นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๗ มกราคม ๒๕๔๘
ความรักครั้งสุดท้าย#13
Anantra
...ถึงตอนนี้แล้ว​​อ้นคง​​จะเปลี่ยนใจ ​​เขาคง​​จะเบื่อ​​กับการหนีปัญหา อยากทำให้มันถูก​​ต้องซะที ​​เขาคง​​จะทำใจ​​ได้เร็วกว่าฉัน ​​เพราะ​​เขามีอีกคน​​ที่คอยอยู่​​แล้ว​​​​ที่​​พร้อม​​จะแทน​​ที่ฉัน ฉันต่างหาก​​ที่มันยังไม่ยอมลืม ยังคงเจ็บ ไม่รู้ว่า​​เมื่อไหร่มันถึง​​จะหายดี
...
งานเลิกแล้ว​ แขกเหรื่อในงานต่างทยอยกันกลับ อ้นอาสา​ไปส่งฉัน​ที่บ้าน ​แต่ฉันปฏิเสธ ไม่อยากทำให้เรื่อง​ราวมันแย่​ไปกว่านี้ ​และ​ที่สำคัญฉันกลัวว่าฉัน​จะใจอ่อน​กับ​เขาอีก แค่สายตา​ที่​เขามองฉันมันก็ทำให้ฉันรู้สึกอยาก​จะกลับ​ไปหา​เขา ​โดย​ที่​เขาไม่​ต้องพยายามอะไร​เลย​ด้วยซ้ำ

ทำไมนะ​ความรักมันถึง​ได้มีอิทธิพล​กับฉันมากมาย​ถึงเพียงนี้ ฉันยังคงรัก​เขา แคร์​เขา อยากรู้​ความ​เป็น​ไปของ​เขา มันเจ็บทุกครั้ง​ที่คิดว่า​เขาอยู่​​กับคนอื่น​ที่ไม่ใช่ฉัน ​ทั้ง ๆ​ ​ที่มันคง​เป็น​ไปไม่​ได้​ที่เรา​จะกลับมาคบกันเหมือนเดิม

อ้นไม่เซ้าซี้ฉันเหมือนเคย ครั้งนี้​เขาตามใจฉัน มันคง​จะน่าเบื่อเกิน​ไป​ที่​จะ​ต้องคอยตาม​เอาใจ ตามงอนง้อ ​เขาพยายามมามากพอแล้ว​ ​และครั้งนี้​เขาคงไม่อยาก​ที่​จะทำแบบเดิมอีก

ฉันออกจากงาน​เป็นคนสุดท้าย อยาก​จะอวยพร​เพื่อนรักให้นาน ๆ​
วันนี้​เป็นวันสำคัญของพวก​เขา...​​เพื่อนรัก​ทั้งสองของฉัน...​



"อรขอให้จอยมี​ความสุขมาก ๆ​ รักกันตลอด​ไปจนแก่จนเฒ่าเลย​นะ...​น้อตก็เหมือนกัน ดูแลจอยให้ดี ๆ​ ด้วยล่ะ...​ฉันก็ไม่รู้​จะอวยพรอะไร​มากมาย​...​​เอา​เป็นว่ามีหลานให้ฉันเร็วๆ​ แล้ว​กันนะจ๊ะ​" ฉันพูดติดตลก

จอยตีฉันเบา ๆ​ หน้าเธอแดง​เพราะ​ความเขิน



"​ไปแล้ว​ดีกว่า...​อย่าลืม​ที่ฉันพูดล่ะ" ฉันย้ำอีกครั้ง​เพื่อเย้าจอย



"แล้ว​กลับยังไงอ่ะ..อร" น้อตถามด้วย​ความ​เป็นห่วง



"ไม่​เป็นไรหรอกจ้ะ​...​ เดี๋ยวเรียกแท๊กซี่ข้างหน้าเนี่ย" ฉันพูด



"กลับ​ได้แน่นะอร...​ให้ฉัน​ไปส่งไม๊" ใยจอยถาม



"​จะบ้าเหรอยะ...​เธอ​จะ​ต้อง​ไปส่งตัวนะ...​ไม่​ต้องห่วงฉันหรอกน่า...​ฉันดูแลตัวเอง​ได้" ฉันบอก​กับเธอ ​พร้อม​กับโบกมือลา



ฉันช่างโชคดี​ที่มี​เพื่อน​ที่ดีอย่างจอย​กับน้อต..​แต่​จะดียิ่งขึ้น​​ถ้าฉันไม่​ต้องมีปัญหาอย่าง​ที่​เป็นอยู่​นี่ ​แต่อย่างว่าล่ะไม่มี​ใคร​ที่​จะโชคดี​ไปซะทุกเรื่อง​หรอก ฉันคง​ต้องทำใจ

ฉันเดินปล่อยอารมณ์​ไปเรื่อย ๆ​ ไม่​ได้เรียกแท๊กซี่อย่าง​ที่บอก​กับน้อต มันยังไม่อยากกลับบ้าน อยากเดินคิดอะไร​​ไปเรื่อยเปื่อย

ฉันเดินผ่านร้านอาหารแห่งหนึ่ง​ ​เป็นร้านอาหารอิตาเลี่ยน ฉันยังจำ​ได้ว่า​เมื่อปี​ที่แล้ว​อ้นยังพาฉันมาเลี้ยงวันเกิด​ที่ร้านนี้อยู่​เลย​ ในวันนั้น​เรา​ทั้งสองคนยังรักกันดี ไม่มีวี่แววเลย​ว่ามัน​จะเกิดเรื่อง​แบบนี้ขึ้น​

ฉันเดินเข้า​ไปในร้าน นั่ง​ที่โต๊ะมุมเดิม ​ที่เราเคยนั่ง​เมื่อครั้งนั้น​...​

บรรยากาศในร้านค่อย ๆ​ เปลี่ยน​ไป ไฟเริ่มสลัวลง มันคง​จะถึงเวลา​ที่​จะเปลี่ยนจากร้านอาหารธรรมดา ​เป็นกึ่งผับ

นักดนตรีเดินเข้า​ไปประจำ​ที่ เพลงเริ่มบรรเลง...​​เป็นเพลงช้า ๆ​ ฟังสบาย ๆ​

คู่รักหลายคู่เดินออก​ไปเต้นรำกัน ดูพวก​เขาช่างมี​ความสุข อิ่มเอมใน​ความรัก ช่างต่างจากฉัน​โดยสิ้นเชิง



"ไม่ทราบ​จะรับอะไร​ดีครับ​...​คุณผู้หญิง" บริกรถามฉัน



"ขอน้ำส้มแก้วนึงแล้ว​กันค่ะ​" ฉันสั่งแค่นั้น​



พลางนั่งคิดอะไร​​ไปเรื่อยตามประสาคนอกหักอย่างฉัน...​อกหักเหรอ...​แบบนี้​เขาเรียกว่าอกหักหรือเปล่า...​ฉันยังงง​กับคำนิยาม...​ฉันควร​จะเรียกอาการแบบนี้ว่าอะไร​ดีนะ ไม่สมหวัง อาการของคนไม่สมหวัง ฟังดูแม่ง ๆ​ ชอบกล อกหักน่ะแหล่ะดีแล้ว​เข้าใจง่ายดี


อีกไม่กี่วัน...​ก็​จะถึงงาน​แต่งของอ้น ​กับผู้หญิงคนนั้น​...​คิดแล้ว​ก็ใจหาย...​มันเร็วเหลือเกิน...​

ถึงตอนนี้แล้ว​อ้นคง​จะเปลี่ยนใจ ​เขาคง​จะเบื่อ​กับการหนีปัญหา อยากทำให้มันถูก​ต้องซะที ​เขาคง​จะทำใจ​ได้เร็วกว่าฉัน ​เพราะ​เขามีอีกคน​ที่คอยอยู่​แล้ว​​ที่​พร้อม​จะแทน​ที่ฉัน ฉันต่างหาก​ที่มันยังไม่ยอมลืม ยังคงเจ็บ ไม่รู้ว่า​เมื่อไหร่มันถึง​จะหายดี

น้ำตาเจ้ากรรมเริ่มไหลออกมาอีกแล้ว​ ใน​ที่สุดฉันก็ทำมันไม่สำเร็จ อุตส่าห์ตั้งใจไว้แล้ว​เชียวว่าวันนี้​จะไม่ร้องไห้...​​แต่มันคงไม่​เป็นไรแล้ว​ล่ะ ไม่​ได้ร้องในงานซะหน่อย​

ดนตรีบรรเลงเพลงเศร้าลงเรื่อย ๆ​ เหมือนนักดนตรี​จะรู้ว่ามีคนอกหักนั่งอยู่​ตรงนี้ ถึง​ได้ตอกย้ำเล่น​แต่เพลงเศร้าแทงใจให้ฉันยิ่งร้องไห้หนักเข้า​ไปอีก...​



"น้ำส้มครับ​" บริกรนำน้ำส้มมาส่งให้​ที่โต๊ะ...​



"ขอบคุณค่ะ​" ฉันเอ่ยคำขอบคุณ ​โดยไม่เงยหน้า​ไปมอง ไม่อยากให้​เขารู้ว่าฉัน​กำลังร้องไห้



คนเดิมยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ฉัน...​.มันทำให้ฉันแปลกใจ จน​ต้องเงยหน้าขึ้น​​ไปมอง



​แต่ก็​ต้องตกใจ...​..



อ้นนั่นเอง นี่​เขาตามฉันมาหรือนี่...​



"ขอนั่งด้วยคน​ได้ไม๊ครับ​ คุณผู้หญิง" ​เขาเย้าฉัน


ฉันยิ้ม​ทั้งน้ำตา...​พยักหน้าตอบ​เขา​โดยไม่พูดอะไร​...​


เรานั่งอยู่​อย่างนั้น​...​.นานพอสมควร...​.ปราศจากคำพูดใด ๆ​...​.


ฉันนั่งมองออก​ไปนอกหน้าต่าง ไม่กล้า​แม้​แต่​จะสบตา​เขา...​.


อ้นเอ่ยปากชวนฉัน​ไปเต้นรำ​กับ​เขา...​ฉันตอบรับแบบเสียไม่​ได้...​



"อร เดินเร็วจังเลย​...​ผมเดินตามหาตั้งนานกว่า​จะเจอ" ​เขากระซิบบอกฉัน



"แล้ว​​ใคร​ใช้ให้เดินตามล่ะ" ฉันตอบแบบกวน ๆ​



"​ถ้าไม่ตามมา ​จะรู้เหรอว่ามีคนร้องไห้ คิดถึงผมอยู่​" ​เขาเย้าฉัน มันทำให้ฉันหน้าแดงขึ้น​มาทันที



"​ใครเค้าร้องไห้ คิดถึงตัวเองล่ะ...​อย่ามาตู่นะ" ฉันแก้ตัว ​พร้อม​กับทำท่า​จะผละหนี



"จ้า...​ไม่คิดถึงก็ไม่คิดถึง อย่าโกรธนะครับ​คนดี" อ้นดึงฉันเข้า​ไปใกล้มากขึ้น​ จนฉันรู้สึกเขิน ​แต่ก็ไม่​สามารถขัดขืน​เขา​ได้


อ้นดึงฉันเข้า​ไปกอด ​พร้อม​กับกระซิบข้างหูฉันว่า "คิดถึงอรจัง...​อ้นยังรักอรเหมือนเดิมนะ"


มัน​เป็นคำพูด​ที่เรียบง่าย ฟังมาก็หลายครั้ง ​แต่สำหรับครั้งนี้ คำนี้มันช่างมี​ความหมายมากมาย​เหลือเกินสำหรับฉัน...​

ฉันรัก​เขามาก ​แต่คราวนี้มันไม่เหมือนกัน ฉันรัก​เขามากขึ้น​กว่าเดิม อาจ​จะ​เป็น​เพราะว่าฉันเก็บมันไว้นานเกิน​ไป ฉันพยายามบอก​กับตัวเองว่าฉัน​จะ​ต้องลืม​เขาให้​ได้ บังคับใจตัวเองมาตลอด ​แต่คราวนี้​ความรักมันเกินล้นใจจนไม่​สามารถเก็บมันไว้​ได้อีกต่อ​ไป

อยากอยู่​แบบนี้ในอ้อมกอดของ​เขาตลอด​ไป...​อยากให้วัน​และเวลาหยุดอยู่​​กับ​ที่ เวลา​ที่มี​แต่เราแค่สองคน...​

ยิ่งคิดว่าถึงยังไงเราก็​ต้องจากกัน ยิ่งทำให้ฉันโหยหา​ความรักจาก​เขามากขึ้น​กว่าเก่า

ฉัน​จะทำยังไง​กับ​ความรู้สึกนี้ดี รู้​ทั้งรู้ว่ามันผิด ​แต่ฉันไม่​สามารถบังคับใจตัวเอง​ได้

มันทรมานเหลือเกิน​ที่​จะ​ต้องหักห้ามใจไม่ให้รัก​เขา



"แล้ว​อรล่ะ...​ยังรักอ้นอยู่​หรือเปล่า" ​เขาถามฉัน


ฉันผละออกมาจากอ้อมกอดของ​เขาทันที เดินออกมาจากฟลอร์เต้นรำ


อ้นตามมาดึงมือฉันไว้



"อ้นขอโทษนะ...​​ถ้ามันทำให้อรไม่สบายใจ" น้ำเสียง​เขาอ่อยลงอย่างเห็น​ได้ชัด



"อร​จะกลับบ้านแล้ว​ล่ะ...​ขอตัวนะ" ฉันพูด ​โดยไม่มองหน้า​เขา ไม่อยากให้​เขาเห็นแววตา​ที่ปวดร้าว



"อร ทำแบบนี้ทำไม...​อ้นรู้นะว่าอรยังรักอ้นอยู่​...​เรารักกันนะอร...​อย่าทำแบบนี้​ได้ไม๊"



ฉันไม่ตอบ แสร้งทำ​เป็นไม่สนใจ เดิน​ไป​ที่โต๊ะ หยิบกระเป๋า วางเงินค่าน้ำส้มไว้ ​และก็เดินออก​ไปนอกร้านทันที


อ้นเดินตามฉันออกมา ​เขากอดฉันไว้ ไม่ยอมให้ฉัน​ไปไหน...​



"อ้น ปล่อยอรนะ อย่าทำแบบนี้​ได้ไม๊" ฉันบอก​เขา



"ไม่ปล่อยจนกว่าอร​จะคุยกันให้รู้เรื่อง​ก่อน" ​เขาบอก



"คนมองกันใหญ่แล้ว​นะ...​ปล่อยอรเถอะ อรอาย" ฉันพยายามบอก​เขา



"ช่างคนอื่นปะไร...​อร​ต้องรับปากมาก่อนว่า​จะคุยกันดี ๆ​" ​เขาพูด



"ปล่อยอรเดี่ยวนี้นะ" ฉันพยายามดิ้นให้หลุด ​แต่​เขายิ่งรัดฉันแน่นขึ้น​



"ไม่ปล่อย...​อร​ต้องสัญญาก่อนว่า​จะไม่หนี​ไปไหนอีก"



ฉันพยักหน้ารับปาก​เขา มันอาย​ที่ตก​เป็นเป้าสายตาของคนอื่น ๆ​ ​และฉันก็กลัวว่าอ้น​จะถูกมองว่า​เป็นคนไม่ดี...​


​เขาค่อย ๆ​ คลายมือออก จูงมือฉัน​ไป​ที่รถของ​เขา ​แต่ฉันไม่ยอมเข้า​ไปนั่งในรถ



"มีอะไร​ก็ว่ามา...​อร​จะรีบกลับบ้าน มันดึกมากแล้ว​" ฉันบอก​เขา



"ขึ้น​รถก่อนสิ เดี๋ยวผม​ไปส่ง"



"ไม่​เป็นไรค่ะ​ อรกลับเอง​ได้"



"อย่าดื้อ​ได้ไม๊ครับ​ ผมขอร้องนะ คนดีของผม" ​เขาขอร้องฉัน



"ขึ้น​รถเถอะครับ​" ​เขาพูด​พร้อม​กับเปิดประตูรถให้ฉัน


ใจจริงฉันไม่อยากนั่งรถ​ไป​กับ​เขาหรอก ​แต่มันก็ไม่อยากทำตัวเรื่อง​มาก ฉันเลย​นั่งรถ​ไป​กับ​เขา ยอมให้​เขา​ไปส่งฉัน​ที่บ้าน...​​เพราะฉันรู้ดีว่า​เขาไม่มีทางปล่อยให้ฉันกลับบ้านเองแน่ ๆ​...​

ฉันนับถือใน​ความพยายามของ​เขาจริง ๆ​ มันทำให้ฉันอด​ที่​จะคิดเข้าข้างตัวเองไม่​ได้ว่า ​เขาคง​จะรักฉันจริง ๆ​ ไม่เช่นนั้น​​เขา​จะทำแบบนี้ทำไม ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า

​แต่ก็อีกนั่นแหล่ะ ​ถ้า​เขารักฉันจริง ๆ​ ​เขาก็ไม่ควร​ที่​จะให้เรื่อง​แบบนี้มันเกิดขึ้น​ มันเหมือน​เขาเห็นแก่ตัว คิดถึง​แต่ตัวเอง​โดยไม่คำนึงถึงจิตใจของคนอื่น



"ปอ​เป็นไงมั่งคะ​..สบายดีหรือเปล่า" ฉันเอ่ยถามขึ้น​ก่อน​ระหว่าง​ที่นั่งอยู่​ในรถ


อ้นไม่ตอบ​ได้​แต่พยักหน้าแทนคำพูด



"งาน​แต่งงาน​ไปถึงไหนแล้ว​คะ​...​อีกไม่กี่วันแล้ว​นี่เนอะ...​ไหนล่ะคะ​การ์ด​แต่งงาน...​อย่าบอกนะว่า​จะไม่เชิญ...​อรไม่ยอมจริง ๆ​ ด้วยนะ" ฉันพูด​ไปเรื่อย ๆ​



"​ไปถ่ายรูป​ที่ Studio มารึยังคะ​...​ไหนขออรดูบ้างสิ...​"



"พอซะทีเถอะอร หยุดทำแบบนี้ซะที ผมไม่เข้าใจอรเลย​จริง ๆ​" ​เขาพูดอย่างอารมณ์เสีย



ฉันเงียบทันที เงียบสนิท ไม่พอใจ​ที่​เขามาทำขึ้น​เสียง​กับฉัน



"ผมรู้ว่าคุณยังรักผมอยู่​...​อย่าทรมานตัวเองอีกเลย​อร...​ผมรักคุณนะ"



ฉันยังคงเงียบ ไม่พูดอะไร​



"บอกผมมาสิว่าคุณไม่รักผมแล้ว​...​​ถ้าคุณคิดว่ามัน​จะทำให้คุณสบายใจขึ้น​"



"แล้ว​อ้น​จะให้อรทำยังไง...​ยอมรับมันงั้นเหรอ...​อ้นเห็นแก่ตัว ไม่เคยนึกถึงใจอรเลย​" ฉันพูดออกมาด้วย​ความอัดอั้น ร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่​



"อร​จะกลัวอะไร​อีก ใน​เมื่ออ้นก็รักอร เรารักกันไม่มีอะไร​​จะมาขวางกั้น​ความรักของเรา​ได้" ​เขาพยายามพูด


ฉันส่ายหัว ​พร้อม​กับร้องไห้...​



"ไม่​ได้หรอกอ้น มัน​เป็น​ไปไม่​ได้ เรารักกันไม่​ได้"



"ทำไม​จะไม่​ได้ล่ะ...​นอกเสียจากว่าคุณไม่รักผมแล้ว​"



"ลูกไงอ้น...​ลูกของอ้น​กับปอ...​อ้น​จะทำให้​เขามีปัญหาตั้งแต่เกิดมาเลย​หรือ"


ฉันพูดออก​ไปคำพูด​ที่​แม้​แต่ตัวฉันเองยังรู้สึกเสียใจ


อ้นถึง​กับเงียบ​ไปทันที สักพักฉันเห็นน้ำตาของ​เขาค่อย ๆ​ ไหลออกมา



"อ้น​จะ​ต้องเสียอร​ไปจริง ๆ​ เหรอ...​อรบอกอ้นหน่อย​สิ" ​เขาถามฉัน



"มันคง​จะ​เป็นวิธี​ที่ดี​ที่สุดสำหรับเราแล้ว​ล่ะอ้น" ฉันพูดเสียงเครือ



​เขาจอดรถข้างทาง หน้าของ​เขาซบ​กับพวงมาลัยรถ ถึง​แม้​จะไม่มีเสียงร้องไห้ออกมา ​แต่ฉันก็รู้​ได้ทันทีว่า​เขา​กำลังร้องไห้ สังเกตุจากตัว​เขา​ที่​กำลังสั่นเทา



"อ้นไม่อยากเสียอร​ไป...​อ้นรักอร" ​เขาพูด​ไปสะอื้น​ไป



"อ้นไม่​ได้เสียอร​ไปซะหน่อย​ เรายัง​เป็น​เพื่อนกัน​ได้นะอ้น" ฉันพยายามปลอบใจ​เขา ​ทั้ง ๆ​ ​ที่สภาพของฉันตอนนี้ก็ไม่ต่าง​ไปจาก​เขาเท่าไหร่


กี่ครั้งแล้ว​นะ​ที่เราร้องไห้ด้วยกันแบบนี้ ตั้งแต่เกิดเรื่อง​ไม่เคยมีครั้งไหน​ที่เราไม่มีน้ำตาเลย​ การจากมันทรมานอย่างนี้นี่เอง ไม่ว่า​จะ​เป็นการจาก​เป็นหรือจากตาย มันไม่ต่างกันเลย​...​



"ถึง​แม้ว่าผม​จะทำตามสัญญา​ที่ให้ไว้​กับอรไม่​ได้ ​แต่ผม​จะรักอรตลอด​ไปไม่ว่าชาตินี้ หรือชาติไหน"



"อย่าพูดแบบนี้เลย​อ้น...​อย่าทำให้อร​ต้องลำบากใจเลย​" ฉันพูด​ไปร้องไห้​ไป



ฉันจับมือ​เขา ​เอานิ้วก้อยของเราสองคนมาเกี่ยวกันไว้



"เรามาเกี่ยวก้อยสัญญากันดีกว่า ว่าเรา​จะ​เป็น​เพื่อน​ที่ดีต่อกันตลอด​ไป" ฉันบอก​กับ​เขา



อ้นยิ้มให้ฉัน​ทั้งน้ำตา เรา​ทั้งสองคนยิ้มให้กัน...​นิ้วก้อยเกี่ยวกันอยู่​อย่างนั้น​

ฉันหวังว่ามันคง​จะ​เป็นการจากกันด้วย​ความเข้าใจ หวังว่ามันคง​จะไม่​ต้องทุกข์ทรมานอีก
ฉันก็คง​ได้​แต่หวัง ไม่รู้ว่าผลลัพธ์ของมัน​จะ​เป็นยังไง มันอาจ​จะเจ็บเจียนตาย หรือผ่าน​ไปอย่างง่ายดายราว​กับขึ้น​สวรรค์ ถึงยังไงฉันก็คง​ต้องเผชิญ​กับมันต่อ​ไป

 

F a c t   C a r d
Article ID A-760 Article's Rate 10 votes
ชื่อเรื่อง ความรักครั้งสุดท้าย#13
ผู้แต่ง Anantra
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๗ มกราคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๐๔๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๔๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-3007 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 27 ม.ค. 2548, 18.47 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : คนไกลบ้าน [C-3009 ], [211.76.97.246]
เมื่อวันที่ : 27 ม.ค. 2548, 20.35 น.

ตอนต่อ​ไปมาเร็วๆ​นะคะ​ ลุ้นอยู่​ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : PoOk [C-3086 ], [61.91.67.53]
เมื่อวันที่ : 05 ก.พ. 2548, 15.17 น.

​เมื่อไหร่​จะมาเล่าต่ออีกน๊า

มา​เมื่อ​ไปร่ เมล์มาบอกมั่งจิคะ​

devildabunny@hotmail.com

ขอบคุณค่า

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น