นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๓ กรกฏาคม ๒๕๔๗
...In memory of...​​...
ผมเพิ่ง​ไปงานศพมา​เมื่อเย็นของสองวันก่อน

จริงๆ​ แล้ว​การ​ไปงานศพก็ไม่ใช่เรื่อง​พิเศษอะไร​มากมาย​ มันก็ไม่ใช่ครั้งแรก ​และครั้งสุดท้ายของผม ​ที่ผม​ไปร่วมอยู่​ในงานศพ ​ซึ่งผมมั่นใจว่างานศพสุดท้าย​ที่ผม​ได้​ไป ผมคง​ไปในฐานะเจ้าของงาน...​​ส่วนผม​จะ​ได้​ไปงานอื่นหลังจากงานตัวเองหรือไม่นั้น​...​ผมก็มิทราบ​ได้

​แต่รู้แน่ๆ​ ถึงผม​สามารถ​ไปงานศพของ​ใครๆ​ หลังจากงานของตัวเอง​ได้ คุณก็คงไม่อยากให้ผมมาบอกคุณหรอก ว่าผม​สามารถ​ไปงานนั้น​จริงๆ​ (ฮา...​)

​แต่งานศพ​ที่ผม​ไปในวันนี้ มี​ความแตกต่างจากครั้งก่อนๆ​...​​เพราะมัน​เป็นงานศพของ​เพื่อนหญิงร่วมชั้นปีในคณะ ​และมหาวิทยาลัยเดียวกัน​กับผม...​

เธอเข้าเรียนมา​พร้อมๆ​ ​กับผม ด้วย​ความ​ที่คณะ​ที่ผมเข้าเรียนนั้น​​เป็นคณะขนาดไม่ใหญ่มาก จึงไม่ใช่เรื่อง​แปลก​ที่เรา​จะรู้จักกัน...​​แต่ถึงกระนั้น​เราก็ไม่​ได้รู้จักอะไร​กันมากมาย​

ในตอน​ที่เรียนอยู่​ ผมก็พอ​จะทราบอยู่​เลาๆ​ ว่าเธอเริ่มมีอาการเจ็บป่วยในช่วงปี​ที่สอง-สามของการเรียน ผมเริ่มสังเกตว่าเธอตัดผมสั้น จาก​ที่เคยไว้ยาว (ผมมาทราบภายหลังว่ามัน​เป็นผลจากการรักษาตัว) ​และในหลายๆ​ ครั้ง เธอ​ต้อง​ใช้ไม้เท้าช่วยพยุงเดิน

​แต่เธอก็ยังดูเข้มแข็ง จากสายตาคน​ที่ไม่​ได้สนิทอะไร​มากมาย​อย่างผม

หลังจาก​ที่เธอ​และ​เพื่อนๆ​ เรียนจบ (ในขณะ​ที่ผมยังค้างเติ่งอยู่​​กับการเรียนอีกหนึ่ง​ปี) ผมก็ไม่​ใคร่​ได้รับรู้ข่าวสารของเธอสักเท่าไหร่ มารู้ทีหลัง​เมื่อ​ได้อ่านกระทู้ในเวบบอร์ดของรุ่น ก็พบว่าเธอเข้าโรงพยาบาล ผมทำอะไร​​ได้ไม่มากกว่าส่ง​กำลังใจผ่านข้อ​ความสั้นๆ​ ในกระทู้อวยพรวันเกิดของเธอ

"เรื่อง​อาการป่วยของแก ฉันคงไม่พูดถึงมันหรอกนะ
​เพราะเชื่อว่าแกผ่านมัน​ไป​ได้อยู่​แล้ว​แหละ​

​เอา​เป็นว่า...​สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้านะ"

ผมฝากไว้เท่านั้น​ ​และเชื่อตลอดเวลาว่าเธอแข็งแกร่งเกินกว่า​ที่​ความเจ็บป่วย​จะทำอะไร​เธอ​ได้
​แต่หลังจากวันรับปริญญาของผมหนึ่ง​วัน ผม​ได้ทราบข่าวจาก​เพื่อนร่วมรุ่นว่า...​เธอจาก​ไปแล้ว​

ผมตกใจ ​และพูดอะไร​ไม่ออก ​แต่ผมก็คิดว่าอย่างน้อย​ที่สุด ผมก็​ต้อง​ไปงานศพของเธอให้​ได้สักวัน

@#@#@#@#@

ผมอยู่​​ที่บ้าน หลังจาก​ที่กลับมาจากงานศพ
ผมพบสมุดสีน้ำเงินเล่มเล็กๆ​ เล่มหนึ่ง​ ​ที่หน้าปกมีข้อ​ความเขียนว่า "ห้องเชียร์ ‘๔๒"

มัน​คือ "สมุดเชียร์" ​ที่ผม​ได้รับในช่วงของเทศกาลรับน้องตอนผมอยู่​ปีหนึ่ง​ ภายในบรรจุด้วยเพลงมหาวิทยาลัย ลายเซ็นต์ของพี่คณะ ​และชื่อ -- ​ที่อยู่​ของ​เพื่อนๆ​ ร่วมชั้นปี

ผมหยิบมันมาพลิกดู ผมพบชื่อ ​และ​ที่อยู่​ของเธออยู่​ในนั้น​
​ถ้านับจำนวนบรรทัด มันก็มีเพียงไม่กี่บรรทัดเท่านั้น​ ​และ​ถ้าเทียบ​กับจำนวนหน้ากระดาษของสมุดเล่มนั้น​ ก็​ต้องบอกว่ามันจำนวนไม่เยอะ​เอาเสียเลย​

​ซึ่งมันคงเหมือน​กับช่วงเวลา​ที่ผมรู้จักเธอ ​ได้พูดคุย​กับเธอ ​ที่​ถ้าเทียบ​กับช่วงเวลาตลอดชีวิตของผม ก็​จะพบว่ามัน​เป็นช่วงเวลา​ที่สั้นเสียเหลือเกิน

​แต่ถึงกระนั้น​ ในช่วงเวลาของการรู้จักกันอันสั้น ก็ทำให้ผม​ได้เห็น​ความเข้มแข็งของเธอ ​ที่​แม้ว่า​ความเจ็บป่วย​จะค่อยๆ​ กัดกินตัวเธอ ​แต่เธอก็เหมือนเทียนไข ​ที่​แม้ว่ามัน​จะค่อยๆ​ละลายตัวเอง​ไปทีละน้อย ​แต่มันก็ยังคงให้แสงสว่าง​ไปเรื่อยๆ​ อย่างไม่กลัวว่าตัวเอง​จะละลายจนหมด

ผมขอสัญญาว่าผมคงไม่ลืมเธอง่ายๆ​ ตราบ​ที่สมองของผมยังคงทำงาน​เป็นปกติ ไม่หลงเลอะลืมเลือน​ไปเสียก่อน

ดีใจ​ที่​ได้รู้จักเธอนะ...​

หมายเหตุ : ผู้เขียนขออุทิศข้อ​ความเหล่านี้ให้​กับนุ้ย...​​เพื่อน​ที่จาก​ไป

 

F a c t   C a r d
Article ID A-471 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง for my friend...
ผู้แต่ง เด็กใหม่ในเมือง
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๓ กรกฏาคม ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๓๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-1320 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 13 ก.ค. 2547, 12.22 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น