเจ้าของบท​ความคนไหนล่ะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : พญาไฟ [C-4611 ], [203.118.123.70]
เมื่อวันที่ : 14 พ.ค. 2548, 21.02 น.

ขอแสดง​ความยินดีด้วยนะคะ​​ที่สอบผ่านแล้ว​ ​จะคอยอ่านเรื่อง​ในภาคเรียนจริงต่อค่ะ​

น่า​จะเขียนเล่าสอดแทรก​เป็น​ความรู้ให้​เพื่อน ๆ​ หน่อย​ ว่าหลักการในการวิจารณ์ ตามทฤษฎี​ที่เรียนมา มีหลักอะไร​บ้างหรือเปล่า ​เพราะคิดว่า คงไม่ใช่เราเอ่ยขึ้น​มาลอย ๆ​ ว่าดีอย่างนั้น​ไม่ดีอย่างนี้ อยากทราบ​เป็น​ความรู้ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ป้าแก่ [C-4617 ], [58.10.175.40]
เมื่อวันที่ : 15 พ.ค. 2548, 12.11 น.


ยินดีด้วยนะน้องโดโรที ​ที่สอบผ่าน​ไป​ได้ด้วยดี นอกจาก​ที่พญาไฟ บอกแล้ว​ ป้าอยากให้หนูจัดย่อหน้าของบท​ความบ้าง ​ถ้ามา​เป็นแนวอย่างนี้คนอ่านอาจ​จะงง ​โดยเฉพาะคนแก่ๆ​ เช่นป้า

​แต่ตอนนี้ดี​ที่ว่า เนื้อหาไม่หนักมาก ทำให้อ่าน​ไป​ได้ด้วยดี อย่างไงหนูก็ลองจัดรูปแบบใหม่ในตอนหน้าแล้ว​กันเน้อ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : โดโรที [C-4623 ], [210.8.224.4]
เมื่อวันที่ : 15 พ.ค. 2548, 22.29 น.

ขอบคุณป้าแก่​และคุณพญาไฟค่ะ​ มีคนเขียนอยู่​ในรูปด้วยหรือเปล่า????? ​เอาไว้​เป็นปริศนาค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : add [C-4643 ], [203.188.18.111]
เมื่อวันที่ : 17 พ.ค. 2548, 12.21 น.

อิอิ สงสัยคนใส่แว่นตาแหง็มเลย​

ยินดีด้วย​ที่จบแล้ว​ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : Poceille [C-4882 ], [202.57.140.53]
เมื่อวันที่ : 04 มิ.ย. 2548, 16.21 น.

มาตามอ่านต่อแล้ว​จ้า...​ (มาแล้ว​ยังดีกว่ามาช้า มาช้ายังดีกว่าไม่มานิ ฮิฮิ)


ยินดีด้วยจ้า​ที่สอบผ่าน ​ความพยายามอยู่​​ที่ไหน ​ความสำเร็จอยู่​​ที่นั่นแน่นอนค่ะ​ แล้ว​อย่าลืมมาเล่าเรื่อง​เมืองซิดนีย์ต่อด้วยเน้อ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : โดโรที [C-5080 ], [210.8.224.4]
เมื่อวันที่ : 15 มิ.ย. 2548, 19.44 น.

เข้ามาขอบุณคุณ Add ​และคุณพิลกริมค่ะ​ มาขอบคุณช้าไม่ว่ากันนะคะ​ ช่วงนี้ยุ่งๆ​ค่ะ​ กว่า​จะถึงการเรียนจริงๆ​มันช่างรันทดค่ะ​ ไว้​จะทยอยเล่าให้ฟังนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น