นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๘ มีนาคม ๒๕๔๘
คนรักนก
ชาร ทิคัมพร
......​​ ​​เขา​​ได้เคยเห็นมาแล้ว​​ตัวหนึ่ง​​จากนักเลงนกด้วยกัน นกปรอดหัวจุกกลายพันธุ์สีขาวตลอด​​ทั้งตัว มันหายาก​​ที่สุด ! ...​​...
คลิกดูภาพขยาย
หนุ่มใหญ่ในเครื่องแบบตำรวจ เดินช้าๆ​​ไปตามทางเดินเล็กในสวนสาธารณะ สองข้างทาง​เป็นไม้พุ่มหลากทรง​และหลากสี ห่างออก​ไป​เป็นต้นไม้ใหญ่​ที่ให้ร่มเงา สวนสาธารณะแห่งนี้ถูกออกแบบ​เป็นธรรมชาติ ด้วยมีไม้ป่าขึ้น​​เป็นพื้นอยู่​แล้ว​ ​เพราะอยู่​ติด​กับตีนดอย​ที่​เป็นเขตอุทยานแห่งชาติ มัน​เป็นสวนสาธารณะ​ที่มีชื่อเสียง​ที่สุดของจังหวัด ดูเหมือน​จะมีชื่อเสียง​ที่สุดในภาคเหนือก็ว่า​ได้

ไม่กี่เดือน​ที่ผ่านมา สวนสวยอัน​เป็น​ที่ภาคภูมิใจของประชาชนในจังหวัดเริ่มมีปัญหา​เนื่องจาก​ความกว้างใหญ่ของมัน ทำให้คนบางพวกอาศัยข้อนี้ประกอบการมิชอบขึ้น​ นับตั้งแต่ฉกชิงวิ่งราว ต้มตุ๋น การพลอดรักของหนุ่มสาวตามสุมทุมพุ่มไม้​ที่มีปฏิบัติการใกล้ขั้นอนาจารเข้า​ไปทุกที ตลอด​ทั้งปัญหานักเรียน​และวัยรุ่น​ที่เข้า​ไปมั่วสุม เล่นการพนัน ​และเสพยา...​

ด้วยเหตุนี้ดาบตำรวจคำปัน จึง​ได้รับมอบหมายจากทางโรงพักให้มาลาดตระเวนดูแล​ความเรียบร้อย​ภายในสวนสาธารณะนี้

เกือบยี่สิบปีในราชการตำรวจ ด้วย​ความตั้งใจแน่วแน่​เพื่อรับ​ใช้ ประชาชน ​เขาไม่เคย​ทั้ง " ตามน้ำ " ​และ " ทวนน้ำ " บางยุค​ทั้งโรงพักก็​จะมี​แต่ตำรวจ​ที่​เป็นแกะขาว บางครั้งดาบตำรวจคำปันก็เคยนึกท้อถอยบ้าง ​เมื่อถึงคราว​ที่​เขา​จะ​ต้องกลาย​เป็นแกะขาวเพียงตัวเดียวของโรงพัก ท่ามกลาง แกะดำ ​ทั้งนี้แล้ว​​แต่เจ้านาย​ที่​จะย้ายมา

​ถ้า​จะพูดถึงเรื่อง​ชีวิตครอบครัว นายตำรวจชั้นประทวนผู้นี้นับว่า​เป็นคนหนึ่ง​​ที่ประสบ​ความสำเร็จ ​เขามีบ้านของตัวเอง ไม่​ต้อง​ไปนอนบ้านหลวงเก่าคร่ำหลังโรงพัก เมีย​เขา​เป็นครูโรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง​ของจังหวัด เธอ​เป็นเมียคนเดียวของ​เขา นี่ดู​จะค้านกันมาก​กับสุภาษิตเก่า ​ที่ผู้เฒ่าผู้แก่พร่ำสั่งสอนลูกสาว ให้ระวังพวก รถไฟ เรือเมล์ ยี่เก ตำรวจ ด้วยว่าพวกนี้ไม่ค่อย​ได้ทำงานประจำ​ที่ ย้าย​ไปอยู่​​ที่ไหนก็เ​ที่ยวมีเมีย​ไปเรื่อย

ดาบตำรวจคำปันมีลูกคนเดียว ​เป็นชาย​และ​เป็นนักเรียนเรียนดีของโรงเรียนประจำจังหวัด ​ทั้งยัง​เป็นนักกีฬาเด่นของโรงเรียน ยาก​ที่พ่อคนใด​จะมีลูกเช่นนี้ ​และมันก็​เป็นสิ่งหนึ่ง​​ที่จรรโลงใจ​เขา ​เมื่อยาม​ที่​ต้องกลาย​เป็นแกะขาวเพียงตัวเดียวของโรงพัก ​แต่...​

ไม่มีครอบครัวใด​ที่ไม่มีปัญหา ​แม้องค์จักรพรรดิบางครั้งก็ยังแก้ปัญหาในครอบครัวมิ​ได้ ดาบตำรวจคำปันจำสุภาษิตนี้มาจากหนังจีนในที.วี. มันปลอบประโลมใจ​ได้บ้าง ​เมื่อยามนึกถึง​ความขัดแย้ง​ระหว่าง​เขา​กับเจ้าลูกชายวัยหนุ่ม นักเรียนมัธยมปีสุดท้าย ​ซึ่งนอกจาก​จะ​เป็นนักเรียนตัวอย่างของ โรงเรียนในหลายด้านแล้ว​ เจ้าหนุ่มน้อยยัง​เป็นนักอนุรักษ์ธรรมชาติอีกด้วย ​เขาสมัครเข้า​เป็นสมาชิกชมรมดูนกแห่งหนึ่ง​​และแห่งเดียวของจังหวัด เเละ​เอาจริง​เอาจัง​กับกิจกรรมของชมรมนี้ จน​ได้​เป็นกรรมการของชมรม​ที่อายุน้อย​ที่สุด นั่น​คือการเริ่มต้นของ​ความขัดแย้งในครอบครัว !

ดาบตำรวจคำปัน ก็​เป็นคนรักสัตว์เหมือนกัน ในบ้านมีสัตว์นานาชนิด หมา ไก่ เป็ด ห่าน ​และ​ที่สำคัญ​เขารักนก​เป็นชีวิตจิตใจ รอบบ้านกรงนกหลากหลายพันธุ์เรียงรายอยู่​ ​ทั้งนกป่าตัวใหญ่สีสวย นกกาเหว่า​ที่ร้องเสียงก้องตอนเช้า​ตรู่ของหน้าหนาว นกขุนทอง​ที่พูดจ้อ​ทั้งวัน นกซอฮู้​ที่ร้องเพลง​เพราะ​ได้หลายโน้ต ​และนกขนาดเล็ก​ที่แขวนในกรงเล็กใต้ชายคาบ้าน ก็พวกนกกางเขนดง นก​เขา ​และนกปิดชะลิว หรือปรอดหัวจุก​ที่นิยมเลี้ยงกันมากจนสูญพันธุ์จากภาคใต้​ไปแล้ว​ คงเหลืออยู่​ก็​ที่ภาคเหนือนี่แหละ​ มี​ความเหมือน​ที่แตกต่าง​ระหว่าง​เขา​กับลูกชายนักอนุรักษ์เกิดขึ้น​ในบ้านแล้ว​...​

ใน​แต่ละกรง​จะมีนกแค่หนึ่ง​ตัว ไม่มาก​ไปกว่านั้น​ ! นี่​เป็นวิธีเลี้ยงนกของ​เขา...​

"นกอยู่​ตัวเดียว​จะทำให้มันร้องเรียกหาตัวอื่น ​ถ้าขังรวมกันมันมี​เพื่อน มักไม่ค่อยร้อง " นี่​เป็นเหตุผลในการเลี้ยงนกแบบ ขังเดี่ยว ของผู้พ่อ...​ดาบตำรวจคำปัน !

" ทำไมพ่อ​ต้องจับมันมาขัง ​ถ้าพ่อรักมันจริงๆ​ พ่อควร​จะปล่อยมันให้อยู่​ตามธรรมชาติ " เจ้าหนุ่มน้อยสมาชิกชมรมดูนกถามพ่อในวันหนึ่ง​ นี่​คือ​ความแตกต่าง​ที่มาจาก​ความเหมือน

เรื่อง​เลี้ยงนกของ​เขา ดู​จะ​เป็นเรื่อง​เดียว​ที่​เป็นปัญหาภายในครอบครัว ​และปัญหาเริ่มทวีขึ้น​ ​เมื่อเจ้าหนุ่มบอกว่า ​เขาไม่กล้าชวน​เพื่อนร่วมชมรม ดูนกมาเ​ที่ยวบ้านเหมือน​เพื่อนกลุ่มอื่น ​เขาอาย​เพื่อนสมาชิก​ที่มีพ่อ​เป็นตำรวจ ​แต่กลับ​เป็นคนจับนกมาเลี้ยงไว้เสียเองมากมาย​

เจ้าหนุ่มนักอนุรักษ์ ออก​ไปส่องกล้องดูนก​กับชมรมตามดงดอยในเขตจังหวัดนี้​และจังหวัดใกล้เคียงทุกเดือน ​และ​เมื่อกลับมาในตอนค่ำ ก็​จะมีกระดาษแผ่นพับใบหนึ่ง​พิมพ์​โดยชมรมดูนกของ​เขา ถูก​เอามาวางไว้​ที่เตียงนอนของดาบตำรวจคำปันเสมอ ในนั้น​มีข้อ​ความพิมพ์ว่า "เห็นนกป่าถูกกักขัง โปรดแจ้งกรมป่าไม้ หรือเจ้าหน้า​ที่ตำรวจ " ...​. ​จะมีกระดาษแผ่นนี้มาวาง​ที่เตียงนอน​เขาทุกเดือน ​เขารู้ถึงเจตนาของเจ้าหนุ่มน้อยดีว่า​ต้องการให้​เขาทำอะไร​ ​แต่มันก็ยาก​ที่​จะทำตาม ​เขารักการเลี้ยงนกมาตั้งแต่หนุ่ม

เจ้าลูกชายนักอนุรักษ์​เป็นกรรมการ "ชมรมดูนก " ​เขาก็เป็กรรมการ "ชมรมนักเลี้ยงนกปรอดหัวจุก " ระดับจังหวัดด้วย ! ถึงขนาดผู้ว่าราชการจังหวัดยังเคย​จะให้มี "การประกวดนกปรอดหัวจุก" ด้วยซ้ำ หาก​แต่ถูกไอ้กลุ่มชมรมดูนก​ที่ลูกชาย​ไปสังกัดอยู่​ทำหนังสือประท้วง​เอาเสียก่อน งานจึงล้ม​ไป...​​ความขัดแย้งจากภายนอกย้ายเข้ามาในบ้านแล้ว​

นายตำรวจชั้นประทวนวัยกลางคนเดินเลี้ยวเลาะ​ไปเรื่อย ๆ​ ตามทางเดินในสวนสาธารณะอันร่มรื่น เสียงนกร้องอยู่​บนต้นหว้าใหญ่​ที่​กำลังมีลูกสุก นกหลายชนิดอยู่​บนนั้น​ รวม​ทั้งเสียงของนกปรอดหัวจุก​ที่​เขาหลงใหลด้วย ​เขากวาดสายตา​ไปรอบ ๆ​ ​เพื่อตรวจตราดูสิ่ง​ที่มิชอบ

บ่ายวันนี้มีลูกเสือหลายสิบคนจากโรงเรียนแห่งหนึ่ง​ในจังหวัด มาทำกิจกรรมบางอย่างในสวนสาธารณะนี้ ครูลูกเสือสองคน​เป็นคนควบคุมมา ด้วยประสบการณ์ของ​ความ​เป็นตำรวจ แค่มองผ่าน ๆ​ ​เขาก็รู้ว่าลูกเสือพวกนี้​เป็น " เด็กดี " ​แต่ประสบการณ์อีกเช่นกัน​ที่เตือน​เขาว่า "อย่าประมาท" เด็กสมัยนี้บางคนร้ายมากจน ผู้ใหญ่นึกไม่ถึง...​

ดาบตำรวจคำปันเดินมาถึงจุด​ที่รกทึบสุดของสวนสาธารณะ ข้างบนหัว​เป็นไม้ประดู่​และก้ามปูใหญ่แผ่กิ่งก้านครึ้ม สองข้างทางเดินไม้พุ่ม​ที่ปลูกไว้ไม่​ได้รับการตัดแต่ง มันจึงแตกกอเบียดเสียดจนรก​ไปหมด ​ถ้า​จะมีอะไร​ร้ายๆ​ละก็น่า​จะ​เป็นตรงนี้ละ !

​และแล้ว​สิ่ง​ที่ตำรวจวัยกลางคนคาดไว้ก็ปรากฏ ดาบตำรวจคำปันเห็นสิ่งหนึ่ง​ผลุบๆ​โผล่ๆ​อยู่​ในพุ่มไม้ทึบข้างหน้า ​เขาหยุดนิ่ง​เพื่อ​จะดูให้เห็น ชัด ๆ​ ดูเหมือนหัวคน ! ใช่แล้ว​ ! ​เป็นหัวผู้ชายเสียด้วย ผู้ชายคนนั้น​มองเห็น​เขาแล้ว​ด้วยเช่นกัน ​เมื่อขยับตัว​ไปอีกก้าวหนึ่ง​​เขาก็เห็นว่า นั่น​เป็นลูกเสือคนหนึ่ง​​กำลังนั่งอยู่​

ลูกเสือคนนั้น​มองมา​ที่​เขา ดูหมอ​จะมีท่าพิรุธชอบกล มันคงแอบมาเสพยา ตำรวจนักเลี้ยงนกคิดในใจ มือกุมกระบอง​ที่แขวนอยู่​​ที่เอว ​พร้อม​ที่​จะชักออกมาทำในสิ่ง​ที่​ต้องทำ แล้ว​​เขาก็กระโดดข้ามรั้วต้นไม้เตี้ยๆ​ข้างหน้า ​ไปยืนจังก้าอยู่​ตรงหน้าลูกเสือคนนั้น​

ภาพ​ที่​เขาเห็น​คือลูกเสือคนหนึ่ง​อายุประมาณสิบหก นั่งคุกเข่าอยู่​บน สนามหญ้ากลางพุ่มไม้หนาทึบข้างๆ​ตัวเจ้าลูกเสือหนุ่ม หมวกลูกเสือวางอยู่​บนหญ้า มือขวาของเจ้าหนุ่มกดหมวกปีกกว้างนั้น​ไว้แนบ​กับพื้น

" นายทำอะไร​ ไอ้หนู ? " ดาบตำรวจคำปันยิงคำถามใส่ทันที

ลูกเสือหนุ่มเงยหน้าขึ้น​มองผู้พิทักษ์สันติราษฎร์รุ่นพ่อ แล้ว​​เอานิ้วชี้ซ้ายขึ้น​จรดริมฝีปากทำท่าให้ตำรวจเงียบเสียง

" เบาๆ​ ลุง ! ผมจับนก​ได้ตัวหนึ่ง​ มันลงมากินหนอน​ที่สนามหญ้า" เจ้าลูกเสือหน้าซื่อตอบคำถาม

" นกอะไร​ของนาย ไอ้หนู ! " ดาบตำรวจนักเลี้ยงนกชัก​จะสนใจ

" ผมว่าคง​จะ​เป็นนกปรอดหัวจุก " เจ้าลูกเสือตอบ แล้ว​ขยับหมวก​ที่พื้นให้เผยอขึ้น​นิดหนึ่ง​ ก้มมองลง​ไปแล้ว​ก็รีบปิดมันลงแนบ​กับพื้นหญ้า​โดยเร็ว

" เกือบ​ไปแล้ว​ แหม ! ​ถ้าผมปิดไม่ทันมันหนีแน่ " เจ้าลูกเสือหนุ่มบอกอย่างตื่นเต้น ท่าทางของเจ้าลูกเสือทำ​เอานักเลี้ยงนกมืออาชีพพลอยตื่นเต้น​ไปด้วย แล้ว​​เขาก็ซักต่อ​ไปด้วย​ความอยากรู้

" นกของนายมันหน้าตายังไง ? " ​เขาถาม​เพื่อให้แน่ใจในนก​ที่ถูกเจ้าลูกเสือหนุ่มน้อยจับไว้​ได้ ว่ามัน​จะ​เป็นนกอย่าง​ที่​เขานึกไว้หรือไม่

" ก็นกปรอดหัวจุก จุกมันสีดำ ตาแดง ก้นแดง ตัวมันขาว ๆ​ ผมว่างั้นนะลุง "

" จุกสีดำ ตาแดง ก้นแดง ตัวขาว !! " ดาบตำรวจนักเลี้ยงนกทวนคำเจ้าลูกเสือหนุ่ม

" นายพูด​เป็นเล่นนะ ! ตัวขาวแน่หรือ ? " ตำรวจนักเลี้ยงนกถามย้ำ ​และคำตอบ​ที่​เขา​ได้รับก็​คือ

"มันก็เหมือนนกปรอดหัวจุกธรรมดานี่แหละ​ลุง เพียง​แต่ตัวมันสีขาวเท่านั้น​ " ลูกเสือหนุ่มน้อยยืนยัน

ดาบตำรวจคำปันมองตาเจ้าหนุ่มน้อยเหมือน​จะให้ทะลุเข้า​ไปในสมอง สิ่ง​ที่​เขาเห็นก็มี​แต่สายตาบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเท่านั้น​​ที่มองตอบกลับมา ตำรวจนักเลี้ยงนกขนลุกซู่​ทั้งตัว จุกสีดำ ตาแดง ก้นแดง ตัวขาว !!!

​เขา​ได้เคยเห็นมาแล้ว​ตัวหนึ่ง​จากนักเลงนกด้วยกัน นกปรอดหัวจุก กลายพันธุ์สีขาวตลอด​ทั้งตัว มันหายาก​ที่สุด ! นกกลายพันธุ์สีขาวตัวนั้น​ถูกขายให้พ่อค้านกคนหนึ่ง​ในราคาสามหมื่นบาท​ ​และอีกเจ็ดวัน​ต่อมาพ่อค้านกคนนั้น​ก็ขายต่อให้​กับนักการเมืองปักษ์ใต้​ซึ่งหลงใหลนกปรอดหัวจุกเช่นเดียวกันในราคาถึงหนึ่ง​แสนบาท​

​เขาเล่นนกปรอดหัวจุกมานานแล้ว​ นานนับสิบปี รู้จักนกนี้ดีเหมือนรู้จักตัวเอง นกลักษณะอย่างใดร้อง​เพราะ อย่างใดร้องไม่​เพราะ นกลักษณะไหนราคาอย่างไร ​เมื่อไรนก​ที่ผลัดขนจึง​จะเริ่มร้องอีก ...​.คนในวงการ​ที่แท้จริงคุยกันเรื่อง​อย่างนี้ไม่กี่คำก็รู้ว่า​ใครมือระดับไหน ดั่งอรหันต์ย่อมรู้ในอรหันต์...​ ...​.ไอ้หนูเอ๋ย ข้า​จะทำยังไง​กับเอ็งดี ดาบตำรวจคำปันคิดหนัก !

แล้ว​ภาพกระดาษแผ่นพับของชมรมดูนก​ที่ถูก​เอามาทิ้งไว้บนเตียงนอนของ​เขาก็ฉายวาบขึ้น​ใน​ความคิด เห็นนกป่าถูกกักขัง โปรดแจ้งกรมป่าไม้หรือเจ้าหน้า​ที่ตำรวจ ...​

" ไอ้หนู " คราวนี้​เขาพูดเสียงเบาดู​เป็นมิตร "นายจับนกป่าไว้ มันผิดกฎหมายคุ้มครองสัตว์ป่า เรา​เอา​ไปให้สวนสัตว์ด้วยกัน ให้ในชื่อนาย​เพราะนาย​เป็นคนจับ​ได้ มัน​เป็นนกปรอดหัวจุกสีขาว​ที่หายากเหมือนเก้งเผือก​ที่​เขาดินตัวนั้น​เลย​ นาย​จะ​ได้มีชื่อไง รับรองว่า​ได้ลงหนังสือพิมพ์แน่ " ดาบตำรวจคำปันบอกเจ้าลูกเสือหนุ่มอย่างเอ็นดู แล้ว​​เขาก็พูดต่อ​ไป

"ตอนนี้นายรีบ​ไปหากรงมาใส่เร็วๆ​เข้า ลุง​จะรออยู่​​ที่นี่ อย่าช้า ! เดี๋ยวมัน​จะหายใจไม่ออกตายเสียก่อน" มัน​เป็น​ทั้งคำแนะนำ​และคำสั่งของตำรวจผู้มีประสบการณ์

เจ้าลูกเสือหนุ่มเห็นด้วย ​เขาค่อยๆ​เลื่อนมือตัวเองออกจากหมวกใบนั้น​ แล้ว​จับมือของตำรวจผู้หวังดีมากดไว้แทน ​และก่อน​ที่​จะ​ไป ก็ยังไม่วายหันมากำชับว่า ให้กดหมวกไว้ให้แน่นอย่าให้นกหนี​ได้ แล้ว​เจ้าลูกเสือก็กระโดดข้ามรั้วต้นไม้ข้างๆ​​ไป

ดาบตำรวจผู้มีประสบการณ์ ยิ้มอยู่​คนเดียวในสวนสาธารณะตรงนั้น​...​ ไอ้ลูกเสือเอ๋ย ! เอ็งมันลูกเสือไม่ทันหย่านม ข้าว่าเอ็งมันลูกสมันเสียมากกว่า เดี๋ยวเอ็งกลับมา นกของวิเศษของเอ็งก็ไม่อยู่​เสียแล้ว​ ของมันผิดกฎหมาย เอ็ง​จะ​ไปฟ้องร้อง​เอา​กับ​ใคร !...​

ตำรวจนักเลี้ยงนกปรอดหัวจุกรอให้แน่ใจว่าเจ้าลูกสมันของ​เขาออกจากสวนสาธารณะ​ไปแล้ว​ จึงค่อยเผยอหมวกลูกเสือ​ที่กดไว้​กับสนาม อีกมือหนึ่ง​ค่อยๆ​ล้วงเข้า​ไป ​เขาเผยอหมวกให้พ้นดินนิดเดี๋ยว ไม่งั้นเจ้านก​ที่มีค่ามหาศาล​จะบินลอดหนีออกมา​ได้ นกพวกนี้เปรียวยัง​กับอะไร​ดี ​เพราะมันยัง​เป็นนกป่า ​เขาเลี้ยงนกมานานทำไม​เขา​จะไม่รู้

ดาบตำรวจคำปัน คว้าหมับตรง​ที่นกคง​จะซุกตัวอยู่​ ไม่มีเสียงดิ้นรนกระพือปีก ไม่มีเสียงร้องอย่าง​ที่​เขาเคยล้วงจับนกชนิดนี้ออกมาจากกรง ​แต่​โดยประสาทสัมผัส ดาบตำรวจคำปันรู้สึกว่า​ มือ​เขากำ​ได้สิ่งหนึ่ง​​ที่เหนียวๆ​นุ่มๆ​ หยุ่น ​และเหนอะหนะ บาง​ส่วนของมันทะเล็ดลอดง่ามนิ้วมือออกมา ยังอุ่นๆ​ อยู่​ด้วยซ้ำ !

​เขารู้สึกขนลุกซู่ขึ้น​อีกครั้ง ​และดู​จะมากกว่าครั้ง​ที่แล้ว​ ตำรวจนักเลี้ยงนกลุกขึ้น​ยืน หน้าบูดเบี้ยว ​เขาเตะหมวกลูกเสือใบนั้น​กระเด็น​ไปไกลแล้ว​สะบัดมือเร่า มีเสียงคำรามออกมาจากลำคอของตำรวจวัยกลางคน...​

" ไอ้เหี้.. ! กูจับมืง​ได้กู​จะ​เอามึงเข้าคุก !!! " แล้ว​​เขาก็รีบเดิน​ไป​ที่ก๊อกสนามริมทางเดิน ...​.O

 

F a c t   C a r d
Article ID A-834 Article's Rate 8 votes
ชื่อเรื่อง คนรักนก
ผู้แต่ง ชาร ทิคัมพร
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๘ มีนาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๕๕๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๙ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๙
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-3394 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 18 มี.ค. 2548, 12.48 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : กางเขนดง [C-3395 ], [210.86.155.195]
เมื่อวันที่ : 18 มี.ค. 2548, 19.36 น.

ตอนจบ เลย​ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : add [C-3400 ], [203.188.13.232]
เมื่อวันที่ : 19 มี.ค. 2548, 06.22 น.

ดีจังค่ะ​ มาหัวเราะด้วยคน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : พญาไฟ [C-3410 ], [202.47.247.130]
เมื่อวันที่ : 20 มี.ค. 2548, 09.05 น.

เพิ่งอ่านงานของคุณเรื่อง​นี้​เป็นเรื่อง​แรก ชอบค่ะ​ แล้ว​​จะคอยตามอ่านเรื่อย ๆ​ ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : นัท [C-7003 ], [58.8.197.142]
เมื่อวันที่ : 10 ก.พ. 2549, 16.07 น.

One Day Trip
วันอาทิตย์​ที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2549

สนุกสุขสันต์​กับนกทุ่ง​และฝูงเหยี่ยวใน

One Day Birding Trip
นำดูนก​โดยวิทยากรพิเศษ น.สพ. ดร. ไชยยันต์ เกษรดอกบัว ​(อาจารย์ Trogon)​


- พบ​กับกิจกรรมดูนก​ที่ท้องทุ่งเมืองเพชร
- เพลิดเพลิน​กับฝูงนกทุ่งนานาชนิด​ที่ อ. ​เขาย้อย จ. เพชรบุรี
- ฝึกหัดจำแนกชนิดเหยี่ยว​และนกอินทรี
- รู้จักวิถีชีวิตของนกบริเวณท้องทุ่งใกล้เมืองกรุง
- ชมการทำนาข้าว​และเพาะปลูกของเกษตรกรพื้นถิ่น


กำหนดการออกเดินทางเวลา 06.00 น. ​ที่ปั้มน้ำมัน ป.ต.ท. สนามเป้า(ข้างสถานีโทรทัศน์ช่อง 5)​
ค่า​ใช้จ่ายเพียงท่านละ 700 บาท​เท่านั้น​
ราคานี้รวม อาหารเช้า​​พร้อมอาหารกลางวัน
รวมค่ารถตู้​ไป -- กลับ

หมายเหตุ : คำแนะนำควรสวมเสื้อแขนยาวหมวกกันแดด สีสันกลมกลืน​กับธรรมชาติ
​พร้อม​ทั้งนำหนังสือคู่มือดูนก ,กล้องสองตา(​ถ้ามี)​และควรนำอุปกรณ์ใส่น้ำดื่มติดตัวมาด้วย

สนใจสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม​ได้​ที่ โทร 02-6915976 ,02-6914816
แฟ็กซ์ 02-6914493 หรือ 04 -7803600 ​(นัท)​
http://www.bcst.or.th

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : ดจ [C-7598 ], [124.121.123.213]
เมื่อวันที่ : 10 พ.ค. 2549, 18.33 น.

คนรักนก​คือคนไม่มีสมอง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : นายสุรศักดิ์ พิทักษ์เมืองแมน โรงเรียนสกลราชวิทยานุกูล จ.สกลนคร 47000 06-2206404 speedsanoo [C-8380 ], [61.90.212.163]
เมื่อวันที่ : 12 ก.ค. 2549, 21.36 น.

วันนี้ผม​ได้มีโอกาสร่วมแสดง​ความคิดเห็นในเว็บนี้ ​เพราะ​ที่บ้านผม​ได้เลี้ยงนกมากมาย​หลายชนิด​ที่จดทะเบียนถูกตัองตามกฏหมาย​เมื่อหลายปี​ที่แล้ว​ นก​ที่บ้านทุกตัวปล่อย​ได้หมด ​แม้​จะไม่​ได้เลี้ยงมา​กับมือ ​แต่ว่า​ต้อง​ใช้เวลามากหน่อย​​ต้องใจเย็นๆ​ อันดับแรก​ต้องให้นกคุ้ยเคยเจ้าของผู้เลี้ยงก่อน อันดับต่อ​ไปสถาน​ที่​ต้องแน่ใจในธรรมชาติของนก​ต้องไม่มีภัยอันตรายใดๆ​ เช่น สนัข แมว ​และมนุษย์ใจปาป นก​ที่บ้าน​ได้แก่ นกซอฮู้ นกกระรางหัวหงอก นกแก๊กเล็ก ตอนนี้​ได้ ลูก 2 ตัว ​ที่เกิด​กับโพรงปูนซีเมน​ที่เลียนแบบตอไม้ พ่อนกไม่​ได้เลี้ยง​แต่เล็กเหมือนกัน ​แต่ ลองปล่อยดู ​เมื่อตัวเมียขังอยู่​ในโพรงแล้ว​ ก็ไม่หนีไม่ใหน คาบอาหารมาป้อน​ที่ปากโพรง จนลูกโตแล้ว​ผม​จะเล่ารายละเอียดชีวิตประจำวันของพ่อนกต่อ​ไป คู่​ต่อมา​คือนกเงือกกรามช้าง​ที่​กำลังรอดูใจกัน ผมพึ่ง​ได้ตัวเมียมาจากการแรกเปลี่ยนนกยูงตัวผู้​ที่​เป็นนกยูงไทย​กับหลวงพ่อ​ที่วัดโคกศรีสุพรรณ จังหวัดสกลนคร ตอนนี้อยู่​ใน​ระหว่างศึกษาชีวิตการครองคู่ ​ส่วนตัวผู้นั้น​ผมเลี้ยง​ได้ เข้าปี​ที่ 5 แล้ว​​กำลัง​เป็นหนุ่มใหญ่ ปล่อย​เมื่อไหร่บินมาหาทุกที​แม้กระทั่ง​ไปอาบน้ำก็​จะบิน​ไปอาบน้ำด้วย ผมรับรอง​ได้ว่าปล่อย​ได้ทุกตัว ​แต่​ต้องทำใจนะครับว่า​ ​ถ้า​เขา​จะอยู่​ก็อย่าเพิ่ม​ไปรบกวน​เขา ​ที่แน่ๆ​อย่าตกใจ​เป็นอันขาด เช่นบิน​ไปแล้ว​ ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ ​ต้องทำ​เป็นไม่รู้ไม่ชี้ ​ถ้า​จะไม่กลับมา ​ต้องคิดเสียว่า นก​เขาไม่อยากอยู่​​กับเรา ​แต่ผมรับรอง​ได้ นก​ที่บ้านทุกตัวผมปล่อย​ได้หมด บางตัว 2 วันกลับมาทุกตัวไม่เกิน 3 วัน ​เขา​จะกลับมา​ที่กรงเดิมของ​เขา ​ถ้าสถาน​ที่เลี้ยง​เขาให้​ความสุขแก่​เขาพอเพียง​ต้องไม่เลี้ยง​เขาแบบตามสมัยนิยม ปล่อย​เขาแบบอดบ้างอิ่มบ้าง รับรองพันเปอร์เซ็น​เขาไม่อยู่​แน่ๆ​ มีนกหลายๆ​ประเภทมีคนบอกว่าปล่อยไม่​ได้ ​แต่ผมปล่อยมาทุกตัวแล้ว​​เขาก็ไม่​ไปใหน ​ถ้ามีเวลาสังเกตุเช่นวันเสาร์- อาทิตย์ ​และนก​เขาช้างจดจำกรง​เขามาก บางตัวอย่างเช่นเจ้า "นกเงือกกรามช้าง" นกตัวนี้ผมเลี้ยงตั้งแต่ขนยังไม่เต็มตัวจนบิน​ได้ ​เขาโตมา​และบิน​ได้​ที่กรงใด​เขา​จะจดจำกรงนั้น​​เป็นพิเศษ ผมเคยนำ​ไปใส่ไว้ในกรง​ที่ใหญ่กว่ากรงเดิมมากๆ​ ให้​เขา​ได้ออก​กำลังกาย บิน​ไปบินมา อยู่​อย่างสุขสบาย​เมื่อปล่อยออกมาบินเล่นข้างนอก ​เขา​จะกลับ​ไป​ที่กรงเดิมเสมอ ​แม้ว่า​จะหมุนประตูหรือยกกรง​ไปไว้ลักษณะ​ที่คิดว่า​เขา​จะจำกรงไม่​ได้ ​แต่​เขาก็ฉลาดเข้ากรงเดิมทุกครั้ง​แม้นาน​เป็นแรมปี 2-3 ปี ปล่อยออกมาบิน​เมื่อไหร่​จะบินกลับมา​ที่กรงเดิมของ​เขาทุกครั้งช่าง​เป็นนก​ที่ไม่เคยลืมกำพืดของตัวเอง อีกอย่าง​เป็นนก​ที่มีน้ำใจงาม ​เมื่อปี​ที่แล้ว​ ช่วงฤดูทำนา ไก่งวง​ที่บ้านผม 4 ตัว​ไปลงแปลงนาชาวบ้านก็เลย​จับขังไว้ในกรงเจ้าเงือกกรามช้าง ​เขา​จะบินออกมาเกาะ​ที่คอนมะม่วง แล้ว​บิน​ไปใหนไม่รู้​เพราะมืดค่ำ​พอดี ​แต่พอตอนเช้า​ไก่งวง​ทั้ง 4 ออกจากกรง​ไปแล้ว​ เจ้าเงือกกรามช้างก็บินกลับมากรงก่อน​ที่ผม​จะ​ไปโรงเรียน คิด​ไปก็ใจหาย​ถ้าไม่กลับมาจริง ​เพราะเลี้ยง​ได้หลายปีแล้ว​ หลองพ่อเคยขอให้นำ​ไปถวาย​แต่ตอนนั้น​ลูกชายคนเล็กยังเด็กอยู่​ร้องไห้ไม่ให้นำ​ไปถวาย เลย​เลี้ยงต่อ​ไปจนประมาณ 2 อาทิตย์ ​ที่ปล่อยให้นอนข้างนอก เหมือน​กับว่า​จะนอน​ที่คอน​แต่พอพลบค่ำ​ไปดูก็ไม่เห็น ​แต่พอตอนเช้า​ก่อน​จะเข้ากรง ​ได้ยินเสียงร้องบนท้องฟ้าพร้องเสียงร้องของ​เขา 4-5 ประโยคดังชัดเจน โอโอ๊กๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ แล้ว​ เจ้าโอโอ๊ก​จะกลับเข้ากรงเดิม ​ส่วนรัง​ที่ให้​ความสะดวก​สะบายเมินเชย ​แม้กรงเดิม​จะไม่มีอาหารให้กิน ตอนนี้ผมจับ​ไปจับคู่​กับว่า​ที่เจ้าสาวตัว​ที่กล่าวไว้ข้างต้น เท่านี้ก่อนนะครับ​ขอเวลา​ไปตรวจแบบทดสอบลูกๆ​นักเรียนก่อน แล้ว​มีเวลา​จะเขียนมาเล่าให้ฟ้งใหม่ รับรอบมีเรื่อง​เล่าอีกมากมาย​ ​เพราะ​เป็นคนรักนก ​แม้กระทั่งเก็บไข่นกกวักมา​ได้​ที่เถาวัลย์​ที่พันตอต้นไมยราบยักษ์มา​ได้ ใต้เถาวัลย์​เป็นน้ำขังในฤดูฝน ผมนำ​ไปให้แก่แจ้ฟัก​ได้ 2 วัน ลูกนกออก ​ทั้ง 5 ตัว แสดงว่าแม่นกกวักฟักใกล้​จะออกแล้ว​ ตอนนั้น​ผมยัง​เป็นเด็กนักเรียนอยู่​เลย​ประมาณ ม.ศ 3 ให้แม่ไก่เลี้ยงประกอบ​กับจับตักแตน​และลูกปลาตัวเล็กป้อน​เพราะเจ้าลูกนกอาการไม่ค่อยดี​ทั้งๆ​​ที่ดูคล้ายๆ​ลูกไก่​แต่ขายาวกว่า ทำไงดีหนอ ลูกนก​ต้องตายแน่ๆ​ แม่ไก่ร้องกุ๊กๆ​ๆ​ ให้ลูกนกกินอาหารไก่ไม่กินเฉยลูกเดียว ผมคิดถึงธรรมชาตินกนี้กินปลาเล็กปลาน้อย​และแมลง ก็เลย​​ต้อง​ใช้วิธีธรรมชาติเข้าช่วย ​ได้ผลลูกนกเห็นลูกปลาเท่านั้น​ มัน​จะจิกกินลูกปลาทันที ประมาณ 2 สัปดาห์ ​เมื่อลูกนกเริ่มเริ่มกินอาหารไก่​ได้ อาหารธรรมชาติเริ่มลดลง ​แต่​ที่น่าทึ่งก็​คือ ปกติกรง​ที่นอน​เป็นกรงไก่​ที่ฟักไข่ สูงจากพื้นประมาณ 2 ฟุต ​เพราะผมปล่อยแม่ไก่ให้พาลูกนก​ไปคุยเขี่ยหาอาหาร พอตอนเย็นๆ​​จะเข้านอนกรง ลูกนกกวัก​ทั้ง 5 ตัว​จะวิ่ง​และกระโดดขึ้น​กรงก่อนแม่ไก่ทุกครั้ง ผมเลี้ยงจนแม่ไก่แยกตัว​ไปไข่ เจ้าลูกนกก็โตเข้าขวบปี ดูแล้ว​น่า​จะ​เป็นตัวผู้ 3 ตัว ตัวเมีย 2 ตัว ​เพราะตัวเมีย​จะเล็กกว่านิดหน่อย​​แต่สังเกตุ​ได้ ​พอดี​ที่ผม​ไปสอบบรรจุ​ได้​ที่จังหวัดสกลนคร​เมื่อ ปี 27 สัตว์เลี้ยง​ที่บ้านก็​ได้แก่นกต่างๆ​ก็​ต้องจำหน่ายจ่ายแจก​ไปตาม​เพื่อนฝูงหมด จนกระทั่งบัดนี้ผมอายุ​ได้ 52 ปีแล้ว​ ก็ยังเลี้ยงนกอยู่​ ดัง​ที่​ได้เล่ามาให้ฟ้งเท่านี้ก่อนนะครับ​โอกาสดีมีเวลารอก่อนนะครับ​ ​(​ถ้าอยาก​จะรู้เรื่อง​นกอื่นๆ​อีก เช่น สาริกาสีเขียว มีเรื่อง​เล่าไม่จบอีกเยอะ ก็ขอให้ลง​ความคิดเห็นไว้นะครับ​)​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : นายสุรศักดิ์ พิทักษ์เมืองแมน โรงเรียนสกลราชวิทยานุกูล จ.สกลนคร 47000 06-2206404 speedsanoo [C-8381 ], [61.90.212.163]
เมื่อวันที่ : 12 ก.ค. 2549, 21.48 น.

ต่อจาก​ความคิดเห็น​ที่ 7 www.surasak002.th.gs ​เป็นเว็ป ​ที่ลูกชายทำไห้ ​ถ้า​ต้องการดูรูป นก​ที่บ้านของผม ก็เข้า​ไปดู​ได้นะครับ​ ​ที่ การ์ตูน​แต่งเอง ​โดย อ.สุรศักดิ์

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๙ : นายสุรศักดิ์ พิทักษ์เมืองแมน โรงเรียนสกลราชวิทยานุกูล สกลนคร [C-12374 ], [203.155.226.65]
เมื่อวันที่ : 22 ส.ค. 2550, 22.11 น.

นานร่วมเกือบ 1 ปี ​ที่ห่างหาย​ไป ​เนื่องจากสอนหนังสือหนักในช่วง​ที่ผ่านมา ​และป่วย​เป็นโรค​ความดันโลหิตสูง ตอนนี้หาย​เป็นปกติแล้ว​ ยังคิดถึงก็เลย​​จะมาเล่าให้ฟังต่อ
ตอนนี้ดีใจมาก​ที่นกเงือกกรามช้าง​ที่บ้านจับคู่กันแล้ว​รอดู​แต่ฤดูผสมพันธุ์ ให้ผ่านช่วงฝนนี้​ไปแล้ว​​จะเล่าให้ฟังใหม่นะครับ​ ​ส่วนนกเงือกพันธุ์เล็ก(นกแก็ก) ลูกนกโต​เป็นหนุ่มแล้ว​ก็คง​จะรอ​ความโชคดีเช่นกัน

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น