นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๕ เมษายน ๒๕๔๖
...ฉันขับรถมาเรื่อยๆ​​ ท่ามกลางภูเขา ​​และต้นไม้ใหญ่เขียวชอุ่ม มองดู​​ที่เปลือกของต้นไม้ ​​เป็นลายตาห่างๆ​​สีน้ำตาลเข้ม บอกถึงอายุคงหลายสิบปีแล้ว​​...
ฉันขับรถมาเรื่อยๆ​ ท่ามกลางภูเขา ​และต้นไม้ใหญ่เขียวชอุ่ม มองดู​ที่เปลือกของต้นไม้ ​เป็นลายตาห่างๆ​สีน้ำตาลเข้ม บอกถึงอายุคงหลายสิบปีแล้ว​ ​และยืนรอทุกคน​ที่ผ่านมา ภูเขาสูงเสียดฟ้ามันยังซื่อสัตย์ รอการกลับมาของฉ้นเสมอ ทุ่งนามองดูเขียวชอุ่ม สุดลูกหูลูกตา ดอกไม้ป่าพากันออกดอก ดูหลากสีสวย โน่นดอกนางแย้ม ​เป็นพุ่มสีขาวเต็ม​ไปหมด

ฉันปิดแอร์แล้ว​เปิดกระจกรถ ​เพื่อสูด​เอาอากาศ ​ที่บริสุทธิ์นั้น​เข้า​ไปเต็มปอด ​พระอาทิตย์​กำลัง​จะขึ้น​ ​ที่ภูเขาด้านโน้น​เป็นดวงกลมๆ​ สีส้มสวยจัง เหมือนภาพฝันของเด็กๆ​ ​ที่เพิ่งหัดวาดเขียน

บ้านฉันอยู่​ทางภาคเหนือ อากาศ​กำลัง​จะเริ่มหนาว ฉันกลับมาบ้านคราวนี้ ฉัน​จะไม่กลับ​ไปกรุงเทพอีกแล้ว​ ภาระ​และหน้า​ที่​ที่กรุงเทพ ​ที่​ต้องเสียสละ​ได้สิ้นสุดลงแล้ว​ ฉัน​จะกลับบ้าน​และ​จะ​ใช้ชีวิตอยู่​​ที่นี่จนวันตาย

ฉันขับรถถึงบ้านก็ตอน 6โมงเช้า​​พอดี ลุงมา​กับป้ามี​ที่​เป็นคนเก่าแก่ อยู่​​กับฉันมาหลายปีแล้ว​ ลุงมา​เมื่อเห็นรถฉันเข้ามาจอด แกยิ้มรีบมาเปิดประตูให้ แกร้องทักว่า "อี่นายมา​ได้​จะใดวันนี้" คำว่าอี่นาย ​เป็นภาษาทางเหนือ ​แต่ป้ามีมัก​จะเรียกฉันว่า "นาย..เดียวกิ๋นข้าวน่อ ป้าแกงผัก​กับชิ้นทอด เสร็จบะเดียวนี้​กำลังฮ้อนๆ​เลย​ นาย​จะกิ๋นเลย​บ๋อ.." ฉันตอบแก​ไปว่า "ก็ดีเหมือนกั๋น" ฉันเองก็เริ่ม​จะหิว ​เพราะตั้งแต่วานนี้ ฉันกิน​แต่กาแฟมาตลอดการเดินทาง

กินข้าวอิ่มแล้ว​ หนังท้องตึงหนังตาเริ่มหย่อน ฉันล้มตัวลงนอนหลับ​ไปนาน จนป้ามี​ต้องมาปลุก "นายๆ​ ตื่นเตอะ" (คำว่าเตอะ แปลว่าเถอะ) ฉันงัวเงียลุกขึ้น​ "ค่ำแล้ว​เหรอยัง" ฉันรีบลุกขึ้น​อาบน้ำ สายน้ำ​ที่เย็นฉ่ำ ทำให้ฉันสดชื่น ฉันเดินมานั่ง​ที่ระเบียงหน้าบ้าน มองตรง​ไปทางด้านหน้า เห็นแปลงผัก ​ที่ชาวบ้านปลูกไว้ นาข้าว ไร่ข้าวโพด​ที่โตพอ​ที่​จะเก็บ​ได้แล้ว​ วันเวลาช่างหมุนเวียนเร็วเหลือเกิน ฉันอดคิดถึงภาพเงาในใจของฉันไม่​ได้ ​และมัน​เป็นภาพเงา ​ที่ซ่อนลึกอยู่​สุดขั้วของใจฉัน

ฉันเคยมี​ความรักให้​กับผู้ชายคนนึง ฉันรัก​เขา​และเคย​ใช้ชีวิตอยู่​ร่วม​กับเค้า ​ความรัก​ความผูกพัน​ความห่วงใย​และอาทร ยาม​ที่เค้า​เป็นทุกข์ฉันเฝ้าดูแลปลอบใจ เค้าคงไม่รู้ว่าฉันเจ็บปวดมากกว่าเพียงไหน ​แต่ทุกสิ่ง​ที่ฉันทำให้ด้วย​ความจริงใจ มันไร้​ซึ่ง​ความหมายมัน​คือ​ความว่างเปล่า ใน​เมื่อเธอปฏิเสธว่า สิ่งเหล่านั้น​​เป็นการเสแสร้ง ก็ไม่​เป็นไร

​ความจริงกาลเวลาพิสูจน์​ได้เสมอ ​แม้เรื่อง​ราว​ทั้งหลาย​จะผ่าน​ไปแล้ว​ ณ บัดนี้ใจฉันสงบ ไม่ร้องขอสิ่งใดๆ​ ​เพื่อนเอย​ถ้าเราพบประสพ ​กับ​ความรัก​ที่ดีงาม มี​ความห่วงหาอาทร ​และ​ได้รับ​ความรักตอบ ​ที่เต็มเปี่ยม​และ​เป็น​ความจริง จงเก็บรักษามันใว้ให้นานเท่านานนะ

ตะวันลับขอบฟ้า​ไปแล้ว​ ​ความมืดเข้ามาครอบงำ​ไปทั่ว กลิ่นดอกพิกุลหอม​ไปทั่งระเบียงบ้าน ฉันเดิน​ไปทางเชื่อม จากระเบียงบ้าน​ไป​ที่ท่าน้ำ ​ที่มีคลองน้ำไหลผ่าน ลมเย็นๆ​พัดมา ลุงมาทำเก้าอี้แบบมีพนักเอน​ได้ ​และกว้างพอ​ที่​จะนอนเล่นฟังเสียงน้ำไหล ​และ​ถ้าเงยดูบนท้องฟ้า ก็​จะมองเห็นดาว​และเดือน ​เป็น​เพื่อนชีวิตของฉัน

สงบแล้ว​มันเหลือ​แต่​ความว่างเปล่า ฉัน​จะเก็บ​ความรักของฉัน ​ที่ฉันเคยรู้จักให้มัน​เป็น เพียงแค่เงาใน​ส่วนลึกของใจฉันเท่านั้น​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-097 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง เงา
ผู้แต่ง ต้นหลิว
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๕ เมษายน ๒๕๔๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๔๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-253 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 15 เม.ย. 2546, 00.38 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น