นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๘ พฤศจิกายน ๒๕๔๗
ความรักครั้งสุดท้าย#3
Anantra
...จบแล้ว​​​​ความรักของฉัน ​​ที่ผ่านมา​​ทั้งหมด​​เขาไม่เคยรู้เลย​​ว่ามัน​​เป็น​​ความรักหรือเปล่า ​​ทั้ง ๆ​​ ​​ที่ฉันรัก​​เขาจนหมดหัวใจ มอบทุกสิ่งทุกอย่าง​​ที่มีให้​​กับ​​เขาจนหมด...
วันนั้น​​เป็นวันเกิดของชัย ฉัน​กับ​เพื่อน ๆ​ ก็เลย​ตกลงกันว่า​จะ​ไปเลี้ยงฉลองกัน​ที่ร้านแห่งหนึ่ง​ ​โดยให้ชัย​เป็นคนเลือกสถาน​ที่ ​แต่​เขาให้ฉัน​เป็นคนเลือก​เพราะฉันรู้ใจ​เขา รู้ว่า​เขาชอบสไตล์ไหน อัน​ที่จริงฉันก็รู้ทุกเรื่อง​เกี่ยว​กับ​เขา ​แต่ในทางตรงกันข้าม ​เขาไม่เคยจำอะไร​เกี่ยว​กับตัวฉัน​ได้เลย​ แค่อาหารโปรดของฉัน​เขายังจำไม่เคย​ได้เลย​สักครั้ง ​ทั้ง ๆ​ ​ที่ฉันก็สั่ง​แต่สิ่งนี้ซ้ำ ๆ​ ออก​จะบ่อย


เรามารวมตัวกัน​ที่ใต้ถุนตึกอาคารเรียน ทุกคนมา​พร้อมกันหมดแล้ว​ ขาด​แต่​พระเอกของงานเท่านั้น​ พอถึงเวลาฉันเห็น​เขาเดินมา​แต่ไกล ​เขาโบกมือให้ฉัน​เพื่อ​ที่​จะบอกว่า​เขามาแล้ว​


​ระหว่าง​ที่​เขา​กำลัง​จะเดินเข้ามาภายในตัวตึก ผู้หญิงสาวคนหนึ่ง​เดินออกมา ​พร้อมด้วยช่อดอกไม้ช่อใหญ่ ท่าทางของ​เขาตกใจ​เมื่อหัน​ไปเห็นผู้หญิงคนนั้น​ ​เขารีบเดินเข้า​ไปหาเธอ แล้ว​พากันเดินออก​ไปให้ห่างจากบริเวณนั้น​ ฉันเห็น​เขา​ทั้งสองหยุดคุยกัน ท่าทางของชัย เคร่งเครียด ผู้หญิงคนนั้น​ก็ดูเหมือนว่า​จะไม่ค่อยพอใจ ​แต่ก็พยายามเก็บอาการ​เอาไว้


เหมือน​เขาคง​จะตกลงอะไร​กัน​ได้แล้ว​ สักพักชัยก็เดินเข้ามา​พร้อม​กับผู้หญิงคนนั้น​ แล้ว​ก็บอก​กับ​เพื่อน ๆ​ ว่า​เขาขอตัวก่อน เดี๋ยว​จะตาม​ไปทีหลัง ฉันแอบเห็นชัยพยายามสบตาฉันเหมือนอยาก​จะพูดอะไร​ ​แต่ฉันไม่อยากมองหน้า​เขา ฉันก้มหน้าตลอด ไม่อยากให้​เขาเห็นสีหน้า​ที่ไม่พอใจของฉัน สีหน้า​ที่มี​แต่​ความหึงหวงอยู่​เต็ม​ไปหมด


ผู้หญิงคนนั้น​ดูก็รู้ว่า​เป็นคนต่างจังหวัด ผิวสีเข้ม ​แต่ไม่ถึง​กับคล้ำ หน้าตาคมเข้ม รูปร่างดี ​ถ้า​แต่งตัวเก่งกว่านี้ เธอก็​จะ​เป็นผู้หญิง​ที่ดูดี ​และสวยคนหนึ่ง​ สวยกว่าฉันด้วยซ้ำ


ฉันรู้สึกใจหายวาบขึ้น​มาทันที รู้สึกร้อนในอก อยาก​จะเดินเข้า​ไปหา แล้ว​ก็ถาม​เขาว่าผู้หญิงคนนั้น​​เป็น​ใคร อยาก​จะแสดงให้ทุก ๆ​ คนรู้ว่า​เขา​เป็นของฉัน ของฉันคนเดียว ​แต่ฉัน​ต้องเก็บอาการ​เอาไว้ ไม่ใช่ว่าฉันอยาก​จะทำตัว​เป็นนางเอกหรอกนะ ​แต่ฉันกลัว กลัวคำตอบ​ที่​ได้ยิน กลัวอับอายขายหน้า​เพื่อน ๆ​ ฉันพยายามทำหน้าให้เฉย​ที่สุดเท่า​ที่​จะทำ​ได้ ​ทั้ง ๆ​ ​ที่ในใจร้อนลุ่มดังไฟ


​เพื่อนหลายคน หันมามองหน้าฉัน พวก​เขาคง​จะสงสัยเหมือนกัน​กับฉันว่า ผู้หญิงคน​ที่มาหาชัยนั้น​​เป็น​ใคร ​แต่ก็ไม่มี​ใครกล้า​ที่​จะเอ่ยปากถามฉัน


วันนั้น​​เป็นวัน​ที่ฉันจิตใจห่อเหี่ยว​ไปหมด เฝ้ารอ​แต่ว่า​เมื่อไหร่ชัย​จะมา อยาก​จะโทร​ไปหา ​แต่ก็คิดว่า​เขาคง​จะไม่รับ หรือไม่ก็คงบ่ายเบี่ยงรีบวาง ฉันพยายามบอกตัวเองให้อดทน เดี๋ยวชัยก็มาแล้ว​ ฉันแน่ใจว่า​เขา​จะ​ต้องมาแน่ ๆ​ ​เพราะ​เขา​เป็นคน​ที่พูดคำไหนคำนั้น​ ​เขาบอกว่า​จะตามมา ​เขาก็​ต้องมา แล้ว​นี่ก็​เป็นงานวันเกิดของ​เขา งาน​ที่​เพื่อน ๆ​ ​และฉันช่วยกันจัดมันขึ้น​มา​เพื่อ​เขา


เหมือน​เพื่อน ๆ​ ​จะรู้ ไม่มี​ใครเข้ามาเซ้าซี้ฉันเลย​ ปล่อยให้ฉันนั่งอยู่​คนเดียวเงียบ ๆ​...​


เกือบเ​ที่ยงคืน ชัยมาถึงแล้ว​ ​เขาดูเหมือนเหนื่อยเหลือเกิน ​เขาเดินเข้ามาทักทาย​เพื่อน ๆ​ หยิบเครื่องดื่ม แล้ว​ก็เดินมานั่งข้าง ๆ​ ฉัน ฉันนิ่งเงียบไม่พูดอะไร​ ในใจอยาก​จะถามเหลือเกินว่า ​ไปไหนมา ผู้หญิงคนนั้น​​เป็น​ใคร อยากรู้เหลือเกิน ​แต่มันไม่เหมาะ​ที่​จะมาถามกันในสถาน​ที่นี้ ท่ามกลาง​เพื่อน ๆ​ อย่างน้อยฉันก็ยังให้เกียรติ​เขาอยู่​ อีกไม่นานหรอก สิ่ง​ที่ฉันสงสัย อยากรู้ ฉัน​จะถามเค้าวันนี้ พอกันที​กับ​ความอดทน​ที่ฉันเก็บไว้มาตลอดเวลา


ชัยมากระซิบ​ที่ข้างหูฉัน



"​ที่นี่บรรยากาศดีจัง ขอบคุณมากนะครับ​ อรเนี่ยรู้ใจผมจริง ๆ​"



ฉันยังคงนิ่งเงียบ ไม่อยากพูดอะไร​ มันไม่มีอารมณ์​จะพูดอะไร​​ทั้งนั้น​ ​เขาพยายาม​ที่​จะชวนฉันคุย พยายามสร้างบรรยากาศให้ดีเหมือนอยาก​จะ​เอาใจฉัน ชดเชย​เมื่อตอนเย็น ​เขาคงรู้ว่าฉัน​จะ​ต้องไม่พอใจ ​แต่ก็ไม่​เป็นผล ฉันยังคงนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา


พอร้านเลิก ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ชัย​ไปส่งฉัน​ที่บ้านเหมือนปกติ ตลอดทางเราต่างคนต่างเงียบไม่มี​ใครเอ่ยอะไร​ขึ้น​มาก่อนเลย​


​ระหว่างเดินเข้าซอยบ้าน ฉันเริ่มพูดขึ้น​มาก่อนว่า



"ชัย ผู้หญิง​ที่อรเห็นตอนเย็น​เป็น​ใครเหรอ?"



ชัยนิ่งเงียบไม่ตอบ ​ความนิ่งเงียบของ​เขา ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกร้อนรนมากขึ้น​ มัน​ต้องมีอะไร​แน่นอน ไม่ยังงั้นเค้าก็​ต้องบอกฉันแล้ว​ ทำไม​ต้องบ่ายเบี่ยง อิดออด ​ความอดทนของฉันถึง​ที่สุดแล้ว​ ฉันตวาด​เขาเสียงดังลั่น​โดยไม่อาย​ใคร



"อร ถามว่าผู้หญิงคนนั้น​​เป็น​ใคร"



ชัยคงรู้สึกไม่พอใจฉันเหมือนกัน​ที่ฉันขึ้น​เสียง​กับเค้า ​ทั้ง ๆ​ ​ที่ฉันไม่เคยทำมันสักครั้ง ชัยยังคงไม่ตอบ ​ได้​แต่เดิน​ไปเรื่อย ๆ​ ไม่ยอมหยุด เหมือนอยาก​จะให้ถึงบ้านฉันเร็ว ๆ​ ​จะ​ได้ไม่​ต้องมาตอบคำถามบ้าบออะไร​นี่


ฉันหยุดยืนร้องไห้อยู่​ตรงนั้น​ ​ความน้อยใจ เสียใจ​ทั้งหมด​ที่มีมันพรั่งพรูออกมาจนหมด ไม่​สามารถเก็บอาการ​ได้อีกต่อ​ไป



"ไม่มีอะไร​ หรอกอร อย่าคิดมากนะ"



ชัยพยายามปลอบฉัน ​เขาคง​จะสงสารฉัน หรือไม่ก็อายคนแถวนั้น​​ที่หันมามองดู ฉันพยายามตั้งสติ พยายามหยุดร้องไห้ ​แต่ก็ทำไม่​ได้ น้ำตายังคงไหลรินออกมา ไม่หยุด



"ชัย บอกอรมาเถอะ อร​พร้อมแล้ว​ อรอยากรู้​ความจริง" ฉันพูด​ไป สะอื้น​ไป "​ถ้ามันไม่มีอะไร​ ทำไมชัยไม่บอกอร ล่ะ" ฉันเซ้าซี้ต่อ



"ผู้หญิงคนนั้น​​เป็นแฟนชัยเอง"



​เขาพูดออกมาเบา ๆ​ ​โดย​ที่ไม่มองหน้าฉัน ​ความรู้สึกตอนนั้น​ มันเหมือนภูเขาถล่มลงตรงหน้า หน้าชา​ไปหมด ใจหาย ร้องไห้ออกมาอีกอย่างไม่อาย​ใคร



"แฟนชัยเหรอ? แล้ว​อรล่ะ ​ที่ผ่านมามัน​คืออะไร​ ชัยทำแบบนี้​กับอรทำไม หาชัย ทำไม"



"ชัยไม่​ได้หลอกอรนะ ชัยรู้สึกดี​กับอรเหมือนกัน ​แต่ชัยยังไม่แน่ใจว่ามัน​เป็น​ความรักหรือเปล่า...​ขอเวลาชัย​ได้ไม๊นะอร..ขอเวลาให้ชัย​ไปคิดทบทวนทุกอย่าง..บางทีชัยอาจ​จะรักอร"



จบแล้ว​​ความรักของฉัน ​ที่ผ่านมา​ทั้งหมด​เขาไม่เคยรู้เลย​ว่ามัน​เป็น​ความรักหรือเปล่า ​ทั้ง ๆ​ ​ที่ฉันรัก​เขาจนหมดหัวใจ มอบทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่มีให้​กับ​เขาจนหมด


ฉันเดินจาก​เขามา​โดยไม่ฟังอะไร​อีก ปล่อยให้​เขายืนอยู่​ตรงนั้น​ เดินให้เร็ว​ที่สุด อยากถึงบ้านเร็ว ๆ​ อยากอยู่​คนเดียว ปลดปล่อย ร้องไห้ ทำไม​เขาทำ​กับฉันแบบนี้ ​เขาเห็นฉัน​เป็นตัวอะไร​ ​ทั้ง ๆ​ ​ที่​เขาก็มีแฟนอยู่​แล้ว​


หลังจากวันนั้น​ฉันก็แทบ​จะหาย​ไปจากชีวิตของ​เขา พยายาม​ใช้ชีวิตประจำวันอย่างปกติ ตอนเช้า​​ไปมหาลัย เลิกเรียนกลับบ้าน ​เป็นวัฏจักรอยู่​อย่างนั้น​ ไม่แวะ​ไปหา​เขาเหมือน​แต่ก่อน ไม่กล้า​แม้​แต่​จะโทร​ไปหา มันอาย มันเสียหน้า มันเสียใจ ทุกอย่าง ถึงยังไงฉันก็ยังพอ​จะมีศักดิ์ศรีหลงเหลืออยู่​บ้าง ใน​เมื่อ​เขาก็บอกมาอยู่​ทนโท่แล้ว​ว่า ผู้หญิงคนนั้น​​เป็นแฟนของ​เขา ​ซึ่งแสดงว่าฉันไม่ใช่


ถึง​แม้ว่าฉัน​จะทำอะไร​​เพื่อ​เขามากมาย​ก็เถอะ มันคงไม่สำคัญ ไม่มีค่าพอในใจของ​เขา ฉันรู้สึกว่า​ตัวเอง​เป็นคนไร้ค่า หมดราคา เหงา ซึมเศร้า ไม่อยากเจอหน้า​ใคร อยากอยู่​คนเดียว


ชัยพยายาม​ที่​จะมาหาฉัน ​เขาคง​จะรู้สึกผิด​ที่ทำ​กับฉัน หลอกฉัน ​แต่ฉันก็มัก​จะหลบหน้า​เขาตลอด ไม่อยากพบเจอ ไม่อยากรับรู้อะไร​อีก จนกระทั่งวันหนึ่ง​​เขามาดักรอฉัน​ที่หน้าห้องเรียน นั่งรอจนฉันเรียนเสร็จ ​เพื่อน ๆ​ ออก​ไปกันหมดแล้ว​ เหลือ​แต่ฉัน​ที่ยังคงนั่งอยู่​ในห้องไม่กล้าออกมาหา​เขา ไม่อยากร้องไห้อีก ​แต่มันก็กลั้นไม่อยู่​ น้ำตาไหลออกมาอีกแล้ว​


ชัยเดินเข้ามาหาฉัน ​เขามา​เพื่อ​จะขอโทษฉัน ​เขารู้สึกเสียใจในสิ่ง​ที่​เขาทำ ​เขาบอกฉันว่า​เขาคิดถึงฉัน คิดถึงสิ่งดี ๆ​ ​ที่ฉันมอบให้​เขา ​แต่​เขาไม่​ได้รักฉันถึง​แม้ว่า​เขา​จะพยายามเท่าไหร่ ​เขาอยากให้ฉันยกโทษให้​เขา กลับมา​เป็น​เพื่อนของ​เขาเหมือนเดิม ​เขาคงเหงา​ถ้าไม่มีฉัน ​และอื่น ๆ​ อีกมากมาย​​ที่​เขาพยายาม​จะอธิบายให้ฉันเข้าใจ ​แต่ฉันคงทำอย่าง​ที่​เขาขอไม่​ได้หรอก ฉันโกรธ​เขา โกรธ​ที่​เขามาล้อเล่น​กับหัวใจของฉัน โกรธ​ที่​เขาเห็น​ความรักของฉัน​เป็นแค่เครื่องแก้เหงา ฉันโกรธ โกรธ โกรธ ​แต่สุดท้ายฉันก็อภัยให้​เขา ฉันคง โกรธ เกลียด​เขาไม่ลงหรอก ฉันยังมีเหตุผลพอ ​ความรักมันบังคับกันไม่​ได้ ฉันรู้ดี ​ที่ผ่านมา​เขาคงพยายาม​ที่​จะทำให้ดี​ที่สุด​เพื่อตอบแทนฉัน ​แต่ฉันคงไม่ใช่สำหรับ​เขา


นี่หรือ​ความรักของฉัน ​ความรัก​ที่ฉันคิดว่ามันคง​จะ​เป็นรักแท้ ​แต่มันก็​ต้องก็จบลง จบลงอีกครั้ง ​ทั้ง ๆ​ ​ที่ฉันพยายามทำให้ดี​ที่สุดมากกว่าครั้งแรกด้วยซ้ำ

 

F a c t   C a r d
Article ID A-602 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง ความรักครั้งสุดท้าย#3
ผู้แต่ง Anantra
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๘ พฤศจิกายน ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๙๕๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-2201 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 08 พ.ย. 2547, 16.31 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-8977 ], [82.3.32.76]
เมื่อวันที่ : 26 ส.ค. 2549, 01.51 น.

มา​เป็น​กำลังใจให้นะคะ​ ตอนนี้ เศร้าจังค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น