นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๒ ตุลาคม ๒๕๔๗
......





ราวครึ่งปี​ที่แล้ว​
เราย้ายมาอยู่​ร่วมกันในห้องเล็กๆ​แห่งนี้
​แม้​จะอึดอัด​ไปหน่อย​​กับพื้น​ที่จำกัด
แค่เพียงเตียงนอน​ที่ไม่ใหญ่นัก ชั้นหนังสือ ​กับตู้เสื้อผ้าไม้เก่าๆ​ ก็ดูราว​กับ​จะกิน​ที่ว่าง​ทั้งหมด​ที่เรามี

​แต่ภายในห้อง​ที่มองผิวเผินอาจ​จะอึดอัด
กลับเปี่ยม​ไปด้วย​ความผูกพัน
เราดูแล​เอาใจใส่กัน​และกัน ปฏิบัติต่อกันอย่างให้เกียรติ
เราทะนุถนอมหัวใจของกัน​และกัน ดุจดัง​เป็นหัวใจของเราเอง

ณ สถาน​ที่แห่งนี้
​ได้​เป็นจุดเริ่ม​ความสัมพันธ์อันแสนลึกซึ้ง แนบแน่นในหัวใจของเรา
​และไม่มีวันลบเลือนจางหาย​ไป

ตั้งแต่วินาทีแรกจวบจนวินาทีสุดท้าย​ที่เราสัมผัสถึงภายในของกัน​และกัน
ทุกอารมณ์​ความสุข
ทุกอณู​ความรู้สึก
หวานซึ้ง ตราตรึงในดวงจิตของเราตราบลมหายใจสุดท้าย


เรา​ทั้งคู่​คือฝัน​ที่เคยใฝ่ในวัยเยาว์ของกัน​และกัน
​คือ​ความจริง​ที่สถิตแท้แน่นอน
มั่นคงไม่ผันแปร​แม้ในยามหลับ​และยามตื่น












​แต่ในวินาทีนี้
ในห้องเล็กๆ​ของเรา


เธอ...​.
​กำลังพยายามบอกบางสิ่งบางอย่างให้ผม​ได้รับรู้

เธอนั่งนิ่งอยู่​ปลายเตียง
น้ำตาใสหลั่งรินอาบสองแก้ม
ริมฝีปากเม้มสนิท ก้มหน้านิ่ง
สองมือกุมแน่นไว้บนตัก
แล้ว​เธอก็เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาว่า
ผมไม่ใช่คนแรกของเธอ

เสียงโฮท่วมท้นทันที​ที่สิ้นประโยค
เธอร้องไห้ราว​กับทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่มี​ความหมายต่อเธอ​กำลัง​จะเลือนหาย​ไป



​พระเจ้า!
ผมรักผู้หญิงคนนี้
เธอช่างเสียสละ​และอ่อนโยนเหลือเกิน
​เพื่อ​ความสุขของเรา​ทั้งคู่ กลับยอม​ที่​จะแบกรับ​ความเจ็บปวดไว้เพียงลำพัง

น้ำตาผมไหล
ไม่ใช่ด้วย​ความเศร้าโศกเสียใจ
​แต่​เป็น​เพราะรู้สึกถึง "รักแท้" ​ที่เธอ​ได้มอบให้
"รักแท้" ​ที่ผมโหยหายิ่งกว่าชีวิต


ผมรั้งเธอมากอดไว้แน่น
ในขณะ​ที่เธอสะอื้นไห้ในอ้อมกอด ปากพร่ำบอก​แต่คำว่าเสียใจ​และขอโทษ


ผมจูบแก้มเธออย่างแผ่วเบา
​พร้อม​กับคำพูดจากหัวใจ



"​ที่รัก...​.
ผมรักคุณเหลือเกิน...​.
ผมรักในทุกสิ่ง​ที่​เป็นตัวคุณ
คุณทำให้ชีวิตผม​ที่เหลือทุกวินาทีเต็ม​ไปด้วย​ความหมาย
​ความรักของคุณทำให้ผมรู้ซึ้งถึง​ความสุข​ที่จริงแท้​เป็นเช่นไร
​ที่รัก...​
ชีวิตของผมหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหวยาม​ที่คุณจาก​ไป
ลมหายใจผมสิ้นยาม​ที่ไม่เห็นคุณ
คุณ​คือทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่ผมมี
คุณทำให้ผมรู้ว่าผมเกิดมา​เพื่ออะไร​ อยู่​​เพื่ออะไร​ หรือตาย​เพื่อ​ใคร
ผมหวังว่า​ความรักของผม​ที่มีต่อคุณ​จะทำให้คุณรู้สึกเช่นเดียว​กับผม
ไม่มีอะไร​​ที่คุณ​จะ​ต้องเสียใจ ​ได้โปรดอย่าร้องไห้อีกเลย​...​คนดี"


ผมบรรจงจรดริมฝีปากประทับทั่วกายเธอ
​เพื่อให้เธอ​ได้รู้ซึ้งถึง​ความรัก​ที่ผมมีต่อเธอ







ในคืนนั้น​

ผมฝัน...​.

ฝันว่าเราหลับใหลในอ้อมกอดของกัน​และกันจวบจนสิ้นลมหายใจ

 

F a c t   C a r d
Article ID A-565 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง ที่รัก
ผู้แต่ง วิญญาณ ความรัก ความรู้สึก
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๒ ตุลาคม ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๓๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-1809 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 12 ต.ค. 2547, 10.52 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น