นิตยสารรายสะดวก  Articles  ๑๘ สิงหาคม ๒๕๔๗
" งู....ตายฟรี "
sony diver
...งู...​​.งู...​​.งู...​​.งู...​​..งู...​​..

งู​​เป็นๆ​​มีให้เห็นดาษดื่น...​​.. ตามบ้านนอกคอกนาริมป่าริม​​เขา...​​...​​ดูแล้ว​​น่าเกลียดน่ากลัว...​​..ชวนขนแขนตั้งชูชัน
...
งู...​.งู...​.งู...​.งู...​..งู...​..

มาอยู่​บนหัวเราตั้งแต่​เมื่อไหร่กัน...​...​มองมันไม่เห็น...​..
​เพื่อนเรา ดันชอบมาว่าเรา...​.ยกให้เรา​เป็นหัวหน้างู...​...​


งู​เป็นๆ​มีให้เห็นดาษดื่น...​.. ตามบ้านนอกคอกนาริมป่าริม​เขา...​...​ดูแล้ว​น่าเกลียดน่ากลัว...​..ชวนขนแขนตั้งชูชัน
งูตาย...​..​(น่าสงสาร)​...​..หาดู​ได้ไม่ยาก ตามท้องถนน แถวๆ​นอกเมือง...​...​.
​แม้งู​จะโดนรถทับติดอันดับ​เป็นประจำ พอๆ​​กับกบ ​แต่ก็มากกว่าเขียดหน่อย​นึง​และก็น้อยกว่าหมา...​...​
หมาวิ่งเร็วกว่างู ​แต่ดันตาย..​เพราะมันวิ่งไม่ดู หลับหูหลับตาวิ่ง...​...​เจอมันอีกที เจอหน้ารถอย่างจัง เสียงดังปุก! แล้ว​ก็ ขลุก..ขลุก..ขลุก..ขลุก อยู่​ใต้ท้องรถ แล้ว​ก็แปรรูปออกจากท้ายรถ​ไป จากหมา​ที่วิ่งอยู่​​ได้ดีๆ​กลาย​เป็นหมานอนนิ่ง ไม่มีลมหายใจ...​
​ส่วนงูรอบคอบกว่า ดูซ้ายดูขวาแลบลิ้นแผลบๆ​ ถึง​จะดูดีแล้ว​​แต่ก็เลื้อยไม่ทัน...​..

ภาพงูโดนรถทับ มันน่าสยองขวัญ ไม่แพ้ หมา...​..

หลังจากล้อเรา...​ผ่านตัวมัน รู้สึก​ได้ถึงเสียง​และแรงสั่นสะเทือน...​..
ดัง " กึก.. " เบาๆ​ คล้ายๆ​หน้ายางสะดุดทับหินก้อนเล็กๆ​ ​ที่ระเกะระกะอยู่​บนถนน...​

ภาพทางกระจกมองหลัง ​เป็นภาพแห่ง​ความทุรนทุราย ​ที่ค่อยๆ​ไกลออก​ไปตาม​ความเร็วรถ...​...​
มันบิดตัว​ไปมาบิดหน้าบิดหลังยัง​กับเต้นระบำ...​. ม้วนเกลียวกลม ราว​กับอุปกรณ์ริบบิ้นประกอบยิมนาสติก จินตลีลา...​...​

จินตลีลาประเภทอุปกรณ์สยองขวัญ ...​...​​เพราะ​เป็นนาฏยลีลา ​ที่ร่ายรำตามแรงบันดาล..​และจังหวะ ของ​ความเจ็บปวดสุดท้าย กระเจิงจากเส้นประสาทสู่กล้ามเนื้อทุกมัด​ที่รวม​เป็นงู.....​


หลายคนนึกถึงงูในทางไม่ดี...​...​..


งู​เป็นสัญลักษณ์ของ​ความชั่วร้าย...​...​. แค่นึกถึงหน้าของมัน ก็ชวนขยะแขยง...​...​...​

เราก็​เป็นคนนึง...​...​ ​ที่​ได้รับการถ่ายทอดฝังหัวว่า งู​เป็นสัตว์มีพิษ...​.. ​เป็นสัตว์อันตราย...​...​ ​จะกัดคนทันที​ที่เจอคน ไม่น่ารู้จักคบหาสมาคมด้วย...​...​.. ไม่ควร​เอามาเลี้ยงในบ้าน...​...​..​และไม่ควรให้เข้าบ้านด้วยซ้ำ​ไป...​.

ในชีวิตจริงเจองูเข้าบ้านก็หลายตัว...​...​ ​ส่วนใหญ่​จะเลื้อยเข้ามา ​แต่ห้อยต่อง​แต่ง​ที่ปลายเสียมกลับออก​ไป...​..

...​..มันเลื้อยไม่​ได้...​...​.

...​.​เพราะร่าง​กับวิญญาณของมันไม่​ได้อยู่​รวมกัน...​...​

สมัยเด็กๆ​ บ้านเรา​ที่หาดใหญ่ ​จะอยู่​ออกมานอกเมืองไม่ไกล ​แต่สงบร่มรื่นเหมือนชนบท...​...​ ​เป็นบ้านพักรถไฟ...​...​.
ดูคล้ายๆ​เมืองเก่า ​ที่บ้านออก​จะโบราณๆ​...​...​..​เป็นบ้านไม้ทรงเก่า...​...​ รั้วบ้าน​เป็น ต้นชาดัด มีไม้สูงใหญ่ให้ร่มเงา ร่มรื่นทั่วอาณาบริเวณ...​...​.

​ที่ร่มรื่นเย็นใจ นอกจากคน​จะชอบแล้ว​ งูก็ชอบเหมือนกัน...​...​ เราเลย​เจอ​กับงู​โดยมิ​ได้นัดหมาย​เป็นประจำ


เราชอบ​ไปนั่งอ่านหนังสือใต้ต้นหมาก ​ที่แม่ปลูกไว้ให้ยาย...​...​.. ยายชอบกินหมาก...​...​.กินจนฟันดำ เวลายายยิ้ม ยาย​จะเหมือน แดร็กคูล่า ​ที่พึ่ง​ไปแทะคอ​ใครมา...​

ต้นหมาก ​แม้ร่ม​จะไม่ค่อยมี...​...​ ​แต่พิงสบาย ​เพราะต้นตั้งตรง...​...​
...​. ​กำลังอ่านหนังสืออยู่​เพลินๆ​...​...​เรา​กับงูก็​ได้พบกัน...​...​.งูก็หล่นมาจากต้นหมาก...​...​.. หล่นใส่หัวเราดัง " ตุ้บ " แล้ว​ก็มากองอยู่​บนหนังสือ​ที่หน้าตักเรา ​(ขึ้น​​ไป​ได้ไง...​)...​...​

มัน​เป็นงูเขียวธรรมดา​ที่หางมันยังไม่​ได้เบิร์น ​(มันเลย​ไม่​ได้​เป็นงูเขียวหางไหม้)​...​...​..

เราตกใจแหกปากลั่นบ้าน...​...​ โยนหนังสือทิ้ง...​...​. คนกระเจิง...​...​.งูกระจาย...​...​..

แล้ว​มันก็เลื้อย ปรู๊ดดด...​...​..​ไปด้วย​ความตกใจ...​...​..



...​...​ งู​ไปทาง...​...​. เรา​ไปทาง...​...​.



อีกครั้งนึง เจอกันในครัว...​...​..
ครัวบ้านพักรถไฟ ​จะ​เป็นครัวทำด้วยไม้ แยก​เป็นห้องต่างหากอยู่​นอกชาน...​...​ เหมือนบ้านไทยโบราณ​ที่แยก​ส่วนห้องนอนห้องรับแขกไว้ฟากนึง...​...​ ​และห้องครัวอยู่​อีกฟากนึง...​...​​โดยมีชาน​ที่มีกระไดขึ้น​บ้านอยู่​ตรงกลาง...​...​...​

ครัว​จะติดต้นไม้ใหญ่...​...​ ทำให้งูชอบเล่นกายกรรมไต่ราวข้ามเข้ามาเล่นอยู่​ในครัว.....​

วันนึงเราหยิบตะเกียบออกมาจากตะกร้าทรงสูง​ที่แขวนไว้ข้างฝา...​...​...​

มีลูกงูเขียวตัวเล็กๆ​...​. พันด้ามตะเกียบออกมากลมดิก...​...​เหมือนขดสปริง...​...​.
เราก็แหกปากลั่นบ้านเหมือนเดิม...​...​..



...​...​...​ งู​ไปทาง...​...​. เรา​ไปทาง อีกตามเคย...​...​...​



มันก็ตกใจเลื้อยปรู้ดดดดด...​...​...​หาย​ไปอีก...​...​...​



...​...​...​...​...​...​..



มัน​เป็นหนึ่ง​ในจำนวนงู​ที่โชคดี...​...​...​.. ​ที่รอดตาย...​...​.
​เพราะทุกครั้ง​ที่เจอ เรา...​...​...​เราไม่เคยตีมันเลย​...​...​..
ยกเว้นพี่หรือพ่ออยู่​ด้วย...​...​.. ตัวนั้น​ก็​จะโชคร้าย กลาย​เป็นศพออก​ไป...​...​.


เราเจองูบ่อยมาตั้งแต่เด็ก...​...​.. เลย​รู้จักมักคุ้น​กับงูดี...​...​. ไม่ค่อยกลัวมันจนสติแตก เหมือน​ใครหลายคน...​...​
เจอมันก็ไม่เคยวิ่ง...​...​. มัก​จะชอบเข้า​ไปดูมันใกล้ๆ​...​...​
...​...​...​.พอดูมันใกล้ๆ​ถึงเข้าใจมัน...​...​..


งู​เป็นสัตว์น่าสงสาร...​...​. ​เป็นสัตว์พิการด้านอุปกรณ์เคลื่อนไหว...​...​...​

มันไม่มีมือ...​มันไม่มีเท้า...​...​..

เราเห็นมันแล้ว​นึกถึงภาพของคน​ที่ถูกจับมัดแขนมัดขา...​ ​(เปลี่ยน​เป็นตัดแขนตัดขาก็​ได้...​​ถ้าชอบ)​ ...​โดนผลักตัวให้ล้มลงนอน...​​ไปใหนไม่​ได้...​​ได้​แต่แหงนหน้ามามอง...​. ทำตาปริบๆ​ แลบลิ้นแผลบๆ​...​...​

...​...​.. มัน​เป็นภาพ​ที่ชวนสังเวชสงสารไม่น่าดูชม...​...​..


มันมีปอดหรือเปล่าเราไม่ทราบ...​...​. ​แต่เหมือนมันหายใจ...​...​...​
ทุกครั้ง​ที่มันตกใจ ...​...​มัน​จะหายใจแรงถี่เหมือนคน...​...​..
อืมมมม...​...​. มันกลัว​เป็นเหมือนกัน...​...​...​.

ทุกครั้ง​ที่มันเจอคน มัน​จะหยุด...​...​...​​และหนี...​...​...​
หนีเข้า​ไปใน​ที่​ที่มิดชิด...​..มันคิดว่าคนไม่เห็น...​...​(หัวหนะเข้า​ไปแอบแล้ว​ ​แต่หางยังโผล่อีกบาน)​...​. มันไม่เคยกระโจนเข้าใส่​เพื่อ​ที่​จะมาทำร้าย...​...​...​.

​แต่คนก็​จะ​ต้องเข้า​ไป แหวก แงะ แคะ​ คุ้ย สิ่งกีดขวางเหล่านั้น​​เพื่อ​ที่​จะหามัน...​...​...​ มัน​จะเริ่มลนลานเลี้อยเร็วขึ้น​ ​เพื่อ​จะหา​ที่หลบใหม่ แทน​ที่เดิม ​ที่เริ่มอันตราย ...​...​...​..

​เมื่อหมด​ที่​ไป มัน​จะขดตัวม้วนกลมเหมือนกิ้งกือโดนแหย่สีข้าง เข้า​ไปอยู่​ในซอกสุดท้าย...​..​ที่มันคิดว่ามัน​จะขดเข้า​ไป​ได้...​...​...​. หมอบอยู่​อย่างนั้น​...​...​.. ไม่​ได้หันมาสู้คนแบบหมาจนตรอก...​...​...​..

...​...​...​.. งูจนตรอกไม่ดุร้ายเหมือนหมาจนตรอก...​...​...​..

​เอาไม้​ไปเขี่ยมันอยู่​ห่างๆ​...​...​...​. มันก็​จะเริ่มออกอาการหงุดหงิดรำคาญ มองหา​ที่เลื้อย​จะ​ไปแอบต่อ...​...​.. ​แต่ก็ไม่ส่อแสดง ออกอาการก้าวร้าวให้เราเห็น...​. ไม่ตอบโต้เหมือนสัตว์ดุร้ายในทีวี...​.....​.

มัน​จะหันมาชูคอแผ่แม่เบี้ย​และฉก...​. ​เพื่อปกป้องตัวต่อ​เมื่อเราเข้า​ไปใกล้ประชิดตัว...​.. หรือไม่ก็​เมื่อมันเจ็บจากการ​ที่เรา​ไปตีมันแรงๆ​ ...​...​แบบว่า...​.
" กู โมโหแล้ว​นะ มั่วกะกูจริงๆ​ "



งูรักสงบ...​...​ ​แต่รบไม่ขลาด ...​...​..



​ไปวอแว​กับมัน...​.. มัน​จะรำคาญ เลื้อยหนี​ไป ไม่ตอแยด้วย...​...​..
​แต่​ถ้าเห็นว่าหนีแล้ว​​ได้ใจ...​...​..ยังตามมาตอแยไม่เลิก...​...​..
ทีนี้มัน​จะกัด​เอา...​...​..

​(เค้าบอกว่าคนเกิดปีมะเส็งก็​เป็นแบบนี้...​...​)​


งูน้อยตัวนัก ​ที่​จะ​ได้พบอิสระอีกครั้ง หลังจากเลื้อยผิด​ที่...​...​...​

มันคงไม่รู้ ว่านั่น​เป็นตั๋วขาเดียว...​...​.. ไม่มีเ​ที่ยวกลับ...​...​..

ตัวล่าสุด​เป็นตัว​ที่เจอ​ที่ทำงานเราเอง...​...​...​. มันเลื้อยเข้ามาจากด้านหลังออฟฟิส ​ที่ติด​กับ​ที่ดินรกร้าง...​...​.
พยายามไล่ให้มันออก​ไปอยู่​นาน...​...​.. ​แต่ก็ไม่สำเร็จ...​...​..
สุดท้าย​ต้องตัดใจเรียกให้ รปภ.มาจัดการ...​...​...​..

เราเดินออกมาด้านหน้าออฟฟิส...​...​...​ ไม่อยากรับรู้เรื่อง​ราว...​...​.
เหมือนรอรับญาติ​ที่​กำลังเข้าห้องประหาร ...​...​.​จะเปลี่ยนสถานะ​เป็นศพ ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า...​...​

.
" ปั้ง ! ...​...​ปั้ง ! ...​...​ปั้ง ! .....​"


3 ปั้งติดกัน...​...​. ไม่ใช่เสียงปืน .....​. ​เป็นเสียงท่อนแป๊บเหล็กยาว​ที่ รปภ ​เอาเข้า​ไป​เพื่อทำการสังหารมัน...​...​.
มัน​เป็นวินาที​ที่สลดหดหู่สำหรับเรา...​...​...​...​
​ถ้า​เป็น​ที่บ้านเราคงปล่อยให้มันเลื้อยออก​ไป หลังจาก​ที่มันหลงทางมา...​...​...​.
​แต่ใน​เมื่อ​เป็น​ที่ทำงาน มันก็​จะทำอะไร​อย่างใจ​ไปหมดไม่​ได้...​...​..

...​...​. ​เพราะไม่ใช่บ้านเราบริษัทเรา ...​...​.

รปภ.เดินออกมา ยิ้มอย่างอารมณ์ดี...​...​
5 นาที​ต่อมา งูตัวนั้น​ กลาย​เป็นชิ้น​พอดีคำ...​...​.หอมกุร่นด้วยกลิ่นเครื่องแกงผัดเผ็ด...​...​. เข้าปาก รปภ 2-3คน คนละสองสามคำ...​...​...​ ตามด้วยเบียร์ช้างเย็นๆ​ ​(รปภ.​ที่ออกเวรแล้ว​นะ..อิอิ)​

อาาาาาาา...​...​...​...​เสียงรปภ.คนนั้น​ อ้าปากทำหน้าเปรี้ยวอย่าง​ได้อารมณ์ หลังจากเบียร์เย็นๆ​บาดคอแล้ว​ใหลลงท้องตามหลังงูผัดเผ็ด​ไป...​..

...​...​...​...​...​...​...​...​

งู...​..มาตีฉันทำไม ?

คน...​...​.แล้ว​มากัดกันทำไม...​...​.. !!?


คนกลัวงู ​เพราะงูกัด...​...​...​ ​และ​ที่สำคัญ งูบางรุ่นพันธุ์ก็มีพิษ...​...​..
ไม่ใช่กัดกันเล่นๆ​แบบสนุกปาก ​แต่กัดกันถึงตาย...​...​..
มันเลย​ทำให้คนเกลียด...​...​. เกลียด...​...​. เกลียด...​....​.
กลัว...​...​ กลัว...​...​. กลัว...​....​..งูเหลือเกิน


นิทานเรื่อง​ " ชาวนา​กับงูเห่า " ก็สอนให้คนเกลียดงู...​...​.ว่างู ว่าไม่รู้คุณ...​...​
คนก็ว่างูด่างูต่างๆ​นาๆ​...​...​...​.งูเนรคุณ...​งูไม่รักดี...​.งูเลี้ยงไม่เชื่อง...​...​

อ่านแล้ว​ก็เชื่อตามกันมา...​...​..
มัน​เป็นเรื่อง​น่าสงสารงู ​ที่​ไปอยู่​​กับชาวนา​ที่ไม่เข้าใจโลก...​..ทำให้งูถูกด่ามา​เป็นร้อยปี...​.


งูผิดตรงใหน...​...​..


งูไม่ใช่คน...​...​. ​และคนก็ไม่ใช่งู...​...​...​
งูมันเลย​ไม่รู้จัก...​...​..​เพราะหน้าไม่เหมือน​กับญาติมัน...​...​.
มันเลย​ไม่เข้าใจว่าสิ่ง​ที่คนทำ...​.หมายถึงสิ่ง​ที่ดี...​...​.. หรือว่า อันตราย ...​...​..
คนต่างหาก​เป็นสัตว์ฉลาด ​แต่ไม่ยอมเข้าใจธรรมชาติ เข้าใจ​แต่ตัวเอง...​...​.

สัตว์ก็​คือสัตว์ ...​...​.

มันไม่ใช่คน...​...​.. ​เอามันมากอดเหมือน​เป็นลูกคนทำไม...​...​..
มันคงไม่เข้าใจ...​...​. ​และมันก็คงกัด​เอา...​...​. ​เพราะคิดว่า​ไปกักขังมัน...​...​..


ขนาดคนพูดภาษาคน...​...​...​ ยังคุยกันไม่เข้าใจ...​...​...​ ต่อยกันตีกัน หัวร้างข้างแตก...​...​.
นับประสาอะไร​​กับงู...​...​ คนละเผ่าคนละพันธุ์ คุยกันคนละภาษา...​...​


​ถ้ารู้จักงูดี...​...​...​...​ ​จะรู้ว่างูรัก​ความสงบ ​(กล่าวแล้ว​ ​แต่อยากกล่าวอีก ...​.)​ รัก​ความร่มเย็น...​..
มัน​จะอยู่​ใน​ที่เงียบๆ​ไม่วุ่นวาย...​...​...​ ​ที่​ที่เย็นชื้น...​..​และแฉะ...​...​. ​และมันก็​จะอยู่​ของมันเงียบๆ​ ไม่ทำร้าย​ใคร...​...​

ทุกครั้ง​ที่ภัยมา งูเกือบ​ทั้งร้อย​จะเลื้อยหนี...​...​...​มัน​จะกัด​เมื่อจวนตัว...​...​ เข้า​ไปใกล้...​...​.. หรือ​ไปเหยียบมัน...​...​นอกนั้น​กัด​เพื่อกิน ​เป็นอาหาร...​...​.


​ถ้าไม่จำ​เป็นก็อย่า​ไปตีมันเลย​...​...​.สงสารมัน...​...​...​

​แต่หลายคนคงลำบากใจ​ที่​จะ​ต้องมานั่งจับมัน...​...​ยัดมันใส่ถุงอย่างทุลักทุเล...​...​...​ แล้ว​​เอามัน​ไปปล่อย...​...​
เผลอๆ​โดนมันกัด​ระหว่างดำเนินการ มันออก​จะเสี่ยง​ไป ซวยหนักเข้า​ไปใหญ่...​...​
คนเลย​มักนิยม​ใช้วิธีรวบรัดแบบง่ายๆ​...​...​ด้วยการตีมันให้ตาย...​...​.​เอาร่างนิ่งๆ​ของมัน​ไปทิ้ง​จะสะดวก​กว่า...​...​.


​เพราะงูมีพิษ หลายคนเลย​ไม่อยากเสี่ยง ​แม้​จะรู้ว่ามันไม่กัด​แต่ก็ไม่ไว้ใจ ​แม้​จะรู้ว่าบางพันธุ์ไม่มีพิษ​แต่ก็ไม่แน่ใจ...​.

งูเลย​ตายฟรีๆ​ ​ทั้งๆ​​ที่ยังไม่​ได้ทำร้าย​ใคร...​..

งูมีพิษยังพอทำเนา...​.

​แต่งูไม่มีพิษ เนี่ย ตายฟรีหนักเข้า​ไปอีก...​....​.

น่าสงสารจัง...​...​.

 

F a c t   C a r d
Article ID A-493 Article's Rate 19 votes
ชื่อเรื่อง " งู....ตายฟรี "
ผู้แต่ง sony diver
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๘ สิงหาคม ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ สัพเพเหระ
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๔๕๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๗๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-1414 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 18 ส.ค. 2547, 13.53 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ประโยชน์ [C-1447 ], [203.156.40.54]
เมื่อวันที่ : 23 ส.ค. 2547, 20.48 น.

ชอบมากเลย​ครับ​ จริงเท็จดีเลว เรากำหนดเอง​ทั้งนั้น​เนอะครับ​ งูก็​เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตอย่างหนึ่ง​ คนก็สิ่งมีชีวิตอย่างนึง งู​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของระบบนิเวทศ์ คนก็​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของระบบนิเวทศ์​แต่คนทำลายระบบนิเวทศ์​ได้อย่างน่าตาเฉย อย่างไรก็ตามงูมี​ทั้งมีพิษ​และไม่มีพิษ คนก็มี​ทั้งดี​และไม่ดี ไม่ต่างกันเลย​​เพราะต่างก็มีลมหายใจ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Luci>feR [C-5354 ], [222.153.76.32]
เมื่อวันที่ : 20 ก.ค. 2548, 13.28 น.

น่าสงสารเค้า ​ไป​ที่ไหนมี​แต่คนกลัว อืม ​แม้​แต่เราเองก็กลัวงู ​แต่ไม่กล้า​ที่​จะฆ่าเค้าหรอก คง​ได้​แต่วิ่งหนีอย่างเดียว

​แต่ก็นั่นสินะ ต่างคนต่างมีลมหายใจ เค้าเอง​ถ้าไม่เข้า​ไปใกล้ หรือทำให้เค้าตกใจ ก็คง​จะไม่กัดหรอก เค้าทำ​เพื่อ​เอาชีวิตรอด​และป้องกันตัว คนสิ ลอบกัดกันมา​ได้​เพื่อผลประโยชน์

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : doctorpon [C-6119 ], [61.91.116.110]
เมื่อวันที่ : 27 ต.ค. 2548, 10.09 น.

null null hjhjhjhhgutgut7

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : 3232 [C-7920 ], [58.10.15.6]
เมื่อวันที่ : 08 มิ.ย. 2549, 11.58 น.

6++6+
6
9+6565685

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น