นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๖ เมษายน ๒๕๔๘
คุณยายเอเธล
pilgrim
...การ​​ได้สัมผัส​​กับคนดี ​​แม้​​จะ​​เป็นช่วงเวลาอันสั้น ​​แต่​​ความรู้สึกนั้น​​เปล่งแสงประกายงดงาม เปรียบเสมือนแสงส่องนำทางในวันคืนอันมืดมน...


ฉัน​ได้คุย​กับคุณยายเอเธล​เป็นครั้งแรก​ที่โบสถ์แห่งหนึ่ง​ในเมือง Leicester ​เมื่อปลายปีก่อน ตอน นั้น​ใกล้เทศกาลคริสต์มาส เรเชล​เพื่อนของฉัน ​ได้ชวนฉัน​ไปชมการแสดงดนตรี​และการขับร้อง เพลงในเทศกาลคริสต์มาส​ที่เรียกกันว่า Christmas Carol ในค่ำวันหนึ่ง​ ของฤดูหนาวอันเยือกเย็น

คลิกดูภาพขยาย


เรเชล​ไป​กับครอบครัวของเธอ ประกอบด้วยคุณพ่อ คุณแม่ ​และคุณยายของเรเชล ​ซึ่งท่านใจดี อนุญาตให้ฉันเรียกท่านว่า "แนน" ตามอย่าง​ที่เรเชลเรียก ​เมื่อเราเดินเข้า​ไปในโบสถ์ เรา​ได้ เห็นคุณยายเอเธลนั่งอยู่​ก่อนแล้ว​​กับน้องสาวของคุณยาย ​ซึ่งคุณยายบอกว่า​กำลังไม่ค่อยสบาย เดินไม่ค่อยไหว ​เนื่องจากครอบครัวของเรเชลรู้จัก​กับคุณยายเอเธล พวกเราจึงตกลง นั่งแถวเดียว ​กับท่าน นับ​เป็น​ความโชคดีของฉัน​ที่​ได้นั่งติด​กับคุณยายเอเธล จึงทำให้เรา​ได้คุยกัน จำ​ได้ว่า วันนั้น​ คุณยายติดช่อดอกไม้สีแดงสลับทอง​ที่เสื้อสวยงามมาก ​เมื่อฉันเอ่ยชม คุณยายบอกว่า ​ได้มาจากคณะผู้จัดดนตรีในโบสถ์ ​เนื่องจากจูลี่ ลูกสาวของคุณยาย มาช่วยเล่นเปียโนให้คณะนักร้องของโบสถ์ในวันนี้ ​เขาจึงให้ช่อดอกไม้ กลัดเสื้อแก่คุณยาย ด้วยเช่นกัน

คลิกดูภาพขยาย


บทเพลงคริสต์มาสในปีนั้น​ ไพเราะ​และสวยงามด้วยบรรยากาศอันขลัง​และศักดิ์สิทธิ์ ระคน​ไปด้วย​ความน่ารักอบอุ่นของแสงเทียนวอมแวม​และสายใยแห่ง​ความศรัทธา ​ความรัก ​ความ เมตตา​ที่ผู้คนมีให้แก่กัน บางรายการ​เป็นการแสดงของครอบครัว เช่น คุณพ่อเล่นกีตาร์ คุณลูก ออกมาร้อง

​เมื่อการแสดงดนตรีเลิก จูลี่ลูกสาวคุณยายเอเธล ก็เดินลงมาสมทบ​กับพวกเรา แล้ว​ทักทายกัน ก่อนจากกันในคืนนั้น​ คุณยายเอเธลเข้ามากอดฉันแล้ว​เอ่ยคำร่ำลาจากกัน

ค่ำคืนวันนั้น​ ทำให้ฉันรู้สึก​ได้ถึง​ความรัก​และ​ความเมตตา ​ที่เต็มเปี่ยมอยู่​ในตัวคุณยาย คุณยายเอเธล​เป็นสุภาพสตรีชาวอังกฤษ​ที่ไม่มี​ความถือตัวใดๆ​ ​ทั้งสิ้น ให้​ความ​เป็นมิตรสนิทสนม ​แม้​กับคนแปลกหน้า ​ที่ต่างเชื้อชาติ ต่างสีผิวอย่างฉัน ด้วย​ความบริสุทธิ์​และจริงใจ ท่าน​เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ​ รูปร่างโปร่งบาง ไว้ผมทรงบ็อบ สวมแว่นตา ใบหน้าเปี่ยม​ไปด้วยรอยยิ้มอยู่​ตลอดเวลา หลังจากนั้น​ ​เมื่อฉันเจอคุณยาย​ที่โบสถ์เมือง Loughborough ในเวลา​ต่อมา คุณยายก็​จะเข้ามาทักฉัน หรือบางทีฉันก็เข้า​ไปทักคุณยาย แล้ว​เราก็รู้สึกซาบซึ้งประทับใจ​ซึ่งกัน​และกัน

ฉันเพิ่งรู้ในภายหลังว่า คุณยายเอเธลแก่มากแล้ว​ ท่านอายุย่าง 85 ปี บางครั้ง ท่านจึงหลงๆ​ลืมๆ​ อย่างเช่น ​เมื่อฉันเดินเข้า​ไปทักทายคุณยาย คุณยายก็​จะจับมือฉันแน่น ​พร้อม​กับบอกว่า
"ฉันจำไม่​ได้แล้ว​ละว่าหนูชื่ออะไร​ รู้​แต่ว่า ฉันรักหนูมาก หนูมีหน้าตาน่ารักจริง"
ฉันก็​ได้​แต่ยิ้มร่า แล้ว​นึกในใจว่า "แหม คุณยายขา เล่นแจกลูกยออย่างนี้ หนูก็รักคุณยายตายเลย​ สงสัยคง​จะมี​แต่คุณยายเท่านั้น​แหละ​ ​ที่เห็นว่าหนูน่ารัก แฮ่ะ แฮ่ะ"

​ความทรงจำอันแสนดี​ที่มี​กับคุณยายเอเธลอีกครั้งหนึ่ง​ ​คือ ในงานเลี้ยงอำลาปีเก่า ฉลองต้อนรับวันขึ้น​ปีใหม่ของโบสถ์ มีสมาชิกโบสถ์​ไปกันมากมาย​ ฉัน​ไป​กับคุณยายคอนนี่ ​ซึ่งอยู่​บ้านใกล้กัน คุณยายคอนนี่​เป็น​เพื่อนสนิท​กับคุณยายเอเธล ด้วยวัย​ที่ใกล้เคียงกัน ​ทั้งสามท่าน ​คือ แนน คุณยายคอนนี่ ​และคุณยายเอเธล ​จะนั่งด้วยกันเสมอ​เมื่อยาม​ไปโบสถ์

งานเลี้ยงของโบสถ์วันนั้น​สนุกสนานดีมาก มีการเล่นเกม มีการเต้นรำ​ทั้งแบบบอลรูม ละติน ​และโฟล์คดานซ์ มีอาหารว่าง​และเครื่องดื่มเลี้ยง ​ส่วนใหญ่ สมาชิกโบสถ์​จะมากัน​เป็นครอบครัว ช่วงเต้นโฟล์คดานซ์ ​เป็นช่วง​ที่สนุกมากสำหรับฉัน ​เพราะ ฉัน​ได้ออก​ไปเต้นร่วม​กับคนอื่นๆ​​เป็นวงใหญ่ แล้ว​จับคู่หมุนเวียนเปลี่ยน​ไปเรื่อยๆ​ คุณยายเอเธล​กับคุณยายคอนนี่ ​ต้องเต้น​ไปหยุดพัก​ไป ​เพราะท่านอายุมากแล้ว​ ​จะให้มากระโดดโลดเต้นแบบสาวๆ​ คงไม่ไหว ​แต่ท่าน​ทั้งสองสนุกสนานมาก

ฉันเพิ่ง​ได้รู้ในคืนนั้น​ เองว่าคุณยายเอเธลเต้นรำบอลรูม​ได้เก่ง​และสวยงามมาก ​และฉันก็เพิ่ง​ได้รู้เหมือนกันว่า ท่าน​เป็นโรคหัวใจ ​เพราะ​เมื่อท่านเหนื่อย ท่านก็​จะเข้ามานั่งพัก​เป็นช่วงๆ​ คืนนั้น​ ฉันในฐานะเด็กกว่า จึง​เป็นผู้บริการหาของว่าง หาเครื่องดื่มมาให้คุณยาย​ทั้งสองท่าน พอถึงหกทุ่ม พวกเราก็​เอาประทัดเล็กๆ​มาจุดกัน แล้ว​จับมือล้อมวงกันร้องเพลง โอลด์แลงซายน์ ก่อน​จะร่ำลาจากกันในวันขึ้น​ปีใหม่

คลิกดูภาพขยาย


เรามี​ความทรงจำ​ที่ดีร่วมกันมากมาย​ ไม่ว่า​จะ​เป็นการรับประทานอาหารร่วมกัน​ที่บ้านของแคโรไลน์ หรือการ​ไปเยี่ยมผู้ชรา​ที่ Connaught House ด้วยกัน ครั้งหนึ่ง​ คุณยายเห็นฉันเดินอยู่​ข้างถนน​เพื่อมุ่งหน้า​ไปโบสถ์ คุณยายให้จูลี่ แวะจอดรับ แล้ว​คุณยายก็ขมีขมันย้าย​ไปนั่ง​ที่นั่งด้านหลัง ​เพราะรถของจูลี่​เป็นแบบสองประตู นับ​เป็น​ความเมตตาของคุณยาย​ที่ฉันไม่มีวันลืม

ดังนั้น​ ​เมื่อวันหนึ่ง​ ฉัน​ได้ทราบว่า คุณยายเอเธล เสียชีวิตอย่างกะทันหัน ตั้งแต่วันจันทร์​ที่ 4 เมษายนด้วยโรคหัวใจ อัน​เป็นโรคประจำตัวของคุณยาย ​ความรู้สึกเศร้า เสียดาย​และอาลัย จึงเข้าเกาะกุมใจ

ฉัน​กับคุณยายคอนนี่​ไปร่วมพิธีศพของคุณยายเอเธล​ที่โบสถ์ ​เพื่อ​ไปร่ำลาคุณยายเอเธล​เป็นครั้งสุดท้าย มีผู้มาร่วมในพิธีมากมาย​ ​ที่หน้าห้องพิธี ลูกๆ​หลานๆ​ ของคุณยาย ​เอารูปถ่ายของคุณยาย ​ที่ถ่ายไว้ตลอดชีวิต ตั้งแต่เด็ก จนถึงคราวคุณยายมีหลาน เหลน โหลน มาจัดให้แขก​ที่มาร่วมไว้อาลัย​ได้ชื่นชม​กับวัยวันอันสวยงาม น่ารัก ​และอบอุ่นของคุณยาย

ฉันรู้สึกอาลัยลึกๆ​ ​เมื่อ​เขาเข็นหีบศพของคุณยายเอเธลเข้ามา ​ความเมตตาปรานีของคุณยาย ​เป็น​ที่จับใจของทุกคน ดังนั้น​ ผู้มาร่วมงานจึงคับคั่ง หลังจากการสวดขอพรแล้ว​ ก็​เป็นการร้องเพลงสวด ​ซึ่งเปรียบเสมือนการนำวิญญาณของคุณยายเอเธล​ไปสถิต​กับ​พระเยซู​และ​พระบิดา ในสรวงสวรรค์ บทเพลง​และดนตรีนั้น​ ไพเราะจับใจมาก จากนั้น​ ​เป็นการกล่าวคำสดุดี จากลูกๆ​​และบุคคล​ที่รู้จักสนิทสนม​กับคุณยายเอเธล เกือบตลอดเวลา คุณยายคอนนี่​ซึ่งนั่งติด​กับฉัน นั่งร้องไห้ เช็ดน้ำตา​ที่ไหลหลั่งด้วย​ความอาลัย​เพื่อน ตอนแรกฉันไม่รู้ ​เพราะคุณยายร้องไห้เงียบๆ​ ​แต่​เมื่อสังเกตเห็นคุณยายคอนนี่ยกผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาถี่ขึ้น​ ฉันจึงถามคุณยายว่า ​เป็นอะไร​หรือเปล่า คุณยายคอนนี่พยักหน้าว่าไม่​เป็นไร ​แต่ยังเช็ดน้ำตา ฉันจึงกอดคุณยายไว้​เพื่อ​เป็น​กำลังใจ​ซึ่งกัน​และกัน ​เมื่อพิธีเสร็จ ​เขาก็เคลื่อนศพคุณยายเอเธล​ไปสุสานประจำเมือง

คลิกดูภาพขยาย


​ที่สุสานประจำเมือง คุณพ่อของเรเชลทำพิธีสวดส่งวิญญาณ​เป็นครั้งสุดท้าย ​เพื่อให้คุณยายเอเธล​เป็นสุข แล้ว​​เขาก็หย่อนหีบศพลง​ไปในหลุมลึก ฉันชะโงกดูโลงของคุณยายเอเธล​เป็นครั้งสุดท้าย ​เพื่อลาคุณยาย บริเวณโคนต้นไม้ใกล้ๆ​ มีช่อดอกไม้สวยงาม วางรอประดับหลุมศพคุณยายเอเธลมากมาย​ จูลี่เดินเข้ามาหากลุ่มพวกเรา ฉันจึงกอดเธอไว้​เพื่อปลอบใจเธอเงียบๆ​



คุณยายเอเธลจากพวกเรา​ไปแล้ว​ ​แต่ภาพของท่านยังติดตรึงอยู่​ในใจ สุภาพสตรีร่างเล็ก ผู้มีหัวใจทองคำอันมีค่า ​ความเมตตาปรานี ​และใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม ​เป็นเสมือนสัญลักษณ์ประจำตัวของคุณยาย ในพิธีศพ ผู้มากล่าวคำสดุดีท่านหนึ่ง​ กล่าวว่า ตลอดเวลา​ที่รู้จักคุณยาย ​เขาไม่เคยเห็นคุณยายโกรธ​ใคร คุณยายมี​ความโกรธเหมือนกัน ​แต่ท่าน​จะโกรธ​แต่สิ่งของเท่านั้น​ ท่านไม่เคยโกรธคน ท่านจึง​เป็นแบบอย่าง​ที่ดี ท่าน​ได้แสดงให้เห็น​ความเมตตา​ที่เต็มเปี่ยมอยู่​ภายใน ​และ​พร้อม​ที่​จะรินหลั่งให้ผู้คน​ได้เสมอ ผู้มาร่วมงานอีกท่านหนึ่ง​กล่าวว่า คุณยาย​เป็นขวัญ​และ​กำลังใจให้​กับคนอื่นๆ​เสมอ อยู่​ใกล้ท่าน ​ได้คุย​กับท่าน ​ได้เห็นรอยยิ้มของท่าน แล้ว​เรา​จะรู้สึกอบอุ่นใจ ท่านช่วยชูชุบจิตวิญญาณของผู้อื่นให้เต็มตื้น​และเฟื่องฟูขึ้น​

คลิกดูภาพขยาย


การพบกัน​เพื่อพลัดพรากจากกัน​เป็นสิ่ง​ที่น่าเศร้าใจ อาลัย อาวรณ์ ​แต่บทเรียน​และแบบอย่าง​ที่​ได้พบ สัมผัส ​และเรียนรู้จากคุณยายเอเธล ​เป็นช่วงเวลา​ที่มีค่าในชีวิต การ​ได้สัมผัส​กับคนดี ​แม้​จะ​เป็นช่วงเวลาอันสั้น ​แต่​ความรู้สึกนั้น​เปล่งแสงประกายงดงาม เปรียบเสมือนแสงส่องนำทางในวันคืนอันมืดมน ทำให้เรามี​กำลังใจในการมุ่งมั่นทำ​ความดีต่อ​ไป ทำให้เราตระหนักว่าชีวิตนี้ไม่สิ้นหวัง ยังมีแง่มุม​ที่งดงาม ยังมีด้านสว่างไสวของชีวิต ​และยังมีคนดีๆ​อีกมากมาย​​ที่เรา​จะ​ได้พบเจอใน​แต่ละช่วงของการเดินทาง

จูลี่ ลูกสาวคุณยายกล่าวว่า คุณยายรักดอกไม้​และเสียงดนตรีมาก ท่านรักฤดูใบไม้ผลิ รักการผลิบานของต้นไม้ ดอกไม้ ใบหญ้า ​แต่ฤดูใบไม้ผลิปีนี้ คุณยายเอเธลไม่มีโอกาส​ได้ชื่นชมในสิ่ง​ที่ท่านรัก หาก​แต่ท่าน​ได้เข้า​ไปชื่นชมอาณาจักรของ​พระเจ้าอัน​เป็นนิรันดร์...​ลาก่อนค่ะ​ คุณยายเอเธล.

คลิกดูภาพขยาย

 

F a c t   C a r d
Article ID A-933 Article's Rate 8 votes
ชื่อเรื่อง คุณยายเอเธล
ผู้แต่ง pilgrim
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๖ เมษายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๙๑๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๖ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-4214 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 26 เม.ย. 2548, 21.52 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ป้าแก่ [C-4221 ], [58.10.176.43]
เมื่อวันที่ : 27 เม.ย. 2548, 10.10 น.


ป้าเชื่อว่าคุณยายเอเธล บนสวรรค์คง​กำลังมองลงมา ​และ​ได้เห็นว่าทุกๆ​คน​กำลังคิดถึงท่านอยู่​ ท่านคง​กำลังมองลงมาด้วยแววตา​ที่ฉาย​ความปราณี

เห็นบอกว่า​กำลังเครียด มีอะไร​หนักอกหนักใจหรือจ๊ะ​ ปล่อยๆ​​ไปบ้างแล้ว​เนอะ แล้ว​มัน​จะดี​ไปเอง

ส่ง​กำลังใจ​ไปให้จ๊า

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : add [C-4225 ], [203.188.15.44]
เมื่อวันที่ : 27 เม.ย. 2548, 11.47 น.

"คุณยายรักดอกไม้ ​และเสียงดนตรีมาก"

ดีจังค่ะ​ คุณยายเอเธล น่ารักมากนะคะ​
คุณพิลกริมก็น่ารักเช่นกันค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : พอล อาร์ชี่ [C-4227 ], [61.90.81.235]
เมื่อวันที่ : 27 เม.ย. 2548, 13.32 น.

ขอแสดง​ความเสียใจ​กับการสูญเสียคุณยาย ​และ ฝากดอกไม้ให้คุณยายคุณพิลกริมด้วยครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : ละอองฝน [C-4257 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : 28 เม.ย. 2548, 22.16 น.

คุณพิลกริมถ่ายทอดเรื่อง​ราว​ได้ประทับใจมากเลย​ค่ะ​ ​ทั้งมองเห็นภาพคุณยาย​ที่น่ารัก​และเปี่ยม​ไปด้วยเมตตา ​ทั้งมองเห็นภาพ​ความผูกพันของทุกคน​ที่มีต่อคุณยาย ขอให้คุณยาย​ไปสู่สุขตินะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : Poceille [C-4270 ], [161.200.255.162]
เมื่อวันที่ : 29 เม.ย. 2548, 09.21 น.

ตั้งแต่​เมื่อ​ได้พบก็รู้ว่า​ต้องจากกันในวันหน้า ​แต่การ​ได้รู้จักกันเพียงช่วงสั้น ๆ​ ก็ยังดีกว่าไม่มีโอกาส​ได้พบกันเลย​


ปลื้มใจแทนคุณพิลกริม​ที่มีโอกาส​ได้พบ​กับผู้คน​ที่แสนดีมากมาย​ ถือ​เป็นกำไรแห่งชีวิตนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น