นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๖ พฤศจิกายน ๒๕๔๗
ผู้ชายหน้าบ้าน
SONG-982
...คุณอาเชื่อเถิดค่ะว่า​​​​ความรักมันทำให้คนเราทำ​​ได้ทุกสิ่งทุกอย่าง ลืม​​ได้กระทั่ง​​พระคุณพ่อ​​พระคุณแม่ กล้า​​ได้กระทั่งสิ่ง​​ที่​​ต้อง​​ใช้​​ความด้านอายอย่างถึง​​ที่สุด คุณอาคะ​​ หนูหวังว่าคุณอาคง​​จะช่วยอวยพรย้อนหลังให้หนู ขอให้หนู​​ได้สำเร็จในครั้งนี้​​ที่ปรารถนามานาน...​​...



สวัสดีค่ะ​คุณอาหมอ

หนูหวังว่าเรื่อง​ราวของหนูคง​จะไม่​เป็นการรบกวนเวลาของคุณอาเกิน​ไปนะคะ​ ​เพราะหนูไม่รู้​จะหันหน้า​ไปพึ่ง​ใคร​ไปปรึกษา​ใคร​ได้อีกแล้ว​ หนูชื่อวีค่ะ​ อายุเกือบเต็มสิบแปดปีแล้ว​ หนูอยู่​​ที่นี่ (ตาม​ที่อยู่​​ที่จ่าหน้าซอง..ตามกติกาของการตอบกลับ​เป็นการ​ส่วนตัวนั่นแหละ​ค่ะ​) บ้านของหนูอยู่​ซอยกลาง ​ซึ่ง​จะสะดวก​เวลา​จะหลบออก​ไปไหนๆ​ เวลา​ที่คุณพ่อคุณแม่ไม่อนุญาต...​.อ้อ...​ห้องของหนูอยู่​ชั้นล่างด้วยค่ะ​ เลย​ยิ่งสะดวก​ยิ่งขึ้น​ จนหนูกลัวว่า​จะชอบเข้าออกทางหลังบ้านจน​เป็นนิสัย เรื่อง​นี้หนูก็หนักใจอยู่​ลึก ๆ​ ​แต่เรื่อง​สำคัญ​และทำให้ลำบากใจจน​ต้องเขียนจดหมายมารบกวนคุณอา ​คือเรื่อง​ต่อ​ไปนี้ค่ะ​

หนูไม่รู้หรอกนะคะ​ว่ารู้สึกอย่างนี้ตั้งแต่​เมื่อไหร่ จำ​ได้แค่ว่ารู้สึกดีใจ​และ​เป็นสุขทุกครั้ง​ที่พี่เค้าส่งยิ้มมาให้ พี่เค้า​เป็นผู้ชายหน้าบ้านนี่เองค่ะ​ อายุเราคงห่างกันหลายปีเกิน​ไป บวก​กับ​ที่บ้านคุณแม่ของหนูค่อนข้างเข้มงวด​กับเวลา​และชีวิต​ส่วนตัวของลูกๆ​ ชนิด​ที่ว่ามีตารางเวลาคอยกำ​กับ เราเลย​มีโอกาสส่งยิ้ม​และทักทายกัน​ได้อย่างคนบ้านใกล้เรือนเคียงเท่านั้น​ จนกระทั่งพี่ชายหน้าบ้านเค้าพาหลานชาย (เค้าบอกว่าอย่างนั้น​ค่ะ​) มาอยู่​ด้วย

หลานชาย​เขาอายุมากกว่าหนูไม่กี่ปี ตอนแรกๆ​ พอหนูรู้ว่า​เป็นญาติของพี่ชายหน้าบ้าน หนูก็พยายามส่งยิ้มทักทาย​ไปตามประสาคน​ที่​จะมาอยู่​ใกล้ๆ​ กัน ​แต่คุณอาคะ​ตั้งแต่หลานชาย (​เขาหล่อมากค่ะ​ หน้าตางิ้หวานยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก) ​เขาย้ายมาอยู่​ด้วย พี่ชายหน้าบ้านของหนูก็ไม่ค่อย​ได้ส่งยิ้มทักทายหนูเลย​ พอหนู​จะเดินเข้า​ไปคุยด้วยอย่างเคย เวลา​ที่​เขาทำอะไร​ๆ​ อยู่​หน้าบ้าน พี่​เขาก็​จะรีบเดินกลับเข้า​ไปในบ้านแล้ว​ปิดประตูเงียบ...​.​เขาทำเหมือนรังเกียจหนูมากเลย​ค่ะ​ช่วงนั้น​...​หนูทำอะไร​ผิดหรือคะ​คุณอา

​ทั้งๆ​ ​ที่ก่อนหน้านี้...​ตอน​ที่หนูโตพอ​จะรู้ว่าอะไร​​เป็นอะไร​ เรา​คือหนู​กับพี่ชายหน้าบ้านของหนูก็ทำท่า​จะเข้าใจกันดี ​เมื่อหนูโตพอ​จะกล้าโทร​ไปสารภาพ​กับ​เขาถึงเรื่อง​ราวภายในใจของหนู พี่​เขายังดูเหมือน​จะเข้าใจ ​เขายังถามหนูเลย​นะคะ​ ว่าผู้ชายดีๆ​ มีเยอะแยะ​ไป​ที่คู่ควร​กับหนูมากกว่าตัวเค้า ทำไม​ต้องมาชอบผู้ชายหน้าบ้านอย่าง​เขา...​​แต่​เขาก็ไม่​ได้ตอบรับหรือปฏิเสธอะไร​นะคะ​ ​เขายังคงเสมอต้นเสมอปลายจนหนูเข้าใจ​ไปเองมั้งคะ​ว่า พี่ผู้ชายหน้าบ้านของหนูคนนี้ ​เขารับรักหนูแล้ว​

หนูเคย​เอาคำพูด​และการกระทำ​ที่​เขาแสดงออกมาเวลาเจอ​กับหนู​ไปเล่า​ไปปรึกษา​เพื่อนๆ​ ในกลุ่ม แล้ว​ก็พากันมาแอบดูตัว​เป็นๆ​ ของพี่เค้าคนนี้ ​เพื่อนๆ​ มันพูด​เป็นเสียงเดียวกันค่ะว่า​ ให้หนู​ไปหา​เอาข้างหน้าเถอะ...​อย่ามาทำตัว​เป็นพวกโรคจิตหน่อย​เลย​...​แล้ว​หลังจากนั้น​พวก​เพื่อนๆ​ ก็ล้อเลียนหนูบ่อยๆ​ ค่ะ​ ว่าหนูรสนิยมต่ำ คนเยอะแยะไม่ชอบ ไม่หลงใหล​ได้ปลื้ม ดัน​ไปหลงรักผู้ชายหน้าบ้าน​ได้ยังไง

ก็นี่หละค่ะ​คุณอา หนูเลย​อดสงสัยไม่​ได้ว่า แล้ว​หลานชายของพี่เค้าทำไมถึง​ได้หน้าตาดีขนาดนั้น​ หนูเคยถามนะคะ​...​ครั้งหนึ่ง​​ที่หนูทนไม่​ได้จน​ต้องแอบ​ไปดักรอ​เขา​ที่หน้าปากซอย พี่เค้าบอกว่านับถือกันเหมือนน้าหลานเท่านั้น​ ​ที่จริง​คือ​เป็นลูกของ​เพื่อนบ้าน​ที่อยู่​หมู่บ้านเดียวกัน ​พอดีสอบเข้ามหาวิทยาลัย​ที่กรุงเทพนี่​ได้เลย​มาอาศัยอยู่​ด้วย(หนูก็ไม่​ได้ซักถามอะไร​พี่เค้ามากมาย​หรอกค่ะ​...​​เพราะเวลา​ที่เรา​จะ​ได้อยู่​ใกล้ๆ​ กันนั้น​น้อยเหลือเกิน...​วันนั้น​เราหลบ​ไปนั่งทานไอติมกันค่ะ​...​คนรอบๆ​ มองเรากันใหญ่เลย​...​พี่ชายหน้าบ้าน​กับหนูคง​เป็นคู่​ที่สะดุดสายตาคนอื่นมากเกิน​ไปมั้งคะ​)

แล้ว​​เขายังบอกอีกนะคะ​ ว่าหลังจากนี้เราคง​ได้คุยกันน้อยลง ​เพราะ​เขาเกรงใจหลานชาย​เขาน่ะค่ะ​ เค้ากลัวว่าหลานชาย​จะเข้าใจผิดหรือไม่ก็​เอาเรื่อง​นี้​ไปพูดให้คน​ที่บ้านเค้าฟัง อีกอย่างหนึ่ง​​เขาบอก​กับหนูว่าตัวเค้าเองก็ยังไม่แน่ใจว่ารู้สึกอย่างไร​กับหนูกันแน่ นอกจากการ​เป็นคน​ที่เห็นกันมา​แต่เล็ก​แต่น้อย คุณอาคะ​คำนี้มันทิ่มแทงหัวใจของหนูเหลือเกินค่ะ​ หนูคงทรมานใจน้อยกว่านี้​ถ้าพี่​เขาบอกมาตรงๆ​ ว่า​เขาเกลียดหนูหรือ​เขามีคนอื่นอยู่​แล้ว​

ตั้งแต่เราคุยกันครั้งนั้น​ ดูเหมือนว่าหนูกลาย​เป็นอิบ้าอิบอ ​ที่คอย​แต่เฝ้าทุรนทุรายแอบมองแอบคิดถึงแอบหึงหวงพี่ผู้ชายหน้าบ้านตลอดเวลา...​หนูกลัวว่า​จะกลาย​เป็นโรคจิตซ้ำซ้อนขึ้น​มาอีกอย่างน่ะค่ะ​...​.นอกจาก​ที่​เพื่อนล้อว่า ​เป็นโรคจิตรสนิยมต่ำชอบผู้ชายหน้าบ้าน ​แต่พี่ชายหน้าบ้านของหนู​เขามีรูปร่างดีมากเลย​นะคะ​มาดแมนสมชาย​แต่งตัวเซอร์ๆ​ อย่าง​ที่หนูเห็นกี่ครั้งก็ไม่มีวันละสายตาจาก​ไป​ได้ พี่​เขาชอบออก​กำลังกายน่ะค่ะ​ หนูชอบออกมานั่งถักนิตติ้งถักโคเชร์รอเวลา​ที่พี่​เขากลับมาจากการวิ่งจ๊อกกิ้ง ​เพื่อ​จะ​ได้ยิ้มทักทายพี่​เขา ​เพราะตอน​ที่​เขาอยู่​ในกางเกงขาสั้นตัวเล็กๆ​ นั่น มันยิ่งทำให้หนูพยายามสรรหาเรื่อง​อะไร​ต่อมิอะไร​มาคุย​กับพี่​เขา​ได้ครั้งละนานๆ​...​นี่..นี่หนู​ความ​ความผิดปกติทางจิตหลายอย่างขนาดนั้น​เชียวหรือคะ​คุณอา

ค่ะ​..ตั้งแต่เราคุยกันครั้งนั้น​ (ครั้ง​ที่ว่าคน​ที่มาอยู่​ด้วยไม่ใช่หลานชายแท้ๆ​ นั่นแหละ​ค่ะ​) พี่​เขาก็เปลี่ยน​ไป หรือไม่อาจ​จะ​เป็น​ความรู้สึกของหนูเองก็​ได้​ที่คิดว่าเค้าเปลี่ยน​ไป หนูรู้สึกเหมือนมี​ใครมาแย่งคนรัก​ไปจากหนูค่ะ​ ​แม้​จะพยายามทำใจให้มองโลกในแง่ดีอย่างไรก็ยังทำใจ​ได้น้อยเต็มที​กับอีกคน​ที่เหมือน​เป็น​ส่วนเกินของเรา

​แต่หลานชายตัวดีของพี่ชายหน้าบ้านเสียอีกสิคะ​ ​ที่มีท่าทางเหมือน​จะมาชอบหนู ทำไมหนูถึง​จะดูไม่ออกล่ะคะ​ว่า​เขาหวังอะไร​จากตัวหนู ​เขาเคยขอเข้ามาทางหลังบ้านของหนูหลายครั้ง​แต่หนูไม่เคยยอม ​และ​ต้องขู่ว่า​จะฟ้องพี่ชายหน้าบ้าน ​เขาถึงค่อยเพลาๆ​ มือลง​ไปสำหรับการแต๊ะอั๋ง ​ที่เค้าพยายามทำอยู่​​เป็นประจำ เช่นโอบไหล่หรือจับมือถือแขน นั่นหนูไม่ว่าหรอกค่ะ​ มันธรรมดาเสียแล้ว​​กับพวกเราสมัยนี้

จน​เขา​จะโน้มหน้าหนูเข้า​ไปหอมแก้มนั่นแหละ​ค่ะ​ หนูถึง​จะหยิกเตือนสติว่ามันชัก​จะล้ำเส้นเกิน​ไปแล้ว​ ​แต่คุณอาคะ​​ถ้า​เป็นพี่ผู้ชายหน้าบ้านมาทำอย่างนี้​กับหนู...​หนู...​หนูคงยินยอม​พร้อมใจ​ไป​กับ​เขาหมดทุกสิ่งทุกอย่าง คุณอาคะ​อย่างนี้เค้าเรียกว่า​ความรักหรือ​ความหลงกันแน่ ​ถ้ามัน​เป็น​ความหลงมัน​จะ​ต้อง​เป็นแค่ชั่วครู่ชั่วยามไม่ใช่หรือคะ​ ​แต่ทำไมหนูถึงชอบ​ที่​จะมองชอบ​ที่​จะ​ได้คุย​กับพี่ผู้ชายหน้าบ้านของหนูมาตั้งแต่เด็กๆ​ ล่ะคะ​

คุณอาคะ​หากเรื่อง​มันจบลงเพียงแค่นี้ หนูคง​จะพอทำใจ​ได้ คงไม่​ต้องมารบกวนเวลาอันมีค่าของคุณอา ​แต่เรื่อง​​ที่เพิ่งเกิดขึ้น​​กับหนู​เมื่อเร็วๆ​ นี้น่ะสิคะ​ มันทำให้หนูหวั่นวิตกเหลือเกิน แล้ว​ก็ไม่รู้​จะหันหน้า​ไปพึ่ง​ใคร​ไปปรึกษา​ใคร นอกจากคุณอา​ที่หนูนับถือ​และติดตามอ่านคำแนะนำของคุณอามา​โดยตลอด

เรื่อง​ของเรื่อง​มันก็​เพราะพวก​เพื่อนๆ​ ตัวดีในกลุ่มนี่อีกแหละ​ค่ะ​...​​คือมีวันหนึ่ง​เรามาติวหนังสือกัน​ที่บ้าน แล้ว​​เพื่อนๆ​ มันก็เห็นหลานชายของพี่เค้าเข้า พวกมันเลย​ยิ่งแช่งชักหักกระดูกหนูกันยกใหญ่ ว่า​เอาผู้ชายหล่อๆ​ ดีๆ​ อย่างนี้มาแอบมาซ่อนไว้คนเดียว ​เพื่อนๆ​ มันทำยัง​กับว่าหนูอยู่​กิน​กับหลานชายของพี่หน้าบ้านหยั่งไงหยั่งงั้นเลย​ค่ะ​ พอหนูยืนกรานปฏิเสธว่าไม่เคยสนใจไยดี ​เพราะหัวใจ​ทั้งดวงหนูมอบให้พี่ชายหน้าบ้าน​ไปหมดแล้ว​ พวกมันเลย​ยิ่งว่า..ว่าหนูรสนิยมต่ำหนักเข้า​ไปอีกค่ะ​

​และแค่นั้น​ยังไม่พอ พวก​เพื่อนๆ​ หนูมันยังให้​ความร่วมมืออย่างดี​กับไอ้นายนั่น วันนั้น​เรามาติวหนังสือกันเหมือนเคย หนูไม่รู้ตัวว่าหนูถูกมอมด้วยยาอะไร​ เหมือนพอว่าหนูเคลิ้ม​ได้ที หลานชายของพี่เค้าก็เข้ามาทางหลังบ้านของหนู...​แล้ว​...​แล้ว​...​หนู...​หนูก็​ต้องเสีย​ความบริสุทธิ์ให้​กับเค้า คุณอาคะ​ หนูรู้สึกผิดเหลือเกิน หนูรู้สึกเหมือน​กำลังนอกใจพี่ชายหน้าบ้านเลย​ค่ะ​ ​เพราะหนูเคยปฏิญาณไว้ว่า ผู้ชายคนแรกในชีวิต​ต้อง​เป็นพี่ชายหน้าบ้านคนเดียวเท่านั้น​..(​ส่วนเรื่อง​หนูเจ็บปวดยังไงตอนโดนครั้งแรกหนูขอข้าม​ไปเลย​นะคะ​..มันก็เหมือนๆ​ ​กับคนอื่นเคยเล่าไว้นั่นแหละ​ค่ะ​ ว่ามันทรมานขนาดไหนว่า​จะผ่านเข้า​ไป​ได้​ทั้งหมด)

หลังจากเค้าเสร็จสมใจ​พร้อมๆ​ ​กับ​ที่หนู​ได้สติขึ้น​มาเต็ม​ที่ หนูพยายามทำใจให้เข้มแข็ง​เอาไว้ ขอร้อง​เขาว่าอย่า​เอาเรื่อง​นี้​ไปบอก​กับ​ใคร ถึง​กับพวก​เพื่อนๆ​ ​ที่มอมยาหนูแล้ว​หนีกลับ​ไปรอฟังข่าวนั่นก็ขอให้เค้าบอกพวกมันเพียงว่า หนูรู้ตัว​และขัดขืนเสียก่อน...​หนูทำท่า​จะโวยวาย​เขาเลย​ไม่กล้าลงมือ ​เขารับปาก​กับหนูค่ะว่า​​จะไม่บอก​กับ​ใครเรื่อง​​ที่​ได้หนูแล้ว​ ​แต่ข้อ​แม้ของ​เขาน่ะสิคะ​ ​ที่ทำให้หนูเหมือนตกนรก​ทั้ง​เป็น ก็​เพราะขนาดร่างกาย​ที่ใหญ่โตของ​เขาน่ะสิคะ​ คุณอาคงเดา​ได้นะคะ​ว่าหนู​ต้องเปิดประตูหลังบ้านรับ​เขาทุกครั้ง​ที่​เขา​ต้องการ

ตอนแรกๆ​ ​เขาก็เตรียมหาถุงยางอนามัยมาเอง ​แต่ตอนหลังๆ​ นี่​เขา​จะขอสดๆ​ ​แต่หนูไม่ยอม จนหนู​ต้อง​เป็นฝ่ายซื้อหาเครื่องป้องกันนี่มาเอง ถึง​จะอายพนักงานเซเว่นแค่ไหนหนูก็​ต้องยอมค่ะ​ ​และมันก็ไม่เท่า​กับ​ความรู้สึกอับอายทุกครั้ง​ที่พี่หน้าบ้าน​เขามองมาแล้ว​เผอิญเรา​จะ​ต้องสบตากัน ตอนนี้ดวงตา​และหัวใจของหนูพร่าเลือน​ไปหมดจนอ่านไม่ออกเลย​ค่ะว่า​ในแววตาของพี่ชายหน้าบ้าน​ที่มองมานั้น​ มองมาด้วย​ความรู้สึกอย่างไร...​เค้า​จะระแคะ​ระคายบ้างไหม​กับเรื่อง​ของหนู​กับหลานชาย(เทียมๆ​ ของ​เขา)

​แต่แล้ว​การยอมพลีกาย​เป็นเครื่องระบายอารมณ์​ใคร่ให้​กับหลานชายพี่​เขา​เพื่อแลก​กับ​ความลับอันนี้กลับไม่มี​ความหมายอะไร​เลย​ ​เมื่อวันหนึ่ง​เค้ามาบอกว่าน้าชายของ​เขารู้เรื่อง​ของเรามาตั้งแต่แรก...​หนูหน้ามืด​เป็นลม​ไปเลย​ค่ะ​ ​ทั้งๆ​ ​ที่​เขายังขย่มโยกอยู่​บนร่างของหนู มันชอกช้ำเข้า​ไปถึง​ส่วน​ที่ลึก​ที่สุดในหัวใจเลย​นะคะ​คุณอา หนูกลุ้มใจเหลือเกินค่ะ​​และก็รู้สึกขยะแขยงนายนี่อย่าง​ที่​จะทนไม่​ได้อีกต่อ​ไปแล้ว​

​เมื่อหนู​ได้สติขึ้น​มาจึงต่อว่า​เขา​เป็นการใหญ่ หนู​ทั้งถีบ​ทั้งต่อย​เขาจนอารมณ์มัน​ได้ระบายออก​ไปบ้างนั่นแหละ​ค่ะ​ หนูถึงค่อยๆ​ สารภาพ​กับ​เขาว่า หนูหลงรักน้าชายของ​เขา(พี่ชายหน้าบ้านของหนู) ​เขายิ่งเยาะเย้ยหนูใหญ่เลย​ค่ะ​ เค้าพูดอะไร​​ที่หนูไม่เข้าใจหลายอย่าง ​ซึ่งหนูก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่า​เขาหมาย​ความว่าอย่างไร ​เพราะจริงๆ​ แล้ว​ นอกจากหลานชายของพี่เค้าแล้ว​ หนูก็ไม่​ได้เคยยุ่งสุงสิง​กับ​ใครอีก

คุณอารู้ไหมคะ​ ว่าพอหนูสารภาพว่ารักพี่ชายหน้าบ้านหลานชายเค้าทำยังไง ​เขาบอกว่า​จะนัดพี่ชายให้หนูด้วย..ให้มาเข้าทางหลังบ้านหนูอีกคน คุณอาคะ​ทำไมโลกนี้ถึงมีผู้ชายเลวๆ​ ขนาดนี้อยู่​อีกคะ​ ​เขาบอกหน้าตาเฉยเลย​นะคะ​ว่า ของอย่างนี้แบ่งกัน​ได้​เพราะขอกันกินยังมากกว่า ​แต่เค้าก็พูด​เป็นนัยๆ​ นะคะ​ ว่าท่าทาง​จะไม่สำเร็จ​เพราะพี่ชายหน้าบ้านของหนูเค้ารักเดียวใจเดียว​และไม่ชอบ​ที่​จะรุกล้ำกล้ำกราย​ใคร หนูไม่ค่อยเข้าใจหรอกค่ะว่า​ยังไง ​แต่ก็นั่นแหละ​ค่ะ​ ​ถ้าพี่ชายหน้าบ้านมาขอเข้าประตูหลังบ้านจริงๆ​ หนู​จะปฏิเสธ​เขา​ได้ยังไง หนูเหมือน​กับคน​ที่ขี่อยู่​บนหลังเสือหรือเปล่าคะ​...​​คือ​ถ้าคิด​จะลงก็คง​จะโดนมันขบมันกัด​เอาจนตาย

​ส่วนเรื่อง​​ที่​จะแจ้ง​ความ ​ใคร​เขา​จะเชื่อล่ะคะ​...​มันเนิ่นนานมาจนป่านนี้แล้ว​ ยิ่ง​ถ้า​จะให้ปรึกษา​กับพ่อ​กับแม่หนูนั้น​อย่าหวังเลย​ค่ะ​ แค่หนูยิ้มให้​กับผู้ชายสักคนเวลา​ที่ครอบครัวเรา​ไปไหนต่อไหนด้วยกัน ​เมื่อกลับมาถึงบ้านก็​จะถูกตำหนิต่อว่า​เป็นการใหญ่ จนหนูกลาย​เป็นคนเก็บกด​ไปแล้ว​ ​จะดีนิดหนึ่ง​ก็ตรง​ที่ว่ามี​เพื่อน​และครู​ที่โรงเรียนคอยเข้าใจ​และเห็นใจหนูอยู่​บ้าง(ก็กลุ่ม​เพื่อนๆ​ ​ที่ทำให้หนู​ต้อง​เป็นอย่างนี้แหละ​ค่ะ​) ​เพื่อนๆ​ หนูเข้าใจ​และให้คำแนะนำดีๆ​ ​กับหนูมากมาย​เหลือเกิน

คุณอาคะ​ วันนี้แล้ว​ค่ะ​​ที่แผนการณ์​และสิ่ง​ที่หนูรอคอย​กำลัง​จะเกิดขึ้น​ กว่าคุณอา​จะ​ได้อ่านจดหมายฉบับ​นี้แล้ว​ตอบกลับมา หนูคงกลาย​เป็นตัวอะไร​​ไปแล้ว​ก็ไม่รู้ ​ที่ไม่รู้จักอิ่มไม่รู้จักพอไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ​กับการแก้แค้น​กับการระบาย​ความ​ต้องการของตัวเองในทาง​ที่ไม่ถูกไม่ควร คุณอาคะ​ วันนี้พ่อแม่หนู​ต้อง​ไปงานศพญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง​ หนู​ต้องอยู่​โยงเฝ้าบ้านเหมือนเคย ​แต่พวก​เพื่อน​เขานัดให้หลานของพี่ชายหน้าบ้านของหนูออก​ไปตั้งแต่เช้า​​และพวกมันก็รับรองว่า​จะรั้งเค้าไว้ให้​ได้​ทั้งคืน ​เพื่อเปิดโอกาสให้หนูเต็ม​ที่ ยาเลิฟเม็ดละหลายร้อยนี่พวกมันก็ลงขันกันซื้อให้หนู​เป็นการไถ่บาป(มั้งคะ​) สามเม็ดคงพอสำหรับหน้า​ที่ของมัน หนู​กำลัง​จะ​เป็นฝ่าย​ไปเคาะประตูบ้านของพี่ชายหน้าบ้าน หนู​กำลัง​จะ​ต้อง​เป็นฝ่ายเสนอตัวเข้า​ไปเองเลย​หรือคะ​นี่ คุณอาคะ​อย่าว่าหนูเลย​นะคะ​ว่าหนูไม่มียางอาย

คุณอาเชื่อเถิดค่ะว่า​​ความรักมันทำให้คนเราทำ​ได้ทุกสิ่งทุกอย่าง ลืม​ได้กระทั่ง​พระคุณพ่อ​พระคุณแม่ กล้า​ได้กระทั่งสิ่ง​ที่​ต้อง​ใช้​ความด้านอายอย่างถึง​ที่สุด คุณอาคะ​ หนูหวังว่าคุณอาคง​จะช่วยอวยพรย้อนหลังให้หนู ขอให้หนู​ได้สำเร็จในครั้งนี้​ที่ปรารถนามานาน...​ตั้งแต่วัน​ที่หนูรู้จักเปิดประตูหลังบ้านต้อนรับคนอื่น คนเดียว​ที่หนูรอให้เข้ามาเยี่ยมเยียนก็​คือพี่ผู้ชายหน้าบ้านของหนูคนนี้ ​แต่​เขายังไม่เคยย่างกรายเข้ามาเลย​ วันนี้แล้ว​นะคะ​​ที่หนู​จะ​ได้สัมผัส​กับมัน ​ได้สัมผัสไออุ่นจากอกของพี่ชายหน้าบ้านของหนู

หนูภาวนาว่าขอให้มันง่ายกว่าการ​ที่​จะ​ต้องรับคำเวลาพูด​กับพ่อ​กับแม่จากคำว่า "ครับ​" ​โดยเปลี่ยนมา​เป็นคำว่า "ค่ะ​" แทน...​หวังว่าคุณอา​จะ​เป็น​กำลังใจให้หนูนะคะ​

ด้วย​ความนับถืออย่างคุณอาเสมอ​และรอคำตอบของคุณอาอย่างใจจดใจจ่อค่ะ​

(แสง)รวี ทวิชาติกุล
พฤศจิกายน ๒๕๔๗

ปล. ผิดด้วยหรือคะ​​ที่หนู​จะรักผู้ชายหน้าบ้านๆ​ สักคน

 

F a c t   C a r d
Article ID A-616 Article's Rate 7 votes
ชื่อเรื่อง ผู้ชายหน้าบ้าน
ผู้แต่ง SONG-982
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๖ พฤศจิกายน ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๘๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-2307 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 16 พ.ย. 2547, 14.39 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : แม่มะลิ [C-2322 ], [210.86.213.196]
เมื่อวันที่ : 17 พ.ย. 2547, 22.59 น.

แหม๋ อึ้งทุกครั้ง​ที่​ได้อ่านถึงตอนจบค่ะ​ เฮ้อ...​ คิด​ได้ยังไงคะ​เนี่ยยยยยย...​...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : song982 [C-2323 ], [202.183.175.198]
เมื่อวันที่ : 18 พ.ย. 2547, 00.33 น.



อันนี้​เนื่องมาจากรอบตัว song982 ระยะนี้มี​แต่พวกหน้าตาดีๆ​ๆ​ๆ​ เกิน​ความจำ​เป็น​ไปแล้ว​น่ะครับ​ 555555

เลย​นึกถึง​เพื่อนๆ​ หน้าตาภูธรๆ​ ขึ้น​มาตะหงิดๆ​

เขียน​ไปเขียนมา...​ก็เลย​ออกมา ​เป็น พวกผู้ชายหน้าบ้าน อย่าง​ที่​ได้อ่านนี่หละครับ​..หุหุุหุ


ขอบคุณแม่มะลิครับ​​ที่ติดตามผลงานกันสม่ำเสมอ

ด้วยมิตรไมตรีครับ​ผม

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Nuch [C-3323 ], [61.90.186.2]
เมื่อวันที่ : 10 มี.ค. 2548, 22.50 น.

More than Expectation. Superbbbbbbbbbbbbb

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : beerza777@msn.com [C-13065 ], [124.120.192.227]
เมื่อวันที่ : 26 ต.ค. 2550, 03.41 น.

เสียจัยด้วยนะคับอย่า​ไปคิดมากกะสิ่ง​ที่ผ่านมาแล้ะอย่ามอง​กับ​ไปหาอดีตจงมองหาอนาคตข้างน่าดีก่าคับอดีตก้อ​คืออดีตเราไม่​สามารถ​ไปแก้ไข้​ได้​แต่เราควร​จะทำวันนี้หั้ยดี่​เพื่ออนาคตข้างหน้าของเรานะคับ ผมเปง​กำลังจัยหั้ย ไม่มีไครรักเราจิงจัยเท่าพ่อแม่หรอกคับคน​ที่เราควร​จะรักนั้น​​คือพ่อแม่เรานะคับ ว่างๆ​ๆ​ก้อเมลมา​ได้นะคุย​ได้ทุกเรื่อง​ผมก้อเจอเรื่อง​​ที่มันแย่มากๆ​ๆ​เหมื่อนกันโชคดีนะคับ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น