นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๓ สิงหาคม ๒๕๔๗
ครอบครัว
Daddy's angel
...ครอบครัวสุขสันต์ "หึหึ" ผมแค่นหัวเราะในลำคอ ภาพ​​ที่เห็นอาจไม่​​ได้​​เป็นอย่าง​​ที่เราคิดเสมอ​​ไป...
"ยังไม่กลับอีกเหรอ"
สมภพ ​เพื่อนร่วมงานวัยเดียว​กับผมถามในตอนเย็นขณะเก็บข้าวของอย่างลวกๆ​ ​เพื่อรีบออกจาก​ที่ทำงาน
"อ่อ ยัง" ผมตอบ​พร้อม​กับละสายตาจากเครื่องคอมพิวเตอร์​ที่นั่งจ้องมันมา​ทั้งวัน
"ผม​ต้องรีบ​ไป วันนี้​ไปรับลูกด้วย ขืนช้ากว่านี้มีหวังติดแหง่กบนถนนจนมืดแน่ ผม​ไปหล่ะนะ" พูดจบก็รีบเผ่นตรง​ไป​ที่ลิฟท์ ยังไม่ทัน​ที่ผม​จะ​ได้กล่าวอำลา
ผมลุกจาก​ที่นั่งประจำ​เพื่อเปลี่ยนอิริยาบถ​โดยการเหม่อมอง​ที่นอกหน้าต่างอย่างเนือยๆ​ วันศุกร์เย็น ๆ​ อย่างนี้ผม​จะ​ไปไหนดี ​ถ้า​เป็น​เมื่อก่อน ผมคง​ไปซิ่ง​กับแก็งค์หนุ่มโสดอย่างสนุก​ไปแล้ว​ ผมเ​ที่ยวตามผับ เมาหัวราน้ำ ​กับ​เพื่อนกลุ่มนั้น​​เป็นปีๆ​ เวลาผ่าน​ไปนานขึ้น​ๆ​ สมาชิกในกลุ่มก็น้อยลงเรื่อยๆ​ หลังจาก​แต่งงานกัน​ไปทีละคนสองคน จนเหลือผม​ที่โสดอยู่​คนเดียว

เจ้าดิษ​เพื่อนผมเคยถามแซวเล่นๆ​ ในงาน​แต่งงานของ​เพื่อนคนนึง ว่า "​เมื่อไหร่​จะถึงตาเอ็งหล่ะเนี่ย พวกข้าอยากรู้ว่าเจ้าสาวของเอ็ง​จะ​เป็นแบบไหน"
"ไม่​เอาหรอก เรื่อง​อะไร​ ข้า​จะหาห่วงมาผูกคอให้ลำบากวะ ข้าอยู่​อย่างนี้สบายดีอยู่​แล้ว​" ผมตอบสวน​ไปทันควัน ใจผมคิดแบบนั้น​จริงๆ​ ​และอีกอย่างผมไม่เชื่อหรอกว่าการ​แต่งงาน​จะทำให้ผมมี​ความสุข
"ไอ้ศกมันไม่อยากมีเมียหรอก มันมี​แต่กิ๊ก ดูสาว​ที่มันควง​แต่ละคนสิ ไม่ซ้ำหน้าเลย​ ​แต่ไม่เห็นมัน​เอาจริงสักราย รายล่าสุดหน้าคล้ายน้องแนทหว่ะ" ​เพื่อนๆ​ ผมฮากันครืนในกลุ่ม ช่วยไม่​ได้ผมนึกในใจ สาวๆ​ เค้าชอบผมเองนี่ ผมแค่​ใช้มารยานิดหน่อย​ ​ใคร​จะเรียกผม​เป็นเสือก็ช่างเหอะ ผมไม่สน ก็สมัครใจกันทุกรายไม่​ได้บังคับ

คง​จะ​เป็น​เพราะเหตุผลนี้​ที่ทำให้ผมไม่อยากกลับบ้าน ​คือผมเบื่อไม่อยากเจอ​ใครบางคน​ที่อาจ​จะรอผมอยู่​​ที่บ้าน พวกผู้หญิงนี่​เป็นยังไงกันหนักหนาก็ไม่รู้ ชอบทำตัว​เป็นเจ้าของ คบกันไม่กี่เดือน เริ่ม​จะตั้งชื่อลูกซะแล้ว​ ผมไม่​ได้คิด​จะ​แต่งด้วยสักหน่อย​

ผมบิดตัวไล่​ความ​เมื่อยล้าบริเวณลำตัว ​และเตรียมเก็บข้าวของ​เพื่อออก​ไปไหนสักแห่งนึง​ซึ่งผมก็ยังไม่รู้ ในใจผมคิดว่า คง​เป็นสวนสาธารณะ ใกล้​ที่ทำงานผมมีสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง​​ที่ผมชอบ​ไปนั่งดูคน บางคนมาออก​กำลังกายในชุดวิ่ง มีสาวๆ​ นักศึกษามา​กับแฟนหนุ่มนั่งคุยกระหนุงกระหนิง กลุ่มแอโรบิค มีคนนำยกแขน ยกขา เต้น​ไปตามจังหวะเพลง

ผมออกจากตึกเดินมาไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงสวนฯ ผมเลือกม้านั่ง​ที่หันหน้า​ไปทางต้นไม้ บริเวณสนามหญ้าวันนี้มีครอบครัวพ่อ แม่ ​และลูกสองคนมานั่งบนเสื่อพลาสติกลายการ์ตูน พวกเค้า​กำลังกินอะไร​กันสักอย่าง ผู้หญิงคน​ที่​เป็นแม่หยิบแซนด์วิชส่งให้พ่อบ้าน ​และลูกๆ​ กินอย่างเอร็ดอร่อย เธอยิ้มอย่างมี​ความสุข เด็กๆ​ กัดแซนด์วิช​ไปคำนึงก็วิ่งเล่นไล่จับกันอย่างสนุกสนาน ​พร้อมเสียงหัวเราะ

ครอบครัวสุขสันต์ "หึหึ" ผมแค่นหัวเราะในลำคอ ภาพ​ที่เห็นอาจไม่​ได้​เป็นอย่าง​ที่เราคิดเสมอ​ไป
ตาพ่อนั่นหน่ะเหรอ จริงๆ​ แล้ว​อาจ​เป็นเฒ่าหัวงู มีอีหนูแอบไว้​ที่ไหน ตอนนี้คงปิดโทรศัพท์มือถือสินะ คงกลัว​จะมีผู้หญิง​ที่ไหนโทรมาสิท่า! ​ส่วนยัยแม่หน่ะเหรอท่าทางคงไม่อยู่​บ้านคนเดียว ทำ​กับข้าวไว้รอท่าสามี​และลูกหรอก ​แต่งตัวรัดรูปซะขนาดนั้น​หน่ะ เด็กๆ​ ​จะ​ไปรู้อะไร​หล่ะ แค่​ไปโรงเรียน กิน นอน วิ่งเล่น ก็หมดวันแล้ว​

ภาพตรงหน้าทำให้ผมตี​ความ​ได้อย่างนั้น​ จากนั้น​ห้วง​ความคิดคำนึงของผมก็ถูกชักนำ​ไปสู่อดีตอย่างช่วยไม่​ได้
พ่อทิ้งผม น้อง​และแม่​ไปตอนผมอายุแปดขวบ น้องผมเพิ่งห้าขวบเท่านั้น​! ​จะว่าทิ้งก็ไม่เชิง​เพราะแม่ผม​เป็นฝ่ายขอเลิก​กับพ่อมากกว่า หลังจากเห็นภาพพ่อผม​กับผู้หญิงคนนึงบนเตียงนอนในบ้านพักแห่งหนึ่ง​ ผมไม่​ได้รู้เรื่อง​ราวละเอียดหรอก จับใจ​ความ​ได้จาก​ที่พ่อ​กับแม่ทะเลาะด่าทอกันอย่างรุนแรง ​ส่วนผม​ได้​แต่แอบอยู่​ในห้องนอน​กับน้องด้วย​ความตกใจ

พ่อผมย้ายออก​ไป ​ส่วนผมอยู่​​กับแม่​และน้อง​ที่บ้านพักของทางราชการ​ที่แม่ผมทำงานอยู่​ หลังจากนั้น​ผมก็​ไปๆ​ มาๆ​ บ้านพ่อ​และบ้านแม่ พ่อผม​แต่งงานใหม่ ​จะ​ใครซะอีกหล่ะ ผู้หญิงคน​ที่แม่เคยเจอนั่นแหละ​ แม่ผม​เป็นคน​ไปรับ​ไปส่ง​แต่​ทั้งสองไม่เคยเผชิญหน้ากัน แม่ส่งผม​กับน้องแค่หน้าประตูบ้านพ่อเท่านั้น​ ช่วงแรกๆ​ ​ที่พ่อ​ไปผมเห็นแม่นั่งเหม่อ​พร้อมน้ำตาไหลบ่อยๆ​ ผมรู้สึกทำตัวไม่ถูก​กับภาพแบบนั้น​ ​ได้​แต่เดินเข้าห้องเล่นเกมส์คอมพิวเตอร์ ​ส่วนน้องผมก็กลาย​เป็นคนซืมไม่หัวเราะแกล้งแหย่ผมเล่นเหมือน​เมื่อก่อน

เวลามันคงช่วยทำให้อะไร​ๆ​ ดีขึ้น​จริงๆ​ ​เพราะเวลาผ่าน​ไปผมเห็นแม่เริ่มยิ้มแย้ม ​แต่งตัวสวยขึ้น​ โทรศัพท์คุย​กับ​เพื่อนครั้งละนานๆ​ เสาร์ อาทิตย์ แม่​จะพาผม​ไปส่งบ้านพ่อ ​ซึ่งผมมัก​จะ​ไปนั่งเล่นเกมส์อยู่​บ้านย่าหลังติดๆ​ กันมากกว่า​เพราะผมไม่อยากเจอ "ครอบครัว" ของพ่อผม อันประกอบด้วย ผู้หญิงคนนั้น​ พ่อผม ​และน้องสาว ​ซึ่ง​เป็นลูกใหม่ของพ่อผม

บางทีวันหยุดหลายๆ​ วันแม่ก็​จะพาผม​ไปส่งบ้านพ่อ แม่บอกว่าแม่​จะ​ไปค้างบ้าน​เพื่อน ผมรู้จัก​เพื่อนแม่เกือบทุกคน​เพราะ​ที่ทำงาน​และบ้านพักอยู่​ไม่ไกลกันนัก ผมก็ไม่แน่ใจว่าแม่​ไปค้างบ้าน​เพื่อนคนไหน มาวันนึงแม่มารับผมกลับบ้าน แม่ดู​แต่งตัว ​แต่งหน้าทาปากเหมือนสาวรุ่น แล้ว​แนะนำผู้ชายคนนึงให้ผมรู้จัก
"เอ้า ไหว้ลุงเค้าเสียสิ" แม่แนะนำ​เพื่อนของแม่ ​พร้อมเดินเข้าครัว​ไปหยิบเบียร์แช่เย็นในตู้เย็น
"โตแล้ว​เหมือนกันนี่เรา" ชายคนนั้น​​เอามือลูบหัวผม
"เบียร์เย็นๆ​ ค่ะ​" แม่รินเบียร์แล้ว​มอง​เพื่อนของแม่ด้วยสายตา​ที่ผมไม่เคยเห็นจากแม่มาก่อน
"แหม่ ชื่นใจจัง มีเบียร์เย็นๆ​ มีคนมาคอย​เอาใจ" จากนั้น​คนสองคนก็ประสานสายตา​ที่ทำให้ผมรู้สึกขนลุก

เช้า​วันรุ่งขึ้น​ผมตื่นนอน​เพราะปวดฉี่ ผมเดินผ่านห้องแม่ ​เพื่อนแม่คนนั้น​เดินออกมาจากห้องนอนแม่ผม ผมงงอยู่​ชั่วขณะ
"อ้าว ตื่นแล้ว​เหรอ ศก ตื่นเร็วเหมือนกันนี่เรา" ชายคนนั้น​เดิน​ไปรินน้ำเย็นแล้ว​กลับเข้า​ไปในห้องนอนแม่ผม!

หรือนี่​คือสาเหตุ​ที่ทำให้แม่ผมสวยขึ้น​ ผมก็ไม่แน่ใจ ​แต่ผมเห็นลุงคนนี้บ่อยๆ​ แกมานอนค้างบ้านผมอยู่​ประจำ ​แต่มาเฉพาะวันเสาร์อาทิตย์ ​ส่วนวันธรรมดา​จะมีลุงอีกคนชอบมาคุย​กับแม่ผม​ที่บ้านผมจนดึกดื่น จนผมกลาย​เป็นเด็ก​ที่มีลุงหลายคน​ไปซะแล้ว​ปกติแม่ผมไม่เคยทำ​กับข้าว ผม​กับน้อง​จะ​ได้เงิน​ไปซื้อก๋วยเตี๋ยวแถวนั้น​กิน มาพักหลังนี่แหละ​ ​ที่แม่ผมทำ​กับข้าวบ่อยขึ้น​ ราว​กับ​จะเตรียมต้อนรับคนสำคัญ

เย็นวันนึงแม่ผมทำ​กับข้าวสามสี่อย่าง​ไปกินกัน​ที่สวนสาธารณะ มีผม น้อง แม่ผม ​และลุง​ที่มานอนบ้านผม แม่ผมนั่งป้อนไส้กรอกให้ลุง ผม​กับน้อง​ได้วิ่งเล่นกันจนเหนื่อย กินข้าวหมด​ไปสองจาน ผมอาบน้ำนอนด้วย​ความเพลีย จนกระทั่งผมตกใจตื่นกลางดึกด้วยเสียงเคาะประตู​ที่หน้าบ้าน
"เปิดประตู เปิดเดี๋ยวนี้นะ มี​ใครอยู่​ข้างใน เปิดประตู"
ผมเดินออกมาจากห้อง เห็นแม่ผมลุกลี้ลุกลนใส่เสื้อคลุม
"เค้ารู้​ได้ไงว่าคุณอยู่​​ที่นี่"
"ผมไม่รู้" ลุงรีบเดิน​ไปเปิดประตูก่อน​ที่เสียง​จะดัง​ไปมากกว่านี้ ​โดยสวมเสื้อคอกลม​กับนุ่งผ้าขาวม้า

ผู้มาเยือน​โดยไม่​ได้รับเชิญ​เป็นหญิงอายุคราวแม่ผม ใบหน้าแกเคร่งเครียดแดงก่ำด้วย​ความโกรธจัด

"อ้อ อยู่​​พร้อมหน้ากันเลย​นะ ชายโฉด หญิงชั่ว"
"ค่อยๆ​ พูดกันก็​ได้นี่นา อนงค์" ลุงมีท่าทางเกรงๆ​ ​ส่วนแม่ผมนั้น​ถอยกรูด​ไปอยู่​หน้าประตูห้องนอน
"ไม่​ต้องค่อยหรอก ไอ้แก่ มิน่าหาย​ไป​ได้ทุกอาทิตย์ มือถือก็ปิด ติดต่อไม่​ได้ มาอยู่​​กับอีนี่เองเหรอ" ว่าแล้ว​ก็หัน​ไปทางแม่ผม "ผู้หญิงอะไร​น่าไม่อาย ​เอาไม่เลือกว่าลูก​ใครผัว​ใคร แบบนี้เค้าเรียกแย่งผัวชาวบ้าน ไม่อายลูกอายเต้าบ้างหรือไง หา" ​พร้อม​กับถลึงตาใส่ แม่ผม​ได้​แต่ร้องไห้ ผมวิ่ง​ไปหาแม่
"ใจเย็นๆ​ นงค์ แย่งอะไร​กันเล้า โตๆ​ กันแล้ว​ กลับบ้านเถอะ"
"ไม่กลับ ​จะ​ต้องรุ้ดีรู้ชั่วกัน​ไปข้างนึง" เธอฮึดฮัด ​แต่ด้วยแรงผู้ชาย ภาพ​ที่เห็นก็​คือ อนงค์ ​ที่ลุงเรียก กึ่งลาก กึ่งจูง​ไปขึ้น​รถ ​และขับออก​ไปท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของ​เพื่อนบ้านในละแวกบ้านพัก

เหลือ​แต่ผม ​กับแม่​ที่นั่งร้องไห้ น้องชายผมออกมายืนมองตัวแข็งทื่อ ผมก็ไม่รู้​จะทำยังไง ​ได้​แต่บอกว่า แม่ไม่​ต้องร้องไห้ ๆ​ ผมทำ​ได้เท่านั้น​จริงๆ​

นี่หล่ะ ภาพครอบครัวสุขสันต์​ที่ผมนึก​ได้ ผมคิดฟุ้งซ่านอะไร​เนี่ย มันผ่านมา​เป็นสิบๆ​ ปีแล้ว​ ​เอาหล่ะ ผมนั่ง​ที่นี่มานานพอแล้ว​ ผมคง​ต้องกลับบ้าน​เพราะพรุ่งนี้ผมสัญญาว่า​จะ​ไปหาสันต์ น้องชายผมไง ตอนนี้เค้า​เป็นผู้ป่วยอยู่​วัด​พระบาท​น้ำพุครับ​

ข้อคิด
ครอบครัว​คือสถาบันแรก​ที่​จะสร้างคนให้เติบโตขึ้น​มา เปรียบเสมือนเบ้าหลอม​ที่สำคัญของชีวิต อย่าคิดว่า​เป็นแค่เด็กก็คงไม่​ได้สนใจอะไร​หนักหนา แท้​ที่จริงแล้ว​เด็กซึมซับเรื่อง​ราวรอบตัว​ได้ดี​และมากอย่างคาดไม่ถึง คน​เป็นพ่อ​เป็นแม่ควรคำนึง​และทำตัว​เป็นตัวอย่าง​ที่ดีแก่ลูก

 

F a c t   C a r d
Article ID A-500 Article's Rate 6 votes
ชื่อเรื่อง ครอบครัว
ผู้แต่ง Daddy's angel
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๓ สิงหาคม ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๖๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : พญาไฟ [C-1441 ], [202.47.247.130]
เมื่อวันที่ : 23 ส.ค. 2547, 20.13 น.

สวัสดีค่ะ​คุณ Daddy's angel เดินเรื่อง​​ได้กระชับดีนะคะ​ ปัญหาครอบครัวเหมือนงูกินหาง ​เป็นอย่างนี้​ไปเรื่อย ๆ​ เนอะ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ลูกน้องกางเขนดง [C-1475 ], [81.59.97.184]
เมื่อวันที่ : 28 ส.ค. 2547, 15.19 น.

เศร้าจัง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : คนชอบอ่าน [C-4412 ], [203.113.76.12]
เมื่อวันที่ : 05 พ.ค. 2548, 13.43 น.

มีแง่คิดหลายๆ​ ด้าน

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น