นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๘ ตุลาคม ๒๕๔๗
บันทึกวาระสุดท้าย 2
kwan_kwan
...น้าของฉันจึงรีบพา​​ไป​​ที่ ร.พ.ของรัฐแห่งหนึ่ง​​ย่านรังสิต ขณะ​​ที่อยู่​​บนรถ...​​ฉันพยายามตีมือของแม่ ​​เพราะแม่​​จะหลับ " ขวัญ.. ตีแม่...​​ทำ..ไม..ลูก .....
น้าของฉันจึงรีบพา​ไป​ที่ ร.พ.ของรัฐแห่งหนึ่ง​ย่านรังสิต

ขณะ​ที่อยู่​บนรถ...​ฉันพยายามตีมือของแม่ ​เพราะแม่​จะหลับ

" ขวัญ.. ตีแม่...​ทำ..ไม..ลูก .. แม่เจ็บ"

แม่พยายามพูด​เพราะแม่มีอาการหนึ่ง​​คือ พูดไม่ชัด

​เนื่องจากเส้นเลือดฝอยในสมองเกือบแตกมาแล้ว​ครั้งหนึ่ง​

" ก็ขวัญ ไม่อยากให้แม่หลับไง คุยกันนะแม่นะ "

ฉันพยายามชวนแม่คุย ​แต่ท่าทางแม่เหนื่อยๆ​ น้าเลย​บอกว่าให้แม่พักก่อน

​เมื่อ​ไปถึง​ที่ ร.พ. หมอซักอาการของแม่ ​เพราะไม่ใช่ ร.พ. ประจำ

หมออินเทิร์น เข้ามารุมดูอาการของแม่ บอกให้แยกขา ยกแขน

​ทั้งๆ​​ที่ไม่มีแรง ตอนนั้น​หมอ​ต้องการทราบอาการของแม่

ฉันจึงให้พ่อมาตอบคำถามของหมอ ​ส่วนตัวฉันมาทำเรื่อง​บัตรของแม่

สักพัก พ่อวิ่งกระหืดกระหอบ มาหาแล้ว​บอกว่าแม่​ต้องเข้าห้อง ฉุกเฉิน

พ่อบอกว่า ขณะ​ที่หมอ​กำลังซักอาการ

หมอถามแม่ว่าชื่ออะไร​...​. แม่ก็​สามารถบอก​ได้

นามสกุลอะไร​...​ แม่ส่ายหน้าบอกว่าจำไม่​ได้

แล้ว​ชี้มาทางพ่อ หมอถามว่านี่​ใคร แม่ส่ายหน้า จำไม่​ได้

เรียกหา​แต่ ขวัญ เรียกขวัญ ตลอด

สักพัก แม่มีอาการกระตุก

หมอประจำโรงพยาบาล​ซึ่งดูอยู่​รอบนอกจึงรีบเข้ามาดูอาการ

แล้ว​พาแม่เข้าห้องฉุกเฉิน

ขณะนั้น​ฉันพยายาม​ที่​จะแอบมองลอดช่อง​ที่ผ้าม่านปิดไม่ถึง

หมอ​และพยาบาล​กำลังปั๊มหัวใจแม่ ให้น้ำเกลือ เครื่องช่วยหายใจ

ฉันมองภาพนั้น​ด้วย​ความคาดไม่ถึง

ไม่คิดว่าแม่​จะ​ต้องมีวันนี้ วัน​ที่แม่​ต้องมาเข้าห้องฉุกเฉิน

ฉันพยายามคิดว่านี่​คือ​ความฝัน

​ความฝัน​ที่เลวร้าย ฉันอยากตื่นจาก​ความฝันนี้

**เวลาผ่าน​ไปประมาณ 30 นาที หมอเดินเข้ามาหา ​และเชิญ​ไปคุย​ที่ห้อง

หมอบอกว่าแม่ไม่​สามารถหายใจ​ได้ด้วยตัวเอง

​ที่ชีพจรยังเต้นอยู่​​เนื่องจากการปั๊มหัวใจ

หมอขอเวลาอีก 15 นาที ​ถ้าแม่ไม่​สามารถหายใจเอง​ได้

หมอคง​ต้องหยุดการปั๊มหัวใจ

​ความรู้สึกตอนนั้น​ ฉัน​กับพ่อกอดกันแน่น

​เพราะไม่คิด ไม่คิดเลย​จริงๆ​ว่า วาระสุดท้ายของแม่

​ต้องมาจบแบบนี้ ฉัน​ได้​แต่นั่งภาวนาถึงสิ่ง​ที่ดีๆ​

จนทนไม่ไหว ขอหมอเข้า​ไปหาแม่ ​เมื่อฉันเข้า​ไป

เห็นสภาพแม่ แม่โดนพันธนาการจากสายน้ำเกลือ เข็มอะไร​ตั้งมากมาย​

แม่คงเจ็บ ฉันเข้า​ไปจับมือแม่ คุย​กับแม่ เรียกแม่

เรียกเท่าไรก็ไม่ตอบกอดแม่ เขย่าตัว แม่ก็ไม่ตอบสนองฉัน

สักพัก ...​.. สัญญาณจากเครื่องปั๊มหัวใจ ดังมากระทบหู

ตี๊ดดดดดดดดดดดด...​...​...​..ตี๊ดดดดดดดดดดดดดดด

มัน​เป็นเสียง​ที่ฉันไม่อยากรับรู้ หรือรับฟัง ฉันเกลียดเสียงนี้

มัน​คือเสียงพรากวิญญาณ พรากคน​ที่ฉันรัก ​และรักฉันมาก​ที่สุดในโลก

ฉันทำอะไร​ไม่ถูก หมอ​และพยาบาลถอดเครื่องช่วยหายใจ

หยุดปั๊มหัวใจแม่ แล้ว​ปล่อยให้ฉัน​ได้อยู่​​กับพ่อ​และแม่ตามลำพัง

พ่อเข้ามาหาแม่จูบ​ที่หน้าผาก ลูบ​ที่ผมเบา ๆ​แล้ว​ บอกว่าหลับให้สบายนะคุณ

ผมรักคุณนะ ผม​จะดูแลลูกเอง คุณไม่​ต้องห่วง...​.

พ่อเข้ามากอดฉันแล้ว​บอกว่าให้แม่พักผ่อนเถอะ แม่เหนื่อยมามากแล้ว​

อย่าเพิ่งกวนแม่ ฉันพยายามคิดว่ามันไม่จริง มัน​เป็นเรื่อง​โกหก

​แต่มัน​คือ​ความจริง ​ความจริง​ที่ว่า

ฉันไม่มีแล้ว​ ฉันไม่​สามารถกอด ไม่​สามารถหอมแก้ม ไม่​สามารถบอกรัก

ไม่​สามารถสัมผัส ไม่มีแล้ว​แม่​ที่เคยปลอบ เวลาเศร้าหรือทำอะไร​ผิด

แม่ ​คือคนเดียวในชีวิต ​ที่ฉัน​สามารถพูดคุย​ได้ในทุกเรื่อง​

​กับพ่อฉันบอกบ้าง ในบางเรื่อง​ ​แต่แม่ แม่​คือคนคนเดียวในชีวิต

ในขณะนั้น​ พี่ชานของฉัน​กำลังเดินทางมาจาก​ที่ทำงาน

 

F a c t   C a r d
Article ID A-559 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง บันทึกวาระสุดท้าย 2
ผู้แต่ง kwan_kwan
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๘ ตุลาคม ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๗๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-1735 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 08 ต.ค. 2547, 08.19 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pla-ja [C-2387 ], [202.183.233.11]
เมื่อวันที่ : 23 พ.ย. 2547, 15.12 น.

ตอนแรกฉันกะว่า​จะอ่านให้ครบทุกตอนก่อนแล้ว​ค่อยตอบ ​แต่ถึงตอนนี้น้ำตาฉัน​จะไหลอ่ะ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น