นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๘ มีนาคม ๒๕๔๘
บทเพลงที่พัดผ่าน
ตะวันฉายที่ปลายฝัน
...เรื่อง​​ราวของชายหนุ่มผู้​​ที่ทนฟังเรื่อง​​ราว​​ความรัก​​ที่น่าเบื่อทางหน้าปัดวิทยุจนเอือน ​​แต่​​เขาก็ยังทนฟังอยู่​​ทุกวี่ทุกวัน ​​เพราะอะไร​​?...
​จะมีสักกี่คนบนโลกใบเล็ก ๆ​ นี้​ที่​จะบอกนิยาม​ความรัก​ได้อย่างลึกซึ้ง เหมือนกันการแก้โจทย์คณิต ​แม้​แต่จุดทศนิยมก็ยังไม่พลาด แล้ว​​จะมี​ใครสักคนไหม​ที่​จะบอกนิยามของ​ความรักไม่​ได้เลย​ ว่า​ความรักมัน​เป็นอย่างไร? นึกโทษ​ใครก็ไม่รู้​ที่สร้างมนุษย์ให้เกิดมาแล้ว​​ต้องมี​ความรัก ​แต่มันคง​จะแปลกน่าดู​ถ้าโลกนี้ขาด​ความรัก​ไป ไม่รู้ว่าโลก​จะ​เป็นอย่างไร?

ผมนอนครุ่นคิดอะไร​​ไปเรื่อยเปื่อยในห้องคนเดียว เพลงรักผ่านคลื่นวิทยุ​กำลังบรรเลงอย่างหวานซึ้ง แผ่วเบานิ่มนวล ชวนให้คิดถึง​ใครบางคน ดีเจสาวเสียงใส​กำลังคุย​กับผู้ฟังทางหน้าไมค์ ดูเหมือน​กับว่าเธอคน​ที่โทรเข้ามานั้น​คง​กำลังอกหักอยู่​ เสียงสั่นเครือเหมือน​จะร้องไห้ กว่า​ที่ดีเจ​จะปลอบให้เธอสบายใจ​ได้ก็นานน่าดู หลังจากนั้น​ก็เปิดเพลงให้เธอฟัง ผมนอน​เอามือก่ายหน้าผากสายตาทอดมองเพดานด้านบน ฟังเพลงจนจบ แล้ว​ถอนหายใจ ​ถ้าผม​เป็นเธอคนนั้น​ป่านนี้คงร้องไห้เสียใจยิ่งกว่าเก่าอีก ​เพราะเพลง​ที่เปิดนั้น​มันเหมือน​กับ​เป็นการตอกย้ำเธอเกิน​ไป

เรื่อง​ราวของ​ความรักมีให้พูดให้​ได้ยินกันอยู่​ทุกวี่ทุกวัน ไม่มีวันจบสิ้น เดี๋ยวคนนั้น​รักคนนี้ คนโน้นทิ้งคนนั้น​ คนนี้​ไปแย่งแฟนคนโน้น พัวพันชลมุนวุ่นวายกัน​ไปหมด เดี๋ยวก็มาร้องห่มร้องไห้ออกอากาศผ่านคลื่นวิทยุให้ผม​ได้ยิน​ได้ฟังอีก ดีเจสาวคนนั้น​เธอก็ทำหน้า​ที่ของเธอ​ไปเหมือน​กับว่าไม่รู้จักเบื่อหน่าย​กับเรื่อง​ราว​ที่​ได้ยินซ้ำ ๆ​ กันใน​แต่ละวัน ​แต่ผมก็ยังฟังเสียงของเธอ​ได้ทุกวัน​โดย​ที่ไม่เบื่อเลย​ อาจ​จะด้วยน้ำเสียงใส ๆ​ น่ารักของเธอหรือว่าอะไร​ก็แล้ว​​แต่ ​ถ้าว่าง​เมื่อไหร่ผม​จะเปิดฟัง

"สวัสดีค่ะ​คุณอะไร​คะ​" เสียงใส ๆ​ ของเธอถามผู้ฟังคนหนึ่ง​​ที่โทรเข้ามาขอเพลง

"ฝนค่ะ​" เสียงตอบจากปลายสาย ​เป็นเสียงหญิงสาว

"น้องฝน​จะขอเพลงอะไร​คะ​" ​เป็นคำถาม​ที่เธอนับไม่​ได้ว่าวันนี้เธอพูด​ไปกี่ร้อยครั้งแล้ว​

"ฝน​กำลังอกหักค่ะ​ ทำไม​เขาไม่รักฝนคะ​" เสียงเธอเริ่มเครือ

"ทำไมล่ะคะ​ ไม่ลองปรับ​ความเข้าใจกันใหม่ มีอะไร​ก็คุยกัน​จะดีกว่านะ"

"คุยแล้ว​ค่ะ​ ​แต่..​เขาไม่รักฝน ​เขาทิ้งฝน​ไปแล้ว​" คราวนี้เธอคงร้องไห้จริง ๆ​ ​เพราะผมฟังน้ำเสียงแล้ว​เหมือน ๆ​ กันทุกคน

"น้องฝนใจเย็น ๆ​ นะคะ​ค่อย ๆ​ คุยกัน เผื่อตอนนี้​เขา​กำลังฟังอยู่​ น้องฝนมีอะไร​​จะบอก​เขาผ่านทางหน้าไมค์ไหมคะ​"

"มีค่ะ​" เธอหยุด​ไปครู่หนึ่ง​ คงนึกไม่ออกว่า​จะพูดอะไร​หรือบางทีคง​กำลัง​ไปหยิบสคลิ๊บ​ที่เตรียมไว้มาอ่าน

"​ถ้าตั้มฟังอยู่​ก็ขอให้รับรู้ไว้ว่า ตอนนี้ฝนคิดถึงตั้มมาก ทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่ทำ​ไป​ถ้าตั้มคิดว่าฝนผิด ฝนก็ขอโทษ ขอให้ตั้มกลับมา​เป็นเหมือนเดิม​ได้ไหม รักตั้มนะ"

ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น นอนฟังเพลง​ที่ดีเจเปิดให้เธอจนจบเพลงอีกครั้ง ยังไงก็หนีไม่พ้นเรื่อง​ราวของ​ความรักอีกแล้ว​ นอนพลิกตัว​ไปมา กระสับกระส่ายนึกอยาก​จะโทรศัพท์ ​แต่ไม่โทรดีกว่า นอนฟังเพลงต่ออีกสักหน่อย​ หลังจากจบจากเพลงรักแบบฉบับ​อกหักสูตรสำเร็จ ก็ต่อด้วยเพลงแบบฉบับ​พวกโรคจิต​คือประเภทแอบรัก ​กำลังเดา​กับตัวเองว่าผม​จะทายถูกหรือเปล่าว่าคน​ที่​จะโทรเข้ามา​จะ​เป็นประเภทอกหักหรือว่าแอบรัก ​ถ้า​เป็นผู้ชายโทรเข้ามาผมว่า​ต้องแอบรักชัวร์

"สวัสดีค่ะ​คุณอะไร​คะ​?"

"ตั้มครับ​" อ่า..ฟังชื่อแล้ว​ผมน่า​จะเดาถูก

"น้องตั้ม​จะขอเพลงอะไร​คะ​?"

"เปล่าครับ​ แค่อยาก​จะบอก​กับฝนว่าตั้มก็ขอโทษฝนด้วยเหมือนกัน" เฮ้ย..​เอาแล้ว​ไง อย่าบอกนะว่า​เป็นคนเดียวกัน​กับน้องฝนน้องฝุ่นอะไร​​เมื่อกี้

"อ๋อ..ใช่น้องตั้ม​ที่น้องฝนพูดถึงผ่านหน้าไมค์​เมื่อครู่นี้ใช่มั๊ยค่ะ​?"

"ครับ​"

"ฝากบอกเธอเลย​ค่ะ​" ดีเจสาวบอก

ผมเปลี่ยนจากนอน​เป็นนั่ง ​เอามือเกาหัวอย่างงุนงง คิดในใจ อะไร​วะทำไมไม่โทรเคลียร์กันเอง เบอร์โทรไม่มีหรือยังไง เรื่อง​แค่นี้ก็อยากให้ชาวบ้านชาวช่องรับรู้ด้วย เฮ้อ..คนเรา นึกขำอยู่​ในใจ ชักเริ่มเบื่อ​ที่​จะรับฟังเรื่อง​ราวอะไร​ก็ไม่รู้ไร้สาระ ​กำลัง​จะปิดวิทยุ สายตาเหลือบมองเห็นกรอบรูป​ที่วางตั้งไว้หัวเตียง เธอยิ้มอย่าง​เป็นไมตรีมา​ที่ผม รอยยิ้มละมุนนั้น​เห็นฟันขาวเรียงกัน​เป็นระเบียบ ​ที่ข้างแก้มเห็นลักยิ้มดูน่ารัก ผมเอื้อมมือ​ไปหยิบรูปนั้น​ขึ้น​มา ​เอามือลูบแก้มขาวนั้น​แผ่วเบา มองอยู่​อย่างนั้น​เนิ่นนานเหมือน​กับตกอยู่​ในภวังค์แห่ง​ความคิด เรื่อง​ราวต่าง ๆ​ ผ่านแวบเข้ามาให้ห้วงแห่ง​ความทรงจำของผม

ผมรู้จัก​กับเธอในงานเลี้ยงรุ่น​เมื่อปี​ที่แล้ว​ เธอมา​กับ​เพื่อนผม​ที่​เป็น​เพื่อนรุ่นเดียว​กับผมนั่นเอง ผมพบเธอครั้งแรกยอมรับว่าผมชอบเธอทันที อาจ​จะด้วยอัธยาศัยของเธอดู​เป็นกันเอง คุยสนุกยิ้มง่าย ร่าเริง ผมชอบมองดูเวลา​ที่เธอยิ้ม เราก็​ได้รู้จักกัน หลังจากนั้น​เราก็เจอกันบ่อยขึ้น​​แต่ก็​ไปในนาม​เพื่อนฝูง ​ไปไหนมาไหนเฮฮาสนุกสนาน ยิ่ง​ได้ใกล้ชิด​กับเธอมากเท่าไหร่ ผมยิ่งรู้สึกชอบเธอมาขึ้น​ทุก ๆ​ วัน

เธอมัก​จะชวนผม​ไปเ​ที่ยว​ที่ต่าง ๆ​ ออกต่างจังหวัดบ้างในวันหยุด บางครั้งก็​ไปกันหลายคน​กับ​เพื่อน ๆ​ ​และก็มีหลายครั้ง​ที่​ไปกันแค่สองคน​กับเธอ ค้างคืนก็เคยมี ​แต่ผมสาบาน​ได้ว่าไม่เคยล่วงเกินอะไร​เธอเลย​ บางครั้งเธอมีเรื่อง​ไม่สบายใจ ก็ผมนั่นแหละ​​ที่​เป็นคนแรก​ที่​ได้รับรู้เรื่อง​ราว​และรับฟังคอยปลอบโยนให้เธอสบายใจ ​ความห่วงใย​ความหวังดีผมมีให้เธออยู่​ตลอดเวลา ​ไปไหนมาไหนผม​จะคอยห่วงเธอ กินข้าวหรือยัง ห่มผ้าก่อนนอน รักษาตัวเองนะ ทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่ผมมอบให้เธอนั้น​มันออกมาจากใจจริง ๆ​ ไร้การเสแสร้งใด ๆ​

ผมไม่กล้า​จะบอก​ความจริง​กับเธอว่าผมรู้สึกยังไง บางทีผมอาจ​จะขลาดกลัวเกิน​ไป ผมครุ่นคิดอยู่​หลายวันว่า​จะบอกเธอดีไหม จนแล้ว​จนรอดผมก็ไม่กล้าสักที ​ซึ่งบางที​ถ้าผมบอก​กับเธอ​ไปมันอาจ​จะกลาย​เป็นการทำลาย​ความสัมพันธ์ของเราเลย​ก็​ได้ ในกรณี​ที่เธอไม่​ได้คิดอะไร​​กับผมเกินกว่า​เพื่อน บางครั้งผมเคยคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอ​เป็นแฟนผม เคยคิด​เอาเองว่าเรา​เป็นแฟนกัน ​ซึ่งดูแล้ว​มันก็น่า​จะ​เป็นอย่างนั้น​

​เมื่อวันหนึ่ง​ผมคิดว่าถึงเวลา​ที่ผม​จะ​ต้องบอก​ความในใจ​กับเธอสักที ว่ารู้สึกยังไง​กับเธอ​ซึ่งผม​พร้อม​ที่​จะยอมรับ​กับ​ความจริง ​ถ้าเธอไม่​ได้คิดอะไร​​กับผมเกิน​เพื่อนผมก็​ต้องยอมรับ ​และไม่คิด​จะเรียกร้องอะไร​จากเธอเลย​ คงเก็บ​ความห่วงใยหวังดีไว้ให้เธอตลอด อาจ​จะเจ็บปวดบ้าง​แต่อย่างน้อยการ​ที่มีคนให้เรารักมันก็ยังดีกว่าไม่มี​ใครเลย​

จนมาถึง​เมื่อวาน​เป็นงานเลี้ยงรุ่นประจำปี เธอมาในงานนี้ด้วย​เพราะเธอรู้จัก​กับ​เพื่อน ๆ​ ผมหลายคน ก็สนุกสนานกัน​ไปจนดึกดื่น ผมตั้งใจว่าผม​จะบอก​กับเธอวันนี้ งานเลี้ยงเลิกผมมารอเธอตั้งใจว่า​จะ​ไปส่งเธอ​ที่บ้าน​พร้อม​กับพูด​ความในใจ​กับเธอ​ไปด้วย เธอก็​ไป​กับผม แล้ว​สิ่ง​ที่​ได้รับรู้จากเธอก็​คือเธอคิด​กับผมแค่​เพื่อน ​และอีกอย่างเธอมีแฟนแล้ว​ ผมก็ไม่เข้าใจว่า​ทั้ง​ที่เธอมีแฟนแล้ว​เธอยอม​ไป​กับผมสองต่อสองหมาย​ความว่ายังไง เธอ​กำลังคิดอะไร​อยู่​ ค้างคืนก็เคยมาแล้ว​บางทีเธออาจ​จะเชื่อคนง่ายเกิน​ไป หรือว่าเธอมองคนออกทะลุปรุโปร่งขนาดนั้น​เชียวหรือ?

ผมเผลอกอดรูปนั้น​ด้วยใจสั่นไหว เสียงเพลงจากวิทยุก็ยังแว่วดังอยู่​ ผมไม่รู้ว่าผม​กำลังร้องไห้หรือเปล่า? ​แต่ตอนนี้ดวงตาผมมันพร่าเลือน​ไปหมด มันคิดถึงเธอขึ้น​มาจับใจ ​ที่ผ่านมาผมคิดเข้าข้างตัวเองตลอด นึกโทษตัวเองอยู่​ตลอดเวลาว่าทำไมผมถึงไม่ถามเธอตั้งแต่แรก ​ซึ่งบางทีผมอาจ​จะไม่เจ็บปวดมากมาย​ขนาดนี้ เหลือบมองโทรศัพท์ผมคงไม่โทร​ไปหาเธออีกแล้ว​ ​เพราะเธอมีคน​ที่คอยห่วงใยเธออยู่​ ​แต่เหมือน​กับว่ามันห้ามใจตัวเองไม่​ได้ ​ถ้าไม่​ได้คุย​กับเธอคืนนี้ผมคงนอนไม่หลับ หยิบโทรศัพท์ขึ้น​มา ผมหยุดครู่หนึ่ง​ ก่อนตัดสินใจกดปุ่มโทรออก

"สวัสดีค่ะ​ขอเพลงอะไร​คะ​" เสียงคุ้นหูผ่านลำโพงดัง​ไปทั่วห้อง ผมอึกอักครู่หนึ่ง​ ก่อน​ที่​จะรวบรวมสติแล้ว​พูด​กับเธอ

"เปล่าครับ​ ผมเพียง​จะบอก​กับดีเจว่าตอนนี้ผม​กำลังอกหัก" ผมบอก​กับเธอ​ไปยังงั้นผมไม่อยากรู้หรอกว่าเธอ​จะพูดยังไงต่อ ​แต่​ที่รู้ ๆ​ เธอ​ต้องจำเสียงของผม​ได้อย่างแน่นอน

...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

 

F a c t   C a r d
Article ID A-833 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง บทเพลงที่พัดผ่าน
ผู้แต่ง ตะวันฉายที่ปลายฝัน
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๘ มีนาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๐๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๗
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-3393 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 18 มี.ค. 2548, 12.14 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : นางฟ้าปีกใส [C-3398 ], [203.146.213.234]
เมื่อวันที่ : 18 มี.ค. 2548, 20.14 น.

ขอ​เป็น​กำลังใจให้ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น