นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๑ มกราคม ๒๕๔๘
ป้ายเดียวกัน
ตะวันฉายที่ปลายฝัน
...ผมนั่งอยู่​​ตรงนี้ไม่รู้​​กำลังนั่งรอรถ หรือเธอเธอกันแน่
...​​นั่นไง พูดยังไม่ทันขาดคำ เธอเดินมาโน้นแล้ว​​
..เฮ้อ..ทำยังงัยผมถึง​​จะ​​ได้คุย​​กับเธอ...
06.30 น. ​ที่ป้ายรถเมล์

ผมยืนรอรถเมล์มาเกือบครึ่งชั่งโมงแล้ว​ เหลือบมองดูนาฬิกาไม่รู้กี่รอบ ยืนก็แล้ว​นั่งก็แล้ว​ ​แต่ก็ยังไม่เห็น​แม้​แต่เงา ในมือหอบต้นฉบับ​​ที่​จะ​เอา​ไปส่ง ผมอดหลับอดนอนเขียนเรื่อง​นี้กว่า​จะจบ​ได้ก็ปาเข้า​ไปเกือบตี่สี่กว่า นอนไม่ถึงชั่วโมง รู้สึกอยากสูบบุหรี่​แต่ก็อดใจไว้ ​เพราะมัน​เป็น​ที่สาธารณะ เด็กนักเรียนตัวเล็กสองสามคนวิ่งกรู่กันขึ้น​รถ​เมื่อรถเมล์​ที่พวก​เขารอ มาจอด กระเป๋าเป้สะพายใบใหญ่​กับร่างเด็กดูไม่สมดุลกันเท่าใดนัก

มองนาฬิกาอีกรอบ หกโมงสี่สิบห้านาที ผมกวาดสายตามอง​ไปรอบ ๆ​ ยัง..เธอยังไม่มา รถเมล์คัน​ที่ผมรอวิ่งเข้ามาจอด​ที่ป้าย ผมลุกยืนมองซ้ายแลขวา สองจิตสองใจว่า​จะ​ไปหรือว่า​จะรอเธอดี คำถามต่าง ๆ​ ผุดขึ้น​มา -กู​จะรอเธอดีไหมวะ?- , -​แต่มึง​จะ​เอาต้นฉบับ​​ไปส่ง บก. ไม่ทันนะโว้ย- , - เออ..น่า.กูว่ารอเธอดีกว่า ​ถ้าไม่​ได้เห็นหน้าเธอกู​จะ​ต้องไม่​เป็นอันทำงานแน่ว่ะ-, -​แต่​ถ้ามึงไม่รีบขึ้น​รถคันนี้มึง​จะ​ต้องรออีก​เป็นชั่วโมงเชียวนะ แล้ว​ต้นฉบับ​ของมึงก็​จะส่งไม่ทัน ​เขา​จะพิมพ์แล้ว​นะมึง-, -เหรอ..งั้นกู​ต้อง​ไป​กับคันนี้น่ะสิ- ผมเริ่มสับสนตัวเอง ใจหนึ่ง​อยากรีบ​ไป อีกใจหนึ่ง​อยากรอเห็นหน้าเธอ ​แต่ก็ตัดสินใจเด็ดขาด ไม่รอเธอ งานผมสำคัญกว่า ​กำลัง​จะวิ่งขึ้น​รถ ​แต่มันก็ช้า​ไปแล้ว​​เขาไม่รอผม รถเคลื่อนออก​ไปทิ้งไว้เพียงเขม่าควันดำ ๆ​ เหมือน​กับบอกผมว่า -เสือกช้านักมึงรอขึ้น​คันหลังเถอะ-.



06.58 น. ​ที่ป้ายรถเมล์ป้ายเดิม (นั่นแหละ​)

กลับมานั่ง​ที่เก้าอี้ตัวเดิม ​ไปคันหลังก็​ได้ ดีเสียอีก​จะ​ได้รอเห็นหน้าเธอด้วย ไม่นานนักเธอคน​ที่ผมรอก็มายืน​ที่ป้าย​เพื่อรอรถเมล์ วันนี้ดูเธอน่ารักกว่าทุกวัน อาจ​จะ​เพราะกิ๊ฟสีชมพูปักไว้บนผม​ที่สลวยของเธอ หรือว่า​เพราะผมคลั่งไคล้เธอก็ไม่รู้​ได้ ผมแอบมองเธอทุกเช้า​​ที่​ไปทำงาน บ้านเธออยู่​ซอยเดียว​กับผม ผมรู้​แม้กระทั่งเวลา​ที่เธอมารอรถเมล์ เวลากลับ อยาก​จะพูด​จะคุย​กับเธอ ​แต่ไม่รู้​จะเริ่มต้นยังไง นั่งมองเธออยู่​อย่างนั่นเนิ่นนาน -วันนี้อากาศดีนะครับ​- หรือว่าผม​จะเริ่มด้วยคำนี้ ไม่ดี ไม่ดี นี่มันในกรุงเทพฯนะโว้ย มันไม่ใช่ต่างจังหวัดอากาศมันดีตรงไหนกัน -คุณครับ​ผมว่าผมเคยเห็นหน้าคุณ​ที่ไหนมาก่อน- เออ..​ใช้​ได้ ​ใช้​ได้ ​แต่มุขนี้​ใช้กันบ่อยแล้ว​ว่ะ -วันนี้คุณ​แต่งตัวสวยนะครับ​- หรือว่า​จะ​ใช้คำนี้ อืม..ไม่รู้จัก​แม้กระทั่งชื่อเธอ จู่ ๆ​ ​ไปถามยังงั้นเดี๋ยวเธอหาว่าเราโรคจิต หรือไอ้พวกบ้ากามก็แย่น่ะสิ ไม่​เอา ไม่​เอา -รอรถเมล์สายไหนอยู่​เหรอครับ​?- เออ .เออ..ใช่ ใช่ ​เป็นคำถามทีดี ​แต่กู​จะถามเธอ​ไปทำไมวะ ก็รู้ ๆ​ ว่าเธอนั่งรถสายไหน ก็ดูอยู่​ทุกวัน -ไอ้งั่งเอ้ย!..ก็ทำฟอร์มถามอย่างงั้นแหละ​ พยายามหาเรื่อง​คุยไว้ มึงทำไมถึงซื่ออย่างนี้ว่ะเนี้ย-

คิด​ไปคิดมาอยู่​นานทีเดียวตัดสินใจยังไงซะวันนี้ผม​จะ​ต้อง​ได้คุย​กับเธอให้​ได้ ​และ​จะ​ต้องรู้ชื่อเธอด้วย สูดหายใจเข้าออก ลุกขึ้น​ยืนอย่างมั่นใจ ​เป็นไง​เป็นกัน แอบชอบเธอมานมนาน มันถึงเวลาเสียที เธอหันมองมา​ที่ผมแล้ว​ยิ้มให้ทีหนึ่ง​ รอยยิ้มนั้น​มันบาดลึกเข้า​ไปจนถึงหัวใจ ​ที่เต้นเร่า เฉือนเข้า​ไปช้า ๆ​ อย่างเลือดเย็น​และนิ่มนวล พยายามบอก​กับมันว่า มึงอย่าตื่นเต้นสิ ใจเย็น ๆ​ ค่อยเดินเข้า​ไปคุย​กับเธอนะ อย่าประหม่า ​กำลัง​จะเดินเข้า​ไปพูดคุย รถเมล์คัน​ที่เธอรอมาจอด​ที่ป้าย เธอวิ่งขึ้น​รถหายวับเข้า​ไป รถเคลื่อนตัวออก​ไปอีก มองเห็นเพียงป้ายโฆษณา​ที่ติดไว้หลังรถ​เป็นรูปผู้ชายยิ้มโบกมือ เหมือนกันมันบอกผมว่า - ช้าอีกแล้ว​นะ วันนี้มึงกินแห้ว​ไปก่อน-



10.45 น. ​ที่ทำงาน

"อะไร​ของมึงวะ เนี้ยเหรอเรื่อง​​ที่มึงเขียน" ชลธร บก.ถามผมอย่างอารมณ์เสีย

"นี่มันออกแนวรัก โรแมนติคแล้ว​นะมึง หนังสือเราไม่​ได้ขายแนวนี้นะโว้ย หนังสือเราขายประเภทปลุกใจเสือป่า มึงก็รู้ คนอ่าน​เขาไม่​ได้อยากรู้เรื่อง​ราวของชายหนุ่ม​ที่หลงรักหญิงสาว​แต่ไม่กล้าบอก หรือประเภทตอนจบแล้ว​แฮปปี้เอ็นดิ้ง อะไร​พวกนี้หรอก ​เขาอยากรู้เฉพาะเรื่อง​ รักเสียว ๆ​ บนเตียงอะไร​พวกนั้น​น่ะ" ชลธรจวกผมยกใหญ่ในห้องทำงานหลังจาก​ที่อ่านต้นฉบับ​​ที่ผมส่งให้จบ ผมไม่รู้ว่ามันพูดอะไร​​ไปบ้าง ​เพราะตอนนี้ผมนึกถึง​แต่หน้าเธอคนนั้น​อยู่​ตลอด

"มันเหมือน​กับชีวิตกูเลย​นะโว้ยธร" ผมพร่ำละเมอ​กับชลธร

"มึง​เป็นอะไร​ของมึง?"

"กู​กำลังมี​ความรักว่ะ" ผมตอบเรียบ ๆ​

"อะไร​น่ะ!. มึงน่ะเหรอมี​ความรัก" มันพูดเสียงกลั้วหัวเราะ

"เออ."

แล้ว​มันก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที ผมนั่งนิ่งไม่​ได้พูดอะไร​ ปล่อยให้มันหัวเราะจนพอใจ

"​ใคร​เป็นหญิง​ที่โชคร้ายคนนั้น​ว่ะ" มันยังแหย่ไม่เลิก

"​เขายังไม่รู้หรอก อีกอย่างกูยังไม่รู้จักชื่อ​เขาเลย​" ผมตอบซื่อ ๆ​

"เออ..ธรมึงเคยหลงรัก​ใครแล้ว​ไม่กล้าบอกมั๊ย มันทรมานนะมึง" ผมถามชลธรจริงจัง

"ไม่เคยว่ะ แล้ว​มึงก็เลย​​เอาชีวิตมึง มาเขียนเรื่อง​นี้ใช่มั๊ย?"

ผมพยักหน้าหงึกหงัก

"กู​จะบ้าตาย..ดีนะ​ที่กูอ่านต้นฉบับ​ของมึงก่อน ทุกทีกูไม่เคยอ่านของมึงเลย​นะโว้ยกูส่ง​ไปพิมพ์เลย​ แล้ว​นี่มึง​จะให้กู​เอาเรื่อง​น้ำเน่าของมึงมาลงหนังสือสัปดาห์นี่นะ มึง​กับกูตกงานกัน​พอดี" ชลธรพูดจบก็เอนหลังพิง​กับพนักเก้าอี้

"เออ..​เมื่อเช้า​ทางโรงพิมพ์โทรมาถามเรื่อง​เพลท กูก็ไม่รู้​จะตอบ​เขายังไงดี ใน​เมื่อต้นฉบับ​ยังไม่​ได้เลย​ ก็เลย​นัด​เขา​เป็นพรุ่งนี้ตอนสาย ๆ​ ​พอดีเลย​คืนนี้มึง​ไปเขียนมาใหม่ ​และไม่​ต้องเน่านะโว้ย ​เพราะมันไม่ใช่ชีวิตมึง"



17.30 น. ​ที่ป้ายรถเมล์ (ป้ายเดียว​กับ​เมื่อเช้า​)

ผมหอบต้นฉบับ​กลับมา​ที่บ้าน ก้าวขาลงจากรถเมล์ เหลือบมองหาเธอคนนั้น​ไม่เห็น สงสัยว่าเธอคงยังไม่กลับจากทำงาน



06.45 น. ​ที่ป้ายรถเมล์ (ป้ายเดิม​และป้ายเดียว)

ผมมานั่งรอรถ​พร้อม​กับหอบต้นฉบับ​​ที่เขียน​เมื่อคืน จนถึงตีห้าแทบไม่​ได้นอน ​เพราะ​ต้องรีบปั่นต้นฉบับ​ส่งให้ทันพิมพ์ ชะโง้อมองซ้ายมองขวาหาเธอคนเดิมยังไม่มา สงสัยวันนี้เธอออกสาย ​และไม่นานนักเธอก็มารอ​ที่ป้ายเดิม ​แต่วันนี้เธอจูงมือเด็กชายร่างต้วมเตี้ยมมาด้วย ผมพยายามหลอกตัวเองว่าเด็กชายคนนั้น​คง​เป็นหลานเธอมากกว่า เธอ​กับเด็กชายคนนั้น​มานั่งข้าง ๆ​ ผม เด็กชายใส่ชุดนักเรียนดูซุกซน พูดแจ้ว ๆ​ อยู่​ตลอด ผมก็​ได้​แต่นั่งฟัง ​เพราะว่าสิ่ง​ที่ผมคาดไว้ผิดถนัด

"แม่เย็นนี้รีบบอกพ่อมารับอาร์มเร็ว ๆ​ นะฮะ"

ผม​ได้​แต่ถอนหายใจยาว ช่างเถอะถึง​แม้ว่าผม​จะไม่รู้จักชื่อเธอ​แต่ผมก็รู้จักชื่อลูกชายเธอก็แล้ว​กัน



24.00 น. ​ที่โต๊ะทำงาน

ผมก็กลับมาเขียนต้นฉบับ​ส่ง​เพื่อพิมพ์ฉบับ​หน้า ขึ้น​ต้นเรื่อง​ไว้เด่นชัด "รักคนมีเจ้าของ"



*******************

 

F a c t   C a r d
Article ID A-722 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง ป้ายเดียวกัน
ผู้แต่ง ตะวันฉายที่ปลายฝัน
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๑ มกราคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๘๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-2844 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 11 ม.ค. 2548, 05.02 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น