นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๓ เมษายน ๒๕๔๘
บทเพลงแห่งแสงจันทร์ ตอน 10
อัญชา
...ในท่วงทำนองหวานปนโศก มาลาตีค้นพบ​​ความสุขจากการรอคอยอันแสนเศร้า การจากพราก​​ที่เกิดจาก​​ความไม่ตั้งใจ ครั้น​​จะไขว่คว้าอีกครั้ง​​ความหวังก็ดูเลือนราง ​​แต่​​ทว่า..ผู้เฝ้ารอมิ​​ได้คิดเช่นนั้น​​...​​ ​​เขาหรือเธอมี​​ความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม ด้วยศรัทธาในรักจึงดลบันดาลให้การรอคอ...
10.

"ห๊า! อะไร​นะ? เจ้านายเธอกล้าทำแบบนั้น​เชียวเหรอ?"

สินีร้องเสียงหลง​เมื่อ​ได้ฟังเรื่อง​ราว​ทั้งหมดจากปากของมาลาตี

"เบาๆ​ สิเธอ อายเค้า ดูสิ คนมองกันเกือบ​ทั้งร้านแล้ว​"

สินีหัน​ไปมองรอบตัว ลูกค้าเกือบ​ทั้งร้านหันมามองเธอ​กับมาลาตี​เป็นจุดเดียว สินีทำหน้าแหย ก่อนเอ่ยขอโทษคนในร้าน แล้ว​ลดเสียงให้เบาลง

"ยังไงต่อล่ะ เธอเล่าให้ฟังหน่อย​สิ"
"ก็..แค่นั้น​แหละ​" มาลาตีพูดเสียงอ่อย
"แค่นั้น​? แล้ว​คุณวศิน​เขาไม่พูดอะไร​​กับเธอเลย​เหรอ? อย่างผมรักคุณหรือ​แต่งงาน​กับผมนะครับ​คุณมาลาตี อะไร​แบบนี้น่ะ ไม่มีเลย​เหรอ?"
มาลาตีส่ายหน้า "ไม่มี.."
"อะไร​กัน? ทำแบบนี้​ได้ไง เจ้านายเธอนี่ไม่ไหวเลย​ ทำให้หญิงสาวจิตใจอ่อนไหว ​แต่ไม่พูดอะไร​สักคำ"
"บางที คุณวศินอาจ​จะไม่​ได้คิด​กับเราแบบนั้น​ก็​ได้...​"
"ยัง​จะมาแก้ตัวแทนเค้าอีก เธอนี่ ลองทำถึงขนาดนี้ มีหรือ​จะไม่คิดอะไร​ ผู้ชาย​ที่ไม่คิดอะไร​​กับผู้หญิงมีหรือ​จะตัดดอกไม้​ที่สาวเจ้าชอบมาให้ แล้ว​ยังกุหลาบช่อโตนั่นอีก"

มาลาตีเงียบ เธอหันเห​ความสนใจของตัวเอง​ไปยังภาพวาดสีน้ำมัน​และสีอะคริลิค​ที่ประดับอยู่​บนฝาผนังภายในร้านแทน แสงไฟสีเหลือนวล​ที่ติดอยู่​เหนือภาพช่วยเพิ่ม​ความงดงามให้​กับรวงข้าวสีทองเหลืองอร่าม​ที่​กำลังโน้มตัวบนผืนผ้าใบ

"ไหนล่ะจ๊ะ​ หนังสือของเธอ ​เอามาให้ดูหน่อย​สิ"
สินีเปลี่ยนเรื่อง​พูด มาลาตีหันมายิ้มพลางหยิบหนังสือส่งให้สินี
"ทวงเชียว ๆ​ นี่จ้ะ​ ไม่ลืมหรอก"
"ขอบใจจ้ะ​"
สินีพลิกหนังสือ​ไปมา เธอคลี่อ่านด้านในด้วย​ความสนใจ
"ปกสวยดีนะ"

เธอนึกชมการออกแบบหนังสือของสำนักพิมพ์​ที่ทำออกมา​ได้อย่างสวยงาม ดูทันสมัย เชิญชวนให้อยากหยิบฉวยขึ้น​มาเปิดดูเนื้อหาด้านใน ​ซึ่งนั่นนับ​เป็นชัยชนะอย่างหนึ่ง​ของสำนักพิมพ์ ​ที่​สามารถดึงดูด​ความสนใจ​ใคร่รู้ของผู้บริโภค​ได้สำเร็จ

"ขอโทษครับ​"

บริกรหนุ่มยกพะแนงหมูมาเสิร์ฟตรงหน้าสองสาว ใบมะกรูดหั่นฝอย​ที่โรยหน้าส่งกลิ่นหอมยั่วลิ้น สองสาว​พร้อมใจกันให้​ความสนใจ​กับอาหารตรงหน้า ​ความหิวทำให้​ทั้งคู่เพลิดเพลิน​กับรสชาติของอาหาร

หลังจากรับประทานอาหารมื้อค่ำเรียบร้อย​แล้ว​ มาลาตี​และสินีสั่งเครื่องดื่มมาคนละแก้ว สตอร์บอรี่ มาร์ตินี่ สีแดงสดในแก้วคอกเทลถูกส่งให้​กับมาลาตี ​ส่วนของสินี​เป็นมาร์การิต้าสีเขียวใสในแก้วรูปทรงเดียวกัน

นักดนตรีคนอื่น ๆ​ เริ่มทยอยเข้าตรวจเช็ค​ความ​พร้อมของเครื่องดนตรีของตัว ​จะเหลือก็​แต่นักดนตรีหนุ่มนิรนามคนนั้น​​ที่ยังไม่ถึง มาลาตีชะเง้อมอง​แต่ก็ไม่เห็นร่างของชายหนุ่ม

"วันนี้คงไม่มาล่ะมั้ง" สินีเปรย
"อืม..อาจ​จะ...​" มาลาตีพูดเสียงเบา

เธอคิดว่าวันนี้นักดนตรีนิรนามคนนั้น​คง​จะไม่มาปรากฏตัวแล้ว​​เป็นแน่แท้ สายตาของสินีเบิกกว้าง​เมื่อเธอมองเห็นร่าง​ที่คุ้นตาร่างหนึ่ง​​กำลังเดินมาอย่างรีบเร่ง

"นั่นไง มาโน่นแล้ว​ เดินหน้าตั้งมาเชียว"

มาลาตีหันมองตาม ชายหนุ่มรีบเดินเข้าประจำ​ที่ ​เขายกมือไหว้ขอโทษนักดนตรีคนอื่น ๆ​ ​ที่มาถึงก่อนหน้า นักดนตรี​ที่อาวุโสกว่าโบกมือบอกว่าไม่​เป็นไร แล้ว​ชายหนุ่มก็นั่งประจำ​ที่ ​เขาวอร์มนิ้วบนคีย์เปียโนอยู่​ครู่หนึ่ง​ก่อน​จะหันมาปรับเสียง​ที่ลำโพงตัวหลัง
"นั่นไง หันมาแล้ว​" สินีสะกิดมาลาตีทัน​ที่​ที่ชายหนุ่มหันมา

นักดนตรีหนุ่มนิรนามเงยหน้าขึ้น​มาตามเสียงของสินี ​เขา​กำลัง​จะส่งยิ้มให้สินี​และไล่สายตา​ไปยังผู้หญิงอีกคน​ที่นั่งอยู่​ตรงข้าม แล้ว​สายตาของ​เขาก็สบเข้า​กับมาลาตี​โดยไม่ตั้งใจ ชายหนุ่มแทบสะดุ้ง ​แต่ยังดี​ที่​เขาควบคุมอาการไว้​ได้ทัน นักดนตรีนิรนามหันหลังให้มาลาตีทันที ​เขายกมือข้างซ้ายขึ้น​ขยับแว่นสายตาให้แนบ​กับใบหน้ามากกว่าเดิม

"ยังไงนะ พ่อนักดนตรีคนนี้นิ เจอกันทีไร ใส่แว่นดำทุกทีสิ"
"นั่นสิ แถมอาการกลัวผีก็ยังไม่ยอมหาย"

สินีหัวเราะคิก มาลาตีนึกถึงเหตุการณ์​ที่ร้านหนังสือ​เมื่อวานนี้ เธอรู้สึกราว​กับว่านักดนตรีนิรนามคนนี้​ไปปรากฏกายอยู่​​ที่นั่น

เพลงป๊อปสนุก ๆ​ ผ่าน​ไปสองสามเพลง นักดนตรีทุกคนเล่นประสานกัน​ได้อย่างกลมกลืน มาลาตีรู้สึกว่า​บรรยากาศการเล่นของวงในวันนี้ดู​จะสดใสคึกคัก​เป็นพิเศษ ใน​ระหว่างการเล่นนั้น​ นักดนตรีหนุ่มนิรนามมักหันมามองทางมาลาตี​เป็นระยะ ๆ​

"ยัยตี ตานั่นหันมามองเธอด้วย" สินีทำเสียงตื่นเต้น
"วันนี้เรา​จะหาทางคุย​กับ​เขาให้​ได้คอยดูสิ"

มาลาตีพูดอย่างมั่นใจ เธอ​กำลังเรียบเรียงถ้อยคำ​เพื่อ​จะคุย​กับชายหนุ่มเกี่ยว​กับนิยายเรื่อง​ใหม่ของเธอ ​ซึ่งมาลาตีหวัง​เป็นอย่างยิ่งว่า คง​จะไม่​ได้รับการปฏิเสธจากชายคนนี้​เป็นแน่

นักดนตรีคนนั้น​ก็หัน​ไปกระซิบ​กับนักดนตรีคนหนึ่ง​ในวง ทันที​ที่เพลงป๊อปจังหวะสนุกสนานจบลง หนุ่มนักดนตรีนิรนามคนนั้น​หันมายิ้มให้มาลาตี ก่อน​ที่​เขา​จะลุกจาก​ที่นั่ง​ไปยังเก้าอี้ตัวหนึ่ง​​ที่ตั้งอยู่​หน้าเวที ชายหนุ่มหยิบกีต้าร์โปร่งขึ้น​มาวางพาดไว้บนตัก ​เขาส่งยิ้มให้ลูกค้าในร้านก่อนบรรจงกรีดนิ้วลงบนสายกีต้าร์

แล้ว​บทเพลงคุ้นหูก็ดังขึ้น​...​

Lover’s Moon เพลงสุดคลาสสิกของหนุ่มใหญ่ผู้มีนามว่า Glenn Frey หนี่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งวงดนตรีคันทรี่ร็อคชื่อก้องโลกอย่าง The Eagles วงดนตรี​ที่กลายมา​เป็นตำนานให้คนรุ่นหลังเดินตาม

หาก​แต่วันนี้..บทเพลงนี้ ​กำลังถูกถ่ายทอด​โดยชายหนุ่มผมยาวคนหนึ่ง​ ผู้​ซึ่งซ่อนดวงตาของ​เขาไว้ภายใต้แว่นสายตาสีดำอันนั้น​...​

เสียงทุ้มนุ่มจากริมฝีปากของ​เขา สะกดผู้คนใน​ที่นั้น​ให้เคลิ้มฝัน​ไปตามบทเพลง ​พระจันทร์ดวงกลมโต​ที่​กำลังลอยเด่นในห้วงฟ้า​กับชายผู้เฝ้ารอคนรัก...​

ในท่วงทำนองหวานปนโศก มาลาตีค้นพบ​ความสุขจากการรอคอยอันแสนเศร้า การจากพราก​ที่เกิดจาก​ความไม่ตั้งใจ ครั้น​จะไขว่คว้าอีกครั้ง​ความหวังก็ดูเลือนราง ​แต่​ทว่า..ผู้เฝ้ารอมิ​ได้คิดเช่นนั้น​...​ ​เขาหรือเธอมี​ความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม ด้วยศรัทธาในรักจึงดลบันดาลให้การรอคอยนั้น​มี​ความหมาย...​

"มาลาตี"
เสียงคุ้นหูดังไม่ห่างจากตัวเธอมากนัก ​เป็นชลนิลนั่นเอง อดีตรัก​ที่เลือนหาย​ไปจากห้วงสำนึกของเธอกลับมาปรากฏกายขึ้น​ในเวลาเช่นนี้
"นิล...​"
ชลนิลยิ้มกว้าง
"ไม่คิดว่า​จะมาเจอตี​ที่นี่ ไม่​ได้เจอกันนานเลย​นะ ตีสบายดีไหม?"

สินีจ้องหน้า​เขาราว​กับ​จะกินเลือดกินเนื้อ ชลนิลไม่ยี่หระ ​เขาสนใจ​แต่​ความรู้สึกของมาลาตี ​แต่สายตา​ที่เกือบ​จะ​เป็นเฉยเมยของเธอ ทำให้​ความมั่นใจของ​เขาลดหาย​ไปจนเกือบหมด

"เราสบายดี นิลล่ะ มี​ความสุขดีไหม?"
มาลาตีกลั้นใจถามคำถามนั้น​ออก​ไป
"ก็.. ก็.. ​จะพูดยังไงดีล่ะ ​ถ้า​จะบอกว่าดีก็ดี หรือ​จะว่าไม่ดีก็​ได้...​"
ชลนิลพูดเสียงแผ่ว

บทเพลงจบลงแล้ว​ ลูกค้าเกือบทุกคนในร้านลุกขึ้น​ปรบมือให้​กับนักดนตรีหนุ่มนิรนามคนนั้น​ มาลาตีก็พลอยปรบมือ​ไป​กับ​เขาด้วย ​ส่วนชลนิลนั้น​แสร้งปรบมือ​ไปตามมารยาท สินีมองด้วย​ความหมั่นไส้

ชายหนุ่มโค้งศีรษะให้​กับทุกคนในร้านก่อน​จะโบกมือให้ ในแสงสลัวนั้น​ หากมี​ใครสักคนสังเกต คนคนนั้น​ก็คง​จะมองเห็นแผ่นพลาสเตอร์ปิดแผลสีกลมกลืน​กับผิวเนื้อ​ที่นิ้วมือขวาของนักดนตรีหนุ่มคนนั้น​​เป็นแน่แท้

นักดนตรีนิรนามเดินกลับมานั่ง​ที่เปียโนตัวเดิม ​เขาหันมายิ้มให้​กับมาลาตี​และสินี ​แต่​ทว่าภาพของชายหนุ่ม​ที่นั่งอยู่​ข้างมาลาตี ทำให้​เขา​ต้องเบือนหน้าหนี

​ทั้งมาลาตี​และสินีต่างประหลาดใจ​กับกิริยาของหนุ่มนิรนาม ชลนิลเองก็สังเกตเห็น​ความผิดปกตินั้น​

"ตีรู้จักมันเหรอ?" ชลนิลถาม
"ไม่รู้จักหรอกค่ะ​"
"ไม่รู้จัก? แล้ว​ทำไมมันถึงทำท่าเหมือนหึงตีอย่างนั้น​ล่ะ ฮึ ไม่เจียมตัวซะเลย​ ดอกฟ้าอย่างตีมีหรือ​จะชายตามองมัน ใช่ไหมตี?"

ชลนิลทำเสียงดูถูก มาลาตีไม่พอใจ​กับคำพูดของ​เขา​เป็นอย่างมาก

"นิลคะ​ เราไม่​ได้เจอกันนาน นิลคง​จะลืม​ไปแล้ว​ล่ะมังคะ​ว่าตีไม่เคยดูถูก​ใคร ไม่ว่าคนคนนั้น​​จะ​เป็นแค่ยาจกขอทานหรือ​จะ​เป็นผู้ดีมาจากไหน ตีก็ปฏิบัติ​กับทุกคนเท่าเทียมกันค่ะ​ ขอโทษนะคะ​ ตีขอตัวกลับก่อน"

มาลาตีกวักมือเรียกบริกรก่อน​จะยื่นธนบัตรฉบับ​ละห้าร้อยให้​กับเด็กหนุ่ม

"ไม่​ต้องทอนจ๊ะ​"
เธอบอก​กับบริกรชายผู้นั้น​แล้ว​จูงมือสินีเดินออกจากร้านทันที ทิ้งให้ชลนิลยืนอยู่​ตรงนั้น​​แต่เพียงผู้เดียว
นักดนตรีหนุ่มนิรนามหัวเราะขำ ชลนิลหน้าเสีย
"มองอะไร​? เดี๋ยวมีเรื่อง​! หงุดหงิดโว้ย!"

ชลนิลแสร้งทำเสียงข่มทำท่าไม่สบอารมณ์ ก่อน​จะถือเรื่อง​นี้​เป็นข้ออ้าง​เพื่อ​เขา​จะ​ได้พาตัวเอง​ไปให้พ้นจาก​ที่ตรงนั้น​



"ไม่คิดเลย​นะว่า​จะมาเจอตานิล​ที่นี่"
สินีพูด​ระหว่าง​ที่​ทั้งสอง​กำลังเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง​ ​เมื่อขึ้น​รถแล้ว​​ทั้งสองก็พูดคุยกันเรื่อง​ชลนิล

"เราก็ไม่คิดว่า​จะ​ได้เจอ​เขา​ที่นี่ ดูสิ เลย​ไม่​ได้ทำ​ความรู้จัก​กับนักดนตรีประหลาดคนนั้น​เลย​ สงสัยนิยายเรื่อง​ใหม่ของฉัน​จะ​เป็นหมันตั้งแต่ยังไม่​ได้เริ่มเขียนซะแล้ว​นะนี่"
"นั่นสิ ยังปากเสียไม่เปลี่ยนเลย​นะตานิลน่ะ ไม่รู้ยายบุหงาทนอยู่​ด้วย​ได้ยังไง"
"อืม เค้าคงถูกชะตากันมั้ง ก็เลย​อยู่​กัน​ได้"
มาลาตีพูดเสียงเครียด
"ตี เราขอโทษนะ ​ถ้าเราพูดอะไร​ให้เธอไม่สบายใจ"
"ไม่​เป็นไรจ้ะ​ เรื่อง​เล็กน่ะสินี ผู้ชายบางคนก็ไม่มีค่าพอ​ที่เรา​จะเสียเวลา​ไปสนใจหรอก"
สินียิ้ม "จริงของเธอ"

มาลาตีเอนตัวพิงเบาะในท่า​ที่ผ่อนคลาย นึกทบทวนเรื่อง​ราว​ระหว่างเธอ​กับชลนิลในอดีต คำปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยของ​เขา​เป็นฝันร้ายของเธอมานานปี มาลาตีไม่อยากตกอยู่​ในสภาพแบบนั้น​อีกแล้ว​ ภาพของอดีตตามหลอกหลอนเธอมานานเกิน​ไปแล้ว​ เธออยากเริ่มต้น​ความรักครั้งใหม่​กับคน​ที่ดี​พร้อม ไม่ใช่แค่เพียงการสานสัมพันธ์อย่างหลอก ๆ​

"แล้ว​เรื่อง​เขียนเรื่อง​​จะทำยังไงล่ะ? ​ถ้าเกิดเธอ​ไป​ที่ร้านนั้น​อีกแล้ว​เจอ​กับนายชลนิลอะไร​นั่นอีก​จะทำยังไง?"
"..เราก็คง​ต้องมองหาแรงบันดาลใจคนใหม่น่ะสิ"
มาลาตีตอบสั้น ๆ​ ก่อน​จะเอนศีรษะ​ไปบนพนักเบาะอย่างเหนื่อยอ่อน...​

"วันนี้ดูลูกค้า​จะชอบเพลง​ที่คุณร้องมากนะครับ​ ถามกันใหญ่เลย​ว่าคุณ​เป็น​ใครมาจากไหน อยู่​ ๆ​ มาแทน​ที่นายกรของเรา​ได้ยังไง"
นักดนตรีอาวุโสยิ้มให้ชายหนุ่ม ​ส่วนคนอื่น ๆ​ ​กำลังทยอยมาล้อมวงสนทนา
"ขอบคุณมากนะครับ​​ที่อยู่​ช่วยจนถึงวันนี้"
"ว่าง ๆ​ ก็แวะมาแจม​ได้นะครับ​"
​ใครอีกคนหนึ่ง​พูดขึ้น​ หนุ่มนิรนามยิ้มรับ​ความปรารถนาดีอันนั้น​
"ขอบคุณมากครับ​ รับรองว่า​ถ้ามีโอกาส ผมไม่พลาดแน่นอนครับ​"

ชายหนุ่มตอบรับสายใยแห่งมิตรภาพ​ที่​กำลัง​ไป​ได้ด้วยดี ​แต่​ความสัมพันธ์​ระหว่าง​เขา​กับหญิงสาวอีกคนหนึ่ง​ล่ะ? ​จะ​ไป​ได้ด้วยดีแบบนี้ไหม?

 

F a c t   C a r d
Article ID A-896 Article's Rate 6 votes
ชื่อเรื่อง บทเพลงแห่งแสงจันทร์ ตอน 10
ผู้แต่ง อัญชา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๓ เมษายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๕๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๘ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-3895 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 13 เม.ย. 2548, 12.02 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : อัญชา [C-3896 ], [210.246.66.38]
เมื่อวันที่ : 13 เม.ย. 2548, 12.04 น.

ถึงคุณละอองฝน

เรื่อง​นี้เขียนไว้สักสองสามเดือนแล้ว​ค่ะ​
มี 14 ตอนค่ะ​

​จะทยอยๆ​ แปะให้อ่านแล้ว​กันนะค๊า
​แต่วันนี้ เห็นทีคง​ต้องรอให้นักเขียนท่านอื่นแปะเรื่อง​คั่นก่อน
แล้ว​อัญถึง​จะมาแปะตอนต่อ​ไปอีกทีค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ละอองฝน [C-3897 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : 13 เม.ย. 2548, 12.10 น.

ว๊าๆ​ๆ​ ​จะเลิก​เป็นหนุ่มผมยาวซะแล้ว​ ยังไม่เจอกันจังๆ​ เลย​อ่ะ ชอบหนุ่มผมยาวค่ะ​ อิอิ ดีจังเลย​มาทีเดียวรวดๆ​ๆ​ๆ​ ขออ่านจบเล่มเลย​​ได้มั๊ยคะ​ รายงง รายงานไว้ก่อน ฮาๆ​ๆ​ๆ​ๆ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : อัญชา [C-3898 ], [210.246.66.38]
เมื่อวันที่ : 13 เม.ย. 2548, 12.15 น.

.
.


​เอางั้นเลย​เหรอคะ​?

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : mink [C-3899 ], [202.12.74.6]
เมื่อวันที่ : 13 เม.ย. 2548, 12.24 น.

​เอามาแป๊ะเลย​นะคะ​ มิ้งชอบอ่าน อยากอ่านต่อแล้ว​คะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : add [C-3900 ], [203.188.12.85]
เมื่อวันที่ : 13 เม.ย. 2548, 13.15 น.

คุณอัญชา ​ต้องให้นักอ่านอดทนรอคอยมั่งนะคะ​ ไม่งั้น​จะเคยตัวค่ะ​ อิอิ มาตามลุ้นด้วยคนค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : Poceille [C-3941 ], [202.5.84.74]
เมื่อวันที่ : 16 เม.ย. 2548, 17.26 น.

หุหุหุ ในฐานะคน​ที่อ่านจบแล้ว​​ต้องเงียบไว้ก่อน หุหุหุ


อ่านจบจากบอร์ดโน้น ก็ตามมาอ่านบอร์ดนี้อีก​เพราะหลงรักหนุ่มผมยาว ฮ่าฮ่า (​ที่จริง​คือ​พระเอกเรื่อง​ไหนหล่อ เจ้าโพชอบหมดฮับ)

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : ฝนพรำ [C-4006 ], [61.19.23.146]
เมื่อวันที่ : 18 เม.ย. 2548, 21.56 น.

แฮ่ม!

อ่านรวดเดียวถึงตอน 10 อิอิ

มาอัพด้วยค้าบบบ..

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น