นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๓ เมษายน ๒๕๔๘
บทเพลงแห่งแสงจันทร์ ตอน 9
อัญชา
...เสียงฝีเท้าของหญิงสาว​​ที่ก้าวลงบนบันได​​แต่ละขั้น ทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นระรัว ​​เขาสูดลมหายใจเข้า​​ไปจนเต็มปอด​​เมื่อเสียงเดินหยุด​​ที่หน้าห้องทำงาน...
9.

นักดนตรีหนุ่มนิรนามมาถึง​ที่ร้านอาหารกึ่งผับตอนสามทุ่ม นักดนตรีร่วมวง​ที่มีอาวุโสกว่า​เขาเดินเข้ามาทักทายชายหนุ่ม

"รบกวนหน่อย​นะครับ​ อีกสองวันเองครับ​ เดี๋ยวเจ้ากรก็กลับมาแล้ว​"
ชายวัยกลางคน ผู้มีตำแหน่ง​เป็นมือกีต้าร์ของวงออกปากอย่างสุภาพ
"ไม่รบกวนหรอกครับ​ นาน ๆ​ ​ได้ทำอะไร​แบบนี้สักที ผมว่าสนุกดีออก"
หนุ่มนิรนามตอบกลับ​ไป
"ยังไงก็​ต้องขอบคุณมากนะครับ​ ​ถ้าไม่​ได้คุณสงสัย​จะแย่ เจ้ากรก็ดันติดธุระกะทันหัน ผมก็หา​ใครมาเล่นแทนมันไม่​ได้ โชคดี​ที่​ได้คุณมาเล่นให้"
ชายคนเดิมบอกอย่างจริงใจ

ชายหนุ่มยิ้ม
"ไม่​ต้องขอบคุณหรอกครับ​ ยังไงเจ้ากรก็​เป็น​เพื่อนสนิทของผมคนหนึ่ง​เหมือนกัน เรื่อง​มาเล่นแทนแค่นี้ไม่มีปัญหาหรอกครับ​ ดีซะอีก ผม​จะ​ได้ทำอะไร​​ที่อยากทำบ้าง ปกติผมมีโอกาส​ได้เล่นดนตรีแบบนี้ซะ​ที่ไหน"

แล้ว​​ทั้งสองก็ยิ้มให้แก่กัน ​เป็นรอยยิ้มแห่งไมตรีอย่างแท้จริง มิตรภาพของดนตรีมิ​ได้มีวงจำกัดอยู่​แค่​ระหว่างคนคุ้นเคยเท่านั้น​ หาก​แต่ภาษาดนตรี ยัง​เป็นภาษาสากล​ที่คนดนตรีด้วยกัน​สามารถสื่อสารถึงกัน​ได้

"ใกล้เวลาแล้ว​ เรา​ไปเตรียมตัวกันดีกว่านะครับ​"
ชายผู้อาวุโสกว่าเอ่ยปาก
"ครับ​" แล้ว​​ทั้งสองก็เดินหายเข้า​ไปในร้าน



กุหลาบสีขาวช่อใหญ่หุ้มห่อด้วยพลาสติกใส แซมด้วยดอกไม้เล็ก ๆ​ สีขาว​ที่มีชื่อเรียกว่ายิบโซนับร้อยดอก เพิ่ม​ความอ่อนหวานให้​กับกุหลาบขาวดอกใหญ่นับสิบดอก​ที่อยู่​ในมือของชายหนุ่ม โบผ้าสีฟ้าอ่อนทิ้งชายอย่างสวยงามแช่มช้อย วศินใจเต้นไม่​เป็นจังหวะ ​เขา​กำลังรอการมาถึงของหญิงสาวผู้หนึ่ง​​ที่มี​ความสำคัญยิ่งสำหรับ​เขาในเวลานี้

วันนี้มาลาตีสวมในชุดเสื้อกระโปรงทำงานสีขาวสะอ้าน ตัวกระโปรงยาวถึงเข่า สวมทับด้วยเสื้อคลุมสีขาวอีกชั้นหนึ่ง​ ดูราว​กับกลีบดอกมะลิขาวพิศุทธิ์เหมือน​กับชื่อของเธอ หญิงสาวมาถึง​ที่ทำงานในเวลาปกติ เธอถือนิยาย​ที่​จะให้​เป็นของ​ที่ระลึกแก่สินีติดมือมาด้วย

เสียงฝีเท้าของหญิงสาว​ที่ก้าวลงบนบันได​แต่ละขั้น ทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นระรัว ​เขาสูดลมหายใจเข้า​ไปจนเต็มปอด​เมื่อเสียงเดินหยุด​ที่หน้าห้องทำงาน

ประตูกระจกสีขาวขุ่นถูกผลักช้า ๆ​ เงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง​ปรากฏขึ้น​ ​ความสง่างามของมาลาตีทำให้วศินตกตะลึง​ไปชั่วครู่ มาลาตีชะงักอยู่​​กับ​ที่​เมื่อเห็นวศิน​พร้อมดอกกุหลาบช่อโต

​ทั้งสองสบตา ต่างคนต่างอยู่​ในอาการนิ่งงันด้วยกัน​ทั้งคู่ ​เมื่อตั้งสติ​ได้ วศินจึงชิงเอ่ยทักมาลาตีก่อน

"อรุณสวัสดิ์ครับ​คุณมาลาตี"
วศินเอ่ยด้วยเสียงทุ้มนุ่มจนหัวใจของมาลาตีสั่นไหว
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ​คุณวศิน" เธอทักตอบ​ทั้ง​ที่ยังอยู่​ในอาการประหม่า
วศินถือโอกาสเดินเข้า​ไปใกล้หญิงสาว
"ดอกไม้ช่อนี้ ผมให้คุณครับ​"

ถ้อยคำง่าย ๆ​ แสน​จะธรรมดา​แต่แทบ​จะทำให้หัวใจของมาลาตีละลายอยู่​ตรงนั้น​

"​ถ้าไม่รังเกียจ.. กรุณารับดอกไม้ช่อนี้​ไปด้วยนะครับ​.."
วศินรุกเข้ามายืนอยู่​ตรงหน้ามาลาตี ​ทั้งสองยืนห่างกันแค่คืบ
"ขอบคุณค่ะ​"

พวงแก้มขาวนวลของมาลาตีกลาย​เป็นสีแดงระเรื่อ เธอเอื้อมมือ​ไปรับดอกไม้ช่อนั้น​จากมือของวศิน ​ซึ่ง​เขาก็​เป็นสุภาพบุรุษมากพอ​ที่​จะไม่ฉวยโอกาสจับมือเธอ ณ ตอนนั้น​

"​เนื่องในโอกาสอะไร​คะ​นี่?"
เธอแสร้งถาม​เพื่อปกปิดอาการเขินอาย​ที่สะท้อนอยู่​บนใบหน้าของเธอ
"ไม่มีโอกาสอะไร​หรอกครับ​ ผมให้คุณ​เพราะผมอยากให้...​" ​เขา
ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาชวนเคลิบเคลิ้ม จนมาลาตีสะเทิ้นอายไม่กล้าเงยหน้าขึ้น​สบตาชายหนุ่ม
"ขอบคุณ..นะคะ​...​"

​เป็นครั้งแรก​ที่มาลาตีทำใจกล้าเงยหน้าขึ้น​สบตาวศิน แววแห่ง​ความปรารถนาดีฉายชัดอยู่​ในดวงตาคู่นั้น​ ​ทั้งสองยืนสบตากันนิ่ง วศินค่อย ๆ​ โน้มตัวเข้ามาใกล้แก้มนวลของมาลาตี ลมหายใจอุ่นอยู่​ห่างจากพวงแก้มของเธอ​ไปแค่ไม่ถึงปลายนิ้ว...​

"กริ๊ง...​กริ๊ง...​"
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น​​ที่โต๊ะทำงานของวศิน ​ทั้งคู่ผละห่างจากกัน​โดยอัตโนมัติ วศินรีบเดินเข้า​ไปรับโทรศัพท์​ที่​กำลังส่งเสียงดัง

มาลาตีถอนหายใจเฮือก ก่อน​จะนั่งลงบนเก้าอี้คล้ายคนไม่มีแรง
"..เกือบ​ไปแล้ว​.." หญิงสาวรำพึง​กับตัวเองเบา ๆ​

กุหลาบสีขาวช่อใหญ่ในมือ​กำลังแย้มกลีบงาม มาลาตีสูดดมกลิ่นหอมนั้น​ด้วย​ความชื่นใจ เธอมองดูกุหลาบในมือด้วย​ความพิสมัย ราคาค่างวดของดอกไม้ไม่ใช่สิ่งสลักสำคัญสำหรับเธอ มาลาตีเคย​ได้รับดอกไม้ช่อโต​และราคาแพงกว่านี้หลายเท่านัก ​แต่นั่นก็เทียบไม่​ได้​กับกุหลาบ​แม้เพียงดอกเดียว​ที่เธอ​ได้รับจากวศิน

ของ​ที่​ได้รับจากคน​ที่เรา​กำลังรู้สึก "รัก" ​แม้​จะมีราคาเพียงน้อยนิด ​แต่ก็มีคุณค่ามากกว่าสินค้ายี่ห้อดังราคาแพงหลายเท่านัก ​เพราะคุณค่าของสิ่งนั้น​ไม่​ได้อยู่​​ที่ราคา หาก​แต่ "ค่า" กลับอยู่​​ที่ตัวผู้มอบให้ต่างหาก...​

"คุณมาลาตีครับ​...​" เสียงเรียกของวศินทำให้มาลาตีตื่นจากภวังค์
"คะ​?"
"วันนี้รบกวนคุณมาลาตี​ไป​ที่ห้องของคุณมาสะ​กับผมหน่อย​นะครับ​"
"​ได้ค่ะ​"
"​คือคุณมาสะเพิ่ง​จะโทร.มาหาผม​เมื่อครู่นี้ คุณมาสะ​ได้รับคำสั่งด่วนจากบริษัทแม่​ที่ญี่ปุ่นน่ะครับ​ ​และคง​ต้องย้ายออกภายในสองอาทิตย์นี้ คุณมาสะก็เลย​โทร.มาแจ้งให้ผมทราบ ​และนัดให้เข้า​ไปตรวจดู​ความเรียบร้อย​ของห้องในช่วงบ่ายวันนี้ครับ​"
"ค่ะ​" มาลาตีรับคำเสียงเบา
"คง​ต้องรบกวนให้คุณมาลาตีช่วยผมดูด้วยนะครับ​ เผื่อมีอะไร​รอดหูรอดตา​ไป ​จะ​ได้ตรวจให้เรียบร้อย​​ไปเลย​ทีเดียว"
"​ได้ค่ะ​"

บ่ายวันนั้น​ วศิน​และมาลาตีจึงเข้า​ไปตรวจ​ความเรียบร้อย​ภายในห้องพักของคุณมาสะ​ที่ชั้น 6 ทางปีกขวาของอาคาร ท้องฟ้า​และเมฆขาวสะท้อนภาพลงในสระว่ายน้ำ ระลอกคลื่นน้อย ๆ​ ​ที่เกิดจากระบบน้ำวนในสระ ทำให้ภาพนั้น​พลิ้วตัว​ไปมา

​ทั้งสองยืนรออยู่​หน้าห้องครู่หนึ่ง​ มาสะจึงออกมาต้อนรับ​และเชื้อเชิญ​ทั้งคู่ให้เข้า​ไปตรวจดู​ความเรียบร้อย​ คำสั่งเรียกตัวกลับญี่ปุ่นอย่างกะทันหัน ทำให้มาสะแทบ​จะไม่มีเวลาเตรียมตัว ​แต่สำหรับวศินแล้ว​ เรื่อง​นี้ถือ​เป็นเรื่อง​ปกติ​ที่​เขาพบอยู่​แทบทุกปีอยู่​แล้ว​ คำสั่งย้ายด่วนจากบริษัทแม่ ทำให้ลูกค้าของ​เขาไม่น้อยกว่าสองราย​ต้องย้ายออก​ทั้ง ๆ​ ​ที่พวก​เขา​และครอบครัวยังไม่อยากจากเมืองไทย​ไปไหน

​ความสะดวก​สบาย​และอัธยาศัยไมตรี ทำให้ชาวต่างชาติหลงรักเมืองไทยนักต่อนัก ยิ่ง​ถ้าไม่มีเหตุจำ​เป็นด้วยแล้ว​ ลูกค้า​ส่วนใหญ่ของ​เขาต่างสมัครใจ​ที่​จะต่อสัญญาเช่า​ไปเรื่อย ๆ​ ด้วยซ้ำ

มาสะปล่อยให้วศิน​และมาลาตีตรวจดู​ความเรียบร้อย​ตามสบาย ​ส่วนตัว​เขาเองนั้น​​กำลังวุ่นวายอยู่​​กับการติดต่อนัดหมาย​กับบริษัทรับจ้างขนย้ายสิ่งของ อีก​ทั้ง​เขายัง​ต้องติดต่อประสานงาน​ไปยังบริษัทแม่เรื่อง​กำหนดวันเดินทาง​และค่า​ใช้จ่ายต่าง ๆ​ อีกด้วย

"เท่า​ที่ผมดูแล้ว​ก็ไม่น่ามีอะไร​มากนะครับ​ ผมรบกวนคุณมาลาตีช่วยทำรายการเฟอร์นิเจอร์​ที่​เป็นของเราด้วยนะครับ​ ​จะ​ได้เช็คอีกครั้งหลังจาก​ที่คุณมาสะแพ็คของเรียบร้อย​แล้ว​น่ะครับ​"
วศินหันมาสั่งงานเลขาฯ สาว หลังจากเดินตรวจดูสภาพห้องเรียบร้อย​แล้ว​
"ค่ะ​" มาลาตีรับคำ แล้ว​จึงทำรายการข้าวของเครื่อง​ใช้​ที่​เป็นของบริษัท

วศินเดิน​ไปคุย​กับมาสะ​ที่ห้องรับแขก ​เขาชี้แจงเรื่อง​รายละเอียดของค่า​ใช้จ่ายต่าง ๆ​ ​ที่​จะมีใบแจ้งหนี้มาหลังจาก​ที่มาสะย้ายออก​ไปแล้ว​

มาลาตีจดรายการเฟอร์นิเจอร์แยกรายการตามห้องต่าง ๆ​ ไม่ว่า​จะ​เป็นห้องนอนใหญ่​ที่มีเตียงนอน ตู้วางของข้างเตียง​และตู้เซฟขนาดเล็กหนึ่ง​ใบ ​ส่วนในห้องทำงาน​ที่อยู่​ถัด​ไป มีโต๊ะทำงาน​และเก้าอี้​ที่​เป็นทรัพย์สินของอาคาร ​ส่วนตู้ไม้​และชั้นหนังสือ​ที่วางอยู่​อีกมุมหนึ่ง​ของห้อง ​เป็นทรัพย์สิน​ส่วนตัวของลูกค้า​ที่เจ้าตัวจัดหามาภายหลัง

"​เป็นยังไงบ้างครับ​?" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้น​ข้างหู

มาลาตีสะดุ้ง ​เมื่อหัน​ไปมาลาตีก็พบวศินยืนอยู่​ใกล้จนเกือบ​จะชิดลำตัวของเธอ ลมหายใจอุ่นของ​เขากระทบแก้มเนียนจนหญิงสาวจิตใจอ่อนไหว

เธอรีบขยับตัวออกห่างจาก​เขา ด้วยเกรงว่าหากมี​ใครเห็นเข้า​จะเกิดข้อครหา
"เรียบร้อย​ดีค่ะ​"
มาลาตีพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบสะกด​ความหวั่นไหว​ที่เกิดขึ้น​ในใจ นายจ้างหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่ม​เมื่อเห็นอาการเขินอายของเลขาฯสาว

"​ถ้าอย่างนั้น​รบกวนพิมพ์ให้ผมด้วยนะครับ​"
วศินพูดยิ้ม ๆ​ ​เขาชะโงกหน้าเข้ามาใกล้มาลาตี จนเธอ​ต้องถอยหนีอีกครั้ง
"​ได้ค่ะ​ เดี๋ยวมาลาตี​จะรีบจัดการให้เลย​นะคะ​"
"ขอบคุณครับ​"
"​ถ้าอย่างนั้น​ มาลาตีขอตัวก่อนนะคะ​"
ว่าแล้ว​เธอก็รีบผละจากวศินอย่างรวดเร็ว
"ตามสบายครับ​"
วศินพูดตามร่างของมาลาตี​ที่เดินแกมวิ่งออกจากห้องนั้น​​ไปแล้ว​
"ค่ะ​" หญิงสาวรับคำ​โดยไม่หันมามอง
วศินหัวเราะในลำคอ "ผู้หญิงเวลาเขินนี่ น่ารักเหมือนกันนะ.."
มาลาตีรีบกลับเข้ามาในห้องทำงาน ใบหน้าของหญิงสาวแดงซ่าน กุหลาบช่องามบนโต๊ะทำให้เธอนึกถึงคนให้
"ร้ายนักนะ คุณวศิน" มาลาตีสาวพึมพำ​กับตัวเองเบา ๆ​

รายการเฟอร์นิเจอร์ในห้องพักของมาสะ​ที่จดลงในสมุดจดงาน​เมื่อครู่ ​กำลังถูกบันทึกลง​เป็นตัวอักษรลงในคอมพิวเตอร์ผ่านทางแป้นคีย์บอร์ด แล้ว​ใบหน้าของนักดนตรีนิรนามก็ลอยเข้ามาให้ห้วง​ความคิดของมาลาตี เธอยังหาคำตอบไม่​ได้ว่าทำไมตัวเองถึง​ได้รู้สึกคุ้นหน้านักดนตรีนิรนามคนนั้น​นัก

ครู่​ต่อมา วศินก็ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน ​เขาหันมาส่งยิ้มให้มาลาตีก่อน​จะเดินเลย​เข้า​ไปในห้องทำงานของตัวเอง

"ก๊อก ๆ​ " เสียงเคาะประตูดังขึ้น​เบา ๆ​ ​ที่หน้าห้องของวศิน
"เข้ามา​ได้เลย​ครับ​" วศินร้องบอก

ประตูห้องเปิดออก มาลาตีส่งเอกสาร​ที่บันทึกรายการเฟอร์นิเจอร์ภายในห้องพักของมาสะให้วศิน ชายหนุ่มเอื้อมมือรับ​โดยไม่ทันระวังมืออีกข้างหนึ่ง​ของ​เขาจึงเผลอ​ไปปัดแก้วบนโต๊ะหล่นแตกกระจาย​โดยไม่ตั้งใจ

"ไม่​เป็นไรครับ​ ผมเก็บเอง"
วศินร้องห้าม ​เมื่อมาลาตีปราดเข้ามาทำท่า​จะก้มเก็บเศษแก้วนั้น​ ชายหนุ่มก้มลงเก็บเศษแก้ว​ที่ตกอยู่​ข้างโต๊ะทำงานของตัว แล้ว​มือ​เขาก็บังเอิญ​ไปโดนเศษแก้วอีกชิ้นหนึ่ง​บาดเข้า

"โอ๊ย!" วศินร้องออกมา​เมื่อโดนเศษแก้วบาด​ที่นิ้วก้อยข้างขวา
"อุ๊ย! เลือดออกใหญ่แล้ว​ค่ะ​คุณวศิน เดี๋ยวตีห้ามเลือดให้นะคะ​"
แล้ว​มาลาตีก็รีบเดินออกจากห้องทำงานของวศิน ก่อน​จะกลับเข้ามา​พร้อม​กับอุปกรณ์ทำแผล​ที่หยิบมาจากตู้เก็บของใกล้โต๊ะทำงานของเธอ

"ผมนี่ไม่ไหวเลย​ ซุ่มซ่ามชะมัด"
"เจ็บมากไหมคะ​? เดี๋ยวตีทำแผลให้นะคะ​"
มาลาตีถามด้วย​ความห่วงใย แววตาอ่อนโยนของหญิงสาว​ที่จ้องมอง​เขา ทำให้วศินปฏิเสธตัวเองไม่​ได้ว่า ​เขาหลงรักเจ้าของดวงตาคู่นี้มากแค่ไหน
"คุณวศินนั่งตรงนี้ก่อนนะคะ​" มาลาตีประคองมือพาวศินนั่งบนลงโซฟายาว​ที่อยู่​ตรงข้าม​กับโต๊ะทำงานของ​เขา

มาลาตีช้อนมือของวศินไว้ในอุ้งมือตัวเอง เธอค่อย ๆ​ ​ใช้กรรไกรตัดเล็บอันเล็กบรรจงคีบเศษแก้ว​ที่คาอยู่​ในนิ้วของวศินอย่างเบามือ​ที่สุด เลือดสด ๆ​ ไหลออกมา​เป็นทางยาว หญิงสาวหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์แตะเบา ๆ​ ​ที่แผล

"แสบหน่อย​นะคะ​" เธอบอก​เขา​โดย​ที่ไม่​ได้เงยหน้ามองชายหนุ่ม

วศินทำหน้าเหยเก​เมื่อมาลาตีแตะก้อนสำลีลงบนแผลของ​เขา ​ความอุ่นจากมือนุ่มของหญิงสาว ทำให้​เขาแทบ​จะลืม​ความเจ็บปวดจากบาดแผล

​เมื่อทำ​ความสะอาดแผลเสร็จแล้ว​ มาลาตีก็​ใช้สำลีอีกก้อนหนึ่ง​ชุบยาแดงในขวดมาแตะลงบนแผลของ​เขาอีกครั้ง แล้ว​ปิดปากแผลด้วยแผ่นพลาสเตอร์ยา

"เรียบร้อย​แล้ว​ค่ะ​" มาลาตียิ้มให้วศิน
​เป็นเวลาเดียว​กับ​ที่เธอเพิ่งรู้ตัวว่า เธอ​กับวศินนั่งอยู่​ห่างกันแค่ไม่ถึงปลายก้อย
"ขอบคุณมากนะครับ​" วศินพูดเสียงเบาราว​กับกระซิบ

มาลาตีทำท่า​จะถอนมือของตัวเองออกจากอุ้งมือของชายหนุ่ม ​แต่​ทว่าวศิน​ใช้มือ​ทั้งสองข้างของ​เขาเกาะกุมมือของเธอ​เอาไว้เสียแล้ว​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-895 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง บทเพลงแห่งแสงจันทร์ ตอน 9
ผู้แต่ง อัญชา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๓ เมษายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๕๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-3890 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 13 เม.ย. 2548, 11.44 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ละอองฝน [C-3893 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : 13 เม.ย. 2548, 11.54 น.

แหม บรรยายเก่งจังค่ะ​ อ่าน​ไปยิ้ม​ไป เขิน​ไป อิอิ (นึกว่าตัวเอง​เป็นนางเอกซะแล้ว​) อยากอ่านต่อค่ะ​ ฮาๆ​ๆ​ๆ​ สงสารคนเขียนจัง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : อัญชา [C-3894 ], [210.246.66.38]
เมื่อวันที่ : 13 เม.ย. 2548, 11.57 น.

เรื่อง​นี้คนเขียน เขียนเสร็จแล้ว​ค่ะ​

ขอบคุณ​ที่ติดตามนะค๊า

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Poceille [C-3940 ], [202.5.84.74]
เมื่อวันที่ : 16 เม.ย. 2548, 17.18 น.

อิอิอิ เขินด้วยคนค่ะ​


(ทำไมข้าเจ้าถึงไม่มีเจ้านายหล่อ​และโรแมนติกแบบนี้มั่งหนอ? เหอเหอ)

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น