นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๐ เมษายน ๒๕๔๘
..."คิงโดนแน่ ไอ้แสน ! เปิ้น​​จะ​​เอาคิง​​ไปล้างส้วม ​​เพราะคิงยังซ้ายหันขวาหันบ่าจ้าง คิงมันถึงล้างส้วมลูกเดียว ! " ​​เพื่อนคน​​ที่ผอมชะลูดขู่​​เขา...
คำแสนเข้าแถวอยู่​​เป็นคน​ที่ห้า หนุ่มปีระกา​ที่อายุครบเกณฑ์​ทั้งสิบคน​ซึ่งอ้างว่า "พิการ" ยืนรอการตรวจจากหมอทหารอยู่​​ที่ลานหน้าวัด ​เพื่อยกเว้นไม่​ต้อง​เป็นทหาร ! นั่น​คือหนุ่มแถว​ที่หนึ่ง​

อีกแถวหนึ่ง​ ​เป็นหนุ่มปีระกา​ที่ครบเกณฑ์ปีนี้อีกเช่นกัน นับ​ได้เกือบร้อยคน​ที่ถูกคัดขนาดไว้แล้ว​​ทั้งรอบอก​และ​ส่วนสูง รอ​เพื่อจับใบดำใบแดงเข้า​เป็นทหารเกณฑ์ถึงแปดสิบคน ปีนี้กองทัพ​ต้องการเพิ่ม​กำลังพล ! ตรงโต๊ะ​ที่​เขาจับใบดำใบแดงกัน มีพ่อแม่ญาติพี่น้องมายืนดูการคัดเลือกเข้ารับ​ใช้ชาติครั้งนี้คับคั่ง มัน​เป็นอย่างนี้ทุกเดือนเมษายน ก่อนวันปี๋ใหม่เมือง

มีเสียงเฮ ! สนั่น ​ถ้าคนไหนจับ​ได้ใบดำ ​เขาไม่​ต้อง​เป็นทหาร ! ...​ ​ใคร​ที่จับ​ได้ใบแดงก็หน้าซีดเซียว ​ที่​เป็นลูกแหง่หน่อย​ก็ร้องไห้โฮออกมา เข้า​ไปกอดแม่ไว้ บางคนมีเมียมายืนลุ้นระทึกให้​กำลังใจ หนุ่มคนหนึ่ง​กำ '​พระรอด' ของพ่อไว้แน่น สวดมนต์พึมพำตอนล้วงจับสลาก ​เขาจับ​ได้ใบแดง ! คน​ที่​เอา 'ผ้ายันต์ร้อยแปด' พันไว้รอบเอวก็โดนเช่นกัน

คำแสนยังรู้สึกปวดหนึบ​ที่เหงือก ตรง​ที่ฟันกรามซี่ในสุดของ​เขาถูกถอนออก​เมื่อวานนี้ เลือดยังไม่หยุดดี​และคาง​เขายังโย้อยู่​ข้างหนึ่ง​ คำแสนนอนไม่หลับเกือบ​ทั้งคืนด้วย​ความเจ็บ ยาแก้ปวดพาราช่วย​เขา​ได้น้อยมาก ฟันมันยังดีอยู่​แท้ๆ​ ​แต่​เขายอมเจ็บ​เพราะคน​ที่ฟันหลอถือว่า "พิการ" ราชการทหารไม่​ต้องการ ก็มีคนบอก​เขามาอย่างนี้นี่นา !

"ไอ้แสน สูฮู้ก่ ! คนพิการเปิ้นบ่​เอา​เป็นตะหาน ! " อ้ายแก้ว​เพื่อนรุ่นพี่ บอกคำแสน​เมื่อก่อนวันไล่ทหารไม่กี่วัน แล้ว​อีกคนก็สาธยายถึงลักษณะ​ความ​เป็นคนพิการ

"หูหนวก ตาบอด แขนด้วน นิ้วด้วน ฟันหลอ ​เป็นคนพิการบ่​ต้อง​เป็น ตะหาน ..อู้ง่ายๆ​ มีอวัยวะบ่ครบ บ่​ต้อง​เป็น "

​ความจริง​เขาไม่ค่อย​จะเชื่อเรื่อง​​ที่​ได้ยินมาสักเท่าไร คำแสนมัก​จะถูกล้อเล่น ถูกหลอกให้​เป็นตัวตลกเสมอจากหนุ่มๆ​รุ่นพี่ ​เพราะ​เขา​เป็นคนเดียวในหมู่บ้าน​ที่สอบ ชั้น ป.หนึ่ง​ถึงสามครั้ง ​แต่ก็ไม่ผ่าน ​และเดี๋ยวนี้ก็ยังนับเลขเกินหลักร้อยไม่​ได้

มีหนุ่มปีระกาในหมู่บ้านสี่คน​ที่​จะ​ต้อง​ไปไล่ทหารปีนี้ สองคน​กำลังเรียนหนังสือ ​เขาเรียน ร.ด. จึง​ได้ยกเว้น อีกคนผอมชะลูดวัดอกยังไงก็ไม่ถึง มี​แต่คำแสนผู้ไม่จบ ป.หนึ่ง​เท่านั้น​ ​ที่สูงสง่าเหมือนยักษ์ปักหลั่น ​เขา​ต้อง​ไปคัดเลือกด้วยการจับใบดำใบแดง

"คิงโดนแน่ ไอ้แสน ! เปิ้น​จะ​เอาคิง​ไปล้างส้วม ​เพราะคิงยังซ้ายหันขวาหันบ่าจ้าง คิงมันถึงล้างส้วมลูกเดียว ! " ​เพื่อนคน​ที่ผอมชะลูดขู่​เขา

คำแสนคิดหนักอยู่​หลายวันจนกระทั่งพบทางออก ​เขาเข้า​ไปในเมืองขอให้หมอฟันถอนฟันกรามออกซี่หนึ่ง​ ​เพราะว่ามัน​จะทำให้อวัยวะของ​เขาไม่ครบตาม​ที่มีคนบอกไว้.. แล้ว​ก็ไม่​ต้อง​เป็นทหาร ​เขาไม่อยากล้างส้วม ! คราวนี้ ไอ้พวก​ที่ชอบเยาะเย้ย​และล้อ​เขาต่างๆ​นานา​จะ​ได้รู้เสียบางว่า นายคำแสนไม่​ได้โง่อย่าง​ที่พวก​เขาคิดหรอก ! ...​

คนหัวแถวผ่านการตรวจจากหมอไม่ยาก​เพราะมือด้วนข้างหนึ่ง​ มันเกิดจากอุบัติเหตุหลายปีมาแล้ว​ คน​ที่สองก็ผ่านไม่ยาก​เพราะตาบอดสนิท​ทั้งสองข้าง บอดชนิดหนังตาติดกันจนลืมตาไม่​ได้

คน​ที่สามทำท่าทางบอกหมอทหารว่าหูหนวก​และ​เป็นใบ้ ​เขามีบัตรประจำตัวจากสมาคมคนพิการมาแสดง แน่นอน​เขารับ​ใช้ชาติไม่​ได้​เพราะรับฟังคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาไม่​ได้ ...​

มีเสียงไชโยโฮ่ฮิ้วดังมาจากแถว​ที่​ต้องจับใบดำใบแดง ​ใครคนหนึ่ง​จับ​ได้ใบดำอีกแล้ว​ คำแสนหัน​ไปดู แถวนั้น​สั้นลงเหลือคนรอจับใบดำใบแดงอีกครึ่งเดียว
​ส่วนพวก​ที่​ได้รับ​ใช้ชาติถูกกันตัวไว้ห้ามกลับบ้าน ​และ​เมื่อการคัดเลือกวันนี้จบลง พวก​เขาก็​จะ​ได้รับเกียรติให้ขึ้น​รถ ยี.เอ็ม.ซี. ​ไปค่ายทหารทันที มีหลายคน​ที่พ่อแม่เดินคอตกกลับ​ไปบ้าน​เพื่อ​เอาเสื้อผ้ามาให้ ​แต่​ที่ค่ายก็มีเครื่องแบบ​และเครื่องนอนครบครันรออยู่​แล้ว​ ​พร้อม​กับอาหารทุกมื้อสำหรับรั้วของชาติ

"เฮ้ ! ​เป็นอะไร​หนุ่ม ? " เสียงหมอทหารถามหนุ่มคนพิการคน​ที่สี่ คน​ที่อยู่​หน้าคำแสนเพียงคนเดียว เสียงของหมอเรียกสติคำแสนให้หันกลับมา​ที่แถวของตัวเองอีกครั้ง

"ผม​เป็นริดสีดวงครับ​" หนุ่มร่างใหญ่เกือบเท่าคำแสนบอกหมอ

"ฮ้า จริงหรือ ? " เสียงหมอถาม

"แต๊ๆ​นาครับ​หมอ ผม​เป็นเรื้อรังมาเมินแล้ว​ครับ​ คง​เป็นทหารบ่​ได้ " ​เขาบอกหมอว่า​เป็นมานานแล้ว​

"เอ้า ! งั้นก็ถอดกางเกงออก โก้งโค้งลง" คำแสนรู้สึกขวยเขินแทนเจ้าหนุ่มร่วมแถวคนนี้ ราชการทหารนี่ช่างทำอะไร​ตรง​ไปตรงมา​และเปิดเผยอย่างนี้เอง ! ...​​เขาเห็นหมอ​ใช้นิ้วมือตรวจเจ้าคน​ที่​เป็นโรคนั้น​อยู่​ครู่หนึ่ง​

"เอ้า ​เป็นจริง ! ใส่กางเกง​ได้อ้ายน้อง สุขภาพไม่ดี...​ ลื้อไม่​ต้อง​เป็น ทหาร ! " หนุ่มลำดับ​ที่สี่เดินโขยกเขยกออกจากแถว​ไป

คราวนี้มี​แต่คำแสนเท่านั้น​​ที่ยืนอยู่​ต่อหน้าหมอ...​ เดี๋ยว​เขาก็​จะ​ได้กลับ​ไปบ้านแล้ว​ ​ไปบอกไอ้พวก​ที่คอยล้อเลียน​เขาอยู่​ว่า นายคำแสนถึง​จะตัวใหญ่ ไม่​ได้จบ ป.หนึ่ง​ ไม่​ได้เรียน ร.ด. ก็ไม่​ต้อง​เป็นทหาร​ได้โว้ย ! ​เขา​จะตะโกนคำว่า โว้ย ! ให้ดังทีเดียวละ

"นาย​เป็นอะไร​ หนุ่ม ? " หมอถาม หนุ่มคนขาเป๋​ที่อยู่​อันดับหกชะเง้อดูคำแสน ​เขาอยากรู้เหมือนกันว่าคน​ที่อยู่​ข้างหน้าพิการอะไร​

"ผมฟันหลอครับ​" คำแสนตอบเสียงอู้อี้ มันยังปวดปลาบ​ไปถึงขากรรไกร...​ หมอ​เอามือซ้ายแตะคางคำแสนให้เงยขึ้น​ เอียงคอมอง​ไปมองมาอยู่​ครู่หนึ่ง​

" ​เอาละ อ้าปากสิ ! " เสียงหมอสั่ง แล้ว​ยกนิ้วชี้ขวาขึ้น​รอ...​คำแสนใจหายวูบ ! ​เขาผะงะถอย​ไปชนหนุ่มขาเป๋ข้างหลัง ​แม้​จะสอบ ป.หนึ่ง​ไม่ผ่าน ​แต่​เขาก็มีสติ​ที่​จะพูดเสียอู้อี้ออกมาว่า

"หมอครับ​ ! ถึงผม​จะฟันหลอ​แต่ผมก็​เป็นตะหาน​ได้ครับ​ ! " แล้ว​ก็รีบเดินออกจากแถวคนพิการ ​ไปต่อแถว​ที่​เขาจับใบดำใบแดงกันทันที ​เขายอม​ที่​จะ​ไปล้างส้วม ​ถ้าจับ​ได้ใบแดง!...​.. O

 

F a c t   C a r d
Article ID A-890 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง คำแสน
ผู้แต่ง ชาร ทิคัมพร
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๐ เมษายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๗๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๒
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-3836 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 10 เม.ย. 2548, 21.15 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : rabbitchy* [C-3877 ], [203.151.140.113]
เมื่อวันที่ : 12 เม.ย. 2548, 16.06 น.

นายทหารล้างมืออ้ะยัง?
​เป็นทหารไม่หนักหนาเกินชายไทย​จะรับไหวหรอก เชื่อเถอะ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : add [C-4388 ], [203.188.19.36]
เมื่อวันที่ : 04 พ.ค. 2548, 10.37 น.

โอ๋ย หมอยังไม่​ได้ล้างมือเลย​ฮับ ​เมื่อกี้​เอา​ไปล้วงริดสีดวงหนุ่มพิการ อึย...​..แหวะ คำแสนยอม​เป็นทหารดีก่า

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : unclepiak [C-5246 ], [203.151.217.61]
เมื่อวันที่ : 29 มิ.ย. 2548, 08.27 น.

ฮาๆ​ๆ​ จบแบบฮากลิ้งเลย​ครับ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น