นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๔๗
ความรักครั้งสุดท้าย#5
Anantra
...คนเรานี่ก็แปลกนะ ตอนรักกัน ทำดีต่อกันทุกอย่าง เห็นใจ ห่วงใย เข้าใจ ​​แต่พอหมดรักแล้ว​​ก็ทำ​​ได้ทุกอย่างเหมือนกัน ​​แต่​​เป็น​​ไปในทางตรงกันข้าม ไม่เหลือสิ่ง​​ที่ดี ๆ​​ ให้เห็นกันเลย​​...
ทำไมอ้นถึง​ต้องทำ​กับฉันแบบนี้ จริง ๆ​ แล้ว​​เขาไม่จำ​เป็น​ต้องมารับฉันเลย​ก็​ได้ ฉัน​จะยังเข้าใจมากกว่า​ที่​เขาทำแบบนี้


คนเรานี่ก็แปลกนะ ตอนรักกัน ทำดีต่อกันทุกอย่าง เห็นใจ ห่วงใย เข้าใจ ​แต่พอหมดรักแล้ว​ก็ทำ​ได้ทุกอย่างเหมือนกัน ​แต่​เป็น​ไปในทางตรงกันข้าม ไม่เหลือสิ่ง​ที่ดี ๆ​ ให้เห็นกันเลย​


ตอนนี้ฉันรู้สึกแย่กว่าตอน​ที่​เขาบอกเลิกซะอีก ​ความรัก​ที่เรามีให้กันมาตลอดมันไม่เหลือ​ความทรงจำ​ที่ดีเลย​หรือยังไง ​เขาถึงทำร้ายฉัน​ได้ถึงขนาดนี้


..น้ำตาจ๋าอย่าเพิ่งไหลออกมาเลย​นะ ฉันไม่อยากให้​เขา​ทั้งสองเห็น​ความอ่อนแอของฉัน อีกไม่นานก็​จะถึง​ที่ทำงานแล้ว​ อดทนไว้ก่อนนะ ฉันบอก​กับตัวเองแบบนั้น​​ไปตลอดทาง


อ้นจอดรถส่งฉัน​ที่หน้าตึกเหมือนทุกวัน ฉันรีบลงจากรถทันที ​แต่ก็ไม่ลืม​ที่​จะเอ่ยคำขอบคุณตามมารยาท



"​ไปละ..ขอบคุณมากนะคะ​.."
"​ไปก่อนนะคะ​" ฉันโบกมือให้เธอคนนั้น​ด้วย ​แต่ดูเธอ​จะเฉย ๆ​



"ตั้งใจทำงานนะ อร" อ้นพูด



​เขามัก​จะพูดคำคำนี้​กับฉันทุกเช้า​ เวลา​ที่​เขามาส่งฉัน ​และฉันก็มัก​จะทำหน้าย่นล้อเลียน​เขาแทบ​จะทุกครั้งเหมือนกัน ​แต่ครั้งนี้ฉัน​ได้​แต่มองหน้า​เขา อยาก​จะบอก​กับ​เขาเหลือเกินว่า



"ลาก่อนอ้น​ที่รัก ต่อ​ไปนี้ฉัน​จะไม่รบกวนคุณอีกแล้ว​ ขอให้มี​ความสุข​กับเธอคนนั้น​นะ" หวังว่า​เขาคง​จะรับรู้​ได้จากแววตาของฉัน



วันนี้ฉันเหมือนมี​แต่ร่าง ไม่มีวิญญาณ จน​เพื่อน ๆ​ ในแผนกสังเกตุเห็น ​แต่ก็ไม่มี​ใครกล้าถามอะไร​ บางครั้งน้ำตามันก็ไหลออกมาเฉย ๆ​ จนฉัน​ต้องแอบ​เอามือปาดน้ำตาอยู่​บ่อย ๆ​ ไม่อยากให้​ใครเห็น


จนใน​ที่สุดมันอดรนทนไม่​ได้ ฉันเลย​ลางานออกมาครึ่งวัน เหตุผลน่ะเหรอ ฉันบอก​กับหัวหน้าว่าฉันรู้สึกไม่สบาย ขอตัวกลับบ้านก่อน


ออกมาจาก​ที่ทำงานแล้ว​ ฉันไม่รู้​จะ​ไปไหน กลับบ้านก็ไม่​ได้ ไม่อยากให้​ที่บ้านสงสัย คิดอยู่​นานฉันเลย​ตัดสินใจ​ไปมหาวิทยาลัย​ที่ฉัน​กับอ้นจบมาด้วยกัน มหาลัย​ที่รวมเรื่อง​ราว​ความรักของฉันไว้ สถาน​ที่​ที่ทำให้เราเจอกัน


ฉัน​ไปนั่งใต้ต้นไม้ ติด​กับทะเลสาป นั่งมองออก​ไปไกล ๆ​ ฉันเหนื่อยเหลือเกิน ทำไมมันถึงรู้สึกเหนื่อยแบบนี้นะ นี่ล่ะมั๊งอาการ เหนื่อยใจ เหมือนวิ่งตามอะไร​บางอย่าง ยิ่งตามเท่าไหร่ยิ่งไกลออก​ไปกว่าเดิม ฉันขอพักก่อนแล้ว​กัน พักตรงนี้ ​ที่​ที่มี​แต่​ความทรงจำ​ที่ดีของเราสอง


นึกถึงวันนั้น​ วัน​ที่ฉันเจอ​กับอ้น​เป็นครั้งแรก วันนั้น​ฉันก็มานั่งใต้ต้นไม้ต้นนี้แหล่ะ ด้วยอาการเดียวกันแบบนี้ด้วย หลังจากวัน​ที่ฉันเลิก​กับชัย ฉันทำใจไม่​ได้อยู่​หลายวัน ฉันมัก​จะมาแอบนั่งร้องไห้​ที่ใต้ต้นไม้ต้นนี้ทุกเย็น วันนั้น​ฉันร้องไห้จนเหนื่อย ก็เลย​คิดว่า​จะผ่อนคลาย นั่งมานาน มันชัก​เมื่อย ฉันถอดรองเท้าไว้ใต้ต้นไม้ เดินตรง​ไป​ที่ทะเลสาป กะว่า​จะ​ไปนั่งแช่น้ำซะหน่อย​


​ระหว่าง​ที่ฉัน​กำลัง​จะยื่นเท้าลง​ไป ฉัน​ได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่ง​ตะโกนขึ้น​มาว่า



"อย่า...​โดด"



ไม่ทัน​ที่ฉัน​จะหัน​ไปมอง ​เขาคนนั้น​ก็มารวบตัวฉันไว้ เราสองคนเสียหลัก ตกลง​ไปในน้ำ​ทั้งคู่ โชคดี​ที่ฉันเคยเรียนว่ายน้ำ​เมื่อตอน​เป็นเด็ก ไม่งั้นคงจมน้ำตาย​ไปแล้ว​


พอขึ้น​มาจากน้ำ​ได้ ฉันต่อว่า​เขา​เป็นการใหญ่..



"นี่นาย ​จะบ้าเหรอ ทำอะไร​น่ะ ​ถ้าฉันจมน้ำตาย​ไปว่าไง ดูซิ เปียกหมดเลย​"



" ก็คุณ​กำลัง​จะคิดสั้นนะ" ​เขารีบพูดขึ้น​มา



"คิดสั้นบ้าบออะไร​ ฉันแค่​จะ​ไปแช่เท้าเฉย ๆ​ นายนั่นแหล่ะ ​จะทำให้ฉันแย่" ฉันต่อว่า​เขาต่อ



"อ้าวเหรอ..งั้นผมขอโทษแล้ว​กันนะ" ​เขาทำตาโต พูด​ไป พลาง​เอามือลูบหัวตัวเอง​ไป



เราสองคนมองหน้ากันอยู่​นาน จนใน​ที่สุดก็หัวเราะออกมา​พร้อม ๆ​ กัน มันอดหัวเราะไม่​ได้​เมื่อมองเห็นสภาพของเรา​ทั้งสองคนในตอนนั้น​ ดูไม่​ได้เลย​ เปียกปอนเหมือนลูกหมาตกน้ำยังไงยังงั้น ​และฉันก็ขำใน​ความเข้าใจผิดของ​เขา ไม่รู้คิด​ได้ยังไง


หลังจากวันนั้น​​เขา​จะมานั่งคุย​กับฉัน​ที่นี่ทุกวัน นั่งฟังฉันระบายทุกสิ่งทุกอย่าง ปลอบใจฉัน ซื้อขนมมาให้ฉันทาน​เป็นประจำ


จนวันนึง​เขาก็สารภาพ​กับฉันว่า ​เขาแอบชอบฉันมาตั้งนานแล้ว​ ​เขาเห็นฉันนั่งร้องไห้อยู่​คนเดียวบ่อย ๆ​ ​ที่นี่ อยาก​จะเข้ามาคุยด้วย​แต่ก็ไม่กล้า ​ได้​แต่มานั่งอยู่​แถวนั้น​มองดูฉันทุกวัน


อ้นดู​จะผิดหวังเล็กน้อย​เมื่อฉันบอก​กับ​เขาว่า ฉันไม่เคยเห็น​เขามาก่อนเลย​ ​แม้ว่า​เขา​จะเรียนอยู่​คณะเดียวกัน​กับฉัน ก็น่า​จะ​เป็นแบบนั้น​แหล่ะ ช่วงเวลานั้น​ฉันไม่เคยมอง​ใครเลย​ นอกจากชัยคนเดียวเท่านั้น​


ฉันตอบตกลงคบ​กับ​เขาในทันที บอกตรง ๆ​ ว่าในตอนนั้น​ฉันยังไม่​ได้รัก​เขา ฉันยังไม่ลืมชัยเลย​ด้วยซ้ำ ฉันดึงอ้นมา​เป็นตัวแทนของชัย ​เขาคนเดียว​ที่​จะทำให้ฉันลืมชัย​ได้ ฉันคิดแค่นั้น​จริง ๆ​


​แต่​เขาก็ทำมัน​ได้สำเร็จ ไม่เพียง​แต่ทำให้ฉันลืมชัยเท่านั้น​ ​เขายังทำให้ฉันรู้จักคำว่ารักอย่างแท้จริง ไม่ใช่​ความรักแบบเด็ก ๆ​ หรือ​ความ​ใคร่ อย่าง​ที่แล้ว​ ๆ​ มา


อ้น​เป็นคนรัก​ที่แสนดีมา​โดยตลอด ​เขามั่นคง สม่ำเสมอ ​และ​ที่สำคัญ​เขาเข้าใจฉัน ฉัน​สามารถคุย​กับ​เขา​ได้ทุกเรื่อง​ ​ซึ่ง​เขาก็คงเหมือนกัน ​เขาเคยบอก​กับฉันว่า ​เขารักฉันมาก ฉัน​เป็นคนแรก​ที่ทำให้​เขารู้สึกรัก​ได้มากมาย​ขนาดนี้


อ้นให้เกียรติฉันเสมอ ไม่เคยล่วงเกินฉันเลย​ซักครั้ง นั่นยิ่งทำให้ฉันรัก​เขา ​เขา​จะ​เป็นผู้ชายคนสุดท้าย​ที่ฉันรัก ฉันคิดแบบนั้น​


​เขาเคยสัญญา​กับฉันในวัน​ที่เรา​ไปเ​ที่ยว​เขาใหญ่ด้วยกัน ท่ามกลางดวงจันทร์ ​และดวงดาวนับร้อย ๆ​ ดวง


​เขาจับมือฉันขึ้น​มาจูบ มองหน้าฉัน สบตาอยู่​นานจนฉันอาย



"มองอะไร​น่ะ อ้น..อรอายนะ" ฉันพูดพลางดันหน้า​เขาให้มอง​ไปทางอื่น



"อ้นรักอรนะ..ให้เจ้าป่าเจ้า​เขา ให้ดวงดาว​เป็นพยานก็​ได้ ​ถ้าอรไม่เชื่อ"



"​จะบ้าเหรออ้น พูดอะไร​ก็ไม่รู้ น่ากลัวจังเลย​" ฉันรู้สึกขนลุกขึ้น​มาทันที ก็เล่นอ้างอิงถึงสิ่ง​ที่เหนือธรรมชาติแบบนั้น​



"อร ไม่เชื่อหรือครับ​" ​เขามองหน้าฉันเหมือนอยากรู้คำตอบ



"เชื่อสิคะ​ อรก็รักอ้นนะ"



​เขารวบตัวฉัน​ไปกอดในทันที ฉันรับรู้​ได้ถึง​ความอบอุ่น ปลอดภัย ​และจริงใจจาก​เขา



"อ้น​จะไม่มีวันทำให้อร​ต้องเสียใจ อร​จะ​เป็นเจ้าสาวคนเดียวของผม เรา​จะ​แต่งงานกัน รอผมก่อนนะ ให้ผม​พร้อมกว่านี้" ​เขาบอกฉัน​ที่อยู่​ในอ้อมกอดของ​เขา



ช่วงเวลาแห่ง​ความสุข​ที่เราอยู่​ด้วยกัน คำพูดทุกคำ​ที่​เขาเคยบอก​กับฉัน ฉันยังคงจำมัน​ได้ทุกคำพูด ​แต่​เขาคง​จะลืมมัน​ไปจนหมดสิ้นแล้ว​สินะ มันคง​เป็นแค่ลม ​ที่พัดมาแล้ว​ก็ผ่าน​ไป


นึกแล้ว​ก็ใจหาย นี่ฉัน​กับ​เขา​จะ​ต้องจบกันแล้ว​จริง ๆ​ เหรอ ฉัน​จะทำอย่างไรต่อ​ไป​เมื่อไม่มี​เขา ก็ใน​เมื่อทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่ฉันฝันมันมี​เขาอยู่​ด้วยตลอด ฉันคงเหงา เศร้า เข็ดแล้ว​​กับ​ความรัก ฉันคงไม่กล้ามี​ความรักอีกแล้ว​ มันโหดร้ายเหลือเกินสำหรับฉัน ​เมื่อไหร่ฉันถึง​จะลืม​เขา ​ถ้าย้อนเวลากลับ​ไป​ได้ ฉันขอเลือก​ที่​จะไม่รัก ไม่อยากเจ็บปวดอีก


ฉันนั่งอยู่​ตรงนั้น​จนถึงเย็น ท้องฟ้าค่อย ๆ​ สลัวลง กี่โมงแล้ว​เนี่ย อืมหกโมงกว่าแล้ว​ นี่ฉันนั่งนานขนาดนั้น​เลย​เหรอ ฉันควร​จะ​ไป​ได้แล้ว​ก่อน​ที่มัน​จะมืด​ไปกว่านี้


ฉันใส่ร้องเท้า ก้มลงหยิบกระเป๋าสะพาย ​ระหว่างนั้น​ฉันก็​ได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกฉัน



"อร..นั่นแกรึเปล่า"



ฉันรีบหันตามเสียง​ไปทันที ใยจอยนั่นเอง อ้าวน้อตก็มาด้วยเหรอ ​ที่สำคัญอ้นก็มาด้วย มาทำไมกัน อย่าบอกนะว่ามาตามหาฉัน



"แกนี่แย่จริง ๆ​ เลย​นะ ลางานออกมาก็ไม่บอก แล้ว​เนี่ยมือถือก็ไม่ยอมเปิดเครื่อง" ใยจอยต่อว่าฉัน​เป็นการใหญ่ "รู้ไม๊ว่าคนอื่น​เขา​เป็นห่วง..เนี่ย​ถ้าอ้นไม่บอกนะ ฉันก็ไม่รู้เลย​นะเนี่ย"



อ้นเหรอ ​เขา​จะ​เป็นห่วงฉันทำไมกัน ​เขาไม่ใช่เหรอ​ที่​เป็นต้นเหตุ ทำให้ฉัน​ต้องมานั่งอยู่​​ที่นี่



"โตแล้ว​นะอร ไม่ใช่เด็ก ๆ​ มีอะไร​ก็น่า​จะบอกกันมั่ง" นายน้อตก็อีกคน นี่มันอะไร​กัน



"อะไร​กันจ๊ะ​ ฉันก็แค่มานั่งเล่นแถวนี้เอง ทำ​เป็นเรื่อง​ใหญ่เรื่อง​โต​ไป​ได้ ​พอดีฉันรู้สึกเบื่อ ๆ​ น่ะ" ฉันพูดขึ้น​มาบ้างหลังจาก​ที่ปล่อยให้พวกนั้น​พูดกัน​ไปต่าง ๆ​ นานา



ใยจอย​กับนายน้อตมองหน้ากัน แล้ว​ก็หันมามองหน้าฉัน​กับอ้นเหมือนอยาก​จะถามอะไร​ ​แต่คงเปลี่ยนใจ



"เออ เออ ​ถ้าไม่มีอะไร​แล้ว​ก็​ไปกันเถอะ หิวแล้ว​ด้วย ไอ้เราก็ตกอกตกใจหมดเลย​ นึกว่ามีอะไร​" ใยจอยบ่นอีก



"​ไปครับ​ ​ไปหาอะไร​ทานกัน เดี๋ยวมื้อนี้ผมเลี้ยงเอง..ขอโทษด้วยนะครับ​​ที่ทำให้ทุกคน​ต้องตกใจ" อ้นพูดขึ้น​มาเหมือนสำนึกผิด



เรา​ไปทานอาหารเย็นกัน​ที่ร้านอาหารญี่ปุ่น ใยจอย ​กับน้อต อร่อยกันใหญ่ ยกเว้นฉัน ​กับอ้น​ที่ดูเหมือน​จะทานไม่ค่อยลง



"ทานอะไร​หน่อย​สิ อร..ไม่หิวเหรอ.. นี่ไงของโปรดของอรเลย​นะ" อ้นพูดพลางคีบเทมปุระให้ฉัน



นี่​เขายังจำ​ได้เหรอว่าฉันชอบทาน นึกว่า​จะจำหน้าฉันไม่​ได้แล้ว​ด้วยซ้ำ ฉันส่ายหน้าตอบ​เขา​โดยไม่พูดอะไร​ ฉันแอบเห็นสีหน้าผิดหวังของ​เขา


พอร้านเลิกอ้นอาสา​ไปส่งฉัน​กับจอย​ที่บ้าน ​ส่วนน้อตขับรถมาเอง


​แต่ใยจอยรีบปฏิเสธขึ้น​มาทันที



"ไม่​เป็นไรหรอกค่ะ​ เดี๋ยวจอยกลับ​กับน้อต​ได้ อ้น​ไปส่งอรแล้ว​กัน ฝากด้วยนะ" ใยจอยพูดพลางบีบมือฉันไม่ให้พูดอะไร​



จอยคงอยากเปิดโอกาสให้ฉัน​กับอ้นปรับ​ความเข้าใจกัน จอยคงยังไม่รู้เรื่อง​​เมื่อเช้า​ ​แต่ก็ดีแล้ว​ล่ะ ไม่งั้นอ้นอาจ​จะโดนใยจอยต่อว่าเจ็บ ๆ​ ​ไปแล้ว​ก็​ได้ ถึง​แม้​เขา​จะทำร้าย​ความรู้สึกของฉัน ​แต่ฉันก็ยังรัก​เขา ไม่อยากให้​ใครมาว่า​เขาอยู่​ดี


บรรยากาศในรถยังคงเงียบงัน เหมือน​เมื่อตอนเช้า​ ไม่มี​ใครพูดอะไร​ เครื่องปรับอากาศในรถเย็น จนฉัน​ต้อง​เอามือขึ้น​มากอดไว้



"หนาวเหรอ อร.." อ้นพูดพลางเอื้อม​ไปหมุนองศาให้เบาลง "ดีขึ้น​ไม๊"



ฉันไม่ตอบ ​ได้​แต่พยักหน้าเท่านั้น​



"คราวหลังอรอย่าทำแบบนี้อีกนะ อ้น​เป็นห่วงรู้ไหม อ้นโทรหาอร​ทั้งวันเลย​ โทร​ไป​ที่บริษัท ​เขาก็บอกว่าอรออกมาแล้ว​ โทรเข้ามือถือก็ไม่ยอมเปิด อ้นก็เลย​ตัดสินใจโทร​ไปหาจอย เผื่อว่าอร​จะ​ไปหา​เขา ​แต่ก็ไม่มี"



เชอะ! ห่วงเหรอ พูดออกมา​ได้ แล้ว​​ที่​เมื่อเช้า​ทำน่ะมัน​คืออะไร​



"อร..​ที่อ้นพูดน่ะ เข้าใจไม๊ครับ​" ​เขาถามย้ำ



"​เมื่อกี้พูดว่าอะไร​นะคะ​ ​พอดีไม่​ได้ตั้งใจฟัง" ฉันยวนเค้า



"นี่อร ยังโกรธอ้นอยู่​ใช่ไม๊" ​เขาหันมามองฉัน แล้ว​ก็ถอนหายใจ
"​เมื่อเช้า​อ้นไม่​ได้ตั้งใจนะ..​เขามาตั้งแต่​เมื่อไหร่อ้นก็ไม่รู้ มาดักรออ้น​ระหว่างทาง"​เขาพยายามแก้ตัว



"พอแล้ว​..ไม่​ต้องพูดอะไร​แล้ว​..อรไม่อยากฟัง" ฉันเสียงดังขึ้น​มาทันที



น้ำตามันเริ่มไหลออกมาอีกแล้ว​ ฉันโมโหมาก​ที่​เขาพูดเรื่อง​​ที่มันจี้ใจ ฉันไม่อยากฟังอะไร​​ทั้งนั้น​ เรื่อง​​เมื่อเช้า​มันแสดงให้ฉันเห็นแล้ว​ว่า ​เขาแคร์ผู้หญิงคนนั้น​มากกว่าฉัน



"อ้นขอโทษนะอร ​แต่อ้นไม่​ได้ตั้งใจจริง ๆ​" ​เขาพูดอีก



"ไม่​เป็นไรหรอก อรเข้าใจดี" ฉันบอก​เขาว่าเข้าใจ ​แต่หัวใจของฉันมันกลับไม่ยอม ฉันพยายาม​ที่​จะกลั้นน้ำตา​เอาไว้ ​แต่มันไม่อยู่​ ฉันปล่อยโฮออกมา มันคงหยุดไม่​ได้แล้ว​ล่ะ



อ้นจอดรถข้างทางทันที ​เขาดึงฉันเข้า​ไปกอด ลูบหัวฉัน มันยิ่งทำให้ฉันร้องไห้หนักเข้า​ไปอีก ฉันกอด​เขาตอบ ขอเถอะ ขอฉัน​ได้กอด​เขาอีกสักครั้ง ​เป็นครั้งสุดท้าย



"อ้นขอโทษ..อ้น​จะไม่ทำแบบนี้อีก..อ้นสัญญา" ​เขาพูดพลางลูบหัวฉัน



ฉันเงยหน้ามอง​เขาอย่างไม่เข้าใจ นี่​เขา​กำลัง​จะหมาย​ความว่าอะไร​



"อ้นไม่ควรทำแบบนี้เลย​ อ้นทำให้อรเสียใจ อ้นมันเลวเอง..​แต่ต่อ​ไปมัน​จะไม่มีอีกแล้ว​นะอร ให้โอกาสอ้นอีกสักครั้งนะ เรามาเริ่มกันใหม่ อ้นรู้แล้ว​ว่า คน​ที่อ้นรัก​คืออร..อรคนเดียวเท่านั้น​"



"จริงหรืออ้น อ้นไม่​ได้หลอกอรนะ" ฉันถามย้ำ​เพื่อ​ความแน่ใจ ​เขาพยักหน้าตอบฉันด้วยรอยยิ้ม



ใน​ที่สุด​เขาก็กลับมา​เป็นอ้นคนเดิมของฉันแล้ว​ ไม่มีอะไร​​จะสุขมาก​ไปกว่านี้อีกแล้ว​ ​แต่ฉันก็ยังคงแคลงใจอยู่​ดีใน​เมื่ออ้นเลือกฉัน แล้ว​ผู้้หญิงคนนั้น​ล่ะ ​เขา​จะทำยังไง​กับเธอ



"เอ่อ..อ้น แล้ว​ผู้หญิงคนนั้น​ล่ะคะ​" ฉันถาม



อ้นเงียบ​ไปพักนึง ก่อน​ที่​จะตอบว่า " อ้น​จะบอก​เขาเอง..อรไม่​ต้อง​เป็นห่วงนะ"



ฉันเชื่อ​เขา ​เพราะฉันรัก​เขา ฉันคงอยู่​ไม่​ได้​ถ้าขาด​เขา ​เขาเปรียบเสมือนน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจฉัน ​แต่ฉันก็อด​ที่​จะนึกถึงผู้หญิงคนนั้น​ไม่​ได้ ถึงยังไงเธอก็​เป็นผู้หญิงเหมือนกัน​กับฉัน ​ถ้าเธอรู้เธอก็คงเสียใจไม่แพ้กัน อืม..​แต่คงน้อยกว่าฉัน​เพราะเธอเพิ่ง​จะคบ​กับอ้นไม่เท่าไหร่ ​ถ้าเทียบ​กับฉันแล้ว​ เธอคงทำใจ​ได้ง่ายกว่า


ช่างเถอะ ฉัน​จะคิดมากมาย​​ไปทำไมกัน ก็ใน​เมื่ออ้นรักฉัน เลือกฉัน อีกคนก็​ต้องเสียใจมัน​เป็นเรื่อง​ธรรมดา มีคนแพ้ก็​ต้องมีคนชนะ ไม่​เขาก็ฉันคนใดคนหนึ่ง​


อ้นหันมามองหน้าฉัน ​เขาคง​จะ​ได้ยินเสียงท้องของฉันร้อง..



"หิวล่ะสิอร ก็​เมื่อกี้ไม่ยอมทานอะไร​เลย​นี่ มัว​แต่งอนตุ๊บป่องอยู่​" ​เขาพูด​ไปหัวเราะ​ไป



"แหม..ก็นิดหน่อย​น่ะค่ะ​ ขอโทษนะ" ฉันตอบอย่างอาย ๆ​



" ​ไป เดี๋ยวเรา​ไปหาอะไร​ทานกันนะครับ​"



​ความรักของฉันกลับคืนมาอีกครั้ง ขอให้มัน​เป็นรัก​ที่จีรังยั่งยืน ตลอด​ไปด้วยเถอะ ฉันคิดแบบนั้น​ในใจ

 

F a c t   C a r d
Article ID A-621 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง ความรักครั้งสุดท้าย#5
ผู้แต่ง Anantra
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๙๔๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-2326 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 18 พ.ย. 2547, 16.00 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น