นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๖ พฤศจิกายน ๒๕๔๗
ความรักครั้งสุดท้าย#4
Anantra
...ถึง​​แม้ว่าฉัน​​จะรู้ว่า​​ใคร​​ที่รักเรา​​ที่สุด ฉันก็ยังไม่วาย​​ที่อยาก​​จะมีรัก​​ที่แตกต่างออก​​ไป ​​ความรัก​​ที่นอกเหนือจาก​​ความรักของครอบครัว ถึงยังไงฉันก็ยัง​​ต้องการมัน...
​จะว่า​ไปแล้ว​​ความรักของฉัน​ที่ผ่านมามัก​จะจบลงด้วย​ความเจ็บช้ำ ไม่สมหวัง เสียใจ ​แต่ทุกครั้งฉันก็ผ่านมัน​ไป​ได้ ​ความเสียใจต่าง ๆ​ มัน​จะค่อย ๆ​ เลือนลางหาย​ไป อย่าง​ที่​ใคร ๆ​ มัก​จะบอกกันเสมอว่าเวลา​จะช่วยเยียวยารักษาหัวใจให้หายดี ​และฉันเชื่อแบบนั้น​มาตลอด


​เพราะฉะนั้น​ครั้งนี้ ​ความรัก​ระหว่างฉัน​กับอ้น​ที่​กำลัง​จะจบลง ฉันก็​ต้องลืมมัน​ได้ในไม่ช้า ​แต่ตอนนี้ เวลานี้ ฉันเจ็บปวด ​และทรมานเหลือเกิน เวลาจ๋าช่วยฉันทีเถอะ ช่วยให้ฉันลืมมัน​ได้เร็ว ๆ​ ​จะ​ได้ไม่​ต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้


อีกแล้ว​ยิ่งคิดน้ำตามันก็ไหลออกมาอีกแล้ว​ ช่างเถอะ ให้มันไหลออกมาเถอะ ไหลออกมาซะให้พอ ​จะ​ได้ไม่​ต้องมีน้ำตาให้ไหลอีก ฉันเหนื่อยมามากแล้ว​​กับการร้องไห้ ให้​กับคน​ที่​เขาไม่เห็นค่าของเรา



"อร ทำอะไร​อยู่​ลูก ไม่ทานข้าวทานปลาเหรอ" เสียงแม่ตะโกนเรียกฉันจากข้างล่าง



แม่คงกลับมาแล้ว​จาก​ไปต่างจังหวัด ​กับพ่อ ​และน้อง ๆ​ ฉันรีบล้างหน้าทันทีไม่อยากให้แม่รู้ว่าฉันร้องไห้ อัน​ที่จริงครอบครัวของฉันไม่ค่อย​จะรู้อะไร​เกี่ยว​กับตัวฉันมากมาย​นักไม่ใช่ว่าฉันไม่สนิท​กับพวกท่าน ​แต่ฉันมัก​จะแยกกันออก​ระหว่างครอบครัว​กับเรื่อง​อื่น ๆ​


​เพื่อนหรือคนรักก็เหมือนกันฉันไม่เคยปรึกษาปัญหาเกี่ยว​กับครอบครัวให้พวก​เขาฟังเท่าไหร่ อาจ​จะ​เป็น​เพราะฉันมีครอบครัว​ที่อบอุ่น ไม่​ได้มีปัญหา​ที่หนักหนาอะไร​ นอกจากบางครั้ง​จะมีบ้างเถียง​กับแม่​เพราะ​ความเห็นไม่ตรงกัน ​แต่ก็ไม่ใช่เรื่อง​ใหญ่อะไร​



"กลับกันมาแล้ว​เหรอคะ​ ​เป็นไงสนุกไหม" ฉันถาม



"งั้น ๆ​ ล่ะลูก ทำอะไร​อยู่​ล่ะแล้ว​ทานข้าวรึยัง เนี่ยพ่อซื้อของกินมาเยอะเลย​มากินด้วยกันสิ"



"โห น่ากิน​ทั้งนั้น​เลย​..กินค่ะ​ กิน ​กำลังหิวเลย​"



"อร..ไม่สบายรึเปล่าลูกดูตาบวม ๆ​ นะ" แม่คง​จะสงสัยเลย​ถาม



"ไม่​เป็นอะไร​มากหรอกค่ะ​ สงสัย​จะ​เป็นหวัด" ฉันตอบ​ไปพลางหยิบถุง​กับข้าวขึ้น​มาดู



"อย่าลืมทานยานะ..รู้ไหมลูก"



"ค่า..แม่"



ไม่มี​ใครสงสัยอะไร​ มื้อนั้น​​เป็นมื้อ​ที่อร่อย​ที่สุดเลย​ อาจ​จะ​เป็น​เพราะฉันหิว ก็ควร​จะ​ต้อง​เป็นอย่างนั้น​ ก็เล่นร้องไห้ตลอดเวลาแบบนั้น​ ร้องจนเหนื่อยเลย​ ขอทานข้าวก่อนแล้ว​กัน เรื่อง​อื่น ๆ​ ค่อยว่ากันอีกที


เวลา​ที่ฉันอยู่​​กับครอบครัว ​จะ​เป็นช่วงเวลา​ที่ฉันมี​ความสุข​ที่สุด ฉัน​จะลืม​ความทุกข์โศก​ได้ในช่วงเวลานั้น​ ​ได้ทำอะไร​ต่าง ๆ​ ร่วม​กับครอบครัว คน​ที่ฉันรู้ว่ายังไงพวก​เขาก็รักฉัน รักด้วย​ความบริสุทธิ์ใจ ​และหวังดี​กับฉันจริง ๆ​ ​แต่ก็เถอะนะ ถึง​แม้ว่าฉัน​จะรู้ว่า​ใคร​ที่รักเรา​ที่สุด ฉันก็ยังไม่วาย​ที่อยาก​จะมีรัก​ที่แตกต่างออก​ไป ​ความรัก​ที่นอกเหนือจาก​ความรักของครอบครัว ถึงยังไงฉันก็ยัง​ต้องการมัน


ฉันนั่งดูโทรทัศน์จนดึก ไม่อยากขึ้น​ห้องเลย​ กลัวว่า​จะร้องไห้อีก ​แต่ก็​ได้เวลา​ที่ควร​จะขึ้น​นอน​ได้แล้ว​ ​เพราะพรุ่งนี้​ต้องตื่น​ไปทำงาน​แต่เช้า​ เบื่อจัง ไม่มีใจอยาก​จะทำอะไร​เลย​


พรุ่งนี้แล้ว​สินะ​ที่ฉัน​จะ​ต้อง​ไปทำงานเอง คงไม่มี​ใครมารับฉันเหมือนอย่างเคยอีกแล้ว​ ปกติอ้น​จะมารับฉัน​ไปทำงาน​แต่เช้า​ทุกวัน ​เขา​จะ​ต้องโทรมาปลุกฉันให้ตื่นเวลา​ที่​เขา​กำลัง​จะออกจากบ้าน ​แต่ถึงอย่างนั้น​​เขาก็มัก​จะ​ต้องมารอฉันอีก 10 นาทีอยู่​ดี ตอนหลัง​เขาเลย​​ต้องโทรมาปลุกฉันก่อนเวลาอยู่​เสมอ ​แต่ก็ยังไม่วาย​ที่​จะ​ต้องรอ


​แต่นับจากวันนี้ ​เขาคงไม่​ต้องมาทนรอผู้หญิงเฉื่อย ๆ​ อย่างฉันแล้ว​ล่ะ คิดแล้ว​ก็เศร้าอีก อืม​แต่แปลกแฮะ น้ำตาไม่ยักไหล บางทีฉันอาจ​จะเริ่มชิน​กับ​ความรู้สึกนี้แล้ว​ก็​ได้ ​ไปนอนดีกว่า เผื่อว่าคืนนี้​จะฝันดี​กับ​เขาบ้าง..ราตรีสวัสดิ์ค่ะ​


วันนี้ฉันตื่นเช้า​กว่าปกติ ตื่นก่อนนาฬิกาปลุกซะอีก ​เป็น​ไป​ได้ยังไงกัน


​ระหว่าง​ที่​กำลัง​แต่งตัวอยู่​ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น​


ฉันเดิน​ไปหยิบโทรศัพท์ขึ้น​มากดรับทันที



"สวัสดีค่ะ​"



"อร ตื่นแล้ว​เหรอครับ​ เอ๊ทำไมตื่นเช้า​จัง" อ้นนั่นเอง ​เขาโทรมาทำไมกันนะ



"ตื่นแล้ว​ค่ะ​...​ว่า​แต่...​" ยังไม่ทัน​ที่ฉัน​จะพูดจบ ​เขาก็รีบพูดต่อทันที



"รีบ​แต่งตัวนะ อีกประมาณ 15 นาที อ้น​จะ​ไปถึงแล้ว​ แค่นี้นะครับ​"



"เดี๋ยว ๆ​ อ้น..เดี๋ยว.." ยังไม่ทัน​ที่ฉัน​จะพูดอะไร​ ปลายสายก็วาง​ไปเสียแล้ว​



นี่​เขา​จะยังมารับฉันอีกเหรอ ​เขาคิดยังไงของ​เขากันนะ ถึง​แม้ฉัน​จะสงสัย ​แต่ในใจลึก ๆ​ ก็ยังรู้สึกดีใจ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน มันคง​เป็น​ความดีใจเล็ก ๆ​ ของผู้หญิงทุกคนล่ะมั๊ง ​ที่ยังไงก็ยังรู้สึกดี​ที่​เขายังแคร์เรา เห็น​ความสำคัญของเราอยู่​บ้าง ​ทั้ง ๆ​ ​ที่​เขาก็บอกอยู่​ทนโท่แล้ว​​เมื่อวันนั้น​ว่า​เขารักคนอื่น ​แต่มันก็อด​ที่​จะดีใจไม่​ได้


​กำลังใจของฉันเริ่มกลับมาอีกครั้ง บางทีอ้นอาจ​จะคิด​ได้แล้ว​ว่า​ใคร​ที่​เขาควร​จะรัก วันนั้น​​เขาอาจ​จะคิดผิด​ไป ฉันต่างหาก​ที่​เขารัก ฉันเริ่มมี​ความหวังขึ้น​มาอีกแล้ว​


ฉันรีบออก​ไปยืนรอ​เขา​ที่หน้าบ้านก่อน​ที่​เขา​จะมาซะอีก รออย่างมี​ความหวังในใจ ​ถ้าเหตุการณ์​เป็นอย่าง​ที่ฉันคิด ​ถ้า​เขากลับมารักฉันเหมือนเดิม ฉัน​จะบอก​เขาอย่างไรดี ควร​จะยกโทษให้​เขาในทันที หรือว่าควร​จะเล่นตัวนิดหน่อย​โทษฐาน​ที่ทำให้ฉัน​ต้องเสียใจ


​เขาคง​จะมาถึงแล้ว​ ฉันจำเสียงรถของ​เขา​ได้ ฉัน​ต้องทำท่าทางให้ปกติ​ที่สุด ไม่อยากให้​เขารู้ว่าฉันดีใจขนาดไหน​ที่​เขามา


​แต่เอ๊ะ นั่นใช่รถของ​เขาแน่เหรอ ในรถมี​ใครนั่งมา​กับ​เขาด้วย ไม่ผิดแน่ฉันมั่นใจว่ารถคันนั้น​​เป็นของ​เขา ก็ทำไมฉัน​จะจำไม่​ได้ล่ะ ก็ฉันนั่งรถคันนี้ตั้งแต่มันยัง​เป็นป้ายแดงอยู่​เลย​ ฉันเปรียบเสมือน​เป็นเจ้าของมันคนหนึ่ง​ด้วยซ้ำ ว่า​แต่​ใครกันนะนั่งมาในรถ​กับ​เขา นั่งใน​ที่​ที่เคย​เป็นของฉัน ​ถ้าฉันเดาไม่ผิด​ต้อง​เป็นผู้หญิงคนใหม่ของ​เขาแน่ ๆ​ หัวใจของฉันเริ่มเต้นไม่​เป็นจังหวะ ขาสั่น เหมือนกลัวอะไร​ซักอย่าง


รถมาจอดหน้าบ้านเรียบร้อย​แล้ว​ อ้นรีบเปิดประตูออกมารับฉัน ​แต่ฉันยังคงยืนนิ่ง มองหน้า​เขาอย่างไม่เข้าใจ


"​ไปอร รีบขึ้น​รถเถอะครับ​เดี๋ยวสาย" ​เขาพูดพลางดึงกระเป๋าฉัน​ไปถือ



ผู้หญิงอีกคน​ที่นั่งอยู่​ข้าง​เขารีบเปิดประตูตามลงมา อ้นรีบแนะนำฉัน​กับผู้หญิงคนนั้น​ทันที



"นี่ไงจ๊ะ​ พี่อร ​ที่พี่เคยเล่าให้ฟังไง"



เด็กผู้หญิงคนนั้น​มองหน้าฉัน ​และก็ยกมือไหว้ฉัน ฉันจำ​เป็น​ต้องฝืนยิ้มให้อย่างเสียไม่​ได้ ยิ้ม​ทั้ง ๆ​ ​ที่ในใจเจ็บปวด



"​ไป รีบ​ไปกันเถอะ เดี๋ยว​จะไม่ทันกัน"
"อร ขึ้น​รถเถอะครับ​ นะ" อ้นมองฉันอย่างวิงวอน คงกลัวว่าฉัน​จะไม่ยอม​ไป แล้ว​​เขา​จะเสียหน้า



ภายในรถเงียบสงัด ไม่มี​ใครพูดอะไร​ ​ได้ยิน​แต่เสียงถอนหายใจของอ้น​เป็นระยะ ระยะ ​เขาคงคิด​ได้แล้ว​ว่าสิ่ง​ที่​เขาทำมันไม่ดี มัน​กำลังทำร้าย​ความรู้สึกของผู้หญิงคนหนึ่ง​ ก็​คือฉัน คนอื่นฉันไม่รู้ ​แต่สำหรับฉันมันเหมือน​กับ​กำลังถูกฆ่าอย่างช้า ๆ​ เจ็บปวดทรมานก่อน​จะขาดใจ ฉันไม่น่าขึ้น​รถมาเลย​ ทำไมฉันไม่ปฏิเสธ​เขานะ ฉันรู้ว่าฉันคงทำไม่​ได้ มันเสียมารยาท เหมือนคนแพ้แล้ว​พาล อย่างน้อยฉันก็ยังมีสติพอ​ที่​จะไม่ทำอะไร​​ที่ทำให้ตัวเองดูไม่ดี ยิ่งต่อหน้าผู้หญิงอีกคนแล้ว​ล่ะก็ ฉันคงไม่ทำแน่


ตอนนี้ทำ​ได้อย่างเดียว ​คือ อดทนเท่านั้น​ อดทน ​ทั้ง ๆ​ ​ที่ในใจอยาก​จะกรีดร้องออกมาดัง ๆ​ อย่างเจ็บปวด

 

F a c t   C a r d
Article ID A-617 Article's Rate 6 votes
ชื่อเรื่อง ความรักครั้งสุดท้าย#4
ผู้แต่ง Anantra
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๖ พฤศจิกายน ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๙๓๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-2309 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 16 พ.ย. 2547, 16.51 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น