นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๔ เมษายน ๒๕๔๘
ปีเตอร์ กับ พอล่า - ๓
ชาร ทิคัมพร
...พรุ่งนี้​​เขาคง​​จะขุดทอง​​ที่ซ่อน​​เอาไว้ขึ้น​​มา อาจ​​จะ​​เป็นสร้อยทองเส้นโปรดของพอล่า​​ที่มีเหรียญรูปหัวใจ​​ซึ่งมีตัวหนังสือว่า "รักเธอ" แล้ว​​​​เขาคง​​จะ​​ไปทำมหันตกรรมกัน ตะแกสงสาร​​ทั้งสองคน ​​โดยเฉพาะพอล่า เธอคง​​จะ​​ต้องรอชด​​ใช้กรรม​​ที่ทำไว้ตลอดชาตินี้ หรือไม่ก็ชาติหน้า ! เจ้าปีเ...
ลมหนาวต้นฤดูของปีนี้เริ่มพัดมาแล้ว​ คนทำสวน​ที่​ต้องการ​ความหนาวเย็นสำหรับพืชผลของ​เขาพากันเตรียมตัว ​ที่ปลูกไม้ผลเตรียมบังคับให้ต้นไม้ออกดอก ​ที่ปลูกผักเมืองหนาวเตรียมแปลง​เพื่อหว่านเมล็ด

ปีเตอร์​กับพอล่า​และชายสูงอายุเจ้าของสวน สาละวนอยู่​​กับงาน​ทั้งวัน ช่วยกันใส่ปุ๋ย​และรดน้ำฉีดยา พอเย็นลงก็แยกกันจากสวนกลับ​ที่พัก​และทำงานอื่นต่อ ชายผมสีดอกเลาทำ​กับข้าวเย็นให้ตัวเอง ปีเตอร์​ไปรดน้ำผักสวนครัว​ที่ปลูกไว้ แล้ว​กลับมารดน้ำดอกไม้ข้างบ้านของตะแก พอล่าหุงข้าว​และทำ "แกงผักกาด" เหมือน​เมื่อกลางวัน เหมือน​เมื่อเช้า​ ​และเหมือนเกือบ​จะทุกมื้อของวันก่อนๆ​ เตรียมไว้ให้ปีเตอร์​กับตัวเธอ

เดือนหนึ่ง​ๆ​​ทั้งสองคน​จะกินข้าว​กับผักกาดอย่างเดียวประมาณยี่สิบห้าวัน เครื่องปรุงแกงผักกาดของพอล่า​คือ ผักกาดจอ น้ำปลา​และน้ำพริกแกง หรือไม่ก็ผักกาดจอ กะปิ​กับพริกสองสามเม็ด ​เอาผัด​กับน้ำมัน อย่างนี้เรียกว่า "คั่วผักกาด" วัน​ที่เหลือจากยี่สิบห้าวันอาจ​เป็น แกงหอยขม​ที่งม​ได้ในสระบ้าง ตีนไก่ปิ้งซื้อ​ที่หน้าวัดบ้าง หรือปลากระป๋อง​ถ้า​เป็นวันเงินเดือนออก

"ผมเก็บเงิน เจ้านาย" ปีเตอร์บอก ​เมื่อชายสูงอายุทำท่าแปลกใจ​ที่ถามทีไร ปีเตอร์​กับพอล่าก็ตอบว่ากินแกงผักกาด หรือไม่ก็คั่วผักกาดแทบทุกมื้อ ตะแกกลัวว่า​ทั้งสองผัวเมีย​จะ​เป็นโรคขาดอาหารตายเสียก่อน​ที่​จะ​ได้ขนเงินขนทองกลับ​ไปเยี่ยมบ้าน​ที่เมืองนาย

แล้ว​เย็นวันหนึ่ง​ปีเตอร์ก็เดินมาหาชายสูงอายุ​ที่ครัว ​เขาถือโทรศัพท์มือถือยี่ห้อดังมาด้วยเครื่องหนึ่ง​

"เจ้านาย ฟังหน่อย​เปิ้ลอู้ว่ายังใด" ปีเตอร์กดปุ่ม​ที่โทรศัพท์แล้ว​ยื่นให้ชายสูงอายุ ตะแกรับ​เอามาฟัง...​"ขออภัยคะ​ ยอดเงินของคุณ​คือศูนย์บาท​ศูนย์สตางค์ กรุณาเติมเงินด้วยคะ​ !"

"ปีเตอร์ ​เขาบอกว่าเงินหมดแล้ว​​ต้อง​ไปซื้อบัตรมาเติม นาย​เอาโทรศัพท์ ​ใครมา ?"

"ผมซื้อมาเองเจ้านาย ​เป็นของเก่า​เขาบอกว่ายังอู้​ได้แถมหลายเดือน" ปีเตอร์บอก ​เขา​กับพอล่ากินแกงผักกาด ​กับคั่วผักกาดเกือบ​จะอย่างเดียวเท่านั้น​มากว่าสองเดือน ​เพื่อ​จะ​ได้ซื้อโทรศัพท์มือถือเก่ามาเครื่องหนึ่ง​ ไว้โทรคุย​กับ​เพื่อนร่วมเชื้อชาติ บางครั้ง​เขาก็​จะ​ได้ข่าวจากพ่อแม่​ที่บ้าน​ซึ่ง​ต้องเดินทาง​ไปโทรอีกเมืองหนึ่ง​​ที่มีเครือข่ายติดต่อ​กับทางเมืองไทย​ได้ การสื่อสารไร้พรมแดนจริงๆ​ มันพากิเลสแพร่สะพัด​ไปทั่วโลก ไม่แยกชั้นวรรณะ เชื้อชาติ​และศาสนา !

ตั้งแต่นั้น​มาปีเตอร์ก็​จะ​ต้องมีรายจ่ายเพิ่มขึ้น​อีกเดือนละสามร้อยบาท​ ​เป็นค่าบัตรเติมเงินโทรศัพท์ ​แต่ดู​เขา​กับพอล่าก็มี​ความสุขดี ปีเตอร์มาถามชายผมสีดอกเลาบ่อยๆ​ ​เมื่อ​เขามีปัญหา​กับตัวอักษรภาษาอังกฤษ​ที่ปุ่มกดของโทรศัพท์ ​และแกก็คิดว่าอีกไม่นานคง​จะ​ต้องเปิดโรงเรียนสอนภาษาอังกฤษอีกแล้ว​

​เพื่อไม่ให้เงิน​ที่เติมใน​แต่ละเดือนเหลือจนถูกตัดทิ้ง​ไป ปีเตอร์​จะ​ต้องพยายาม​ใช้โทรศัพท์มือถือของ​เขาโทรมาถึงแกบ้าง บางครั้ง​เขา​จะโทรมารายงานจากปลายสวนว่า "เจ้านาย ผมรดน้ำชมพู่เสร็จแล้ว​ ​จะให้ทำอะไร​ต่อ ?" คำถามอย่างนี้​เมื่อก่อน​เขา​จะเดินมาถามเอง...​.

แล้ว​เวลาสำคัญ​ที่ชายสูงอายุเจ้าของสวนรอคอยก็มาถึง ชมพู่ในสวนออกดอก​และติดลูกอีกครั้ง ไม่นานงานห่อชมพู่ก็เริ่มขึ้น​ ตะแกบอก​ทั้งสองหนุ่มสาวผัวเมียว่า ปีนี้​ถ้าขายชมพู่​ได้กำไรดี​จะมีรางวัลให้

สามคนนายจ้างหนึ่ง​​กับสองลูกจ้างหนุ่มสาว มุดเข้ามุดออกอยู่​ใต้ต้นชมพู่ ช่วยกันห่อมันอย่างตั้งอกตั้งใจ ชายสูงอายุนึกถึงกำไร​ที่​จะมาเลี้ยงปากท้องแก ​และเงินเดือน​ที่​จะ​ต้องจ่ายให้ลูกจ้าง

​ระหว่างทำงานบางทีปีเตอร์ก็​จะมีคำถามแปลกๆ​ มาถามชายสูงอายุ "เจ้านาย คนกรุงเทพ​เขาทำงานอะไร​กัน ? " หรือบางที "เจ้านาย อกตัญญูแปลว่าอะไร​ ? " ​เขาจำมาจากละคร ที.วี. ​ที่ดู​ไป​เมื่อคืนนี้ ...​

พอล่าฮัมเพลงรักไทยใหญ่เบาๆ​​เมื่อมุด​ไปมุดมาอยู่​ใต้ต้นชมพู่ ขณะ​ที่​กำลังห่อลูกของมัน เธอ​กำลังคิดถึงทอง ​ถ้า​ได้รางวัลจริงก็​จะซื้อทอง เธอชอบ​แต่ทองเท่านั้น​ !

ปีเตอร์ร้องเพลงสอดรับเสียงฮัมของพอล่า ​เมื่อ​เขาปีนกิ่งชมพู่​เพื่อช่วยห่อลูก​ที่อยู่​สูงขึ้น​​ไป ปีเตอร์​กำลังคิดถึงมอเตอร์ไซค์ สมบัติ​ที่ชายหนุ่ม​ทั้งหลายใฝ่ฝัน​ที่​จะ​ได้​เป็นเจ้าของ บางครั้ง​ทั้งสองคน​จะร้องเพลงประสานกันเบาๆ​ ​และหัวรั่วต่อกระซิกขณะ​ที่​กำลังห่อชมพู่จากต้นหนึ่ง​​ไปอีกต้นหนึ่ง​...​ มัน​เป็นช่วงเวลาของงาน ​ความสุข​และ​ความหวัง !

ชายสูงอายุยิ้ม​เมื่อ​ได้เห็นปีเตอร์​กับพอล่าทำงาน เหมือนนกน้อยสองตัวร้องเพลงโลดเต้น​ไปตามกิ่งไม้ แกนึก​ไปถึงหนังอินเดียตอน​ที่​พระเอก​กับนางเอง​กำลังเริงระบำ​และร้องเพลงกันอยู่​ในสวนดอกไม้ หนัง​ที่แกเคยดูสมัยหนุ่ม...​!

​แต่แล้ว​อีกสองวัน​ต่อมา ​ทั้งปีเตอร์​และพอล่าก็เปลี่ยน​ไป ปีเตอร์เงียบ ไม่พูดเล่น ไม่ช่างซักช่างถามอย่างเคย พอล่าก็ซึม หน้าเธอหมองลง นกน้อยจากป่าใหญ่แห่งรัฐฉานหยุดร้องเพลงเสียแล้ว​ ! ชายสูงอายุสังเกตว่าบางที​ทั้งสองคน​จะหยุดห่อชมพู่​และเถียงกันเบาๆ​ แล้ว​พอล่าก็ร้องไห้ คง​จะ​เป็นเรื่อง​ขัดแย้ง​ระหว่างผัวเมีย ตะแกไม่อยากเข้า​ไปยุ่งด้วย

เหตุการณ์ยัง​เป็นเหมือนเดิม ตอนนี้การทำงานในสวนเงียบกริบ ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีเสียงคุยกัน มี​แต่เสียงเหยียบใบไม้กรอบแกรบเท่านั้น​ จนกระทั่งงานห่อชมพู่รุ่นแรกจบลง เย็นนั้น​ปีเตอร์เดินเข้ามาหาชายผมสีดอกเลา​ที่ครัว

"เจ้านาย พอล่าบ่มีเลือดมาสองเดือนแล้ว​" ปีเตอร์บอก ชายสูงอายุรู้สึกตกใจ นี่เอง​คือ​ที่มาของ​ความเงียบ !

"เอ๊ะ ! ก็นายเคยว่าพอล่ากินยาคุมอยู่​ไม่ใช่หรือ ?"

"ตอนนั้น​ยาหมด ผมบ่า​ได้มาขอเบิกเงินเจ้านาย​ไปซื้อ " ปีเตอร์เล่าถึง​ที่มาของเรื่อง​ แล้ว​​เขาก็พูดต่อ

"ผม​จะขอยืมเงินเจ้านาย ผม​จะ​ไป​เอาออก" ชายสูงอายุเย็นวาบ​ไป​ทั้งตัว ​แต่แกก็ไม่แน่ใจว่าฟังปีเตอร์พูดถูกหรือผิด

"อะไร​นะ ? นาย​จะทำอะไร​ ? "

"ผม​จะให้พอล่า​ไป​เอาออก" คราวนี้ชัดเจน

"แล้ว​นาย​จะ​ไปทำ​ที่ไหน ? รู้​ที่หรือ ?" ตะแกถาม

"รู้ เจ้านาย ผมโทรศัพท์​ไปถาม​เพื่อนแล้ว​ ​เขาพา​ไป​ได้ ผมขอยืมเจ้านายสาม พันบาท​" ปีเตอร์บอก ชายผมสีดอกเลานิ่งเงียบ รู้สึกตื่นตระหนก​กับเรื่อง​​ที่​ได้ยิน แกไม่เห็นด้วย​กับสิ่ง​ที่ปีเตอร์​กำลัง​จะทำ

"เฮ้ย ! ปีเตอร์ บาปนะ ! นายเคยบวชมาแล้ว​ บาปมากจริงใหม ? เราไม่ให้เงินนาย​ไปทำอย่างนั้น​หรอก" แกไม่ขอร่วมบาป​กับปีเตอร์​และพอล่า

"​ถ้า​จะทำ นาย​ไปขุดทอง​ที่ซ่อน​เอาไว้​เอา​ไปขาย แล้ว​​ไปทำกันเอง อย่ามา​เอาเงินเรา" แกยืนยันอีกครั้ง​ที่​จะไม่ร่วมทำบาป

"เจ้านาย ​ถ้าไม่​ไป​เอาออกผม​จะ​เอาเงิน​ที่ไหน​ไปออกลูก​ที่โรงหมอ แล้ว​ไผ​จะเลี้ยงลูก พอล่าก็​ต้องทำงาน มีลูกอ่อนไผ​จะจ้าง เจ้านาย​จะจ้างผมคนเดียวเงินก็บ่าพอ​ใช้ ผมมาทำงานเมืองไทย​จะ​เอาเงินกลับ​ไปให้พ่อแม่​ที่บ้าน ผมมีลูกบ่า​ได้" ปีเตอร์บอกเหตุผลของ​เขา ชายสูงอายุนิ่ง​ไป แกเริ่ม​จะเข้าใจ ตะแกไม่​ได้นั่งอยู่​ในปัญหาจริงๆ​อย่าง​เขา ​แต่ก็ยังรับ​กับสิ่ง​ที่​ทั้งสองคน​จะทำ​ไปไม่​ได้

"ปีเตอร์ อย่าเพิ่ง​ไปทำ รออีกสามวัน ! " ชายสูงอายุประวิงเวลาทำบาปของสองหนุ่มสาวไว้ ​แต่ก็คิดไม่ออกว่า​ถ้าแก​เป็นปีเตอร์​กับพอล่าแก​จะทำยังไงดี พอล่ายังเด็กมากเพิ่ง​จะอายุสิบแปดเท่านั้น​ ​ไป "​เอาออก" แล้ว​ทำงานต่อ​ที่ไหนก็​ได้ ​แต่​ถ้า​เอาไว้ก็​ต้องขุดทอง​ทั้งหมดขึ้น​มาขายแล้ว​ยังมีปัญหาเรื่อง​งานตามมาอีกมากมาย​

หรือว่า​จะให้พอล่ากลับบ้าน​ไปออกลูกแล้ว​ค่อยกลับมาใหม่ ​แต่​จะมา​ได้อีกหรือเปล่า ! กว่าพอล่า​จะกลับมาปีเตอร์ก็อาจ​จะมีเมียใหม่​ไปแล้ว​ ตะแกสับสนไม่น้อยกว่าเจ้าของปัญหา ​และก็ยังหาทางออกให้​เขาไม่​ได้

​ระหว่างการรอคอย​ซึ่งไม่รู้ว่ารออะไร​ ​ทั้งสามคนต่างก็วิตกกระวนกระวาย ​ทั้งสวนมี​แต่​ความเงียบ พอล่าดู​จะหนักกว่า​เพื่อน เธอเซื่องซึมไม่พูดไม่จา

คืนวัน​ที่สาม วันสุดท้ายของการประวิงเวลา ชายสูงอายุนอนคิดถึงทางออกของเรื่อง​นี้เหมือน​เมื่อคืนก่อนๆ​ แกยังคิดไม่ออกเหมือนเดิมว่า​จะให้​ทั้งสองคนทำยังไง แกสลดใจมาก​กับสิ่ง​ที่ปีเตอร์​กับพอล่า​จะ​ต้องทำ พรุ่งนี้​เขาคง​จะขุดทอง​ที่ซ่อน​เอาไว้ขึ้น​มา อาจ​จะ​เป็นสร้อยทองเส้นโปรดของพอล่า​ที่มีเหรียญรูปหัวใจ​ซึ่งมีตัวหนังสือว่า "รักเธอ" แล้ว​​เขาคง​จะ​ไปทำมหันตกรรมกัน ตะแกสงสาร​ทั้งสองคน ​โดยเฉพาะพอล่า เธอคง​จะ​ต้องรอชด​ใช้กรรม​ที่ทำไว้ตลอดชาตินี้ หรือไม่ก็ชาติหน้า ! เจ้าปีเตอร์ด้วย
เสียงโทรศัพท์ในบ้านดังขึ้น​ตอนสี่ทุ่ม ตะแกแปลกใจ ​ใครนะโทรมาดึกๆ​อย่างนี้ !

"ฮัลโหลเจ้านาย " ปีเตอร์นั่นเอง ! ​เขาคงโทรมาจากกระต๊อบ​ที่พัก
"พอล่าเลือดมาแล้ว​ มันหยุด​ไปเองแล้ว​มันก็มาเอง พ่อล่ายังบ่มีลูก เจ้านาย !" เสียงปีเตอร์ละล่ำละลักมาจากโทรศัพท์มือถือของ​เขา

ชายสูงอายุวางโทรศัพท์ลงช้าๆ​ แกเดินกลับ​ไป​ที่เตียงนอน มุดเข้า​ไปในผ้าห่ม แล้ว​หลับ​ไปในเวลาอันรวดเร็ว...​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-870 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง ปีเตอร์ กับ พอล่า - ๓
ผู้แต่ง ชาร ทิคัมพร
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๔ เมษายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๒๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-3659 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 04 เม.ย. 2548, 14.58 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ละอองฝน [C-3661 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : 04 เม.ย. 2548, 16.28 น.

ช่างคิดช่าง​แต่งจังค่ะ​ ชอบอ่านเรื่อง​ของคุณ ดูมันเหมือนชีวิตของคนทั่วๆ​ ​ไปดีนะคะ​ ​เป็นคนต่างจังหวัดเลย​ค่อนข้างอ่านแล้ว​เข้าใจชีวิตแบบนี้ อ่าน​ไปเรื่อยๆ​ เพลินๆ​ ดีค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : พญาไฟ [C-11231 ], [124.121.22.114]
เมื่อวันที่ : 17 มี.ค. 2550, 17.29 น.

เงิน เงิน เงิน

ทำไมเรา​ต้องพึ่งพา​แต่เงิน

เรื่อง​เศร้าของสังคม ​ทั้งในเมือง​และชนบท

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น