นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๐ มีนาคม ๒๕๔๘
จดหมายถึงใครบางคน...ฉบับที่ 2
เด็กใหม่ในเมือง
......​​...
สวัสดีครับ​

ไม่รู้ว่าชีวิตของคุณตอนนี้​เป็นอย่างไรบ้าง​ สำหรับผม...​ก็มี​ความสุขตามอัตภาพ ไม่​ได้ร่ำรวยจากการงานเสียเท่าไหร่...​เผลอๆ​ ​จะมีขัดสนบ้างพอให้ชีวิตมีรสกลมกล่อม ​แต่ก็โชคดีหน่อย​​ที่ผม​ได้ทำสิ่ง​ที่ผมอยากทำจริงๆ​

หวังว่าชีวิตคุณคงมี​ความสุข​เป็น​ส่วนใหญ่เช่นกัน

จริงๆ​ แล้ว​ผมเคยเขียนจดหมายทำนองนี้มาแล้ว​ครั้งนึง ​ซึ่งผมก็เขียนถึง "​ใครบางคน" เหมือน​ที่ผมจั่วหัวในคราวนี้ หาก​แต่ "​ใครบางคน" ในคราวนั้น​ไม่ใช่คุณเท่านั่นเอง ​และหากบังเอิญคุณ​ได้อ่านจดหมายฉบับ​นี้ ผมคง​ต้องขออนุญาตคุณ​ที่​จะนำจดหมายฉบับ​นี้เผยแพร่ในหมู่คนอ่านกลุ่มเล็กๆ​ ​ที่ผมมี​ความสัมพันธ์ทางตัวอักษรบนโลกเสมือนสี่เหลี่ยมใบนี้ ​แต่​ทั้งนี้​ทั้งนั้น​ ผมก็​ได้ดัดแปลง​และกลบเกลื่อน "สาร" บางอย่างพอไม่ให้คนเดา​ได้ว่า "คุณ" ​เป็น​ใคร

​แต่หากข้อ​ความในนี้ทำให้คุณรู้สึกไม่ดี ผมก็​ต้องขอโทษด้วยจริงๆ​

​เอาล่ะ เกริ่นนำจดหมายกันมาเสียนาน คง​ต้องเริ่มเรื่อง​​ที่ทำให้ผมเขียนจดหมายหาคุณเสียที

ผมรู้จักคุณตั้งแต่ผมเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เรารู้จักกันในฐานะคนเคยผ่านตา ​ซึ่งมันก็​เป็นรูปแบบ​ความสัมพันธ์แบบคนเมืองใหญ่ ​ที่ไม่อนุญาตให้เรา​ได้รู้จักกันแบบสนิทชิดเชื้อมากนัก

​แต่​เมื่อห้วงเวลาการเรียนมหาวิทยาลัยแบบปกติผ่าน​ไป​ได้ครึ่งทาง ผม​กับคุณก็​ได้รู้จักกันมากขึ้น​ จนผมเริ่มชอบคุณมากกว่า​ความ​เป็น​เพื่อนเข้าเสียแล้ว​

​แต่ถึงกระนั้น​ ผมก็ไม่​ได้บอกคุณ จน​แม้กระทั่งวันรับปริญญา ผมพบคุณครั้งหลังสุด​พร้อมๆ​ ​กับน้ำตา​ที่ปริ่มๆ​ ในตา...​

ไม่ใช่​เพราะผมเสียใจ​ที่​จะไม่​ได้เจอคุณหรอกครับ​ (ไม่น้ำเน่าขนาดนั้น​หรอก...​สาบาน) หาก​แต่เสียใจ​ที่ตัวเองดันเรียนไม่จบ​พร้อมๆ​ ​เพื่อนทุกคน รวมถึงโดนพ่อ-แม่ด่าเสียแหลกเละจากการเรียนไม่จบต่างหาก

หลังจากวันนั้น​...​ผมก็ไม่​ได้ติดต่อ หรือรู้ข่าวสารเกี่ยว​กับคุณอีกเลย​

จนถึงวันนี้ ​ความชอบแบบ​ที่ผมเคยรู้สึก​กับคุณ​เมื่อครั้งกระโน้น...​มันหาย​ไปแล้ว​แหละ​ ​พร้อมๆ​ ​กับการ​ที่ชีวิต​ได้พบปะพูดคุย​กับคนมากหน้าหลายตาขึ้น​ตามอายุ​ที่เปลี่ยน​ไป ประกอบ​กับตอนนี้ผมชัก​จะเหม็นเบื่อ​ความรักเสียเต็มประดา นัยว่าผมคง​ได้​เป็นสมาชิกชาวสมาคมคนโสดแบบไม่จำกัดระยะเวลาในกาลอันใกล้นี้ :-)

​ที่พอ​จะมีเหลืออยู่​บ้าง ก็คง​เป็นแค่​ความระลึกถึงแบบ​เพื่อน​ที่ไม่​ได้เจอกันมานานเสียมากกว่า

​แต่ยังไงก็ตาม ก็ขอบอกคุณเสียเลย​ ว่าผมเคยแอบชอบคุณในตอนนั้น​ ไม่ว่าคุณ​จะเคยเอะใจในตอนนั้น​หรือเปล่า

​ถ้าคุณรู้สึก​ความรู้สึกของผม​เมื่อคราวนั้น​อยู่​แล้ว​ กรุณาอย่าบอกผมว่ารู้ ​เพราะหน้าผมก็มีริ้วรอยเยอะอยู่​แล้ว​ อย่าให้หน้าผมมีรอย (ร้าว) เพิ่มอีกเลย​ ;-)

คุณอาจ​จะงงว่าอยู่​ดีๆ​ ทำไมผมมาบอกคุณตอนนี้...​​ที่ผมทำแบบนี้ก็​เพราะว่าผมเริ่มเกิด​ความรู้สึกถึง​ความโคลงเคลงของชีวิตมนุษย์ ​ที่ไม่รู้ว่าวันต่อๆ​ ​ไปของชีวิต​จะ​เป็นอย่างไร ​จะมี​ใครจาก​ไป ​จะมี​ใครมาให้เรารู้จักกันอีก

ผมคิดถึงการลาจากหลายๆ​ ครั้ง​ที่เกิดขึ้น​​กับคนรอบข้าง มีบางครั้ง​ที่การลาจากนั้น​​ได้พกพาบางสิ่งบางอย่าง​ที่ไม่ถูกสะสาง​ไปด้วย บ้างก็​เป็นสิ่งเล็กๆ​ น้อยๆ​ บ้างก็ใหญ่จนมี​ความเสียใจ​เป็นผลผลิตของมัน

ผมจึงคิดว่า ​ถ้ามีโอกาส​ที่​จะทำสิ่งต่างๆ​ ​ที่เคยติดค้างคั่งคาให้มันลุล่วง​ไปเสีย ​โดย​ที่มันไม่ใช่เรื่อง​เลวร้าย คง​จะ​เป็นเรื่อง​ดี

คงเหมือน​กับตอน​ที่ผมยังเรียนอยู่​ คุณก็คงรู้ว่าผม​เป็นนักหมักการบ้านมืออาชีพ ​ที่มัก​จะ​เอางานรวบยอด​ไปส่งมันตอนปลายเทอมอยู่​เรื่อยๆ​

พอ​เอางาน​ไปส่ง ก็​ต้องคอยลุ้นด้วยใจระทึกว่าอาจารย์​เขา​จะรับงานเราไหม แถม​ถ้ามีบางชิ้น​ที่เราลืมส่ง เราก็​ต้องมาคอยพะวง​กับคะแนนสอบ​ที่​จะตามมาทีหลังอีก

​เอา​เป็นว่าเจ้าสิ่งนี้ก็​เป็นการบ้านอีกชิ้นหนึ่ง​​ที่ผม​ต้องทำส่ง ​แม้ว่าปัจจุบันผลของมัน​จะไม่ใช่สิ่งสำคัญแล้ว​ก็เถอะ

​แต่การทำหน้า​ที่นักเรียน​ที่ดี ก็ไม่ใช่เรื่อง​เลวร้ายนี่นา...​

(หมายเหตุ : "จดหมายถึง​ใครบางคน" ตอนแรกอยู่​ในหนังสือทำมือ "ร่างรอยทาง" ของผม​เมื่อปี​ที่แล้ว​)

 

F a c t   C a r d
Article ID A-837 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง จดหมายถึงใครบางคน...ฉบับที่ 2
ผู้แต่ง เด็กใหม่ในเมือง
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๐ มีนาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๐๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-3411 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 20 มี.ค. 2548, 11.57 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น