นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๘ ตุลาคม ๒๕๔๗
บันทึกวาระสุดท้าย3
kwan_kwan
...ฉันจึงโทรศัพท์​​ไปบอกพี่ชายอีกครั้ง ให้​​ไปเจอกัน​​ที่บ้านบอก​​กับพี่ว่า หมอให้แม่นอน​​ที่ ร.พ ก่อน ฉันนั่งในรถ กลับบ้านมา​​กับน้า​​และพ่อ ​​ระหว่างทางไม่มี​​ใครพูดอะไร​​​​ทั้งสิ้น มี​​แต่​​ความเงียบ​​และเสียงสะอื้นสลับกัน​​ไป
...
พ่อให้ฉันโทรถามพี่ชายว่าอยู่​​ที่ไหน ใกล้ถึงรึยัง พี่ชายบอกว่าอยู่​อนุสาวรีย์ชัย

ฉันพยายามทำเสียงให้​เป็นปกติ แล้ว​บอกว่ารีบๆ​มานะ

" แม่​เป็นไงบ้าง" พี่ชาย เอ่ยถามออกมา

ยังดี​ที่​เป็นการคุยโทรศัพท์ ฉันจึงกลั้นก้อนสะอึก​ที่อยู่​ในอก แล้ว​ตอบออก​ไป

"อืม...​ไม่​เป็นไรมากหรอก หมอตรวจอยู่​ รีบมาแล้ว​กันนะ ตอนนี้ขวัญยังอยู่​​ที่ ร.พ."

ฉันไม่กล้าบอกพี่ชาย ​เนื่องจากกลัว กลัวพี่ชาย​จะขวัญเสีย

รอก่อนเถอะ รอจนพี่ชายมาถึง แล้ว​เราค่อยมาร้องไห้ด้วยกัน

หมอบอกให้ฉัน​กับพ่อทำเรื่อง​ย้ายแม่ วันรุ่งขึ้น​ ​เพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว​

น้าสาวจึงชวนกลับบ้าน แล้ว​ค่อยว่ากันเรื่อง​งานของแม่

ฉันจึงโทรศัพท์​ไปบอกพี่ชายอีกครั้ง ให้​ไปเจอกัน​ที่บ้าน

บอก​กับพี่ว่า หมอให้แม่นอน​ที่ ร.พ ก่อน

ฉันนั่งในรถ กลับบ้านมา​กับน้า​และพ่อ

​ระหว่างทางไม่มี​ใครพูดอะไร​​ทั้งสิ้น มี​แต่​ความเงียบ​และเสียงสะอื้นสลับกัน​ไป

พอมาถึงบ้าน พ่อก็เข้าห้อง​ไปหยิบอัลบั้มรูปถ่ายของแม่มาดู

พ่อ​เอามาดูแล้ว​ก็เล่าเรื่อง​​ที่พ่อ​และแม่พบกันให้ฉันฟัง

​เขา​ทั้งคู่ลำบากตรากตรำกันมา ​ทั้งชีวิต

33 ปี ​ที่พ่อ​กับแม่​ใช้ชีวิตร่วมทุกข์ มากกว่าสุขด้วยกัน

สักพัก ​ได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์ ฉันรู้ทันทีว่าพี่ชายมาแล้ว​

พี่ชายลงมาจากรถแล้ว​หันมามองหน้าฉัน​และพ่อ

" ขวัญ แม่​เป็นไงบ้าง" พี่ชายมองหน้า ฉัน​และพ่อ

ฉันเลือก​ที่​จะไม่ตอบ หัน​ไปมองหน้าพ่อ

"แม่...​...​...​...​...​..​ไปแล้ว​ลูก หนุ่ม แม่เค้าทิ้งเรา​ไปแล้ว​...​...​...​."

แล้ว​พ่อก็ร้องไห้ออกมา พี่ชาย​เมื่อ​ได้ฟังดังนั้น​ ก็ไม่รู้ว่าน้ำตามันมาจากไหน

เข้ามากอดพ่อแล้ว​ร่วมกันร้องไห้ แล้ว​ถามว่า​เป็นแบบนี้​ได้อย่างไร

พ่อก็เริ่มเล่าให้พี่ชายฟัง .ถึงเรื่อง​​ที่เกิดขึ้น​ พ่อเล่าว่า

ก่อน​ที่​จะพาแม่มา ร.พ. แม่​กำลังนอนอยู่​แล้ว​อยู่​ดีๆ​ ก็ตะโกนเรียก ขวัญ ขวัญ ตลอด

พ่อ​จะพามา ร.พ. แม่ไม่ยอม​ไป แม่อ้างว่า ​ไป ร.พ. เหงาไม่อยากอยู่​

​แต่วันนี้พ่อไม่ยอม ​ต้องพาแม่มา​ที่ ร.พ ให้​ได้ ​และสุดท้ายก็​เป็นแบบนี้

ครอบครัวฉัน​ต้องสูญเสียแม่​ไป ฉันไม่โทษว่า​เป็น​ความผิดของ​ใคร

มี​แต่​ความเสียใจเท่านั้น​ ​ที่ช่วงชีวิตของแม่​ที่อยู่​​กับพวกเรา มันน้อยนัก

ฉันไม่เคยคิดว่า เรื่อง​ราวแบบนี้​จะมาเกิดขึ้น​จริง​กับชีวิต มันเหมือนละคร

ละคร​ที่จบฉากอย่างไม่สวยงาม ​แต่มัน​คือ​ความจริง ​ความจริง​ที่เจ็บปวด

 

F a c t   C a r d
Article ID A-560 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง บันทึกวาระสุดท้าย3
ผู้แต่ง kwan_kwan
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๘ ตุลาคม ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๗๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-1736 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 08 ต.ค. 2547, 09.11 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : loveawake.ru [C-19361 ], [91.77.104.130]
เมื่อวันที่ : 01 ก.พ. 2565, 03.43 น.

Welcome to the world of adult Dating loveawake.ru

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : loveawake.ru [C-19362 ], [109.252.88.56]
เมื่อวันที่ : 11 เม.ย. 2565, 16.59 น.

Welcome to the world of adult Dating loveawake.ru

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น