นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๗ สิงหาคม ๒๕๔๗
มาเยี่ยมครับ/ค่ะ
เด็กใหม่ในเมือง
...ประสบการณ์รันทด ของไดอาริสต์คนหนึ่ง​​ ...
​ถ้านับจากวัน​ที่ผมเริ่มเขียนไดอารี่ออนไลน์จนถึงวันนี้ ก็คงนับ​เป็นเวลา​ได้สามปีกว่าๆ​ แล้ว​แหละ​ครับ​ ​ซึ่งก็คงถือ​ได้ว่า​เป็นไดอาริสต์​ที่​ใช้เวลาในหน้ากระดาษเสมือนนานพอสมควร (​ถ้าไม่​ได้หักลบเวลา​ที่ผมแอบอู้ ไม่ยอมอัพเดตไดอารี่​เป็นเวลานานนับเดือน )​

​และในระยะเวลาอันยาวนานพอสมควรนี้ ​ที่ทำให้ผม​ได้พบปะ​กับบรรดาไดอาริสต์มากหน้าหลาย ​ทั้งคน​ที่​เป็น​เพื่อนกันอยู่​ แล้ว​ก็มาเขียนไดอารี่ด้วยกันอีก ​ทั้งคน​ที่เพิ่งรู้จักกันทางตัวหนังสือ ​แต่กูคุยกันถูกคอจน​ไปๆ​ มาๆ​ ก็รู้จักกันจน​ได้

​และยังมีไดอาริสต์อีกพวกหนึ่ง​​ที่ผมมัก​จะเจออยู่​เรื่อยๆ​ ​ซึ่งผมขอเรียกคุณเธอเหล่านี้ว่า "ขบวนการมาเยี่ยมครับ​/ค่ะ"

ไดอาริสต์ประเภทนี้​จะมีวิธีปรากฏตัวหลังจาก​ที่เราเขียนไดอารี่หน้าใหม่ล่าสุดไม่นานนัก ​และพวกเธอ​จะเข้ามาโพสต์ข้อ​ความในไดอารี่ของเราด้วยวลีอมตะ นั่น​คือ...​

"มาเยี่ยมครับ​/ค่ะ"

หรือบางครั้งก็อาจมีข้อ​ความเพิ่มเติมอยู่​บ้าง อาทิเช่น...​

"แวะ​ไปเมนต์ไดเราบ้างนะ" ​พร้อม​กับ​ที่อยู่​ของเวบไดอารี่ของคุณเธอเหล่านั้น​

ในช่วงแรกๆ​ ​ที่ผม​ได้เจอข้อ​ความประเภทนี้ ผมก็มัก​จะตาม​ไปโพสต์ตอบในไดอารี่เหล่านั้น​ ​แต่พอนานๆ​ ​ไป ผมกลับเริ่มสงสัยว่า...​เหตุใดกันหนอ ​ที่​เขามาแสดง​ความคิดเห็นในไดอารี่ของเรา ​แต่ไฉนเลย​จึงไม่​ได้พูดอะไร​เกี่ยว​กับสิ่ง​ที่เราเขียน​แม้​แต่นิดเดียว

ฟังแล้ว​ดูเหมือนว่าสิ่ง​ที่บรรดาคุณเธอหวัง ​คือการ​ที่ผม​จะ​ไปอ่านไดอารี่ของพวกเธอเอง มากกว่า​ที่เธอ​จะมาอ่านไดอารี่ของผม

พูดแล้ว​น่าน้อยใจแทนตัวเองพิลึกครับ​ ​เพราะในไดอารี่ของตัวผมเองในหลายๆ​ ครั้ง ผมก็พยายาม​จะเล่าถึง "สาร" บางอย่าง ​ที่​จะส่งผ่านถึงคุณผู้อ่าน ​เพื่อน​จะ​ได้นำสู่การขบคิด ​และแลกเปลี่ยนสนทนาร่วมกัน หรือ​แม้กระทั่งในบางครั้ง​ที่​เป็นการระบายอารมณ์​ส่วนตัว ก็อยาก​จะให้​ใครมารับฟังเราบ้าง

​แต่แหม...​เจอคำตอบประเภท "มาเยี่ยม" บ่อยๆ​ ก็พาลให้คิด​ได้ว่า "เอ...​หรือเรา​จะสื่อสาร​กับคนอ่าน​ได้ไม่ดีพอ จน​เขางง ​และไม่รู้​จะตอบอะไร​ เลย​ตอบแบบนี้​ไป​เพื่อแก้เขินละกระมัง (ฮา...​)

ผมมานั่งนึกดูเล่นๆ​ ว่าทำไมไดอาริสต์หลายๆ​ คนถึง​ใช้วิธีการ "มาเยี่ยม" ​เพื่อให้มีคนมาโพสต์ข้อ​ความในไดอารี่ของตัวเองมากขึ้น​ ​ซึ่งผมก็นึกถึงคำพูด​ที่​ใครหลายๆ​ คนเคยพูดไว้ว่าโลกในเนตมันก็เหมือน​กับโลกปกติ ​ที่ทุกคนก็​ต้องการการยอมรับ ​ต้องการ​ต้องการ​เพื่อนเหมือนๆ​ กัน

การ​ที่บนพื้น​ที่ไดอารี่ออนไลน์ของตัวเองมีคนเข้า​ไปโพสต์ตอบเยอะ ก็น่า​จะ​เป็นสัญลักษณ์สมมติ​ที่แสดงว่าอย่างน้อยก็มีคน​ที่สนใจไยดีต่อตัวเราอยู่​ในโลกเสมือนแห่งนี้ บางคนจึงพยายามทำให้ไดอารี่ของตัวเองมีคนเข้ามาโพสต์ตอบมาก​ที่สุดเท่า​ที่​จะทำ​ได้

​แต่มัน​จะมีประโยชน์อะไร​ละครับ​ ​ถ้าเราเข้ามาโพสต์ถาม-ตอบกันเพียงผิวเผิน ​โดยเราไม่รู้จักกัน​แม้กระทั่ง​ความรู้สึก​ที่ปรากฏผ่านทางทางหน้าจอ

ผมไม่รังเกียจหรอกครับ​ หาก​จะมี​ใครเข้ามาฝากข้อ​ความทักทายหรือเยี่ยมเยียนในไดอารี่ออนไลน์ของผม ​แต่ไหนๆ​ ก็ไหนๆ​ แล้ว​...​​ได้โปรดอ่านสิ่ง​ที่ผมเขียนเสียหน่อย​เถิดครับ​

อย่าเพียง "มาเยี่ยม" เฉยๆ​ เลย​ครับ​...​มันว่างเปล่าเกิน​ไป

 

F a c t   C a r d
Article ID A-483 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง มาเยี่ยมครับ/ค่ะ
ผู้แต่ง เด็กใหม่ในเมือง
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ สิงหาคม ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๓๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-1375 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 07 ส.ค. 2547, 03.35 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ลุงเปี๊ยก [C-1376 ], [210.86.188.0]
เมื่อวันที่ : 07 ส.ค. 2547, 06.40 น.

พอ​จะเข้าใจ​ความรู้สึกแบบนี้ครับ​

ลุงเปี๊ยกอยากตั้งข้อสังเกตว่า ​ความเห็นสั้นๆ​แบบ "มาเยี่ยมครับ​/ค่ะ​" ​เป็นพัฒนาการ​ที่ดีขึ้น​กว่าเดิม ​เพราะ​แต่ก่อนนั้(จน​แม้นบัดนี้)มีผู้อ่านจำนวนมาก​ที่ไม่แสดงตัวเลย​ ​เป็นประเภทอ่านอย่างเดียวเลย​ อาจ​เป็น​เพราะไม่รู้​จะแสดง​ความเห็นอะไร​ออก​ไป หรืออาจถูกสอนมาให้เกรงใจคน เลย​ไม่ชอบการวิจารณ์

ครั้นผู้อ่านกลุ่มนี้ผันตัวเองมา​เป็นไดอารีสต์ ​เป็นคนเขียนเอง พวก​เขา/เธอเหล่านี้ เริ่มเข้าใจ​ความรู้สึกของคนเขียน ว่า​ต้องการเสียงสะท้อนจากผู้อ่าน หรืออย่างน้อยก็ขอให้​ได้รู้ว่า สิ่ง​ที่ตนเขียน​ไป ผ่านสายตา​ใคร​ไปบ้าง มี​ใครอ่านบ้าง ​และอ่านแล้ว​รู้สึกอย่างไรบ้าง​

การอ่านอย่างเดียว จึงพัฒนาขึ้น​กลาย​เป็น "มาเยี่ยมครับ​/ค่ะ​" ​เป็นการผสมผสานลักษณะของผู้​ที่ไม่ชอบการเปิดเผย​ความคิด หรือไม่ชอบการวิจารณ์ บวก​กับการอยาก​ได้รับ​ความคิดเห็น​และอยากฟังคำวิจารณ์จากผู้อ่าน ปนๆ​กันในตัวคนเดียว

เฮมิงเวย์ เคยพูดไว้ว่า ในโลกนี้มีเพียงสองสิ่งเท่านั้น​​ที่นักเขียนขาดแคลน​และอยาก​ได้ หนึ่ง​​คือ​ความเห็นอย่างตรง​ไปตรงมา อีกหนึ่ง​​คือเงิน​เพื่อการครองชีพ

สรุปแล้ว​​ที่เขียนวันนี้​คือ ลุงเปี๊ยกแวะมาเยี่ยมครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ลุงเปี๊ยกอีก [C-1377 ], [210.86.188.0]
เมื่อวันที่ : 07 ส.ค. 2547, 07.02 น.

หลังจากโพส​ความเห็นข้างบนนี้แล้ว​ ลุงเปี๊ยก​ไปคิดต่อครับ​ ​เพราะเพิ่งเกิด​ความรู้สึกหมาดๆ​ว่า การเขียนสิ่ง​ที่ตัวเองคิดออกมา​เป็นตัวหนังสือให้คนอ่าน ​เป็นการแปลงสิ่ง​ที่​เป็นนามธรรมในอากาศ ออกมา​เป็นรูปธรรม ​เป็นสิ่ง​ที่ยากเหมือนกัน

​และสารภาพว่า บ่อยๆ​​ที่ไม่รู้​จะคอมเม้นท์ยังไง ​ทั้ง​ที่ใจอยาก​จะเขียน"อะไร​"สักอย่าง ​เพื่อตอบแทน​ความตั้งใจของนักเขียน

เอ...​ หรือว่า​จะ​ต้องพัฒนาระบบแสดง​ความเห็นอัตโนมัติ ให้คลิกเลือก​ได้แบบเดียว​กับประโยคเท่ๆ​ ​ที่เขียนไว้ล่วงหน้าแล้ว​สำหรับการส่ง SMS แล้ว​ให้ผู้อ่าน"หยิบ"มา​ใช้แทนการคิดถ้อยคำเอง

​แต่มัน​จะมิกลาย​เป็นส่งเสริมให้คนเราไม่ยอม​ใช้​ความคิด​ไปเลย​หรือเปล่า?

อืม...​. นี่เลย​กลาย​เป็นคำบ่นของคนแก่​ไปซะนี่

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น