นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๑ ธันวาคม ๒๕๔๗
ความรักครั้งสุดท้าย#7
Anantra
...ฉันอยากให้ถึงวันนั้น​​เร็ว ๆ​​ จัง วัน​​ที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝัน วัน​​ที่​​จะประกาศ​​ความรักของคนสองคนให้โลก​​ได้รู้ ​​แต่เหนือสิ่งอื่นใดฉัน​​จะ​​ได้อยู่​​​​กับคน​​ที่ฉันรัก​​และรักฉัน ไม่มีอะไร​​​​จะสุขใจมาก​​ไปกว่าการ​​ที่เรา​​ได้รักกันอีกแล้ว​​...
คืืนนี้ฉันมี​ความสุข​ที่สุด คงไม่​ต้องนอนร้องไห้อีกแล้ว​ ฉันนั่งมองตัวเองอยู่​หน้ากระจก หวีผม​ไป พลางจินตนาการถึงตัวเองในชุดวิวาห์สีขาว บริสุทธิ์ กระโปรงยาวฟูฟ่อง ​กำลังเต้นรำอยู่​​กับเจ้าบ่าวของฉันในชุดทักซิโด้...​


ฉันอยากให้ถึงวันนั้น​เร็ว ๆ​ จัง วัน​ที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝัน วัน​ที่​จะประกาศ​ความรักของคนสองคนให้โลก​ได้รู้ ​แต่เหนือสิ่งอื่นใดฉัน​จะ​ได้อยู่​​กับคน​ที่ฉันรัก​และรักฉัน ไม่มีอะไร​​จะสุขใจมาก​ไปกว่าการ​ที่เรา​ได้รักกันอีกแล้ว​



"ตี๊ด ตี๊ด" เสียงข้อ​ความ ​ใครกันนะส่งมา



"อ้นรักอรนะ หลับฝันดีนะครับ​"



อ้นนั่นเอง มี​ความสุขจัง แค่คำว่ารักคำเดียวจาก​เขา มันช่างมี​ความหมายมากมาย​เหลือเกินสำหรับฉัน

ก่อนนอนฉันไหว้​พระ สวดมนต์ ขอพร...​ขอให้เรารักกันตลอด​ไป อย่าให้รักครั้งนี้ของฉัน​ต้องมีอัน​เป็น​ไปอีกเลย​




ใน​ความฝัน...​...​




ฉันอยู่​ในชุด​แต่งงานสีขาว สวยงามราว​กับเจ้าหญิงในเทพนิยาย ยืนอยู่​ท่ามกลางดอกไม้นานาชนิด หลากสีสัน ฉันเพลิดเพลินอยู่​​กับสิ่งต่าง ๆ​ ​ที่เห็นรอบตัว ทุกสิ่งทุกอย่างดูสดใส ดอกไม้บานสะพรั่ง ​พร้อม​กับมวลหมู่ภมร ผีเสื้อนานาชนิด


​แต่แล้ว​ ฟ้าค่อย ๆ​ มืดลง มืดลง สถาน​ที่ค่อย ๆ​ เปลี่ยน​ไป จากทุ่งหญ้าโปร่ง กลาย​เป็นป่าทึบ ฉันเริ่มกลัว ฉันคิดถึงอ้น เจ้าบ่าวของฉัน ​เขาอยู่​​ที่ไหน ทำไมถึงไม่ออกมารับฉันฉันกระวนกระวาย เดินตามหา​เขา​ไปทั่ว ยิ่งเดิน ยิ่งลึก ยิ่งหาทางออกไม่เจอ



ฉัน​จะทำยังไงดี "อ้น มารับอรออก​ไปที อรกลัว" ฉันเริ่มร้องไห้



ชุด​แต่งงานสีขาว ตอนนี้ ​ทั้งขาด ​ทั้งสกปรก ​เพราะเหยียบโคลน ถูกกิ่งไม้ดึงเกี่ยว​ไปตลอดทาง ฉันเดินร้องไห้​ไปเรื่อย ๆ​ มองหา​เขา



"กรี๊ดดด...​" ฉันร้องเสียงหลง ฉัน​กำลังตกจาก​ที่สูง



ฉันสะดุ้งตื่นขึ้น​มาทันที มองสิ่งต่าง ๆ​ รอบตัว สำรวจดูว่าฉันอยู่​​ที่ไหน โล่งอก มัน​เป็นแค่​ความฝัน ฉันยังคงอยู่​ในห้องนอน


มันช่าง​เป็นภาพ​ความฝัน​ที่เหมือนจริง ฉันตื่นมา​พร้อม​กับคราบน้ำตา ​และ​ความกังวลใจ


ฉันพยายามปลอบใจตัวเองว่ามัน​เป็นแค่​ความฝัน อย่าคิดอะไร​มาก ก็แค่ฝันร้าย ถึงอย่างนั้น​มันก็ทำให้ฉันไม่​สามารถข่มตาให้หลับต่อ​ไป​ได้อีก


ฉันเดินลงมาข้างล่าง เห็นแม่​กำลังง่วนอยู่​​กับการทำอาหารเช้า​



"อ้าวอร ตื่นเช้า​เชียวลูก มีอะไร​รึเปล่าจ๊ะ​" แม่ทักทาย



"นอนไม่ค่อยหลับน่ะค่ะ​ ทำอะไร​ทานคะ​เนี่ย หอมเชียว" ฉันถาม



"ก็พ่อของลูกน่ะสิ ​เขาอยากทานแกงเขียวหวาน แม่เลย​ทำให้" แม่ตอบ



​จะว่า​ไปแล้ว​ตั้งแต่เด็กจนโต ฉันไม่เคยเห็นพ่อแม่ของฉันทะเลาะกันเลย​สักครั้ง พวกท่านยังดูรักกันดี ฉันเห็น​เพื่อน ๆ​ของฉันบางคนพ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่พวก​เขายังเด็ก บางคนพ่อแม่ชอบทะเลาะกัน​เป็นประจำ ล้วนแล้ว​​แต่มีปัญหาสารพัด ฉันคิดว่าฉันช่างโชคดี​ที่เกิดมาในครอบครัว​ที่อบอุ่นแบบนี้


ฉันอยาก​จะมีชีวิตคู่​ที่มี​ความสุขเหมือนพ่อ​กับแม่ ดูแลห่วงใยกัน ไม่​ต้องมีเงินทองมากมาย​ ​แต่อบอวล​ไปด้วยไอรัก อย่างว่านะไม่มี​ใคร​สามารถล่วงรู้อนาคต​ได้ ​แต่ฉันก็คิดว่าฉันมั่นใจ ฉันคงเลือกคนไม่ผิด เราคบกันมานาน ผ่านเรื่อง​ราวต่าง ๆ​ มาด้วยกันก็เยอะ​และ​ที่สำคัญเรารักกัน ฉันเชื่อ เชื่อในตัว​เขา



"แม่ว่า อรก็ควรหัดทำอาหารไว้บ้างนะ อีกหน่อย​ก็​จะ​ต้อง​ไปทำให้คนอื่นทานแล้ว​" แม่กระเซ้า



"แหม..แม่ก็...​" ฉันหน้าแดงขึ้น​มาทันที



​แต่ก็จริงอย่าง​ที่แม่ว่านะ จนป่านนี้ฉันยังทำ​กับข้าวไม่​เป็นเลย​สักอย่าง ​ที่ทำ​ได้ตอนนี้ก็มี​แต่อาหารตระกูลไข่​ทั้งนั้น​ เดี๋ยวอ้น​จะหน้า​เป็นไข่กัน​ไป​พอดี


ฉันเคย​ได้ยินคติสอนหญิง​ที่ผู้หลักผู้ใหญ่ชอบพูดกันเกี่ยว​กับเสน่ห์ปลายจวัก..มัน​ต้องมี​ความสำคัญมากแน่ ๆ​ ว่าง ๆ​ ฉันคง​จะ​ต้องให้แม่สอนทำ​กับข้าวบ้างแล้ว​ล่ะ


ฉันยังไม่​ได้บอก​ใครเรื่อง​​ที่อ้นขอฉัน​แต่งงาน ​แม้กระทั่งพ่อ​กับแม่ ไม่รู้​จะเริ่มต้นยังไง ไว้รอให้ใกล้ถึงวัน​ที่ทางฝ่ายอ้น​จะมาสู่ขอก่อน ค่อยเกริ่น​กับพวกท่านอีกที


อ้นมาถึงแล้ว​ มาก่อนเวลาซะอีก แม่เลย​ชวน​เขาให้เข้ามาทานข้าวเช้า​ด้วยกัน ฉันรู้สึกดี​ที่อ้นเข้า​กับครอบครัวฉัน​ได้ ไม่มี​ใครไม่ชอบ​เขา ​แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าครอบครัวฉันคิดอย่างไร​กับ​เขา ​เพราะพ่อ​กับแม่ก็ไม่เคยพูดอะไร​เกี่ยว​กับอ้นให้ฉันฟังเลย​ อาจ​จะ​เป็น​เพราะว่าฉัน​เป็นลูกผู้หญิง พวกท่านเลย​ไม่อยาก​จะพูดอะไร​​ที่เหมือน​เป็นการสนับสนุน แลท่านก็อาจ​จะคิดว่าฉันยัง​เป็นเด็ก คงยังไม่เหมาะ ​แต่ฉันก็เชื่อว่าพวกท่านก็คงไม่ปฏิเสธ ​ส่วนน้องน้องก็ยิ่งแล้ว​ใหญ่ ฉันว่าไงก็ว่าตามกัน ไม่เคยมีข้อเสนอแนะเลย​สักที


​ระหว่าง​ที่อยู่​ในรถ ฉันซบไหล่อ้นตลอดทาง วันนี้ฉันรู้สึกรัก​เขาเหลือเกิน รักมากกว่าทุกวัน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม มันบอกไม่​ได้ อาจ​จะ​เป็น​เพราะว่าหลายวันมานี่ เรามีปัญหากันตลอด มันทำให้ฉันเห็นคุณค่าของ​ความรักมากขึ้น​ อยาก​จะรัก​และเข้าใจกันแบบนี้ตลอด​ไป ไม่อยากทะเลาะกันอีกแล้ว​ รู้สึกเข็ด มันเจ็บปวด ​และทรมานเหลือเกิน


ฉันอยาก​จะอยู่​แบบนี้​ไปนาน ๆ​ ไม่อยากให้ถึง​ที่ทำงานเร็ว ๆ​ เลย​



"ถึงแล้ว​ครับ​ คุณผู้หญิง" อ้นแหย่ฉัน



"รู้แล้ว​ ไม่​ต้องไล่หรอกน่า" ฉันแกล้งทำ​เป็นงอน



อ้นก้มหน้ามาจูบฉัน​ที่หน้าผาก แล้ว​ก็ลูบหัวฉันเบา ๆ​



"ตั้งใจทำงานนะครับ​คนดี เดี๋ยวเย็นนี้เจอกัน" ​เขายิ้ม



ฉันพยักหน้าตอบ​เขาอย่างว่าง่าย ฉันชอบจัง ชอบเวลา​ที่​เขาอ่อนโยน​กับฉันแบบนี้


ทุกอย่างช่างดูสดใส มองอะไร​ก็สวยงาม​ไปหมด ​แม้กระทั่งงานกองโต​ที่แสน​จะน่าเบื่อ ฉันยังเห็นมัน​เป็นแค่เรื่อง​เล็ก อยาก​จะรีบทำงานให้เสร็จเร็ว ๆ​ ​จะ​ได้เจอ​เขา คิดถึง​เขาจัง ​ทั้ง ๆ​ ​ที่ก็เพิ่ง​จะจากกันไม่นานมานี่เอง



เลิกงานแล้ว​ฉันนั่งรออ้นอยู่​ในออฟฟิศ แปลกจังทำไมวันนี้อ้นมาช้ากว่าปกติ ​แต่ไม่​เป็นไร ​เขาคง​จะมีงานด่วน ฉันรอ​ได้


ฉันนั่งรอ​เขาอย่างใจเย็น พลางเข้าเวปไซด์ ดูอะไร​​ไปเรื่อยเปื่อย นึก​ได้อีกที ก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ นี่มัน​จะทุ่มแล้ว​ ทำไมอ้นยังไม่มาอีก แล้ว​ก็ไม่โทรมาบอกด้วย


ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้น​มาว่า​จะกด​ไปหา​เขา ​พอดีโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น​ ​เขานั่นเอง



"อร ผมมาถึงแล้ว​ จอดรถอยู่​ข้างล่าง รอนานไม๊ครับ​ อ้นขอโทษนะ ​พอดี...​"



ยังไม่ทัน​ที่​เขา​จะพูดจบ ฉันรีบพูดขึ้น​มา



"ไม่​เป็นไรค่ะ​ อรรอ​ได้ เดี๋ยวอรรีบลง​ไปนะ" ไม่​เป็นไรหรอก ​เขาไม่จำ​เป็น​ต้องอธิบายฉันเชื่อใจ​เขา



ฉันรีบลง​ไปหา​เขา นั่นไง​เขาออกมาจากรถโบกมือเรียกฉัน



"รอนานไม๊ครับ​ อ้นขอโทษนะ" ​เขาพูดซ้ำอีก



"ไม่​เป็นไรค่ะ​ อรรอ​ได้ ดีซะอีก อร​จะ​ได้ทำโน่นทำนี่​ไปพลาง ๆ​ ด้วย" ฉันพูด



​เขาหันมายิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน สบตาฉัน พลางพูดว่า



"ผมนี่โชคดีจริง ๆ​ เลย​ ​ที่มีแฟนดี ๆ​ แบบนี้"



"รีบ​ไปเถอะค่ะ​ อรหิวแล้ว​" ฉันรีบเปลี่ยนเรื่อง​ขึ้น​มาทันที ก็มันเขินนี่นา พูดอะไร​ก็ไม่รู้



"วันนี้​ไปทานข้าว​ที่บ้านอ้นนะครับ​ คุณแม่อยาก​จะคุย​กับว่า​ที่ลูกสะใภ้น่ะ" ​เขาพูด



ฉันไม่ปฏิเสธ แถมรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างมาก​ที่คุณแม่​เขาเชิญ อัน​ที่จริงฉันก็เคย​ไปทานข้าวบ้าน​เขาอยู่​บ่อย ๆ​ ออก​จะสนิท​กับครอบครัว​เขาด้วยซ้ำ ​แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน มันรู้สึกแบบ​เป็นทางการ จนฉันรู้สึกประหม่า


ครอบครัวอ้นมีกันอยู่​แค่ 3 คน คุณแม่ พี่เอม แล้ว​ก็อ้น ​ส่วนคุณพ่อของ​เขาเสีย​ไปตั้งแต่​เขายังเด็ก ​เพราะฉะนั้น​ไม่แปลกเลย​​ที่​เขา​จะมีนิสัยอ่อนโยน ​และเข้าถึงจิตใจผู้หญิง​ได้​เป็นอย่างดี



"อ้าวมากันแล้ว​เหรอลูก..มา มาทานข้าวกัน..หิวกันหรือยัง" คุณแม่รีบเชิญทันที ​พร้อม​กับหัน​ไปเรียกพี่เอม "เอม..เอม..รีบ​เอาจาน ชามมาเร็วลูก น้องมากันแล้ว​"



"ไม่​เป็นไรค่ะ​คุณแม่ เดี๋ยวอรทำเองก็​ได้ค่ะ​" ฉันรีบพูด ​พร้อม​จะเดินเข้า​ไปในครัว



"โอ๊ะ ๆ​ ไม่​ต้องลูก วันนี้หนู​เป็นแขกสำคัญ นั่งเถอะจ้ะ​ อ้นพาน้องนั่งลูก เดี๋ยวแม่จัดการเอง" คุณแม่รีบเดินเข้า​ไปในครัวเองคงกลัวว่าฉัน​จะรอนาน



สักพักพี่เอมก็ออกมา​พร้อม​กับ​กับข้าว 4-5 อย่าง ทุกอย่างล้วนน่ารับประทาน​ทั้งนั้น​



"มาแล้ว​...​ทานกัน​ได้แล้ว​จ้ะ​" พี่เอมพูด ​พร้อม​กับจัดเรียงอาหารบนโต๊ะ



พวกเราทานอาหาร​ไป คุยกัน​ไปอย่างสนุกสนาน คุณแม่ท่าน​เป็นคนง่าย ๆ​ สบาย ๆ​ ไม่ค่อยมีพิธีรีตรองมากมาย​นัก ​ส่วนพี่เอมก็ดูลุย ๆ​ ​เป็นผู้หญิงทำงานเต็มตัว ​แต่​ที่สำคัญทุกคนดี​กับฉัน นั่นทำให้ฉันรู้สึกโล่งอก



"อรจ๊ะ​ แม่คง​จะ​ไปหาคุณแม่หนูวันเสาร์หน้านะ ​เขาว่าฤกษ์สะดวก​" คุณแม่บอกฉัน



"ค่ะ​คุณแม่ งั้นอร​จะ​ต้องรีบ​ไปเกริ่นไว้ก่อนแล้ว​ล่ะ เดี๋ยวท่าน​จะตกใจ" ฉันพูด



"อะไร​กันนายอ้น ​จะแซงหน้าฉันแล้ว​เหรอ ฉันยังหาไม่​ได้เลย​นะ" พี่เอมแซว



"ใช่สิ ขืนอ้นรอพี่เอมนะ ไม่รู้ชาตินี้​จะ​ได้​แต่งหรือเปล่า" อ้นเย้า



ทุกคนหัวเราะขึ้น​มา​พร้อมกัน พี่เอมทำท่า​จะลุกขึ้น​มาจัดการอ้นโทษฐาน​ที่ล้อพี่​เขา


ฉันรู้สึกว่า​ฉันโชคดี ครอบครัวนี้รักฉัน ไม่มี​ใครรังเกียจฉัน ​และฉันก็รักพวก​เขา ​ทั้งคุณแม่​และพี่เอม​เป็นเหมือนญาติสนิทของฉัน อีกไม่นานฉันก็​ต้องมา​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของครอบครัวนี้ ฉัน​จะทำให้ดี​ที่สุด ให้สม​กับ​ที่พวก​เขายินดีต้อนรับฉัน


ทุกอย่างผ่าน​ไปด้วยดี ฉันลาคุณแม่​และพี่เอมกลับ ​และไม่ลืม​ที่​จะขอบคุณพวกท่าน​ที่ทำอาหารอร่อย ๆ​ ให้ฉันทาน อ้น​ไปส่งฉัน​ที่บ้านเหมือนเคย



"อร..ดีใจไม๊ครับ​..อีกไม่นานแล้ว​นะ" อ้นพูดพลางหันมายิ้มให้ฉัน



ฉันพยักหน้าตอบ​เขา ไม่กล้าพูด มันรู้สึกเขิน



"เอ..ว่า​แต่คุณพ่อคุณแม่ของอร ​จะยอมยกลูกสาวให้อ้นรึเปล่าน๊า" ​เขาถาม



"ไม่รู้สิ..อ้นคง​ต้องพยายามหน่อย​แล้ว​ล่ะ" ฉันแกล้งพูดให้​เขากลัวเล่น



"ไม่รู้ล่ะ ไม่ยกให้ก็​จะไม่ยอมกลับ ​จะนั่งอยู่​อย่างนั้น​แหล่ะ" ​เขาพูดอย่างอารมณ์ดี



"แล้ว​​ถ้าเกิดท่านไม่ยกให้จริง ๆ​ ล่ะ อ้น​จะทำยังไง" ฉันแกล้งถามด้วย​ความอยากรู้



"อืม..ไม่รู้สิ ​แต่อ้นมั่นใจนะว่า คุณพ่อคุณแม่อร​จะ​ต้องไว้ใจยกอรให้อ้น..พวกท่าน​ต้องรับรู้​ได้ถึง​ความรักของเรา อ้นรักอรจริง ๆ​ อ้นคิดว่าพวกท่าน​จะ​ต้องเห็นใจ" ​เขาพูดอย่างมั่นใจ



มันทำให้ฉันยิ่งเชื่อใจ​เขา ​ที่ผ่านมา​เขาดีต่อฉันมา​โดยตลอด มีแค่เรื่อง​นี้เรื่อง​เดียว​ที่ทำให้​ความรักของเราเกือบ​จะ​ต้องจบลง ​แต่ตอนนี้มันก็ผ่านพ้น​ไป​ได้ด้วยดี ​และ​ที่สำคัญเรา​กำลัง​จะ​แต่งงานกัน แค่นี้ก็น่า​จะเพียงพอ​ที่​จะพิสูจน์แล้ว​ว่า ​เขารักฉันจริง ๆ​


​จะว่า​ไปแล้ว​ฉันก็อด​ที่​จะกังวลไม่​ได้ ถึง​แม้ฉัน​จะคุ้นเคย​กับ​เขา​และครอบครัวขนาดไหน ​แต่มันก็ไม่เหมือน​กับครอบครัวของเราเอง เรื่อง​เหงา หรือคิดถึงบ้าน มันคงไม่น่าห่วงเท่าไหร่ ถึงยังไง พ่อแม่ ​และน้อง ๆ​ ก็ยังคงรักฉัน ฉัน​จะกลับ​ไปเยี่ยมพวก​เขา​เมื่อไหร่ก็​ได้ตาม​ต้องการ ​แต่​ที่ฉันกังวลก็​คือ อีกหน่อย​ฉัน​จะ​ต้องย้าย​ไปอยู่​​กับ​เขา​เป็นการถาวร​ที่บ้านของ​เขา ห้อง​ที่ฉันนอนอยู่​นี่ก็​จะไม่มีเจ้าของอีกต่อ​ไป บ้านหลังนี้ก็​จะกลาย​เป็นบ้านอีกหลัง​ไปในทันที คิดแล้ว​ก็ใจหาย สิ่งแวดล้อม​ที่ฉันเคยอยู่​​จะ​ต้องเปลี่ยน​ไป ฉันคง​จะสูญเสีย​ความ​เป็น​ส่วนตัว​ไปเยอะเลย​ทีเดียว ​แต่ก็คง​ต้องทำใจยอมรับไม่ว่า​ใครก็​จะ​ต้องเจอ​กับปัญหาแบบนี้ ต่อให้แยก​ไปอยู่​ด้วยกันแค่สองคน ก็ยัง​ต้องปรับตัวอยู่​ดี มันคงถึงเวลาแล้ว​​ที่ฉัน​จะ​ต้องโต​เป็นผู้ใหญ่ซะที


เหนื่อยมา​ทั้งวันขอพักก่อนดีกว่า หวังว่าคืนนี้ฉันคง​จะไม่ฝันร้ายอีกแล้ว​ ฉันยังจำ​ความรู้สึกในฝัน​ได้​เป็นอย่างดี ไม่อยากคิดถึงมันเลย​



เสียงโทรศัพท์มือถือดัง ​ใครกันนะโทรมา​เอาป่านนี้



ฉันเดิน​ไปหยิบโทรศัพท์ขึ้น​มาดู เบอร์​ที่ปรากฏบนหน้าจอ​เป็นเบอร์​ที่ฉันไม่รู้จัก



"สวัสดีค่ะ​" ฉันรับสาย



"...​...​...​...​...​." เงียบ



"สวัสดีค่ะ​ ไม่ทราบว่า​จะพูดสาย​กับ​ใครคะ​" ฉันทักทายอีกครั้ง



"...​...​...​...​...​." ยังคงเงียบ ​ได้ยิน​แต่เสียงรถวิ่ง​ไปมา



"สวัสดีค่ะ​" ฉันพูดอีกครั้ง



" ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด" วางหู​ไปแล้ว​



​ใครกันนะโทรมาแล้ว​ไม่ยอมพูด สงสัยคง​จะโทรผิด

 

F a c t   C a r d
Article ID A-639 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง ความรักครั้งสุดท้าย#7
ผู้แต่ง Anantra
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๑ ธันวาคม ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๙๒๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-2490 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 01 ธ.ค. 2547, 19.40 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น