นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๓๑ มีนาคม ๒๕๔๖
Penfriend
Fantasy
... คุณเคยมี​​เพื่อนทางจดหมายไหม? ผมก็เคย ​​แต่ผมไม่อยากมีอีกแล้ว​​ล่ะ ทำไมน่ะเหรอ...​​. เรื่อง​​​​ทั้งหมดมันเริ่มขึ้น​​จากวันนั้น​​...​​ ...
คุณเคยมี​เพื่อนทางจดหมายไหม? ผมก็เคย ​แต่ผมไม่อยากมีอีกแล้ว​ล่ะ ทำไมน่ะเหรอ...​. เรื่อง​​ทั้งหมดมันเริ่มขึ้น​จากวันนั้น​...​

ผมชื่อแน็ค เพิ่ง​จะย้ายเข้ามาเรียนในตัวเมือง วันแรกของผม​ที่สถานศึกษานั้น​ไม่ค่อย​จะดีนัก ผมไม่รู้จัก​ใครเลย​ ทุกคนรอบข้างผม ต่างก็มี​เพื่อน​ที่ย้ายมาเรียนด้วยกัน ต่าง​กับผม​ที่ตัวคนเดียว ​ซึ่งไม่กล้า​ที่​จะ​ไปทัก​ใครก่อน พูดง่าย ๆ​ ​คือผมขี้อาย

pic_no_52_1_97764.jpgหลังจากเลิกเรียน ผมก็กลับมา​ที่หอพัก ห้องของผม​เป็นเพียงห้องแคบ ๆ​ มีห้องน้ำในตัว ​และแน่นอนผมพักอยู่​​ที่นี่คนเดียว ผมสังเกตุเห็นจดหมายฉบับ​หนึ่ง​ เหน็บอยู่​​ที่ประตู ผมจึงเปิดอ่านมันหลังจากอาบน้ำเสร็จ จดหมายฉบับ​นั้น​​เป็น​เพื่อนทางจดหมายของผมเอง เราติดต่อกันมานานแล้ว​ เธอชื่อริน

เธอ​เป็นคนจังหวัดเดียวกัน​กับผม ​แต่ต่างอำเภอกัน ​และ​เป็นผู้หญิงคนเดียว​ที่ผมรู้จัก ​เมื่อติดต่อกันทางจดหมายนานเข้า ​ความรักก็เกิดขึ้น​ ผมพยายามเขียนสื่อถึง​ความรู้สึกของผมออก​ไปให้เธอรู้

"ก๊อก! ก๊อก!" เสียงเคาะประตูดังขึ้น​ ผมละมือจากการเขียนตอบจดหมายมาเปิดประตู คุณป้าเจ้าของหอพักยืนยิ้มอยู่​หน้าห้อง "ไงจ๊ะ​...​ อยู่​สบายดีมั้ย...​ หรือมีปัญหาอะไร​รึเปล่า?"

ผมส่ายหน้าเล็กน้อย "ไม่มีปัญหาอะไร​ครับ​"

คุณป้ายิ้มให้ผมนิดนึงก่อน​ที่​จะพูดอีกว่า "​ถ้ามีอะไร​เรียกป้า​ได้เลย​นะ...​"

ผมพยักหน้าเล็กน้อยแล้ว​ยิ้มตอบ ​แต่ก่อน​ที่คุณป้า​จะเดินกลับ​ไป ผมก็อยากขอบคุณเรื่อง​จดหมาย "เอ่อ...​คุณป้าครับ​ขอบคุณนะครับ​​ที่เก็บจดหมายไว้ให้ "

คุณป้าเจ้าของหอพักหันมาทำหน้างง "อะไร​กันป้าไม่​ได้เก็บให้นี่...​" คุณป้าเดินจาก​ไป​โดยทิ้ง​ความงงงวยไว้ให้ผม แล้ว​​ใครล่ะ​ที่เก็บจดหมายมาเหน็บประตูไว้ให้ผม

ผ่าน​ไปหลายวันแล้ว​สำหรับการมาเรียน​ที่นี่ของผม ​โดย​ที่ผมยังคงไม่สนิท​กับ​ใคร ถึง​จะมี​เพื่อนร่วมห้องมาทักบ้างก็เถอะ ​เมื่อกลับจากสถานศึกษา ผมก็ตรงมา​ที่หอพัก​พร้อม​กับตรวจดูว่า มีจดหมายจากรินเหน็บอยู่​ตรงไหนมั้ย

​และวันนี้ก็มีจดหมายจากรินมาถึงผมอีก เธอยังคงเขียนมาเล่าอาการป่วยของเธอเช่นเดิม เนื้อร้ายในสมองของเธอ สร้าง​ความ​เป็นห่วงให้ผมไม่น้อย ​และมันก็​เป็นสาเหตุ​ที่ทำให้ผม​เป็น​เพื่อนทางจดหมาย​กับเธอ ​ซึ่งผมหวังว่าจดหมายของผม ​จะช่วย​เป็น​เพื่อน​และ​กำลังใจให้เธอ​ได้

ผมสัญญาไว้​กับเธอว่า​ถ้าเธอหายผม​จะ​ไปเ​ที่ยว​กับเธอ เรื่อง​ของผมก็​เป็นเช่นนี้เรื่อยมา
จนกระทั่งวันหนึ่ง​ ผมตัดสินใจสารภาพรักผ่านจดหมาย ​แต่เธอก็ไม่​ได้ตอบจดหมายผมอีกเลย​

ใน​ที่สุดผมก็เริ่มสอบ ​ซึ่ง​เป็นช่วง​ที่ผม​จะขมักเขม้นอ่านหนังสือหามรุ่งหามค่ำ ​เพื่อ​ที่​จะสอบ ​แต่ผมก็ไม่​ได้รับจดหมายตอบจากรินเลย​ ​เมื่อสอบเสร็จก็ถึงช่วงปิดเทอม นักศึกษาทั่ว​ไป​จะกลับบ้านกัน ​แต่ผมตัดสินใจเดินทาง​ไปหารินตาม​ที่อยู่​ในจดหมาย ​ซึ่งก็​คือโรงพยาบาล​ที่รินรักษาตัวอยู่​

ผมนั่งรถเพียงไม่กี่ชั่วโมง ​แต่ผมกลับรู้สึกว่า​มันนานมาก จนอด​ที่​จะกระวนกระวายใจไม่​ได้ จนใน​ที่สุดผมก็มาถึง​ที่หมาย ผมรีบเดินหาหมายเลขห้อง​ที่ระบุไว้ในจดหมาย ไม่นานนักผมก็มาหยุด​ที่ประตูห้องนั้น​

ผมตัดสินใจผลักประตูเข้า​ไปทันที ​และทันที​ที่ผมผลักประตูเข้า​ไป ผมก็​ต้องแปลกใจ​เมื่อภาพ​ที่อยู่​ตรงหน้า ​คือห้อง​กับเตียงโล่ง ๆ​ ​ที่ถูกจัดอย่าง​เป็นระเบียบ ผมสับสน​ไปหมด

"มาหา​ใครครับ​? " เสียงหนึ่ง​พูดขึ้น​มา ผมหัน​ไปดูตามเสียงก็พบว่า​เป็นหมอของโรงพยาบาลนี้นั่นเอง ​และ​ที่ยิ่ง​ไปกว่านั้น​หมอคนนี้ผมรู้จัก

"อ้าวแน็ค มาทำอะไร​​ที่นี่" คุณหมอสมเดช​เป็น​เพื่อน​กับพ่อผมเอง ผมไม่เคยรู้เลย​ว่า​เขาทำงาน​ที่นี่

"ผมมาตามหาคน ๆ​ หนึ่ง​น่ะครับ​เธออยู่​ห้องนี้" ผมชี้เข้า​ไปในห้อง

"อ๋อ...​หนูรินน่ะเหรอ" ผมแปลกใจ​ที่​เขารู้จักเธอด้วย

"คุณหมอรู้จักเหรอครับ​?"

"ทำไม​จะไม่รู้จักล่ะ.. เค้า​เป็นคนไข้ของหมอนะ" หมอสมเดชขยับแว่นเล็กน้อย แล้ว​ยกมือมาวาง​ที่ไหล่ผม ​พร้อม​กับถอนหายใจ สีหน้าของหมอสมเดชเปลี่ยน​ไป

"ฟังให้ดีแล้ว​ทำใจนะ...​ หนูรินน่ะ เธอเสียชีวิต​ไปแล้ว​​เมื่ออาทิตย์ก่อน"

ผมแทบ​จะไม่เชื่อหูตัวเองมือไม้สั่น​ไปหมด ขาผมหมดเรี่ยวแรงทรุดตัวลงกองอยู่​ตรงนั้น​

"หมอล้อเล่นใช่มั้ยครับ​...​" ผมพูดน้ำตาก็เริ่มเอ่อล้นออกมาอาบแก้ม หูอื้อ​ไปหมดหน้าอกของผมมันเจ็บแปล็บ​ไปทั่ว

"หนูรินน่ะนะเค้ามารักษาตัว​ที่นี่หลายเดือนแล้ว​ ​แต่อาการไม่ดีขึ้น​เลย​...​" หมอสมเดชบอกยืนยัน ผมเช็ดน้ำตาแล้ว​พยุงตัวยืนขึ้น​

"คุณหมอ...​รู้มั้ยครับว่า​บ้านเธออยู่​​ที่ไหน" หมอสมเดชมีสีหน้าลำบากใจ​ที่​จะบอก

"เรื่อง​​ส่วนตัวของผู้ป่วย หมอบอกไม่​ได้หรอกนะ มันผิดจรรยาบรรณน่ะ" ไม่ว่าผม​จะรบเร้ายังไง หมอสมเดชก็ไม่ยอมบอก

ผม​ต้องกลับมา​ที่หอพักอีกครั้ง ​ความโศกเศร้ายังไม่หาย​ไปจากจิตใจของผม ​แต่ทันที​ที่ผมเปิดประตู จดหมายซองสีชมพู ก็ปลิวตกลงมาผมหยิบมันขึ้น​มาช้า ๆ​ ใจก็เต้นตึกตัก ​แต่​เมื่อพลิกดูด้านหน้า กลับไม่มีอะไร​เขียนไว้เลย​ ไม่มี​แม้​แต่แสตมป์

​เมื่อผมเปิดออก ก็พบแค่กระดาษเปล่า​ที่พับ​เป็นรูปหัวใจอยู่​ด้านใน กระดาษนั้น​ผมยังจำ​ได้ มัน​เป็นกระดาษ​ที่รินชอบ​ใช้เขียนจดหมายมาให้ผม ท่ามกลาง​ความแปลกใจ ลมก็พัดแรงขึ้น​ ผมวางจดหมายนั้น​ไว้บนโต๊ะ แล้ว​อาบน้ำเข้านอนทันที ​แต่ก็ยากพอสมควร​ที่​จะหลับตาลง​ได้

คืนนั้น​ใน​ความฝันของผม ผม​ได้เจอ​กับริน เราสองคน​ไปเ​ที่ยวด้วยกัน ใน​ที่ ๆ​ ผมตั้งใจอยาก​จะพาเธอ​ไป ใบหน้าของเธอดูสดใสมาก เธอเ​ที่ยว​กับผมอย่างสนุก ผมรู้สึกมี​ความสุขมากใน​ความฝันนั้น​ ​ถ้า​เป็น​ไป​ได้ผมไม่อยากตื่นขึ้น​เลย​ มัน​เป็นเพียงแค่สิ่งเดียว ​ที่ผม​จะใกล้ชิด​กับริน​ได้ ก่อน​ที่ผม​จะตื่น ริน​ได้พูดอะไร​บางอย่าง​กับผม

แสงแดดส่องเข้ามาในห้อง บอกถึงเวลาเช้า​ของวันใหม่ ผมทบทวนเรื่อง​​ความฝัน มันเหมือนเพิ่ง​จะผ่าน​ไป แค่ไม่กี่นาทีนี้ ​กับคำพูดของริน​ที่พยายามนึกยังไงก็ไม่ออก ท่าทีของริน เหมือน​ต้องการ​จะชักชวนผม หลังจาก​ที่อาบน้ำเสร็จ ผมก็เตรียมตัวออก​ไปข้างนอก มองเห็นจดหมายฉบับ​นั้น​ วางอยู่​บนโต๊ะในสภาพเดิม

​ความหิวบอกให้ผมออก​ไปหาอะไร​กิน ​และทันที​ที่ผมเปิดประตู จดหมายนับสิบฉบับ​ ก็ร่วงกราวลงสู่พื้น จดหมายทุกฉบับ​​เป็นแบบเดียวกันหมด ​คือซอง​เป็นสีชมพูไม่ติดแสตมป์ ไม่เขียนจ่าหน้าซอง ​และข้างในมีกระดาษเปล่า​ที่พับ​เป็นรูปหัวใจ ​เป็นกระดาษลาย​ที่รินชอบเขียนส่งมาให้ผม

เรื่อง​ราว​ที่ผม​ได้พบเจอทำให้ผมสับสนมาก ​ใครกัน​ที่​เอาจดหมายพวกนี้มาให้ผม แล้ว​ให้ทำไม? ผมเดินคิดมาตามทางเดิน ​กับเรื่อง​ราว​ที่ยาก​จะเข้าใจนั่น ยิ่งคิดก็ยิ่งเกิดคำถามขึ้น​มากมาย​

ในขณะ​ที่ผม​กำลังครุ่นคิดอยู่​นั้น​ ​ความรู้สึกแวบหนึ่ง​ก็ทำให้ผมหัน​ไปยังฝั่งตรงข้ามของถนน มี​ใครบางคนยืนอยู่​ตรงนั้น​ ท่ามกลางกลุ่มคน​ที่เดินกันขวักไขว่ ​เมื่อผมมองดูดี ๆ​ แล้ว​ก็เห็นว่าคน ๆ​ นั้น​​คือริน!

คลิกดูภาพขยาย
เธอยืนยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน อะไร​กัน! ​เป็น​ไป​ได้ยังไงกัน! นี่มันเรื่อง​อะไร​กัน! ริน​ที่ตาย​ไปแล้ว​ ทำไมมายืนยิ้มให้ผม​ได้ใน​ที่แบบนี้

ก่อน​ที่คำถามมากมาย​​จะผุดขึ้น​มา ผมรีบข้ามถนน​ไปหาเธอ พอผมข้ามมาอีกฝั่ง รินก็ยังยืนอยู่​​ที่เดิม ผมเดินเข้า​ไปใกล้ ๆ​ เธอยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยน หรือว่าหมอสมเดชหลอกผม!?...​

​แต่แล้ว​ทุกอย่างก็กระจ่าง ​เมื่อกลุ่มคนรอบ ๆ​ แตกตื่น​กับอะไร​บางอย่างข้างหลังผม ผู้คนเหล่านั้น​วิ่งผ่านตัวของริน​กับผม เหมือนเราไม่มีตัวตนอยู่​

ผมหันกลับ​ไปมองสิ่ง​ที่กลุ่มคนเหล่านั้น​​กำลังมุงดู ร่างของผม นอนอยู่​ใต้ท้องรถบรรทุก ในสภาพเลือดท่วมตัว ผมพูดอะไร​ไม่ออก ในขณะ​ที่เรา​ทั้งสอง ​กำลังลอยตัวสูงขึ้น​

ผมเริ่มเข้าใจเรื่อง​ราว​ทั้งหมด รินแค่อยากส่งจดหมายมาตอบรักของผม เธอแค่อยาก​จะบอกลาผม ​และเรื่อง​ในตอนนี้มันไม่ใช่​ความฝันแล้ว​ ผม​กับริน​จะ​ได้อยู่​ด้วยกันใน​ที่ ๆ​ ไกลแสนไกล ​ที่ของเรา...​...​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-052 Article's Rate 13 votes
ชื่อเรื่อง Penfriend
ผู้แต่ง Fantasy
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๑ มีนาคม ๒๕๔๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๐๙๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๔๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-126 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 31 มี.ค. 2546, 05.19 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : เขาวานให้หนูไปซื้อก๋วยจั๊บ [C-131 ], [210.203.184.235]
เมื่อวันที่ : 31 มี.ค. 2546, 06.50 น.

ตอนจบหักมุมเหมือนเรื่อง​ six sense เลย​ค่ะ​ มีเรื่อง​ใหม่ๆ​ก็​เอามาลงอีกนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : แม่มะลิ [C-580 ], [203.147.0.44]
เมื่อวันที่ : 02 ก.ค. 2546, 06.23 น.

อ่านแล้ว​ชอบ เนื้อหาสนุกสนานดี ​ได้บรรยากาศ ​แต่ยังรู้สึกไม่เศร้าสร้อยเท่า​ที่ควร ​แต่โดนรวมแล้ว​ดีจังเลย​ ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : coco [C-705 ], [210.203.178.88]
เมื่อวันที่ : 06 ส.ค. 2546, 14.57 น.

เนื้อหาน่าติดตามดี มีการหักมุมให้แปลกใจ ทำให้เพิ่มอรรถรสในการอ่าน

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น