นิตยสารรายสะดวก  Forward Articles  ๐๑ มิถุนายน ๒๕๔๗
รัก...ที่มีแต่การให้
นกน้อย
..."มีผู้ชายคนนึง วิ่งเข้ามาบอกว่า​​เป็นแฟนคุณ ​​เขาบอกให้ช่วยคุณให้​​ได้ เสียเงินเท่าไหร่ไม่ว่า...​​​​เขายอมจ่ายไม่อั้น ไม่ว่าทางเรา​​จะขออะไร​​ ​​เขา​​จะจัดหาให้หมด...​​..คำพูดของ​​เขาทำให้ผมประทับใจมาก"
...

"แนนๆ​ ใกล้วาเลนไทน์แล้ว​นะ...​." จอย ​เพื่อนร่วมงานของแนนหันมาคุย
ขณะแนน​กำลังง่วนอยู่​หน้าจอคอมพิวเตอร์​ที่โต๊ะตัวเอง
"อืม...​วาเลนไทน์อีกแล้ว​สินะ" แนนเงยหน้าขึ้น​สบตาจอยพลางยิ้มพูดเบาๆ​

วาเลนไทน์...​14 กุมภาพันธ์ วัน​ที่กุหลาบทั่วโลกบาน​พร้อมกัน
วัน​ที่​ความรักงอกงาม​ได้เร็วกว่าทุกวัน ​และ​เป็นวัน​ที่กามเทพแผงศร
ให้หลายๆ​คู่​ได้สมหวัง ​แต่คงไม่ใช่แนน...​เธอคนนี้แน่นอน


ท่ามกลาง​ความสับสนวุ่นวาย
​ความแออัด​และตึกสูงในเมืองหลวง...​มีหมู่บ้านจัดสรรเล็กๆ​​กำลังก่อตัวขึ้น​
ก่อตัวขึ้น​​พร้อม​กับ​ความรัก ​ความรักของ​เขา​และเธอ

"เธอๆ​ มาเล่นก่อกองทรายด้วยกันมั้ย"
เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ​หน้าตามอมแมม​กำลังนั่งเล่นบนกองทรายสูงท่วมหัว

"เธอชื่ออะไร​ เราชื่อเอ" เด็กผู้ชายแนะนำตัวเองก่อน
พลางกระโดดลงมาจากกองทราย

"ฉันชื่อแนน" เด็กผู้หญิงแนะนำตัวเองบ้างพลางค่อยๆ​นั่งลง
​ทั้งคู่ค่อยๆ​ก่อกองทราย เด็กผู้หญิงวิ่ง​ไป​เอาน้ำมารดให้ทรายเปียกชุ่ม
เด็กผู้ชายค่อยๆ​​เอาเศษไม้เกลี่ยให้ดินทราย​ที่เปียกค่อยๆ​ก่อตัว​เป็นรูป​เป็นร่าง
จน​ได้เค้าโครงของปราสาททราย​ที่​ต้องการ

"เอ เดี๋ยวแนนประดับปราสาททรายเองนะ"
เด็กผู้หญิงวิ่งมา​พร้อม​กับก้อนหินสีสวยในกำมือ
วางลงข้างๆ​ปราสาททราย​ที่​กำลัง​จะอวดโฉมออกมา​เป็นรูป​เป็นร่าง

"แนนๆ​ ตรงนี้​เป็นห้องของแนนนะ ห้องของเจ้าหญิงงัย
​ส่วนตรงนี้​เป็นห้องของเอ...​...​อันนี้​เป็นห้องประชุมนะ"
เอพูดพลางชี้​ไปเรื่อยๆ​บนปราสาททราย...​..กองทรายแห่ง​ความฝัน

"เอๆ​ ​ต้องทำสวนดอกไม้ตรงนี้ด้วย เจ้าหญิง​ต้องมีสวนดอกไม้นะ"
แนนพูดแย้งขึ้น​พลางชี้​ไปตรงด้านหน้าปราสาททราย

"แนนอยาก​ได้สวนอะไร​...​.อยาก​ได้ดอกไม้อะไร​" เอพูด
เงยหน้าขึ้น​มองหน้าแนนอย่างใจจดใจจ่อ

"​เอาดอกอะไร​ดี...​เอ ช่วยแนนคิดหน่อย​สิ" แนนมองหน้าเอด้วยแววตาใสซื่อ
เด็กตัวเล็กๆ​สองคน​กำลังสวมบทเจ้าหญิง​และเจ้าชายกันอยู่​

"อืม...​เจ้าหญิง​ต้องเหมาะ​กับดอกกุหลาบนะ" เอพูดพลางทำท่าคิด

"ตกลงๆ​ สวนดอกกุหลาบนะ เรา​จะทำสวนดอกกุหลาบ​ที่ลานหน้าปราสาทของเรา"
แนนพูดพลางยิ้ม
ค่อยๆ​เกลี่ยทรายให้เรียบ​เพื่อทำ​เป็นลาน...​.​ทั้งคู่สร้างปราสาททรายแห่ง​ความฝันของพวก​เขาอยู่​นาน...​.นานจนกระทั่ง

"เอ ​ไป​ได้แล้ว​ พ่อเสร็จงานแล้ว​ลูก"
เจ้าของโครงการบ้านจัดสรรเดินมาสะกิดลูกชายตัวเองเบาๆ​

"พ่อๆ​ ให้เอเล่นกันแนนอีกแป๊บนะ" ลูกชายออดอ้อนพ่อของตัวเอง

"หน่า ​ไป​ได้แล้ว​ เดี๋ยววันหลังมาเล่นใหม่ก็​ได้นี่" พ่อของ​เขานั่งยองลง
อธิบายให้ลูกชายฟังพลางลูบหัวเบาๆ​

"ตกลงครับ​ เดี๋ยวให้เอบอกแนนก่อนนะ"
เด็กผู้ชายตัวมอมแมมพูดพลางวิ่งกลับหลัง​ไปหา​เพื่อนของ​เขา

"แนน เดี๋ยวพรุ่งนี้เอมาหานะ พรุ่งนี้เอ​จะ​เอาดอกกุหลาบมา
มาทำสวนกุหลาบให้แนนนะ" เอพูดพลางชี้นิ้วลงตรงลานหน้าปราสาททราย

"ตกลงๆ​ พรุ่งนี้เจอกันนะ" แนนยิ้มพูดพลางพยักหน้า
เด็กสองคนเล่นกันช่างดูน่ารักเสียนี่กระไร

ทุกวัน เอ​และแนน​จะมานั่งก่อปราสาททรายด้วยกัน
ก่อสร้าง​ความหวังบนมิตรภาพ​และ​ความรัก
​ระหว่างลูกชายเจ้าของโครงการบ้านจัดสรร​และลูกสาวนายช่างใหญ่


"แนนๆ​ ​เมื่อวานแม่เราสอนให้เราเขียนหนังสือด้วยแหละ​"
เด็กผู้ชายเสื้อผ้ามอมแมมคลุกฝุ่น​และทรายเปียกเงยหน้าขึ้น​มองเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ​​ที่วิ่งเข้ามา

"ไหนๆ​ แม่ของเอสอนเขียนคำว่าอะไร​" แนนถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น

"แม่เอสอนเขียนหลายคำ ​แต่เอจำ​ได้คำเดียว" เอพูดพลางทำเสียงเศร้าๆ​
เอคงอยากจำทุกคำมาเขียนให้แนนดู

"เอจำคำไหน​ได้ เขียนให้แนนดูหน่อย​สิ" แนนพูด เอค่อยๆ​ก้มลงข้างๆ​กองทราย
หยิบเศษไม้เล็กๆ​ปักลงบนผืนทราย​ที่เพิ่งผ่านฝน​เมื่อคืนแล้ว​ตวัด​เป็นจังหวะเพียงชั่วครู่
ปรากฎ​เป็นตัวอักขระลายเส้นบิดพลิ้ว คำว่า รัก
ปรากฎบนผืนทรายราบเรียบ​ที่เกาะตัวเหนียวด้วยหยดน้ำ
เด็กตัวเล็กๆ​สองคนยืนมองด้วย​ความตื่นเต้น

"อ่านว่าอะไร​ เอ" แนนพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น​และแปลกใจ

"อ่านว่า รัก" เอพูดกระซิบข้างหูแนนเบาๆ​

"เหรอ อ่านว่ารักเหรอ...​.สอนแนนเขียนหน่อย​สิ นะๆ​ๆ​ๆ​"
แนนพูดพลางเกาะแขนออดอ้อนเอ

"มานี่ๆ​ เอ​จะสอน" เอพูดพลางหยิบเศษไม้เล็กๆ​ให้แนนจับไว้
มือเอ​และมือแนนจับประสานกัน ตวัดบนกองทรายให้เกิด​เป็นอักขระบิดพริ้ว

"นี่ไง แนนเขียน​ได้แล้ว​ ดีใจจังเลย​"
แนนพูดพลางหันหลังกลับ​ไปกอดเอด้วย​ความดีใจ

"มันแปลว่าอะไร​เหรอ เอ" แนนยังคงสงสัยไม่หายใน​ความหมายของมัน

"เอก็ไม่รู้เหมือนกัน ​แต่แม่บอกว่ามันมี​ความหมายมากนะ มากจนอธิบายไม่​ได้"
ใช่สิ...​​ความหมายมันคงมากมาย​เกินกว่าเด็กห้าขวบ​จะรู้
หรือ​แม้​แต่คนบางคน​ใช้เวลา​ทั้งชีวิต ก็ไม่อาจรู้ว่าคำว่ารัก​คืออะไร​...​.

"สักวัน เรา​จะรู้​ความหมายมัน แม่เอบอก" เอพูดพลางหัน​ไปมองแนน
เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ​​ที่ยืนข้างๆ​ตน

"อืม สักวันนะ" แนนพูดพลางหันมายิ้มให้​กับเอ ใช่
สักวันแนน​และเอคงรู้​ความหมายของมัน...​...​


"โอ๊ย...​เจ็บ"
เด็กผู้หญิงผมเปียพูดขึ้น​พลางจับผมเปียของตัวเองด้วยสีหน้าเซ็งๆ​
เธอโดน​เพื่อนแกล้งดึงเปียผมของเธอประจำ

"​ใครดึงผมเปียแนน"
เด็กผู้ชายนั่งข้างๆ​เธอหันขวับกลับ​ไปมองแทบ​จะ​พร้อมกัน​กับเจ้าของผมเปีย
เห็นเด็กผู้ชายวัยเดียวกันสามคนนั่งอยู่​ข้างหลังหัวเราะกันคิกคักพลางชี้นิ้วมา​ที่แนน

"ทำไมๆ​ ข้าดึงเอง ​จะทำไม" หนึ่ง​ในเด็กสามคนพูดพลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

"แกล้งผู้หญิง หน้าตัวเมีย" เอยืนขึ้น​ชี้หน้าด่า

"แล้ว​​จะทำไม" เด็ก​ทั้งสามกรูกันมายืนหน้าเอ
ถีบโต๊ะเรียนกระจัดกระจายคนละทิศคนละทาง

"ไม่​เอาเอ อย่า​ไปยุ่ง​กับพวกนั้น​" แนนพูดพลางเกาะแขนเอไว้แน่น
เอ​เอามือจับแขนแนนออกจากตัวทันที...​

ปั้ง...​หนึ่ง​หมัดปล่อยออก​ไป คล้าย​เป็นการประกาศสงครามของคนสองกลุ่ม
​ทั้งสามคนกรูเข้ามารุมเอคล้ายหมาป่า​กำลังรุมขยุ้มเหยื่อ
โต๊ะเรียน​ที่กระจัดกระจาย
ข้าวของ​ทั้งของเอ​และแนนตกกระจายเกลื่อนกลาดคนละทิศคนละทาง

"หยุด!!"
เสียงหนึ่ง​ดังมาจากด้านหลัง...​มีอำนาจมากพอ​จะทำให้​ทั้งสี่คนหยุดการตะลุมบอนกัน

"พวกเธอทำอะไร​กัน อันธพาลกันใหญ่แล้ว​นะ"
ครูประจำชั้นเข้ามาห้ามทัพหมาป่าขยุ้มเหยื่อ ​แม้​จะห้ามทัพ​ได้
​แต่ก็​ได้ปรากฎเลือดไหลซิบๆ​​ที่คิ้ว​และโหนกแก้มของเอ

"เอ เจ็บมั้ย" แนนวิ่งเข้ามาทันที​ที่ครูประจำชั้นเดินออก​ไป

"ไม่เจ็บหรอก" เอพูดพลางก้มหน้าหลบสายตาแนน

"ไม่เจ็บอะไร​ เลือดไหลใหญ่แล้ว​ ​ไปห้องพยาบาลนะ แนน​จะทำแผลให้"
แนนพูดพลางดึงตัวเอออกจากห้องเรียน​ไป
เลือดไหล​เป็นทางลงมาจากคิ้ว​และโหนกแก้มเปรอะเปื้อนเสื้อนักเรียนสีขาวของเอ

"โอ๊ย...​เจ็บ อย่าจับสิ"
เอพูดโพล่งขึ้น​ขณะ​ที่แนน​กำลังกดดู​ความลึกของบาดแผล...​​แต่แนนกลับยิ้มออก

"โอ๊ย แสบ"
เอโอดครวญด้วย​ความเจ็บปวดทันที​เมื่อแนนค่อยๆ​กดสำลีชุบแอลกอฮอลงบนแผลของเอ

"แสบก็ทนสิ อยากหาเรื่อง​เค้านี่นา" แนนพูดพลางยิ้ม
ค่อยๆ​เช็ดแผลบนใบหน้าของเอช้าๆ​อย่างระมัดระวัง

ทุกครั้ง​ที่มีคนแกล้งแนน เอ​จะยืดอกปกป้องแนนเสมอ
​แม้​จะ​ต้องเจ็บตัวหรือตกอยู่​ในภาวะ​เป็นรองก็ตามที...​.


"แนนๆ​ แฮปปี้วาเลนไทน์นะ"
ชายหนุ่มวัยรุ่น​แต่งตัวภูมิฐานพูดห้วนๆ​พลางยืนกุหลาบแดงให้​กับมือหญิงสาว

"อีตาบ๊อง อย่ามาทำหวานใส่ฉันหน่า" แนนพูดกวนๆ​พลางยิ้ม
เอ​ได้​แต่ยืนม้วนด้วย​ความอาย

"อ้าว ก็วันนี้วันวาเลนไทน์
ทำหวานให้เจ้าหญิงของตัวเองสักหน่อย​​จะ​เป็นอะไร​​ไป" เอพูดพลางยิ้ม
ทำไมหนุ่มวัยรุ่นเวลาอายนี่ดูตลกดีแท้ ​ทั้งมือ​ทั้งแขนแทบ​จะไม่มี​ที่เก็บ
สงสัย​ถ้าแทรกแผ่นดินหนี​ได้คงหนีหาย​ไปแล้ว​

"หวาน​กับเค้าก็​เป็นเหรอ เดี๋ยวนี้พัฒนาขึ้น​นะ"
แนนพูดพลางยื่นมือ​ไปหยิกจมูกเอด้วย​ความเขิน
เอยังคงพยายามสำรวมอาการเขินอยู่​

"เอรักแนนนะ" เอพูดพลางจับมือแนนขึ้น​มาเขียนรูปหัวใจไว้​ที่ฝ่ามือ
ตอนนี้แนนเริ่มหน้าแดงขึ้น​บ้างแล้ว​ ​แต่ยังพยายามกลบเกลื่อนสีหน้าตัวเอง

"เหรอ...​.เขียนคำว่ารักตรงนี้ ดูไม่ซึ้งเลย​" แนนพยายามบ่ายเบี่ยง
ไม่เลิกแหย่เอ

"เดี๋ยวสักวัน เอ​จะเขียนไว้ตรงหัวใจแนนเลย​นะ" เอพูดประหม่า
มองหน้าแนนพลางเอื้อมมือดึงตัวแนนเข้ามาโอบกอดไว้แน่น...​.สักวัน
เอ​จะเขียนคำว่ารักไว้ในหัวใจแนนเลย​...​..


ใต้ต้นไม้ใหญ่ บรรยากาศร่มรื่น มีโต๊ะหินอ่อนวางเรียงราย​เป็นแนว
มีนักศึกษาจับกลุ่ม บ้างคุยกัน บ้างอ่านหนังสือ บ้างหยอกล้อกินขนมกัน...​

"เอ เย็นนี้แนน​ไปทำวิทยานิพนธ์​กับ​เพื่อนนะ" แนนพูดพลางเก็บหนังสือ

"​ไปทำวิทยานิพนธ์​กับ​ใคร" เอเงยหน้าขึ้น​มองแนนทันที

"​ไป​กับกิ๊ฟ​กับฝนหนะ นะๆ​ๆ​ๆ​" แนนพูดพลางเดิน​ไปนั่งข้างๆ​เอ
เขย่าแขนเหมือนเด็กอ้อนวอนผู้ใหญ่

"ให้เอ​ไปส่งมั้ย เอว่างนะ" เอพูดพลางยิ้ม ลูบผมแนนเบาๆ​

"ไม่​ต้องหรอก เดี๋ยวฝน​เอารถมา" แนนพูดพลางซบหน้าลงบนบ่าของเอ

"นี่ แล้ว​กินข้าวเสร็จแล้ว​อย่าลืมกินยาล่ะ เข้าใจมั้ย
กลับถึงบ้านก็อย่าลืมโทรมาบอกด้วย" เอพูดพลางจ้องหน้าแนนด้วยสีหน้าจริงจัง

"ค่ะ​ หัวหน้า สั่งจริงๆ​เลย​" แนนพูดพลางยิ้ม ​เอามือหยิกจมูกเอด้วย​ความเขิน


"กิ๊ฟๆ​ แฟนแก​เป็นงัยบ้าง" ฝนเอ่ยขึ้น​ท่ามกลาง​ความเงียบภายในรถ
ขณะ​ที่ตนอยู่​หลังพวงมาลัย

"ปวดหัวสุดๆ​ เจ้าชู้​เป็นบ้าเลย​"
กิ๊ฟพูดปัดๆ​คล้าย​กับไม่ค่อยพอใจในแฟนตัวเองนัก

"ทำไมไม่เลิกๆ​​ไปสิ ​จะ​ได้ไม่กลุ้ม" ฝนเสนอ​ความเห็น
มองหน้ากิ๊ฟผ่านกระจกมองหลัง

"หน่า...​.ให้โอกาสสักครั้ง"
กิ๊ฟพูดพลางซบหน้าลง​ที่กระจกหันหน้ามองออกนอกรถด้วยอาการเอือมระอา

"โอกาสสักครั้ง รอบ​ที่ล้าน" เสียงหัวเราะดังขึ้น​เกือบ​พร้อมกัน​ทั้งรถ

"แล้ว​แนนล่ะ แหม...​เจ้าชายเธอ​เอาใจเธอดีนะ"
ฝนพูดขึ้น​พลางหัน​ไปมองแนน​ซึ่งนั่งอยู่​ข้างๆ​

"โอ๊ย รายนั้น​ไม่รู้กี่ปีแล้ว​ ยังจับไม่​ได้สักทีว่ามีกิ๊กเก็บไว้​ที่ไหน"
แนนพูดยิ้มพลางหัน​ไปมองหน้าฝน

"แปล​ได้สองอย่าง...​​ถ้าแฟนเธอไม่รักเธอคนเดียว
เค้าก็เก่งมาก​ที่หลอกเธอมานานหลายปี"
เสียงหัวเราะดังขึ้น​แทบ​จะ​พร้อมกันทั่วรถ

"เอี๊ยยดดด...​.." เสียงเบรกลากล้อดังยาวจากด้านข้างตัวรถ
คน​ทั้งรถหัน​ไปมองแทบ​จะ​พร้อมกัน
รถบรรทุกฝ่าไฟแดงพุ่งเข้าชนรถเก๋งของฝนอย่างจัง
แรงอัดทำให้กระจกทุกบานแตกละเอียด
ห้อง​โดยสารด้านหน้าฝั่งคนนั่งยุบเข้ามา อย่างเห็น​ได้ชัด...​.
ร่างไร้สติของแนนยังคงสงบนิ่งติดอยู่​ในรถเก๋งขนาดสองตอน
มัจจุราชอาจฉุดวิญญาณเธอออกจากร่าง​ได้ทุก​เมื่อ


"แนนๆ​" เสียงกระซิบเบาๆ​ดังข้างหู ทำให้แนนค่อยๆ​เปิดเปลือกตาขึ้น​มา

"อยู่​ไหน...​.โอ๊ย เจ็บ" แนนค่อยๆ​อ้าปากพูด ​แต่ไม่ชัดนัก
เฝือกขาวถูก​แต่งแต้มถามร่างกายของแนนคล้าย​กับ​เป็นเครื่องประดับ

"ใจเย็นๆ​ แนน เธอสลบ​ไปสองเดือน" ...​..สองเดือน สองเดือน
แนนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง.
...​ฝนค่อยๆ​อธิบายเหตุการณ์ทุกอย่าง​ที่เกิดขึ้น​​ทั้งหมดให้แนนฟัง...​..

"แล้ว​ สรุปว่าฉันเจ็บคนเดียวใช่มั้ย" แนนพยายามพูด
เสียงพูดของแนนแทบ​จะไม่​ได้ยิน

"อืม...​" ฝนพยักหน้าเบาๆ​ กำมือแนนไว้นิ่งๆ​

"เอ ล่ะ เออยู่​ไหน" แนนเพิ่งนึกขึ้น​​ได้ แฟนเธออยู่​ไหน

"เอมาหาเธอครั้งเดียว วันแรก​ที่ชน แล้ว​หาย​ไปเลย​" ฝนพูดพลางลูบหัวแนนเบาๆ​

"ไม่​เป็นไรนะ ไม่มีเอ เราก็อยู่​กัน​ได้ จริงมั้ย​เพื่อน"
ฝนพยายามพูดปลอบใจแนน

"อืม...​" น้ำตาค่อยๆ​กลั่นตัวหยดลงมาจากนัยน์ตาของแนน
คำพูดของฝนตอนคุยกันในรถคง​จะ​เป็น​ความจริง...​.​เขาเก่งมากจริงๆ​
เก่งมาก​ที่หลอกแนนมาหลายปี
เก่งมาก​ที่หลอกว่ามีแนนคนเดียว...​..ทำไมผู้ชาย​ทั้งโลกถึงนิสัยเหมือนกันหมดเลย​
เสียดายเวลา​ที่อยู่​ด้วยกัน เสียดาย​ความรัก​ที่มอบให้...​..เสียดาย เสียดาย
เสียดาย


"คุณแนน ค่อยๆ​ก้าวนะครับ​ ช้าๆ​" บุรุษพยาบาลพยายามพยุงแนนขึ้น​เดิน
แนนยังคงไม่หายเจ็บดี ยังคง​ต้องทำการกายภาพบำบัดอีก

"ระวังล้มนะครับ​ จับผมไว้ดีๆ​"
บุรุษพยาบาลเดินช้าๆ​​เพื่อให้แนนเกาะแขนเดินตามช้าๆ​...​..ทำไมบุรุษพยาบาลถึงไม่ใช่เอนะ...​.ทำไม
ทำไม ทำไม

"คุณบุรุษพยาบาลค่ะ​ นี่ฉันสลบ​ไปนานถึงขั้น​ต้องกายภาพบำบัดกันเลย​เหรอ"
แนนถามด้วย​ความสงสัย

"โห คุณไม่​ได้เดินสามเดือนนี่ มันนานนะครับ​" บุรุษพยาบาลตอบด้วย​ความสุภาพ

"​จะว่าอะไร​มั้ยค่ะ​ ​ถ้า​จะถามชื่อเล่น ​คือ​ถ้าเรียกว่าคุณบุรุษพยาบาล
เกรงว่ามัน​จะยาว​ไป" แนนพูดพลางยิ้ม

"ผมชื่อ กอล์ฟ ครับ​" บุรุษพยาบาลตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม น้ำเสียงเรียบๆ​

นับจากวันนั้น​ แนน​และกอล์ฟเริ่มสนิทกัน
ทุกเย็นกอล์ฟ​จะพาแนนออก​ไปทำกายภาพบำบัด
ไม่นานแนนก็​สามารถเดินเอง​ได้​และออกจากโรงพยาบาลใน​ที่สุด...​.


"คุณแนนค่ะ​ น้ำดื่มค่ะ​" พยาบาลชุดขาวเดินถือแก้วน้ำมาวางข้างๆ​เธอ
ขณะเธอนั่งรอกอล์ฟ​ที่ล็อบบี้ของโรงพยาบาล
เธอ​ได้​แต่พยักหน้า​และยิ้มให้ด้วยไมตรี

"กอล์ฟๆ​ ​ไปกินข้าวกัน" แนนพูดทันที​ที่เห็นกอล์ฟเดินออกมา
มีพยาบาลหลายคนยกมือไหว้แนน แนนก็​ได้​แต่รับไหว้ด้วยสีหน้างงเล็กน้อย

"​ไปสิครับ​" กอล์ฟพูดพลางค้อมตัวลงผายมือ​ไป​ที่ห้องอาหารของทางโรงพยาบาล
ดูกอล์ฟค่อนข้างสุภาพ​และให้เกียรติแนนมาก...​.มากจนน่าแปลกใจ
ท่าทางโรงพยาบาลนี้​จะเข้มงวดเรื่อง​มารยาท​กับพยาบาลมาก
แนน​และกอล์ฟสนิทกันขึ้น​เรื่อยๆ​...​.จนบางครั้งแนนก็อยากให้กอล์ฟมาแทน​ที่เอ


บ่อยครั้ง​ที่แนนคิดถึงเอ เอก็ไม่โทรมา

บ่อยครั้ง​ที่แนนอยากคุย​กับเอ เอก็ไม่ติด​ต่อมา

บ่อยครั้ง​ที่แนนนั่งเหงา อยากให้เอนั่ง​เป็น​เพื่อน ​แต่เอก็ไม่ปรากฎตัว

เอ...​.เอ...​.เอ เอหาย​ไปไหน

ไหนล่ะ หัวใจ​ที่เอบอกว่า​จะให้แนน

ไหนล่ะ หัวใจ​ที่เอเคยเขียนไว้บนฝ่ามือแนน

มันคงหาย​ไปแล้ว​...​.หาย​ไป​พร้อม​กับเอ

หาย​ไป​พร้อม​กับผู้ชายโกหก...​.ผู้ชายเจ้าชู้

ทำไมผู้ชายเหมือนกัน​ทั้งโลก...​..ทำไม ทำไม ทำไม


ใกล้วาเลนไทน์เข้า​ไปทุกที ปีนี้ไม่เหมือน​กับปีก่อนๆ​
ไม่มีเอคอยให้ดอกกุหลาบแดง ไม่มีอีตาบ๊องทำท่าเขินอายให้ดู

"แนนๆ​ วาเลนไทน์ปีนี้ ว่างหรือเปล่าครับ​" เสียงกอล์ฟดังตามสายโทรศัพท์

"ว่างค่ะ​ ทำไมค่ะ​" แนนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ​

"​พอดีผมมีของ​จะให้แนนนะครับ​
เดี๋ยววันวาเลนไทน์บ่ายสามโมงเจอกัน​ที่สยามนะครับ​" กอล์ฟเสนอ​ความเห็น

"ตกลงค่ะ​" แนนพูดพลางกดวางสาย
สีหน้าแววตาเปี่ยมด้วย​ความหวัง...​.หวังว่ากอล์ฟคง​จะมาแทน​ที่เอ​ได้เสียที


วันวาเลนไทน์ วัน​ที่กุหลาบแดงบานสะพรั่ง​พร้อมกันทั่วโลก
​แม้ในลาน​ที่สยามหรือ​ที่วัยรุ่นเรียกกันสั้นๆ​ว่า "เซนเตอร์พอยต์"
ยังถูกละเลงด้วยดอกกุหลาบสีแดง...​นักเรียน
นักศึกษาต่างถือกุหลาบแดงในมือเดินกันขวักไขว่ทั่วลาน

"ขอโทษค่ะ​ มาสาย" แนนพูดพลางยิ้มก่อนดึงเก้าอี้ออกมานั่ง

"ไม่​เป็นอะไร​ครับ​" กอล์ฟพูดพลางยิ้ม

"อืม...​ว่า​แต่มีอะไร​​จะให้แนนเหรอ"
แนนพูดพลางจ้องตากอล์ฟ...​หากกอล์ฟมีพิรุธ แนน​จะจับ​ได้ทันที

"อันนี้ของแนนนะครับ​" ดอกกุหลาบสีแดงถูกดึงออกมาจากถุงอย่างช้าๆ​
วางลงบนโต๊ะอย่างนิ่มนวล

"หมาย​ความว่ายังไงค่ะ​ ​จะขอหัวใจแนนเหรอ" แนนพูดติดตลกพลางยิ้ม
เธอคิดว่าเธออ่านเกมส์ออกหมด

"ผมคงไม่กล้าขอหัวใจแนนหรอก" กอล์ฟพูดพลางยิ้ม ​แต่กลับทำให้แนนงง

"อ้าว...​แล้ว​กุหลาบสีแดงนี่...​" ไม่ทันแนน​จะพูดจบ
กอล์ฟต่อคำพูดของ​เขาทันที

"ผมไม่กล้าขอหัวใจแนนหรอกครับ​ ​เพราะหัวใจของแนนไม่ใช่ของแนน"
ปั้ง...​เหมือนมีแผ่นเหล็กหนาหลายฟุตทุบลงกลางศีรษะ
แนนเริ่มงง​กับ​ความหมายขึ้น​​ไปทุกที...​มันแปลว่าอะไร​???

"หัวใจของคุณ ​คือเจ้าของกุหลาบดอกนี้"
กอล์ฟพูดต่อ...​.แนนทำหน้างงๆ​ไม่เข้าใจ​ความหมาย​แม้​แต่นิดเดียว

"ตอนคุณประสบอุบัติเหตุเข้ามา​ที่โรงพยาบาล
คุณเสียเลือดมาก...​หัวใจคุณเต้นอ่อนจนแทบ​จะล้มเหลว
พวกผม​และหมอพยายามเยียวยาจนถึง​ที่สุด"
กอล์ฟเริ่มอธิบายเรื่อง​​ที่เกิดขึ้น​...​..เรื่อง​​ที่แนนไม่เคยรู้

"มีผู้ชายคนนึง วิ่งเข้ามาบอกว่า​เป็นแฟนคุณ ​เขาบอกให้ช่วยคุณให้​ได้
เสียเงินเท่าไหร่ไม่ว่า...​​เขายอมจ่ายไม่อั้น ไม่ว่าทางเรา​จะขออะไร​
​เขา​จะจัดหาให้หมด...​..คำพูดของ​เขาทำให้ผมประทับใจมาก"
กอล์ฟหยุดพูดชั่วครู่...​แนนรู้ทันทีว่ากอล์ฟหมายถึงเอ

"ผมยอมแลกทุกอย่าง​กับชีวิตเธอ - ​เขายอมแลกทุกอย่าง​กับชีวิตคุณ"
กอล์ฟพูดพลางจ้องหน้าแนนนิ่ง ​แต่แนนยังคงทำสีหน้างงอยู่​

"​เขายอมทุกอย่างจริงๆ​ ทีแรกหมอบอกว่าทางเราหาเลือดไม่พอให้คุณ
​เขาวิ่งตามหาเลือดให้คุณ​ไปทั่วทุกโรงพยาบาล
​แต่กลับไม่พบว่ามีเลือดถุงไหน​ที่ตรง​กับเลือดคุณ" กอล์ฟพูดด้วยน้ำเสียงปกติ
สายตามองไร้จุดหมาย

"สุดท้ายเราตรวจเลือดของ​เขา พบว่าตรง​กับของคุณ​พอดี ​เขาบอกให้ทางเรา​เอา​ไป
​เอา​ไปให้คุณ...​.ไม่​ต้องห่วงว่า​เขา​จะ​เป็นอย่างไร ขอแค่คุณปลอดภัยก็พอ"

กอล์ฟหยุดพูดชั่วครู่พยายามกลั้นน้ำตา...​.​แต่นัยน์ตาแนนเริ่มเจิ่งนอง​ไปด้วยน้ำใสๆ​

"​ต่อมา...​ตอนพวกผมถ่ายเลือดให้คุณ หัวใจคุณเต้นอ่อนลงเรื่อยๆ​
จนหมอ​ต้องเดินออก​ไปบอกให้​เขาทำใจ...​..ทำใจว่า​เขา​จะ​ต้องเสียคุณ"
กอล์ฟพยายามเล่าต่อ​ไปเรื่อยๆ​ด้วยน้ำเสียงปกติ นัยน์ตาแนนเริ่มแดงก่ำ

"​เขาถามหมอว่า เธอ​ต้องการอะไร​...​.." ใช่ เอถามหมอว่าแนน​ต้องการอะไร​

"เธอ​ต้องการ หัวใจครับ​ หัวใจเธอเต้นไม่ปกติ การสูบฉีดล้มเหลว
เราหาเลือดให้เธอช้า​ไป ​เพราะฉะนั้น​สิ่ง​ที่เธอ​ต้องการ​คือ หัวใจ"
หมอหวังว่าเอคง​จะเลิกหวังในตัวแนน...​หยุดเล่นเกม​กับมัจจุราชเสียที

"ตกลง ผมหาให้ -- ​เขาตอบสั้นๆ​​โดยไม่ลังเลเลย​"
ตกลงผมหาให้...​.เอ​จะหาหัวใจให้แนน
​ทั้งๆ​​ที่รู้ว่าคง​เป็น​ไปไม่​ได้...​​เขาไม่ลังเล​แม้​แต่วินาทีเดียว​เพื่อ​จะทำให้เธอ

"คุณรู้มั้ย ว่าคำพูดของ​เขาทำให้ผม​และหมออึ้งกัน​ไปหมด
โรงพยาบาลยังหาหัวใจให้คุณไม่​ได้ ​เขา​จะมีปัญญา​ที่ไหนหาหัวใจให้คุณ​ได้"
กอล์ฟพูดพลางพยายามหลบสายตาแนน...​.ตอนนี้กอล์ฟเริ่มกลั้นน้ำตาไม่อยู่​แล้ว​


"​เขาถามเลขบัญชีของโรงพยาบาล​กับหมอ...​.​เขาไม่​ได้โอนเงินมาซื้อหัวใจเทียมให้คุณ
​แต่​เขาโอนมาตั้งมูลนิธิการกุศลให้โรงพยาบาล
มูลนิธิช่วยเหลือผู้ป่วยด้านหัวใจเทียม "นานา" คุณดูดีๆ​ คำว่า แนน ​และ เอ
​ถ้าเขียนติดกัน มัน​คือ "นานา" นี่​คือ​ความปรารถนาสุดท้ายของ​เขา --
​เขาอยากให้ตัว​เขาเอง ​เป็นคนสุดท้าย​ที่ไม่​ได้อยู่​ ​กับคน​ที่​เขารัก...​​เพราะไม่มีหัวใจเทียมสำรอง"


เปี้ยง...​.แนนโดนสะกิดต่อม​ความจำเข้าเต็มเปา...​
เธอเคยเห็นป้ายมูลนิธิขึ้น​หรา​ที่โรงพยาบาล
​แต่เธอไม่เคยเฉลียวใจสักนิด...​มิน่า
ทำไมหมอ​และพยาบาล​ต้องให้เกียรติ​และ ดูแลเธอดีเสียจนน่าแปลกใจ
​ทั้งๆ​​ที่เธอไม่มี​ส่วน​ได้เสีย​กับโรงพยาบาล​แม้​แต่บาท​เดียว

"ทันที​ที่มีการยืนยันว่าเงินเข้าบัญชีทางโรงพยาบาล
​เขาก็ยิงตัวตายในห้องน้ำโรงพยาบาลครับ​
ทิ้งโน้ตไว้ว่า มอบหัวใจให้เธอ -
​เขามอบหัวใจของ​เขาให้คุณ" ทันที​ที่กอล์ฟพูดจบ


แนนปล่อยโฮออกมาเหมือนไม่มี​ใครอยู่​ข้างๆ​
โต๊ะรอบข้างหันมามองแนน​เป็นตาเดียว...​.
เอ​คือเจ้าของหัวใจ
หัวใจ​ที่อยู่​ในร่างของแนน

"​เขายอมแลกทุกอย่าง​กับคุณจริงๆ​"
กอล์ฟพูดพลางวางของ​ทั้งหมด​ที่เอ
เคยฝากไว้​กับทางโรงพยาบาลคืนให้​กับแนน
มี​ทั้งเครื่องเล่นเทป ม้วนเทป จดหมาย...​..

"ผมคงไม่กล้าขอหัวใจคุณหรอก
หัวใจคุณ​เป็นของ​เขา หัวใจ​เขา​เป็นของคุณ" ใช่
หัวใจเอ​เป็นของแนน ​เป็นของแนนจริงๆ​...​
ตอนนี้หัวใจแนนตาย​ไปเรียบร้อย​แล้ว​
ตาย​ไป​พร้อม​กับเอ ตาย​ไป​พร้อม​กับผู้ชาย
​ที่ยอมทุกอย่าง​เพื่อเธอ

"กุหลาบดอกนี้ ​เขาบอกผมก่อน​ไปเข้าห้องน้ำว่า...​วาเลนไทน์​ที่​จะถึง
รบกวนซื้อกุหลาบสีแดงให้คุณสักดอก
ขอแค่ดอกเดียวก็พอ...​​เป็นคำขอร้องครั้งสุดท้ายของ​เขา"
กอล์ฟพูดพลางเช็ดน้ำตา
นั่งนิ่งๆ​สักพักก่อนลุกจากโต๊ะ​ไป...​. ทิ้งแนนนั่งนิ่งอยู่​เพียงลำพัง

"เอรักแนนนะ" "เอรักแนนนะ" "เอรักแนนนะ"
คำพูดซ้ำๆ​ดังมาจากเครื่องเล่นเทป
​เป็นคำพูดเดียวกัน​ที่พูดกันซ้ำ
​โดยไม่มีการตัดต่อ​ทั้งเทป...​..
เทป 120 นาที​โดยมีเพลงประกอบเบาๆ​


แนนค่อยๆ​คลี่จดหมายออกอ่าน...​.
จดหมาย​ที่มีเนื้อ​ความเพียงบรรทัดเดียว

"หัวใจเอ...​เขียนคำว่ารักไว้ เขียนให้แนนคนเดียว"

 

F a c t   C a r d
Article ID A-426 Article's Rate 32 votes
ชื่อเรื่อง รัก...ที่มีแต่การให้
ผู้แต่ง นกน้อย
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๑ มิถุนายน ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เก็บความรักมาฝาก
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๙๑๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๘ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๕๗
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-1230 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 01 มิ.ย. 2547, 15.26 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : canary [C-1250 ], [62.97.196.2]
เมื่อวันที่ : 12 มิ.ย. 2547, 18.36 น.

very good1!

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Nuch [C-3176 ], [61.90.186.2]
เมื่อวันที่ : 24 ก.พ. 2548, 22.35 น.

อ่านแล้ว​นำตาไหลเลย​คะ​

ดีมาก ๆ​ เลย​คะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Opal [C-4776 ], [69.203.151.69]
เมื่อวันที่ : 26 พ.ค. 2548, 10.04 น.

You make me miss my boy friend who's live far from me and make me cry. Your story was very nice.

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : สิงขร [C-6049 ], [58.147.73.48]
เมื่อวันที่ : 14 ต.ค. 2548, 14.42 น.

ขนาดผม​เป็นผู้ชายนะ ยังซึ้งเลย​ ขอก็อฟปี้หน่อย​นะ ​จะ​เอา​ไปให้ค่ายละครอ่านดู (น้ำตาไหลเลย​ตู)

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : เจี๊ยบ [C-6808 ], [203.113.80.14]
เมื่อวันที่ : 26 ม.ค. 2549, 14.04 น.



นี่หรือ ​คือคำว่ารักๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ ยากเกินกว่า​จะอธิบาย รัก...​​ที่มี​แต่การให้
อ่านแล้ว​น้ำตาคลอ ซึ้ง​กับน้ำใจผู้​ที่เสียสละ​กับคน​ที่ตัวเองรัก แลก​ได้​แม้กระทั่ง
ชีวิตของตัวเอง...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : bon_sasi@hotmail.com [C-10847 ], [58.9.41.73]
เมื่อวันที่ : 15 ก.พ. 2550, 15.33 น.

ขอบคุณผู้​แต่งมากนะค่ะ​ วาเลนไทน์ปีนี้แม่ว่า​จะไม่มีแฟนเหมือนคนอื่น​แต่ก้อมีหัวใจ​ที่อบอุ่นอยู่​เสมอ ​ความรู้สึกหลังจาก​ที่อ่านจบแล้ว​ไม่รู้ว่า​จะบรรยายอย่างไร ​แต่มีสิ่งหนึ่ง​​คือขอบคุณช่วงเวลา5 นาที​ที่​ได้อ่านเรื่อง​นี้ขอบคุณ​ที่ทำให้มีสิ่งดีๆ​เข้ามาในชีวิต

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : nume [C-15290 ], [124.120.17.125]
เมื่อวันที่ : 26 ม.ค. 2552, 18.27 น.

คุนเคยอยาก​ได้อะไร​บางอย่างมากๆ​มั้ย
อยาก​ได้ พยายามเเล้วเเต่ก็ไม่สำเร็จ...​เหนื่อยใจ
ท้อเเท้​เพราะทำไม่​ได้...​ลองดูสิ ลองเชื้อใน​พระเจ้าภวานา
ขอท่านดู..เเล้วคุณ​จะ​ได้รู้ว่ารัท่านรักเเละเอ็ดดูคุณขนาดไหนเหมือน​ที่
ท่าน​ได้ประทานให้​กับฉันคนบาปคนหนึ่ง​...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น