นิตยสารรายสะดวก  Forward Articles  ๑๔ มกราคม ๒๕๔๘
จากอาสาสมัครช่วยเหลือผู้ประสบภัย สึนามิ
อนันตา
...10 วันของผม​​ที่วัดย่านยาว จ.พังงา ผมมีหลายอย่าง​​ที่อยาก​​จะเล่าเรื่อง​​ถึงสิ่งๆ​​ดีๆ​​​​ที่เกิดขึ้น​​ตลอดเวลา...
เรื่อง​เล่าในมุมดีๆ​ จากอาสาสมัคร​ที่วัดย่านยาว

10 วันของผม​ที่วัดย่านยาว จ.พังงา ผมมีหลายอย่าง​ที่อยาก​จะเล่าเรื่อง​ถึงสิ่งๆ​ดีๆ​​ที่เกิดขึ้น​ตลอดเวลา​ที่นี่ ​ที่​ใครหลายคนยังไม่รู้

ลองอ่านดูนะครับ​ แล้ว​​จะรู้ว่าใน​ความเลวร้าย​ที่สุดในประวัติศาสตร์ มีสิ่งดีๆ​​ที่เรา​และผมเองก็คาดไม่ถึง

ผม​เป็นอาสาสมัคร​ที่เข้า​ไปช่วยงานในพื้น​ที่ ตั้งแต่วัน​ที่ 30 ธันวาคม ของปี
2547 ​กับ​เพื่อนนักศึกษาในมหาลัยเดียวกัน

วันแรก​ที่ผม​ไปถึงสนามบินภูเก็ต ​และนั่งรถจากภูเก็ตมา​ที่วัดย่านยาว อ.ตะกั่วป่า
จ.พังงา กว่า 100 กิโลเมตร

คุณ​จะเห็นสภาพ​ความเสียหาย​ที่ทำให้ผมรู้สึกว่า​ มัน​คือหายนะจริงๆ​ ยิ่ง​เมื่อมาถึง​ที่วัดย่านยาว วันนั้น​วุ่นวายมากๆ​ มี​แต่ภาพ​ที่แย่ ๆ​ คนมาตามญาติ คนนั่งร้องไห้​เมื่อเห็นรูปศพ​ที่ติดบอร์ด​เป็นญาติตัวเอง ทุกอย่างดูแย่ดูวุ่นวาย​ไปหมด

​เมื่อ​ไปถึงแล้ว​ พวกเราก้​ไปดูๆ​ว่า​จะทำอะไร​​ได้บ้าง

มีประกาศว่า​ต้องการอาสาสมัคร​ที่ทำงานเกี่ยว​กับศพ ​และเจ้าหน้า​ที่ท่านหนึ่ง​บอกว่า


"ไหวมั้ยน้อง"


ด้วย​ความ​ที่ไม่อยากเสียฟอร์มผมก็เลย​รับงานนี้(แบบไม่เต็มใจเท่าไหร่)
ผมก็​ไปเปลี่ยนชุด ​เป็นชุดหมีอวกาศ ​ที่คน​ที่นั่นเค้าเรียกกัน ร้อนสุดๆ​เลย​คับ

จากนั้น​เราก็จัดทีมกัน แล้ว​ผมก็​ได้อยู่​แผนกพลิกศพ ​คือดูรายละเอีดทุกอย่างเกี่ยว​กับศพ แล้ว​จดไว้​ต้องมีการยกศพพลิก​เพื่อดูรายละเอียดทุก​ส่วนเลย​

​แต่ผมว่าน่า​จะเรียกแผนกนี้ใหม่​เป็น แก้ผ้าศพ คงง่ายต่อการเข้าใจในหน้า​ที่ของผมมากกว่า...​...​.

​เมื่อเข้า​ไปแล้ว​ ผมเห็นมีหลายคนวิ่งออกมาอ๊วก หรือไม่ก็มีอาการแปลกๆ​
เช่น คนถ่ายรูปในทีมผมมือเค้าอ่อนจนกดชัตเตอร์ไม่ลง คุณหมอพรทิพย์ก็เดินสวน​ไปสวนมา ผมยังแอบภูมิใจเล็กๆ​ว่า อย่างเราก็​ได้มีโอกาสทำงานร่วม​กับคุณหมอเบอร์ 1
ของประเทศด้วย..อิอิ

ทุกคนทำงานเหมือนไม่เหน็ดเหนื่อย ​แต่จริงๆ​แล้ว​มันล้า​และหดหู่มาก
คืนแรกพวกผมถูกจัดหา​ที่นอนให้อย่างน่าประทับใจเหลือเกิน ​คือ ตู้คอนเทนเนอร์
แล้ว​มันก็อยู่​หน้าวัด แล้ว​ในวัด มีศพ​ที่อืดๆ​​ได้​ที่อยู่​​เป็นพัน อืมม ไม่​เป็นไรนอนกันหลายคน พวกเราก็ผูกมิตร​กับอาสาสมัครคนอื่นๆ​ เลย​รู้ว่า ทุกคนมาจากหลาย​ที่ หลายสถาบันมาก ​ทั้งจากธรรมศาสตร์ ​พระจอมเกล้า​ทั้ง3 เกษตร ศิลปากร ม.กรุงเทพ ​และสถาบันอื่นๆ​เช่นแพทย์​พระมงกุฏ รามา ทำให้ผมเห็นถึงน้ำใจดีๆ​ของเด็กรุ่นใหม่​ที่​กำลัง​จะก้าวขึ้น​มา​เป็นคนของชาติ

คืนนั้น​เราคุยกันเรื่อง​​พระ ว่า​พระ​ไปไหน ​เพราะเรา​ต้องการ​ที่ยึดเหนี่ยว
​แต่ปรากฏว่า ​พระวัดย่านยาว ท่านออกธุดงค์​ไปหมดแล้ว​ ​แต่ยังมีบางรูป​ที่ทนอยู่​ ​และท่านนี่แหละ​ ​เอา​พระมาแจกคนละองค์ ​พร้อมปลุกเสกตั้งชื่อรุ่นว่า ​พระรอดรุ่นสึนามิ (ฮากันเข้า​ไป)

วัน​ต่อมาพวกเราจึง​ได้ติดเหรียญกล้าหาญนี้เข้า​ไปทำงาน​กับศพต่อ
​ที่นอนของเราก็เจ๋งมาก ทำจากโลงศพ​ที่กองหน้าวัด ปูด้วยผ้าดิบใหม่ๆ​ ขอเน้นว่าใหม่ๆ​ ​เพราะเราไม่ค่อยชอบน้ำเหลือง เจอมา​ทั้งวันแล้ว​

วิธีนี้​เป็นไอเดียของพี่คนหนึ่ง​ ชื่อพี่เล็ก หญิงคนนี้เธอ​สามารถแบกโลงเปล่าคนเดียว​ได้ เธอแบกมาแล้ว​จัด​ที่นอนให้เราเรียงกัน​เป็นระเบียบในตู้คอนเทนเนอร์ ติดแอร์เย็นเฉียบ สุดยอด พี่เล็กบอกว่า​ได้ไอเดียมาจากเจ้าหน้า​ที่​ที่​เอาโลงมา​เป็นโต๊ะทำงาน โต๊ะวางคอมอีกที

อาหาร​ที่นี่เราก็กินอิ่ม 3 มื้อ บางทีก็ 5 มื้อ​ถ้ากินลง ​คือมีอาหารตลอด ข้าวกล่อง​ที่ชาวบ้านร่วมกันบริจาค ขนม น้ำ ไอติม ผลไม้​พร้อม

​แต่ติดอยู่​อย่างเดียว ​ใคร​จะ​ไปกินลงวะ ใน​เมื่อศพมันเริ่มมีหนอนแล้ว​...​
ยิ่งวันไหนมีข้าวขาหมูหรือข้าวหมูแดงนะ อ่า...​เหมือนมาก เหมือนเนื้อ​ที่อยู่​ข้างในเลย​ พวกเราเลย​กลาย​เป็นมังสวิรัติกันซะงั้น

พวกเราแบกศพ ยกศพ หั่นศพ เจี๋ยนศพ กันอยู่​อย่างนั้น​ จนลืมวันลืมคืน นึก​ได้อีกที
อ้าว ปีใหม่แล้ว​เหรอเนี่ย ก็เคาท์ดาวน์​กับสภาพศพอืดๆ​นับร้อยนับพัน ​เพราะวันนั้น​
ศพเข้ามาเยอะมาก

หลายวันผ่าน​ไป ดูเหมือนไม่มีอะไร​ดีขึ้น​ ​แต่มันแย่ลงด้วยซ้ำ สภาพศพ​ที่เข้ามา
ยิ่งหลายวัน สภาพยิ่งแย่ หนอนมันตัวโตขึ้น​ทุกวันๆ​ คนเริ่มเครียด ญาติ​ที่มาตามหาศพก็เครียด หมอก็เครียด อาสาสมัครก็เครียด ไทยเครียด ฝรั่งเครียด ญี่ปุ่นเครียด ช่างไม้เครียด ทหารเครียด มอง​ไปทางไหนก็ไม่มีอะไร​จรรโลงใจ

​แต่​เมื่อไหร่​ที่เรามองเห็นคนทำงานในนั้น​ มันรู้สึกประทับใจ ​ที่ทุกคนทำอย่างเหน็ดเหนื่อย​โดย​ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำ​เพื่อ​ใคร รู้​แต่ว่าทำให้ดี​ที่สุด ​แม้คน​ที่ทำอะไร​ไม่​ได้เลย​ก็มายกน้ำ แบกของ หาข้าวหาปลาให้เรากิน ​แม้กระทั่งคน​ที่​เอาดอกไม้มาให้พวกเราแล้ว​บอกว่าไม่รู้​จะช่วยอะไร​มาให้​กำลังใจละกัน แค่นี้ก็ดีใจแล้ว​ มัน​เป็นภาพ​ที่หาดูไม่​ได้แล้ว​การทำงานของ​ที่นี่มีทุกแผนก ​แม้​แต่แผนกซับหน้าด้วยซ้ำ ​ที่คอยซับหน้าพวกเรา​เพราะมือเราเปื้อนเลือดน้ำเหลืองต่างๆ​ ​เอา​เป็นว่าทุกคนช่วย​ได้ทุกอย่างเท่า​ที่ช่วย​ได้ละกัน สุดยอดจริงๆ​

​ที่ผมประทับใจมากๆ​อีกอย่าง​คือ คนในพื้น​ที่ ​ที่ดี​กับพวกเรามากๆ​ พวกอาสาสมัคร​ที่​ไป​ส่วนใหญ่​เอาเสื้อผ้า​ไปไม่เกิน 3 ชุด พวกเราซักผ้า​ที่ไหนก็ไม่​ได้ เค้าเลย​ให้​ไป​เอาเสื้อผ้า​ที่เค้าบริจาคมากองในวัดมาใส่ ตลกดีนะ ผมเจอเสื้อผ้า​ที่บ้านผมบริจาคมาด้วย

​แต่ใน​ความอนาถาของเหล่าอาสาสมัคร มียายแก่ๆ​คนนึง บ้านแกอยู่​แถวๆ​นั้น​ ถือตะกร้าผ้ามาแล้ว​บอกว่า ยายไม่มีแรง​จะช่วยอะไร​ เดี๋ยวยายซักผ้าให้ทุกคนนะ แกพูดแล้ว​ร้องไห้ แกคงตื้นตันใจ​ที่แก​ได้​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ในการช่วยเหลือน่ะ น่าประทับใจจริงๆ​
แกก็ซักผ้า​เป็นกองทุกวันเลย​ แกชื่อยายพึง น่ารักมากคับคุณยายคนนี้ แกก็เสียลูกสาว​ไป​กับคลื่นสึนามินี้ด้วย

ไม่ใช่แค่นั้น​ บางคนเค้าก็ให้อาสาสมัคร​ไปนอนบ้านเค้า​ได้ บางคนก็ทำขนมมาให้ มีเด็กคนหนึ่ง​ อายุประมาณ 5-6 ขวบอ่ะ ​เอาเงินมาให้ผม 5 บาท​ ผมก็งงว่าทำไม ​แต่เค้าไม่พูด เค้าอายแล้ว​ก็วิ่งหนี​ไป ผมเลย​คิดว่า เค้าคงอยากบริจาคมั้ง น่ารักดี

ท่ามกลาง​ความเหนื่อยล้า ของอาสาสมัคร มีผู้หญิงคนหนึ่ง​​ที่ทำงานหนักมาก​แต่ดูเหมือนไม่เหน็ดเหนื่อย คุณหมอพรทิพย์ครับ​​จะมี​ใครดีอย่างเค้าอีก ผมรู้ว่าเค้าเหนื่อย ​แต่เค้ายังยิ้ม​กับทุกคน ​และยังดี​กับพวกเราทุกคนแถมยังแอบให้เบอร์พวกเราไว้​เพื่อนัดทานอาหารกันหลังเสร็จงาน ​และยังบอกว่า ​ถ้าพวกเรามีอะไร​ให้หมอช่วย หมอยินดีช่วย ​เพราะวันนี้พวกเราช่วยหมอ​ได้มาก สุดยอดครับ​ ฮีโร่ของผม ผมภูมิใจจริงๆ​​ที่ในชีวิตผม​ได้มาเจอคน​ที่สุดยอดอย่างคุณหมอ

วันนี้ผมกลับมาแล้ว​ ​แต่งาน​ที่นั่นยังไม่จบ คุณหมอยังคงเหนื่อยต่อ คุณยายพึงยังคง​ต้องซักผ้ากองโต​ไปอีก คนตายก็ตาย​ไป คนอยู่​ก็​ต้องดำเนินชีวิตต่อ

ผมเสียใจ​กับเหตุการณ์​ที่เกิดขึ้น​ ​แต่ผมดีใจ​ที่​ได้เห็นสิ่งดีๆ​​ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน อยากฝากบอกอาสาสมัครทุกคน นี่​เป็นประสบการณ์​ที่เรา​ต้องไม่ลืม​ที่​จะเล่าให้ลูกให้หลานฟัง ​เพราะสิ่งนี้ ​คือสิ่งดี​ที่สุด​แม้มัน​จะอยู่​บน​ความเลวร้าย​ที่สุดก็ตาม ผมยังระลึกถึงทุกคนครับ​

คุณหมอพรทิพย์ สุดยอดฮีโร่คนใหม่ของผม

หมอฮิ้ว ​ที่​แม้​จะเหนื่อย ​แต่ยังสร้างสีสัน​ได้ท่ามกลางศพนับร้อย(สาวๆ​มี​กำลังใจ​เพราะหมอนะ)

ยายพึง ​ถ้าไม่มียาย เราเน่าเหมือนศพแน่

พี่เหมียว ทีมเสื้อเหลือง ​ที่นวด​และผ่อนคลาย​ความ​เมื่อยล้าให้เรา

พี่ๆ​​ที่คอยเสริฟน้ำหน้าเต้นท์เหลือง

พี่เล็ก แบกโลงแล้ว​ยังล้างห้องน้ำอีก

พี่โต เจ้าของบ้าน​ที่ผม​ไปอาบน้ำ

น้องแก้ว สาวแก่นจากธรรมศาสตร์

น้องปิ๊ก น้องเคน น้องเอ็ม น้องเต้ สี่หนุ่มจากม.กรุงเทพ
นายแน่มาก​ที่จัดการทุกอย่าง​ได้ ​และนาย​เอาชนะพวกฝรั่งมัน​ได้ด้วยสมอง
(ประเทศชาติ​ต้องการคนอย่างพวกนาย)

รุ่นน้องจากเกษตรศาสตร์ทุกคน

​และอาสาสมัคร​ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน พวกนาย​คือสุดยอด

 

F a c t   C a r d
Article ID A-729 Article's Rate 14 votes
ชื่อเรื่อง จากอาสาสมัครช่วยเหลือผู้ประสบภัย สึนามิ
ผู้แต่ง อนันตา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๔ มกราคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เก็บความรักมาฝาก
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๒๗๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๕๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ป้าแก่ [C-2866 ], [61.91.101.145]
เมื่อวันที่ : 14 ม.ค. 2548, 15.29 น.


คุณหญิงหมอพรทิพย์ ​คือบุคคล​ที่ฉันรู้สึกยกย่อง ​และนับถือด้วย​ความจริงใจอย่าง​ที่สุด ​ถ้าคุณ​ได้พบคุณหญิงหมอบอกเธอด้วย ว่ามีคนในประเทศ​และโลกนี้​ที่​พร้อม​เป็น​กำลังใจให้เธอ ​และยกย่องเธอ บอกเธอด้วยว่าอย่า​ไปเสีย​กำลังใจ ​กับคำพูดไร้สาระ ของคนบางคน ​ที่ไม่ทำงานแล้ว​ยังมาต่อว่าเธอ ​และขอมอบดอกไม้​พร้อม​ทั้ง​กำลังใจ​ทั้งหมด​ที่มี ให้คุณ​ที่​เป็นอาสาสมัคร ​และทุกๆ​ท่าน​ที่อยู่​​ที่นั่น
ขอบคุณใน​ความมีน้ำใจ ​ที่ยินดีเสียสละ ​ความสุข​ส่วนตัว​เพื่อ​ส่วนรวม ฉันขอสดุดี​และยกย่อง พวกคุณทุกคน ด้วย​ความจริงใจ
ยกให้พวกคุณทุกคนหมด​ทั้งกระดาน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : วันดี [C-2870 ], [203.150.217.113]
เมื่อวันที่ : 15 ม.ค. 2548, 05.31 น.

อนันตา คุณน่ารักมาก สม​กับ​เป็นคนรุ่นใหม่​ที่กล้าหาญ จริงใจ ใสบริสุทธิ์ โลกของคนทุกข์โศกสูญเสีย​ต้องการคนแบบคุณนะคะ​ ขอให้รักษาจิตใจแสนงามไว้​กับตัวชั่วนิรันดร์

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ต้นหลิว [C-2873 ], [203.150.217.116]
เมื่อวันที่ : 15 ม.ค. 2548, 19.46 น.

ต้นหลิว

ขอชื่นชมคูณนะคะ​​ที่​แม้ไม่ใช่อาชีพทางฝ่ายทางการแพทย์​แต่ก็ทำ​ได้​โดยไม่รังเกียจ​และเต็มใจ ​และขอให้สิ่งดีๆ​​ที่คุณทำนี้สนองตอบคุณให้คุณ​ได้พบ​กับสิ่งดีๆ​ในชีวิตตลอด​ไป​และขอ​เป็น​กำลังใจให้อาจารย์หมอพรทิพย์ มี​กำลังใจ​ที่เข้มแข็ง​และต่อสู้​เพื่อให้แผ่นดินไทยนี้อยู่​ ยังมีคน​เอาใจช่วยเยอะ​และ​ต้องการอาจารย์อีกมากเลย​ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : แพร [C-10659 ], [202.28.39.1]
เมื่อวันที่ : 27 ม.ค. 2550, 12.00 น.

สุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น