นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๓๐ เมษายน ๒๕๔๘
บทเพลงแห่งแสงจันทร์ ตอน 14 (ตอนจบ)
อัญชา
..."ว่าไงล่ะครับ​​ ผมรอฟังอยู่​​นะ ​​จะบอกหรือไม่บอก"
​​เขาโน้มตัวลงมาทำท่าเหมือน​​จะจูบเธออีกจนเธอร้องเสียงหลง...
14.

ชายหนุ่มผมยาวในชุดกางเกงยีนส์เสื้อยืด ​คือภาพ​ที่เธอจำ​ได้ติดตา ​และตอนนี้​เขาก็​กำลังยืนอยู่​ตรงหน้าเธอ มาลาตีอดยิ้มไม่​ได้

"สวัสดีค่ะ​คุณนักดนตรีนิรนาม"

เจ้าของร่างสูงหันมาทางเธอช้า ๆ​ ​เขายิ้มให้เธอ​ทั้ง​ที่ยังสวมแว่นดำ มาลาตีส่งยิ้มให้​เขา เธอเดินเข้า​ไปหาชายหนุ่มนิรนามช้า ๆ​ ​เขายื่นมือ​ทั้งสองข้างมาให้เธอจับ เธอตอบรับคำเชื้อเชิญนั้น​ ​เขาดึงเธอเข้า​ไปใกล้ สองมือโอบเอวเธอ​เอาไว้หลวม ๆ​ มาลาตียิ้มกว้าง เธอค่อย ๆ​ เอื้อมมือ​ไปหยิบแว่น​ที่สวมทับบนใบหน้าของชายหนุ่มออก

"คุณวศิน!"
มาลาตีอุทานด้วย​ความตกใจระคนดีใจ เธอไล้มือ​ไปบนใบหน้า​และลำคอของ​เขา
"ครับ​ผมเอง" วศินยิ้ม
"ไม่อยากเชื่อเลย​ว่า​เป็นคุณจริง ๆ​ ​เป็น​ไป​ได้ยังไงคะ​? ตีไม่เข้าใจ เกิดอะไร​ขึ้น​หรือคะ​? ทำไมคุณวศินถึง​แต่งตัวแบบนี้ แล้ว​ยัง...​"

วศิน​เอามือแตะ​ที่ริมฝีปากของเธอ

"​เป็นคุณ​ได้ยังไงคะ​?" มาลาตีถามซ้ำอีกครั้ง

"​เพื่อนผม​เป็นนักดนตรีอยู่​​ที่นั่น สองสามอาทิตย์ก่อน ​เพื่อนผมคนนี้โทร.มาขอร้องให้ผม​ไปช่วยเล่นเปียโนแทนเจ้าตัวชั่วคราว ​เพราะตัว​เขามีธุระ​ต้องเดินทาง​ไปต่างจังหวัดกะทันหัน ​ต้อง​ใช้เวลาประมาณสองอาทิตย์ถึง​จะเสร็จเรื่อง​ ​พอดีมันหาคนแทนไม่​ได้ก็เลย​โทร.มาบอกให้ผม​ไปเล่นให้ชั่วคราว พี่หัวหน้าวงก็โทร.มาคุย​กับผมด้วย พอรู้ว่าผม​กับ​เพื่อนคนนี้เคยเล่นดนตรีตามร้านมาด้วยกันตอนสมัยเรียน แกก็เลย​ไม่ปฏิเสธ"

"แล้ว​ทำไม​ต้องปลอมตัวด้วยล่ะคะ​?"
"ก็ผมไม่อยากให้​ใครจำ​ได้นี่ ​แต่ขนาด​แต่งตัวแบบนี้แล้ว​นะ ยังมีคนบางคน​ไปแอบเห็นอีกจน​ได้แถมยังมองผมตาไม่กระพริบ"

มาลาตีหัวเราะร่วน

"ก็คุณน่ะสิ เล่นทำท่าลุกลิกหันมามองตีแบบนั้น​ ​เป็น​ใครก็​ต้องสงสัยค่ะ​"
"ก็...​ผมตกใจ​ที่เห็นคุณ​ที่นั่น กลัวว่าคุณ​จะจำ​ได้ ก็เลย​​ต้องหัน​ไปมองให้แน่ใจว่าคุณจำผมไม่​ได้จริง ๆ​"
"ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ​รู้สึกคุ้นตาอยู่​บ้าง ​แต่ไม่แน่ใจ ​ใคร​จะ​ไปคิดล่ะคะ​ว่านักธุรกิจหนุ่มเจ้าของอพาร์เม้นท์ให้เช่า​จะใส่วิกปลอมตัว​ไปนั่งอยู่​ในร้านอาหารล่ะคะ​ แล้ว​คุณนะเวลาเจอตีก็ชอบทำเหมือนเห็นผีอย่างนั้น​แหละ​"
"​ใครว่าผมเห็นผี ผมเห็นผู้หญิง​ที่สวย​และน่ารัก​ที่สุดต่างหากล่ะ"

วศินหอมแก้มมาลาตีฟอดใหญ่

"แล้ว​นี่คุณ​ต้องปลอมตัว​ไปถึง​เมื่อไหร่คะ​?"
"ไม่​ต้องแล้ว​ครับ​ เจ้ากร​เพื่อนผมกลับมาแล้ว​ล่ะ ป่านนี้คง​จะ​ไปถึง​ที่ร้านแล้ว​มั้ง ว่า​แต่ถามทำไมหรือครับ​ ติดใจ​ความหล่อของนักดนตรีคนนี้เหรอ?"
"แหวะ ไม่ใช่สักหน่อย​"

เธอทำจมูกย่น ​เขาไล่งับจมูกโด่งสวย​ได้รูปนั้น​อย่างสนุกสนาน

"บ้า คุณนี่เล่นอะไร​ก็ไม่รู้"
"แล้ว​คุณล่ะครับ​ คุณมีอะไร​​จะบอกผมไหม?"

คำถามของวศินทำ​เอามาลาตีอึ้ง​ไปชั่วคราว

"ว่าไงล่ะครับ​ ​ถ้าไม่ตอบอย่าผมซนนะ"

แล้ว​​เขาก็ซุกไซ้ซอกคอของหญิงสาวจนเธอรู้สึกวาบไหว

"ว๊าย คุณวศิน เล่นอะไร​คะ​ ไม่​เอาแล้ว​ หยุดเถอะค่ะ​ บอกแล้ว​ค่ะ​ บอกแล้ว​ ๆ​"

เธอระล่ำระลักพูด ​ความซุกซนของ​เขาทำให้เธอนึกกลัวใจชายหนุ่ม

"ว่าไงล่ะครับ​ บอกมาสิ ผม​กำลังรอฟังอยู่​"
"​คือว่า..​คือว่า...​ตี​จะบอกคุณว่า...​"
"อะไร​นะไม่ยอมบอกเหรอ นี่แน่ ​ต้องโดนลงโทษ"
แล้ว​​เขาก็ระดมจูบบนใบหน้าของเธอไม่ยั้ง

"พอแล้ว​ค่ะ​ พอแล้ว​ บอกแล้ว​ค่ะ​ บอกแล้ว​ ๆ​"
เธอหลับหูหลับตาพูด ​เขาหยุดให้เธอพักหายใจ

"ว่าไงล่ะครับ​ ผมรอฟังอยู่​นะ ​จะบอกหรือไม่บอก"
​เขาโน้มตัวลงมาทำท่าเหมือน​จะจูบเธออีกจนเธอร้องเสียงหลง
"บอกแล้ว​ค่ะ​ บอกแล้ว​ บอกเดี๋ยวนี้เลย​ ตี​เป็นนักเขียนค่ะ​"
"นักเขียน?"
"ค่ะ​ ตี​เป็นนักเขียน ​แต่ตีไม่ชอบนั่งเขียนอยู่​​ที่บ้านเฉย ๆ​ ตีอยากเข้าสังคม อยากเรียนรู้อะไร​ใหม่ๆ​ พอตีเห็นประกาศรับสมัครงาน ตีก็เลย​ลองมาสมัครดูน่ะค่ะ​"

​เขาเงียบ​ไป

"ตีขอโทษนะคะ​ ​ที่ไม่​ได้บอกคุณก่อนหน้านี้...​"

สีหน้าของเธอหม่นหมองลง รอยยิ้ม​เมื่อครู่จางหาย​ไป ​ความรัก​ที่​กำลังเริ่มต้นขึ้น​อย่างสดใสแท้จริงอาจ​เป็นแค่เพียงภาพลวงตา...​


"รุ้งตวัน? คุณ​ใช้ชื่อรุ้งตวันใช่ไหม?"
จู่ ๆ​ ​เขาก็พูดขึ้น​มาจนเธอปรับอารมณ์แทบไม่ทัน
"ใช่ค่ะ​ รุ้งตวัน แล้ว​คุณวศินรู้​ได้ยังไงคะ​ว่านั่น​คือนามแฝงของตี?"
"ก็ผมเห็นคุณในร้านหนังสือน่ะสิ"
"ร้านหนังสือ? แสดงว่าคุณ​ไป​ที่นั่นมาจริง ๆ​"
"ใช่ครับ​ ​เมื่ออาทิตย์ก่อนเอง ตอน​ที่ผมเห็นคุณในร้านผมตกใจแทบแย่ กลัวว่าคุณ​จะเห็นก็เลย​หลบอยู่​หลังชั้นวางหนังสือ"
"มิน่า วันนั้น​ตีถึง​ได้หาคุณไม่เจอ​ที่แท้ก็ซ่อนตัวอยู่​"
"ใช่แล้ว​ แล้ว​ผมก็เห็นคุณหอบหนังสือ 9 เล่ม​ไปคิดเงิน​ที่เค้าท์เตอร์ พอคุณออกจากร้าน​ไปแล้ว​ ผมก็เลย​รีบเข้า​ไปถามพนักงานว่าคุณซื้อหนังสืออะไร​.."
"​ถ้าอย่างนั้น​คุณก็รู้เรื่อง​นี้ตั้งนานแล้ว​?"
"ครับ​"
"แล้ว​คุณ คุณคิดยังไง​กับอาชีพนักเขียนคะ​"

เธอกลั้นใจรอฟังคำตอบจาก​เขา

"อืม ผมมองว่าอาชีพนักเขียนก็​เป็นอีกอาชีพหนึ่ง​​ที่สร้าง​ความบันเทิง​และมอบสาระ​ความรู้ให้​กับผู้อ่าน ​ถ้าคุณอยาก​จะถามผมว่ารังเกียจอาชีพนี้ไหม ขอตอบว่า-ไม่"

คำตอบของ​เขาทำให้เธอใจชื้นขึ้น​

"​ถ้าเรา​แต่งงานกันแล้ว​ ผม​จะให้คุณนั่งเขียน​ได้ตามใจเลย​"
"ขอบคุณนะคะ​ คุณใจดีจัง"
​เขายิ้มเจ้าเล่ห์
"​ใครว่าผมใจดีล่ะ ผม​จะดูคุณไม่ให้คลาดสายตาเลย​ต่างหาก"
"อ้าว ทำไม​เป็นอย่างนั้น​ล่ะคะ​?"

มาลาตีร้องเสียงหลง​เมื่อคิดว่าตัวเอง​จะถูกจำกัดสิทธิเสรีภาพ

"ก็ ​ถ้าขืนผมให้คุณ​ไปตะลอน ๆ​ ​ที่อื่น เดี๋ยว​ได้มีหนุ่ม ๆ​ แอบมาตามจีบคุณน่ะสิ ​ทั้งสวย​ทั้งเก่งออกอย่างนี้​จะปล่อยให้หลุดมือ​ไป​ได้ยังไง"
"ขี้โกงนี่นา"
"ก็ผมหวงนี่นา อยากเก็บไว้ดูคนเดียว"

วศินยื่นหน้ามาใกล้ จมูกของ​เขาคลอเคลียอยู่​บนพวงแก้มของเธอ มาลาตีหลบเลี่ยงด้วย​ความขวยเขิน

"​แต่งงาน​กับผมนะครับ​"
"ด้วย​ความยินดี​และเต็มใจอย่างยิ่งค่ะ​"


มาลาตียิ้มหวาน วศินรั้งร่างของเธอกระชับขึ้น​ เธอกอดตอบ ​ความสุขเหลือล้น​ที่​ได้รับจาก​ความรัก ทำให้เธอ​พร้อม​ที่​จะเริ่มต้นใหม่​กับคน​ที่เธอรัก​และรักเธอ เมฆหมอกแห่ง​ความรักจางหาย คงเหลือไว้​แต่​ความอบอุ่น เข้าใจ ยอมรับ​และให้เกียรติ​ซึ่งกัน​และกัน
​พระจันทร์ดวงโต​ที่ลอยเด่นอยู่​ในห้วงฟ้าในคืนนี้ ...​​พระจันทร์แห่งคู่รัก...​ ​จะ​เป็นประจักษ์พยานแก่คน​ทั้งสอง แด่สองใจ​ที่รวมกัน​เป็นหนึ่ง​ แด่บทเพลงแห่งชีวิต​ที่ดำเนินควบคู่​ไป​กับบทเพลงแห่งรัก​ที่เพิ่งเริ่มต้น...​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-950 Article's Rate 8 votes
ชื่อเรื่อง บทเพลงแห่งแสงจันทร์ ตอน 14 (ตอนจบ)
ผู้แต่ง อัญชา
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๐ เมษายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องแปล
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๑๘๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๖ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-4316 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 30 เม.ย. 2548, 20.03 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : อัญชา [C-4317 ], [210.246.64.174]
เมื่อวันที่ : 30 เม.ย. 2548, 20.04 น.

จบแล้ว​นะคะ​

​เอาให้หวานจนอายม้วนต้วนกัน​ไปข้างนึงเลย​เชียว


แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : อัญชา [C-4323 ], [210.246.64.174]
เมื่อวันที่ : 30 เม.ย. 2548, 20.43 น.

.
.

ตอนแปะไม่ทันดู

ลง​ไปอยู่​ในคอลัมน์เรื่อง​แปลเฉยเลย​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ละอองฝน [C-4324 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : 30 เม.ย. 2548, 21.25 น.

อิอิ อ่านแล้ว​ม้วนอยู่​​ที่โต๊ะคนเดียวเลย​ค่ะ​ จบ​ได้หวานดีค่ะ​ ​แต่ยังไม่อยากให้จบเลย​ค่ะ​ ​จะมีภาคสองมั๊ยคะ​ อิอิ

ขอบคุณสำหรับเรื่อง​ราวน่ารักๆ​ นะคะ​ ขอให้มีเรื่อง​ต่อๆ​ ​ไปอีกนะคะ​ คุณอัญ​แต่ง​ได้น่าติดตามดีค่ะ​

ป.ล. ตอนแรกก็งงเหมือนกันค่ะ​ ว่าเอ๊ะ ทำไม​เป็นเรื่อง​แปล ยังสงสัยอยู่​เรื่อง​ก็ไทยๆ​ คุณอัญ​ไปแปลมาจากไหน อิอิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : Poceille โหมดน้ำตาลทะลัก [C-4335 ], [161.200.255.162]
เมื่อวันที่ : 01 พ.ค. 2548, 09.32 น.

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด วี้ดวิ่ว



หวานจ้าหวาน ​ต้องรีบคว้ายาลดน้ำตาลของคุณแม่มาใส่ปากทันที (เพิ่ง​จะอิ่มจากอาหารเช้า​ในห้องครัวรจนาอีกต่างหาก น้ำตาลเลย​พุ่งกระฉูดจ้า)


เร่งรีบจบ​ไปนิ้ดนึงค่ะ​ น่า​จะมีตัวป่วนมาแกล้งคุณวศินเล่นอีกสักหน่อย​ แฮ่...​ (​เป็นคนซาดิสม์นิดหน่อย​แฮะเรา) เอ...​ หรือว่ามีภาคสอง? กุ๊กกุ๊ก ​ต้องตามกันต่อ​ไปจ้า

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : add [C-4380 ], [203.188.34.97]
เมื่อวันที่ : 03 พ.ค. 2548, 22.00 น.

อ่านแล้ว​นึกถึงนิยายโรมานซ์แบบเรียบร้อย​ เขียน​ได้ดีค่ะ​

วันหลังเขียนเรื่อง​แบบนี้ให้คลิก​ที่ Series นะคะ​ แล้ว​เรื่อง​​จะ​เป็นตอนๆ​ต่อ​เนื่องกันค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น