นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๓ เมษายน ๒๕๔๘
บทเพลงแห่งแสงจันทร์ ตอน 8
อัญชา
...สำหรับมาลาตีแล้ว​​ โลกของตัวอักษร ​​คือ โลกแห่งจินตนาการ​​และ​​ความฝันอันยิ่งใหญ่ของเธอ ​​ความฝัน​​ที่ไม่อาจสัมผัสจับ​​ต้อง​​ได้ ​​แต่​​สามารถถ่ายทอด​​ความรู้สึกนึกคิดออกมา​​เป็นตัวอักษร​​เพื่อบอกเล่าเรื่อง​​ราว​​ได้...​​...
8.

มาลาตีเดินออกมาสูดอากาศสดชื่น​ที่ระเบียงห้อง ​พระอาทิตย์ดวงกลมโตกลาย​เป็นสีแดงฉานแบบ​ที่นาน ๆ​ ​จะ​ได้เห็นสักครั้ง การจราจรของถนนบางสายค่อนข้างหนาแน่น ขัดกัน​กับ​ความเวิ้งว้างของท้องฟ้า ฝูงนก​ที่ออกบิน​ไปหาอาหารในตอนเช้า​​กำลังบินกลับรังกัน​เป็นหมู่ เธอนึกอยากรู้ว่านกฝูงนั้น​​คือนกชนิดไหน ​แต่ก็จนใจ ​เพราะจาก​ที่​ที่เธอยืนอยู่​ หญิงสาวเห็นพวกมัน​เป็นเพียงจุดเล็ก ๆ​ บนท้องฟ้าเท่านั้น​

กลิ่นหอมอ่อน ๆ​ ของดอกลั่นทมผสมตัวมา​พร้อม​กับสายลมเย็น เธอสูดหายใจลึกยิ้มอย่างอารมณ์ดี ​เมื่อนึกถึงดอกลั่นทม​ที่​ได้รับชายหนุ่มในวันนี้ แก้มนวลผ่องกลาย​เป็นสีแดงระเรื่อ

มาลาตีสะบัดศีรษะขับไล่ภาพ​ความทรงจำ​ที่เกี่ยว​กับวศิน​ที่ทำให้หัวใจของเธอหวั่นไหว

"ไม่​เอาละ มีเวลาอีกตั้งเยอะ แวะ​ไปสำรวจร้านหนังสือดีกว่า"

ร่างของเธอเดินหายลับเข้า​ไปในห้องน้ำ เพียงไม่นาน หญิงสาวก็ออกมา​พร้อม​กับชุดลำลองแบบสบายๆ​ ด้วยชุดเสื้อยืดคอกลมสีขาวแขนยาวจนเกือบถึงศอก กางเกงผ้ายืดเนื้อนุ่มสีฟ้าอ่อนยาวปิดหัวเข่าของเธอ​พอดี หญิงสาวเลือกสวมรองเท้าผ้าใบสีขาว​เพื่อ​ความสะดวก​ในการเคลื่อนไหว

เธอเลือกการออก​กำลังด้วยการเดิน​ไปยังสถานีรถไฟฟ้า​ที่ใกล้​ที่สุด เหรียญสิบบาท​ถูกหย่อนลงในช่องหยอดเหรียญ ครู่เดียว ตั๋วเดินทาง​ที่​เป็นการ์ดพลาสติคแผ่นบางขนาดเท่านามบัตรก็ถูกส่งออกมาจากเครื่องจำหน่ายตั๋วแบบอัตโนมัติ

รถไฟฟ้าเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบ​ที่ชานชาลา ไม่ถึงห้านาที หญิงสาวก็มายืนอยู่​บนถนนสีลม ถนนสายหลัก​ที่​ได้ชื่อว่าไม่เคยหลับใหล คนทำงานมากมาย​พากันเดินจับจ่ายซื้อของ นักศึกษาหลายคนนั่งจับกลุ่มหัวเราะเฮฮาอยู่​ในร้านอาหารฟาสท์ฟู๊ดส์ ​ที่นั่งริมกระจกด้านในสุดของร้าน คุณแม่วัยทำงานคนหนึ่ง​​กำลังสอนการบ้านลูกสาว รอยยิ้มฉาบอยู่​บนสีหน้า​ที่ดูอ่อนล้า เด็กน้อยตั้งอกตั้งใจทำการบ้าน มีบ้าง​ที่เธอเงยหน้า มือหนึ่ง​คว้าน้ำอัดลมแก้วใหญ่ขึ้น​จิบแล้ว​วางไว้​ที่เดิม ก่อน​จะก้มหน้าก้มตาทำการบ้านของตัวเองต่อ

ภาพ​ที่เห็นในร้านอาหาร สะท้อนภาพโครงสร้างของสังคมเมือง​ได้อย่างดียิ่ง ชีวิต​ที่​ต้องดำเนิน​ไป​พร้อม​กับการแข่งขัน​กับเวลา ​ทั้งในเรื่อง​ของการทำงาน​และการเดินทาง ทำให้มนุษย์​ต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของตัวให้เข้า​กับสภาพแวดล้อม ​แต่ก็มีบ้าง​ที่มนุษย์จำ​ต้อง "สร้าง" สภาพแวดล้อมให้เข้า​กับตัวเอง

รถไฟฟ้าเคลื่อนตัวอยู่​บนรางเหล็กด้วย​ความเร็วสูงจนเกิดเสียงดังดัง​ไปทั่วบริเวณ ​แต่ดูเหมือนผู้คนบนถนน​จะชินชา​กับเสียงนี้เสียแล้ว​ เสียงล้อรถบดตัวบนราง​กับเสาตอม่อขนาดใหญ่บนเกาะกลางถนน ดู​จะกลาย​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ในชีวิตประจำวัน​ที่​จะขาด​ไปเสียไม่​ได้...​

​ความมืดเริ่มห่อคลุมท้องฟ้า แสงไฟนีออนหลากสีสว่างไสว ป้ายไฟหลากหลายขนาดต่างเปล่งแสงสีเชื้อเชิญผู้คน​ที่เดินผ่าน​ไปมาให้เข้า​ไปเลือกชมสินค้าภายในร้าน

มาลาตีเดินหลบ​ความแออัดของผู้คนบนท้องถนนเข้า​ไปในห้างสรรพสินค้ามีชื่อแห่งหนึ่ง​ สินค้านานาชนิดล้วนถูกจัดวางอย่าง​เป็นระเบียบสวยงาม พนักงานขายหน้าตาพริ้มเพราคอยเชื้อเชิญผู้ผ่าน​ไปมาให้แวะชมสินค้าของตน

หญิงสาวตรง​ไปยังร้านขายหนังสือ​ที่อยู่​บนชั้นสองของห้าง ภายในร้านหนังสือแห่งนี้ มีสินค้าหลากหลายประเภทให้ลูกค้า​ได้เลือกชมตาม​ความพอใจ ไม่ว่า​จะ​เป็นเทปหรือซีดีเพลง รวม​ไปถึงแผ่นภาพยนตร์ พื้น​ที่​ส่วนหนึ่ง​ของร้านถูกจัด​เป็นมุมชา-กาแฟ จำหน่ายเครื่องดื่มให้แก่ลูกค้า​และยังมีมุมอินเตอร์เนตอีกด้วย

หนังสือมากมาย​​ได้รับการจัดวางในชั้นอย่าง​เป็นระเบียบ มีการจัดแยก​เป็นหมวดหมู่ตามเนื้อหาด้านใน มาลาตีเดินเลย​เข้า​ไปยัง​ส่วน​ที่​เป็นมุมหนังสือ เธอกวาดสายตา​ไปยังมุมหนังสือใหม่ นิยายเรื่อง​ล่าสุดของเธอวางเด่นอยู่​บนชั้นหนังสือ เธอยิ้มให้​กับตัวเอง ทุกครั้ง​ที่เธอ​ได้เห็นตัวหนังสือ​ที่มาจากการ กลั่นกรองด้วยมันสมองของเธอวางรวมอยู่​​กับหนังสืออื่น ๆ​ ในร้าน ​ความรู้สึกภาคภูมิใจในสิ่ง​ที่ทำก็เกิดขึ้น​ทุกครั้ง

ทุกคนล้วนมี​ความฝัน บางคนอาจฝันอยาก​เป็นนักธุรกิจ บางคนอยาก​เป็นนักร้องนักแสดง บ้างก็รู้สึกภาคภูมิใจ​กับอาชีพในเครื่องแบบ หรืออาจใฝ่ฝัน​จะสถาปนิก ผู้ออกแบบสิ่งปลูกสร้างคอยคุมงาน แล้ว​เฝ้ามองจนภาพร่างบนกระดาษกลาย​เป็นอาคารหรือ​ที่พักอาศัย ​แต่ฝันของเธออาจไม่เหมือนของ​ใครอื่น สำหรับมาลาตีแล้ว​ โลกของตัวอักษร ​คือ โลกแห่งจินตนาการ​และ​ความฝันอันยิ่งใหญ่ของเธอ ​ความฝัน​ที่ไม่อาจสัมผัสจับ​ต้อง​ได้ ​แต่​สามารถถ่ายทอด​ความรู้สึกนึกคิดออกมา​เป็นตัวอักษร​เพื่อบอกเล่าเรื่อง​ราว​ได้...​

เธอ​กำลังยิ้มให้​กับ​ความฝันนั้น​...​

​ความฝัน​ที่เปลี่ยนรูปร่างจากตัวอักษร​ที่สุดแสน​จะธรรมดา กลายมา​เป็นตัวอักษรนับร้อยนับพันในหนังสือปกแข็งอาบมัน รูปแบบ​ที่เธอหรือ​ใครก็​สามารถสัมผัสรับรู้​ไป​กับเรื่อง​ราวในตัวอักษรเหล่านั้น​​ได้

"หนังสือเล่มนี้มีมาแค่นี้หรือคะ​?"
มาลาตีถามพนักงานขายหญิง​ที่ยืนอยู่​ใกล้เธอ
"มีอีกค่ะ​พี่ อยู่​ในห้องสโตร์ค่ะ​" พนักงานขายบอก
"อืม ​ถ้างั้นจัดมาให้พี่สัก 9 เล่มนะจ๊ะ​"
"​ได้ค่ะ​ หนังสือของคุณรุ้งตะวัน 9 เล่มนะคะ​"
"ใช่จ้ะ​" มาลาตีพยักหน้ายืนยัน​ความ​ต้องการ
"​ได้ค่ะ​พี่ รอสักครู่นะคะ​ เดี๋ยวหนูจัดการให้ค่ะ​"
พนักงานสาวยิ้มร่าเดินเข้า​ไปยังห้องสโตร์​ที่อยู่​มุมในสุดของร้าน

มาลาตีเดินดูหนังสือเล่มอื่นบนชั้นวาง นักเขียนหน้าใหม่หลายคนเริ่มปรากฏชื่อบนชั้นหนังสือ พวก​เขาเหล่านั้น​ก็คงมี​ความฝันไม่ต่าง​ไปจากเธอ ​แต่โอกาส​คือสิ่ง​ที่ทุกคนต่าง​ต้องการ ​และ​ใครหลายคนในจำนวนนักฝันนั้น​...​ ทำสำเร็จแล้ว​...​

หนุ่มผมยาวคนหนึ่ง​เดินเข้ามาในร้านเดียวกัน​กับ​ที่มาลาตียืนเลือกหนังสืออยู่​ ​เขา​กำลังมองหาซีดีเพลง​เป็นการฆ่าเวลา
ขณะ​ที่ชายหนุ่ม​กำลังก้ม ๆ​ เงย ๆ​ อยู่​ตรงชั้นซีดีนั้น​เอง สายตาของ​เขาก็บังเอิญเหลือบ​ไปเห็นมาลาตีเสียก่อน ชายหนุ่มรีบหลบหลังเสา อีกมือหยิบแว่นสายตาสีดำ​ที่เหน็บ​กับกระเป๋าเสื้อขึ้น​สวมอย่างรวดเร็ว แล้ว​ "นักดนตรีนิรนาม" ก็ลอบมองมาลาตีอยู่​ห่าง ๆ​
"ไม่คิดเลย​ว่า​จะมาเจอ​ที่นี่ ดีนะ​ที่เธอไม่เห็นเราไม่งั้นล่ะเรื่อง​ใหญ่"
"ไม่ทราบว่า​กำลังหาเพลงของ​ใครอยู่​หรือครับ​พี่?"
ชายหนุ่มสะดุ้งโหยง พนักงานขายทำหน้าจ๋อย ๆ​ กลัว​จะถูก​เขาต่อว่า
"เปล่า พี่ดูเรื่อย ๆ​ น่ะ" ​เขาพูดออก​ไป
พนักงานขายทำท่า​จะหันหลังกลับ
"เดี๋ยวก่อนน้อง พี่นึกออกแล้ว​ล่ะ"
หนุ่มนิรนามรีบเรียกพนักงานขาย​เมื่อนึกอะไร​บางอย่าง​ได้
"เอ่อ..​คือ...​ น้องช่วยหาเพลงนี้ให้พี่ที เปิดลองให้พี่ฟังด้วยนะ"
พนักงานขายยิ้มแป้น "​ได้ครับ​พี่ เพลงอะไร​ครับ​?"
"เพลง...​.." ชายหนุ่มกระซิบกระซาบ​กับพนักงาน

ครู่​ต่อมา พนักงานสาวคนเดิมถือหนังสือมาให้ส่งให้มาลาตี หญิงสาวตรวจดู​ความเรียบร้อย​ของหนังสือ​ทั้ง 9 เล่มนั้น​ ก่อน​จะเดิน​ไปชำระเงิน​ที่เคาท์เตอร์ เสียงเพลง​ที่​กำลังเปิดอยู่​ถูกปิดลง บทเพลงใหม่ถูกเปิดขึ้น​มาแทน มาลาตีชะงักมือ​ที่​กำลัง​จะชำระค่าสินค้า

"Lover’s Moon?"

หญิงสาวทำหน้างง ๆ​ ​ที่จู่ ๆ​ เพลงนี้ก็ดังขึ้น​คล้ายจงใจ มาลาตีกวาดตามอง​ไปทั่วร้าน
"​ทั้งหมด 1,125 บาท​ค่ะ​"
"อ่ะ.. ค่ะ​ 1,125 บาท​นะคะ​"
มาลาตีนับเงินตามจำนวน​ที่พนักงานบอก ก่อน​จะหยิบส่งให้เธอ "นี่ค่ะ​"

พนักงานขายอีกคนหนึ่ง​ห่อปกหนังสือ​ทั้งเก้าเล่มให้​กับมาลาตีก่อน​จะบรรจุลงในถุงพลาสติคใบใหญ่แล้ว​ส่งให้เธอ

"ขอบคุณมากค่ะ​ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ​" พนักงานสาวพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"ขอบคุณค่ะ​" มาลาตีกล่าวขอบคุณก่อน​จะรับถุงหนังสือนั้น​มา

เธอกวาดตา​ไปรอบ ๆ​ ร้านหนังสือแห่งนั้น​อีกครั้ง แล้ว​สายตาของมาลาตีก็คล้าย​กับ​จะเห็นชายหนุ่มคนหนึ่ง​​ที่มีรูปร่างหน้าตา​และทรงผมคล้าย​กับนักดนตรีนิรนาม​ที่เธอพบ​ที่ร้านอาหาร

มาลาตีรีบเดินตรง​ไปยังแผนกเทปเพลง​ที่เธอเห็น​เขาคนนั้น​ เสียงเพลง Lover’s Moon ยังคงดังกังวาน​ไปทั่ว​ทั้งร้าน ​แต่เธอไม่เห็น​เขาคนนั้น​...​

เพลง Lover’s Moon จบลงแล้ว​ บทเพลงใหม่ถูกเปิดขึ้น​แทน เธอพยายามมองหานักดนตรีนิรนามคนนั้น​อีกครั้ง​แต่ก็ไม่พบ

"สงสัย​จะตาฝาด"

มาลาตีบอกตัวเองก่อน​ที่เธอ​จะพาร่างบางออกจากร้านหนังสือแห่งนั้น​
ร่างของมาลาตีเดินหาย​ไปลับตาแล้ว​ ชายหนุ่มนิรนามจึงออกจาก​ที่ซ่อน ​เขารีบเดินตรง​ไปถามพนักงาน​ที่เคาท์เตอร์

"ขอโทษนะครับ​ ไม่ทราบว่าผู้หญิงคนสวย ๆ​ ​เมื่อกี้นี้มาซื้อหนังสืออะไร​หรือครับ​?"

 

F a c t   C a r d
Article ID A-894 Article's Rate 8 votes
ชื่อเรื่อง บทเพลงแห่งแสงจันทร์ ตอน 8
ผู้แต่ง อัญชา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๓ เมษายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๖๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-3885 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 13 เม.ย. 2548, 11.16 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ละอองฝน [C-3888 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : 13 เม.ย. 2548, 11.33 น.

แหมๆ​ ลุ้น​ไปลุ้นมา ไม่เจอกันจังๆ​ ซะทีนะคะ​ รออ่านต่อนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : อัญชา [C-3889 ], [210.246.66.38]
เมื่อวันที่ : 13 เม.ย. 2548, 11.39 น.

คุณละอองฝน

ขอบคุณ​ที่ติดตามนะคะ​

เรื่อง​นี้เขียนจบนานแล้ว​ล่ะค่ะ​
​แต่ว่าไม่ค่อย​ได้เข้ามาแปะเท่าไหร่
​เอา​เป็นว่าไหนๆ​ ก็ไหนๆ​
แปะให้อ่านทีละตอนเลย​แล้ว​กันนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Poceille [C-3939 ], [202.5.84.74]
เมื่อวันที่ : 16 เม.ย. 2548, 17.12 น.

อุ อุ อุ...​ เล่นซ่อนแอบกันหรือตัวเอง? แหม...​ ซ่อนเก่งเสียด้วยนะเนี่ย (แล้ว​พนักงานเค้าไม่สงกะสัยกันรึ?)


​ไปอ่านตอนต่อ​ไปก่อนนะจ๊ะ​ ฟิ้วววววววว...​.

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น