นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๕ เมษายน ๒๕๔๘
ขอทาน ความหลังและชาโดว์
ระเบียงไม้
...เกือบทุกครั้ง​​ที่ผมเดินผ่านขอทานตามท้องถนน ผม​​จะ​​ต้องพยายามเลี่ยงเดินหนีให้เร็ว ​​ที่สุดทุกครั้ง​​ไป อาจ​​เป็น​​เพราะข่าวคราว​​ที่ลงตามสื่อต่างๆ​​ถึงแก๊งค์ขอทานนี...
เกือบทุกครั้ง​ที่ผมเดินผ่านขอทานตามท้องถนน ผม​จะ​ต้องพยายามเลี่ยงเดินหนีให้เร็ว

​ที่สุดทุกครั้ง​ไป อาจ​เป็น​เพราะข่าวคราว​ที่ลงตามสื่อต่างๆ​ถึงแก๊งค์ขอทานนี่เอง ทำให้ผม

​ต้องเกิด​ความขัดแย้งในใจ บางทีก็สงสารอยากช่วยเหลือ​แต่ก็กลัวว่าการช่วยเหลือของ

ผมนั้น​อาจ​เป็นการสนับสนุนแก๊งค์ขอทาน​ที่​เอาเด็กมา​เป็นเครื่องมือหากิน ​แต่ก็อีกนั่น

แหละ​ทุกครั้ง​ที่​ต้องเดินหนีผมก็รู้สึกผิดในใจทุกที ​และ​เมื่อใด​ที่ผมมี​ความรู้สึกนี้เกิดขึ้น​

ในใจ ผมมัก​จะเห็นภาพของชายคนหนึ่ง​ค่อยๆ​ปรากฎในอยู่​ในหัวของผมทุกครั้ง ชาย​ที่

ผมพบเห็นตั้งแต่เด็ก​และลืม​เขาไม่​ได้สักที

"ชาโดว์" ​เป็นชื่อชายไทยรูปร่างสันทัด ผิวคล้ำเข้มอายุประมาณ15-16 ปีชาโดว์​เป็นคน

​ที่มีสติไม่สมประกอบ​และไม่มี​ที่มา​ที่​ไป ​คือจู่ๆ​วันนึงชาโดว์ก็มาปรากฎกายในซอย​ที่ผม

อาศัยอยู่​ เ​ที่ยวเดินเล่นโน่นเล่นนี่เหมือนเด็กเล็กๆ​ ​ทั้ง​ที่ก็อายุก็อยู่​ในช่วงวัยรุ่นแล้ว​

​เพื่อนๆ​ผมมัก​จะแกล้งชาโดว์เสมอ ​แต่​เมื่อแกล้งต่างๆ​นานาจนสาแก่ใจ ​ถ้า​ใครมีขนมก็​จะ

แบ่งให้ชาโดว์กินเสมอบางครั้งก็แบ่งข้าวให้กินด้วย​ความสงสาร ​และสุดท้ายกลับกลาย

​เป็นว่ากลุ่ม​เพื่อนผม​ที่คอยแกล้งชาโดว์กลับมา​เป็นผู้พิทักษ์ไม่ให้ชาโดว์โดนคนแถวนั้น​

แกล้งซะเอง ​ส่วนชื่อ "ชาโดว์" นั้น​ก็​เป็นชื่อ​ที่พวกผมในกลุ่มเรียกกันเล่นๆ​​เพราะไม่รู้ว่า

​เพื่อนใหม่ของเราคนนี้ชื่ออะไร​ คนแถวนั้น​เห็นเราเรียกก็พากันเรียกตามจนติดปาก​ไป

กัน​ทั้งซอย

​แม้ชาโดว์​จะ​เป็นคนสติไม่ดี​แต่ก็มักสร้าง​ความประหลาดใจให้แก่ผมเสมอ เช่น ​เมื่อผม

นั่งเล่นกันกลางซอยยึด​เอาพื้นถนน​เป็นกระดาน แล้ว​​เอาชอล์กมาขีดเขียน​เป็นรูปต่างๆ​

เล่น​ถ้าชาโดว์ผ่านมาเจอ​เมื่อไหร่​เป็น​ต้องร้องขอชอล์กมาเขียนรูปแข่ง​กับพวกผมทุกที

จนวันหนึ่ง​ผมก็รู้สึกมึนงง​กับสิ่ง​ที่ชาโดว์เขียน ​เพราะในขณะ​ที่ผมเขียนรูปการ์ตูนหรือรูป

สัตว์ ​แต่ชาโดว์กลับเขียนการบวกลบตัวเลข เขียน ก ข สิ่ง​ที่ชาโดว์เขียนนั้น​เหมือน​กับ

คนมีการศึกษามาในระดับหนึ่ง​ แล้ว​คน​ที่มีสติไม่สมประกอบ​จะ​ไปศึกษาสิ่งเหล่านี้​ได้

อย่างไร ผมก็​ได้​แต่เก็บงำ​ความคิดนี้ไว้ในใจ สิ่ง​ที่ชาโดว์เขียนไม่เพียง​แต่ทำให้ผมงง

เท่านั้น​​แต่ชาวบ้านในซอย​ที่ผมอยู่​ก็พลอยแตกตื่นกัน​ไปด้วย "คนบ้าให้เลขเด็ดโว๊ย" สิ้น

เสียงตะโกนของชาวหวย ตัวเลข​ที่ชาโดว์เขียนก็ถูกนำ​ไปตี​ความต่างๆ​ ตาม​แต่​ใคร​จะนึก

คิด ผม​ได้​แต่แอบหัวเราะ​กับ​ความงมงายของชาวหวย ​แต่พอวันรุ่งขึ้น​ผมก็หัวเราะค้าง​ไป

เลย​​เพราะชาวหวยในซอยถูกเลขท้ายเข้าจังๆ​​ทั้งซอย จากวันนั้น​​เป็นต้นมา​เมื่อชาโดว์ย่าง

กรายเข้ามาในซอยผม​เมื่อไหร่ ​จะมีชาวหวยเดินตาม​เอากระดาษ​กับดินสอให้ชาโดว์ขีด

เขียนตัวเลขให้ทุกครั้ง

อยู่​มาวันหนึ่ง​ผม​ไปเดินเล่นแถวตลาดข้างๆ​บ้าน ก็เจอแม่ผม​กำลังคุย​กับผู้หญิงวัย

กลางคนๆ​หนึ่ง​ในมือถือตะกร้าเสื้อผ้า​ส่วนอีกมือโอบชาโดว์ไว้ ผมสังเกตเห็นในตาของ

ผู้หญิงคนดังกล่าวคลอ​ไปด้วยน้ำตาตลอดเวลา​ที่คุย​กับแม่ผม ผมกลับ​ไปรอแม่​ที่บ้านจน

​เมื่อแม่กลับมา ผมก็ถามถึงเรื่อง​ผู้หญิงคนนั้น​​และชาโดว์ วันนั้น​เองสิ่ง​ที่ผมเคยสงสัยใน

ตัวชาโดว์ก็​ได้รับการเฉลยออกมา

ผู้หญิงคน​ที่คุย​กับแม่ผมก็​คือแม่ของชาโดว์นั่นเอง ชาโดว์เดิม​เป็นเด็ก​ที่มีสติปัญญา

เหมือน​กับเด็กทั่ว​ไป​แต่บังเอิญชาโดว์​เป็นลูก​ที่พ่อ​เขาไม่ชอบ​เอามากๆ​ ​เพราะตั้งแต่เกิด

มาชาโดว์มัก​จะเจ็บออดแอดอยู่​เสมอ ทำให้​ต้องเสียค่ารักษาพยาบาลมาก​เมื่อ​ต้องเสีย

ค่ารักษามากขึ้น​ พ่อชาโดว์จึงตัดสินใจตัดหางลูกคนนี้ จนมาถึงเหตุการณ์​ที่พลิกเปลี่ยน

ชีวิตของชาโดว์ ​เมื่อชาโดว์เรียนอยู่​ชั้นป.2 เกิดไม่สบายไข้ขึ้น​สูงมาก​แต่พ่อชาโดว์ไม่พา

​ไปหาหมอรักษา ปล่อยให้ชาโดว์นอนจมพิษไข้อยู่​​กับบ้าน ​เมื่อฝ่ายแม่​จะพาลูก​ไปรักษา

ก็​จะถูกพ่อทำร้าย​และสั่งห้ามไม่ให้ยุ่ง​กับชาโดว์ จนชาโดว์ทนพิษไข้ไม่ไหวเกิดชักทำให้

เสียสติมาจนทุกวันนี้ ​เมื่อฝ่ายพ่อเห็นลูกตัวเอง​เป็นคนสติไม่ดี​ไปแล้ว​ก็คิดฆ่าทิ้งด้วยการ

​เอาก้อนหินมายัดปากให้ขาดอากาศหายใจ จนฝ่ายแม่ทนเห็นการทารุณนี้ไม่​ได้​ต้องพา

ชาโดว์หนีออกจากบ้านมาเร่ร่อนข้างนอกจนสุดท้ายก็มาเร่ร่อนมาอยู่​แถวๆ​ซอยบ้านผมนี่

เอง จากวัน​ที่ผมรู้ประวัติของชาโดว์ทุกครั้ง​ที่ผม​ได้พบเจอผมมัก​จะหาขนมหรือของกิน

แบ่งให้ชาโดว์เสมอด้วย​ความ​ที่ผม​เป็นเด็กคงไม่​สามารถช่วยอะไร​​ไป​ได้มากกว่านี้ ชีวิต

ของชาโดว์ยังคงวนเวียนมาให้ผมพบเห็นอยู่​เสมอแล้ว​วันหนึ่ง​ชาโดว์ก็หาย​ไป

ชาโดว์หายตัว​ไปอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ไม่มี​ใคร​ได้พบเห็นชาโดว์อีกเลย​​แม้​แต่ใน

ละแวกใกล้เคียง การหายตัว​ไปของชาโดว์ก็​เป็น​ที่สนใจของคนในซอย​ได้ไม่นานทุกสิ่ง

ทุกอย่างก็กลับสู่สภาวะปกติ ทุกคนค่อยๆ​ลืมชายสติไม่ดีคนหนึ่ง​​ไป ทุกสิ่งทุกอย่างก็

กลับกลาย​เป็นแค่เพียง​ความทรงจำ แล้ว​มันก็ลบเลือนหาย​ไป

ทุกวันนี้เวลาผมพบ​เพื่อนเก่า​ที่แวะมาเยี่ยมเยี่ยน เรามัก​จะคุยเรื่อง​ต่างๆ​รวม​ทั้งเรื่อง​ราว

ในวัยเด็ก ​และทุกครั้ง​ที่ผมชวนคุยถึงชาโดว์กลับไม่มี​ใครจำ​ได้เลย​สักคน อาจ​เป็น​เพราะ

ชะตากรรมอันเศร้าสลดของชาโดว์​และ​ความใจอ่อนขี้สงสารของผมถึงทำให้คงมีแค่ผม

เท่านั้น​​ที่ยังจำเรื่อง​ราวของชายผู้อาภัพคนนี้ไว้

​และ​เมื่อผมคิดถึงเรื่อง​นี้ทีไรผม​ต้องเดินย้อนกลับ​ไปให้เศษสตางค์​กับขอทาน​ที่ผมพึ่ง

เดินเลี่ยงมาทุกที ​แม้ว่ามัน​จะไม่เกี่ยวข้องกันเลย​ก็ตาม

 

F a c t   C a r d
Article ID A-926 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง ขอทาน ความหลังและชาโดว์
ผู้แต่ง ระเบียงไม้
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๕ เมษายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๔๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๒
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-4161 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 25 เม.ย. 2548, 00.07 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : add [C-4237 ], [203.188.8.244]
เมื่อวันที่ : 28 เม.ย. 2548, 06.59 น.

สวัสดีค่ะ​ คุณระเบียงไม้ หาย​ไปนานเลย​นะคะ​ ดีใจ​ที่​ได้อ่านเรื่อง​ของคุณอีกค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น