นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๓ มีนาคม ๒๕๔๘
เรื่องของเรา: เด็กเสิร์ฟคนใหม่ภาคสอง
โดโรที
... สังคมในการทำงานก็มี​​ทั้งดี​​และไม่ดีปะปนกัน​​ไป​​แต่​​ความรู้สึก​​ที่เราอึดอัดใจ​​คือ ทำไมเรา​​ต้องมาถูก​​เอาเปรียบจากคนชาติเดียวกัน????...
เรื่อง​ของเรา: เด็กเสิร์ฟคนใหม่ภาคสอง

หลังจาก​ไปทำงานพักหนึ่ง​ก็เริ่มมี​ความคุ้นเคยต่อ​เพื่อนร่วมงาน ​ทั้งวัยเดียวกัน​และ​ทั้งต่างวัย แน่นอนว่าเด็กเสิร์ฟ​ส่วนใหญ่มัก​จะ​เป็นนักเรียน บางคนมาเรียนภาษา บางคนมาเรียนโท บางคนมาเรียน diploma แล้ว​​แต่วิถีชีวิตของ​แต่ละคน หลายคนมาอยู่​​ที่นี่นานๆ​เรียน​ไปเรื่อยๆ​​พร้อม​กับทำงาน​ไปเรื่อยๆ​จนมีเงินเก็บมากโขจากเริ่มต้นมาเรียนภาษาสุดท้ายก็​สามารถก็มีเงินช่วยทางบ้านส่งเสียตัวเองเรียนจนจบโทก็มี ​แต่​ทั้งนี่​ทั้งนั้น​ก็ขึ้น​อยู่​​กับโอกาส​และการดำรงชีวิตของ​แต่ละบุคคลด้วย...​.อันนี้​ต้องรีบบอกเรากลัวคน​ที่อ่านเข้าใจผิดว่ามาอยู่​นี่แล้ว​รวยแน่ๆ​...​...​...​..เราผ่านงาน​เป็น​ที่เรียบร้อย​​และ​ได้ปรับค่าแรงมา​เป็น 50$Aus ต่อกะ เรายังคงช่วยเตรียมของในครัว หลัง 6 โมงเย็นเราก็ออกมา​เป็นสาวเสิร์ฟ พวกป้าๆ​งงกันอยู่​พักหนึ่ง​ว่าตกลงเราทำหน้า​ที่อะไร​กันแน่​เพราะแกเห็นเราทำแทบทุกอย่าง เราก็​ได้​แต่ยิ้มบอกป้าๆ​ว่า "ไม่​เป็นไรป้าหนูทำ​ได้ ​เขาให้ทำอะไร​หนูก็ทำ" ด้วย​ความ​ที่​เป็นน้องใหม่ หน้า​ที่ในการเก็บโต๊ะก็กลาย​เป็นของเรา​ไป​โดยปริยาย พวกเด็กเสิร์ฟเก่าๆ​​จะไม่มาเก็บโต๊ะ พวกคุณๆ​เหล่านั้น​​จะยืนหน้าแฉล้มทักทาย​กับลูกค้า​และรับ order ​เป็นงานหลัก ​ส่วนงานเก็บโต๊ะน้องใหม่อย่างเรา​ต้องเข้า​ไปทำ บางทีคุณๆ​เหล่านั้น​ก็​ไปจับกลุ่มคุยกันในห้องเตรียมของหรือไม่ก็ห้องล้างจาน เราคิดผิดหวังอยู่​ในใจว่า "ทำไมเรา​ต้องเรา​ต้องถูก​เอาเปรียบจากคนชาติเดียวกันด้วย" เราปลอบใจตัวเองต่อ​ไปว่าไม่​เป็นไร พวก​เขาคงอยากให้เรา​เป็นงานไวไว​จะ​ได้เก่งๆ​ เรา​ต้องขอบอกว่าการ​ที่มา​ใช้ชีวิตอยู่​ในต่างแดนไกลพ่อแม่ พี่น้อง รวม​ทั้ง​เพื่อนพ้อง​ที่รักแบบนี้การมี​ความคิดในเชิงบวกมี​ความสำคัญมาก ​ถ้าคุณคิดเชิงลบคุณก็​จะยิ่งรู้สึกติดลบหนักเข้า​ไปอีก เราไม่อยากมีชีวิตอยู่​​ที่นี่แบบหวานอมขมกลืน ดังนั้น​เราจึงพยายามอย่างสูงในการมองโลกในแง่ดี เรื่อง​การบริการดูแล้ว​ในกลุ่มเด็กเสิร์ฟก็มีเรื่อง​แปลกๆ​ดี ลูกค้าบางคนกลาย​เป็นอาหารตาอาหารปากของเด็กเสิร์ฟ​โดยไม่รู้ตัว...​..
"อุ๊ย หวานใจฉันมาแล้ว​" >>>> ลูกค้ากลาย​เป็นหวานใจ​ไปแล้ว​
"วันนี้หล่อจังเลย​ โต๊ะนี่ชั้น​ไปเองนะ" >>>> ยังดี​ที่ไม่มีศึกแย่งเสิร์ฟ
"ด๊าค​ไปรับ order อินเดียกลุ่มนั้น​ที" >>>> ลูกค้าดำๆ​กลิ่นตัวแปลกๆ​ ก็โยนมาให้เรา
"ด๊าค นังคนนี้มันเรื่อง​มากขี้หงุดหงิด เธอ​ไปรับมันหน่อย​​ถ้ามันมีปัญหาก็ไม่​ต้องสนใจนะ​เพราะมันไม่เคยให้ทิป" >>>>อ้าวไม่สนใจ​ได้ไงอะก็​เขา​เป็นลูกค้า วันนี้ผู้จัดการร้านแกสั่งแปลกๆ​ ​แต่โชคดี​เป็นของเรา​ที่ลูกค้าคนนี้แกไม่​ได้หงุดหงิดอะไร​​กับเรา แถมให้ทิปด้วยอีกต่างหาก
"ด๊าค โต๊ะจีนนั่นคุยเสียงดังเราไม่ชอบเลย​เธอ​ไปนะ" >>>> อะไร​​ที่ไม่ชอบก็​เอามาให้เรา ​และอะไร​อีกหลายๆ​อย่าง​ที่เรา​ต้อง​ไปทำ ​แต่ไม่​เป็นไร ...​...​.เราทำ​ได้
เราก็​ได้​แต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน​ไป ​และ​เป็นธรรมดาในกลุ่มของการทำงานปัญหา​ต้องเกิดขึ้น​​เป็นเรื่อง​ปกติ ​เนื่องจากเรา​เป็นน้องใหม่คนเก่าก็อยากโชว์​ความรู้อยาก​จะ​เป็นครูเรา​ทั้งนั้น​ คนนั้น​สอนอย่าง คนนี้ว่าอีกแบบหนึ่ง​ แล้ว​เราล่ะ เรา​เป็นคนทำตาม​จะ​เอายังไงดี คืนหนึ่ง​ศึก​ระหว่างอาจารย์ก็เกิดขึ้น​จนลูกศิษย์อย่างเรา​ต้อง​ไปไกล่เกลี่ย
น้องน้ำ: "พี่ด๊าคเสิร์ฟข้าว​ต้อง​เอาทัพพีใส่​ไปในหม้อนะ​เอาไว้บนหม้อไม่​ได้" เสียงน้องน้ำมือเสิร์ฟเก่าตะโกนบอก
เรา: " อ้าวเหรอ แอ้ บอกมาว่าให้ทำแบบนี้ พี่​จะทำแบบไหนดีเนี่ย พี่ว่ามันก็คง​ใช้​ได้เหมือนกันนะน้ำ"
น้องน้ำ: "​แต่พี่จ้อ(ผจก.ร้าน) สอนน้ำแบบนี้นะ"
แอ้ "มีปัญหาอะไร​เหรอ" แอ้มือเสิร์ฟรุ่นเก่ากว่า ถามขึ้น​มาเสียงเข้ม สงสัยแอบ​ได้ยินการสนทนาของเรา​กับน้องน้ำ
เรา: "​กำลังคุยกันเรื่อง​เสิร์ฟข้าวน่ะแอ้"

แอ้: "ทำอย่าง​ที่เราสอนนั้น​แหละ​ด๊าค​เอาทัพพีไว้ข้างบน ​จะ​ได้ปิดฝาหม้อสนิท ข้าว​จะ​ได้ไม่เย็น ไม่​ต้อง​ไปสนใจเด็ก​เมื่อวานซืนทำ​เป็นรู้ดี​ไปทุกเรื่อง​"
เราหัน​ไปมองหน้า​ที่ขาวของน้องน้ำดูเหมือนว่า​จะแดงเรื่อๆ​ขึ้น​มา ในฐานะ​ที่เรา​เป็นเด็กวิทย์ก็เลย​​ใช้หลักการ​ความ​เป็นเหตุ​เป็นผลมายุติคดีนี้
เรา: "แอ้หลักการ​ที่แอ้พูดนะใช่เลย​ แอ้อยากให้ลูกค้าเปิดฝาหม้อมาแล้ว​มีควันร้อนๆ​อยู่​ในหม้อ ​ส่วนวิธีของน้ำก็​ใช้​ได้นะ​แต่​ต้องปิดฝาหม้อให้สนิท ​ซึ่งการ​ที่​จะปิดให้สนิทด้ามจับทัพพีอาจ​จะ​ต้อง​ไปสัมผัส​กับข้าว...​...​..น้ำคิดว่าไง"
น้องน้ำ: "น้ำเข้าใจแล้ว​ น้ำไม่​ได้คิดเรื่อง​ตรงนี้ด้วย พี่ด๊าคทำตามพี่แอ้​ไปเลย​"
ใน​ที่สุดคดีหม้อข้าวก็ปิดลง​แต่ลึกๆ​แอ้ก็ยังเ​คืองน้ำอยู่​ เฮ้อ...​...​...​...​นานาจิตตังจริงๆ​...​...​...​...​...​...​...​..
ปัญหาของคนมีเข้ามามากมาย​ไม่จบเราเอง​เป็นผู้ฟัง​ที่ดี จึงมีคนเข้ามาคุยเข้ามาระบายมากมาย​ เราก็​ได้​แต่ฟังแล้ว​ก็ปลอบใจ บางทีเราก็เครียดเหมือนกัน​เพราะเราก็มีเรื่อง​​ที่​ต้องคิดเหมือนกัน ใน​ที่สุดวัน​ที่เรา​ต้องเอ่ยปากลาก็มาถึง ​เพื่อนร่วมงาน​ที่รัก เรา​ต้องกล่าวคำอำลาแล้ว​นะ ไม่ใช่​เพราะเรารำคาญ​ที่​จะ​ต้องมาฟังเรื่อง​ราวของพวกเธอ ไม่ใช่​เพราะเราทนพวกเธอ​เอาเปรียบต่อ​ไปไม่ไหว เราเคยบอกแล้ว​ว่าเราทำ​ได้ ​แต่​เป็น​เพราะว่าเรา​จะ​ต้อง​ไปตามวิถีทางของเรา ​ส่วน​จะ​ไปไหน ​ไปทำอะไร​ มาอ่านกันตอนต่อ​ไปค่ะ​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-808 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง เรื่องของเรา: เด็กเสิร์ฟคนใหม่ภาคสอง
ผู้แต่ง โดโรที
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๓ มีนาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๕๒๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-3238 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 03 มี.ค. 2548, 10.57 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : โดโรที [C-3245 ], [210.8.232.2]
เมื่อวันที่ : 04 มี.ค. 2548, 03.16 น.

เข้ามาขอบคุณคนอ่าน​และคนโหวตค่ะ​ รบกวนขอคำติด้วยนะคะ​ อยาก​ได้รับคำติหลายๆ​มุมมองค่ะ​ เรื่อง​​ที่เขียนไม่​ได้มีการปรุง​แต่งมากนัก​เนื่องจาก​เอาสิ่ง​ที่​ได้​ไปประสบพบเจอมา​กับตัวเองมาเขียน ​เพื่อ​เป็นการถ่ายทอดประสบการณ์​ที่ตัวเอง​ได้เจอค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : .... [C-7236 ], [203.151.140.121]
เมื่อวันที่ : 31 มี.ค. 2549, 12.52 น.

ข้อ​ความ : สัญญาณคู่แท้
1. เวลานึกถึงเค้า เค้า​จะโทรมา​พอดี หรือไม่ก้อโผล่มา
2. เวลามองหน้ากันใจ​จะเหมือนโดนอารายบางอย่างสะกดจิต
3.เวลาเราอยาก​ได้ครายสักคนมา​เป็น​เพื่อนเค้าก้อ​จะโผล่มา​พอดี
4.ครั้งแรก​ที่เจอกัน​จะรู้สึกว่า​เคยเจอกันมาก่อน ​แต่นึกไม่ออกว่าคราย
5.เวลาอยู่​​กับเค้าเรา​จะไม่รู้สึกเกร็ง​แต่​จะรู้สึกดี​ที่สุด
คน​ที่อ่านกระทู้นี้​ต้อง​เอา​ไปโพสไม่งั้นเธอ​จะ​ต้องมนตราน่ากลัวมาก
​แต่​ต้องโพสแค่5 อันแล้ว​คุณ​จะพบ​กับสิ่งอัศจรรย์บางอย่าง
นี่เรื่อง​จริงนะ...​...​...​...​..

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น