นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๓๑ พฤษภาคม ๒๕๔๗
บุรุษแห่งกาฬ
แสงเทียน
...บุรุษแห่งกาฬ ​​เพราะโชคชะตา...​​.​​จะโทษ​​ใคร...​​. เรา​​เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง​​​​ที่มี​​ความรู้สึก...​​มีจิตวิญญาณ...​​มีเลือดเนื้อ...​​มี​​ความ​​ต้องการดั่งปุถ...
บุรุษแห่งกาฬ


​เพราะโชคชะตา...​.​จะโทษ​ใคร...​.



เรา​เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง​​ที่มี​ความรู้สึก...​มีจิตวิญญาณ...​มีเลือดเนื้อ...​มี​ความ​ต้องการดั่งปุถุชนทั่ว ๆ​ ​ไป...​.ไย​เมื่อทำผิดพลาดเพียงครั้งหนึ่ง​ในชีวิต...​.กลับถูกตราหน้าว่า​เป็น...​.บุรุษแห่งกาฬ...​

เราเกิดมาจาก​ความไม่ตั้งใจของคนสองคน...​​ที่มองเห็นเพียงแค่​ความสนุกสนาน...​​โดยไม่คิดคำนึงถึงเรื่อง​ใดใด...​โชคยังดี​ที่พวก​เขา...​ยังพอมีสามัญสำนึกอยู่​บ้าง...​ไม่ทำลายเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง...​จนกระทั่งคลอด​และเติบโตขึ้น​มา​เป็นเรา...​ตลอดระยะเวลา ๒๑ ปี​ที่ผ่านมา...​มี​แต่​ความทุกข์ทรมาน...​ไม่มี​แม้สักวัน​ที่เรา​จะมี​ความสุข...​​เพราะ​ความไม่สมบูรณ์ทางครอบครัว ทำให้รู้สึกว่า​ขาดอะไร​หลายหลายอย่างในชีวิต...​เราเริ่มเ​ที่ยว...​มั่วสุม...​ขายตัว...​ทำทุกอย่าง​เพื่อให้​ได้เงินมา...​รวม​ไปถึงการล่อลวงหญิงสาว ​เพื่อมา​เป็นโสเภณี ​โดยจัดหาแขกให้ กลาย​เป็นแมงดา ​ที่ทุบตีทารุณกรรมหญิงสาว​ที่ขัดขืน ไม่ยอมค้าประเวณี...​ชีวิตวนเวียนอยู่​แบบนี้มาตลอด...​..

จนกระทั่ง​ได้พบเธอ...​ผู้น่ารัก ...​ แสนดีแสนดี ​และอ่อนโยน...​.เธอ​เป็นบุตรสาวคนเดียวของบุคคล​ที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง​...​.เธอไม่สนใจว่าเรา​จะ​เป็นอย่างไร...​​จะผ่านอะไร​มา...​ขอเพียงเข้าใจเธอ​และปกป้องเธอให้พ้นจากอันตราย​และมี​ความสุขตลอด​ไปเพียงเท่านั้น​เอง...​เธอไม่เคยเรียกร้องอะไร​จากเราเลย​...​​ซึ่งตรงนี้ก็ทำให้เรารู้สึกใจอ่อน ยอมทำตามเธอบ่อยครั้ง...​​แต่​เพราะ​ความชั่วช้า...​จิตใจเลวทรามของเรา ​ที่มันไม่รู้จักพอ ไม่เคยเห็นคุณค่า​ความดี​ที่เธอมีต่อเรา...​​เพราะ​ความโลภผนวก​กับการ​เป็นหนี้สิน​กับบ่อนพนัน​เป็นจำนวนหลายล้านบาท​...​​เมื่อเจ้าของบ่อนเสนอล้างหนี้ ​โดยให้เธอยอมค้างคืนด้วย...​​ความเลว​ที่สุด​จะบรรยาย...​ทำให้เราตัดสินใจยอมทำทุกอย่าง​เพื่อให้​ได้เงินมา...​อนิจจา...​เธอตก​เป็นทาสของคน​ที่นำมา​ซึ่ง​ความหายนะให้​กับชีวิตเธอ...​ฉันสนุก​กับสิ่งมายายั่วยุ จนลืมว่าเธอตกอยู่​ในสภาพ​ที่​ต้องจำยอม...​ฉัน​ใช้​ความรักหลอกล่อจนเธอหลงกล...​.จนเธอเข้า​ไปอยู่​ในห้องของฉัน...​​เพื่อรอการตัดสินของพญามัจจุราช​ที่ย่างกรายเข้ามาครอบงำเธออย่างช้า..ช้า...​
...​

ขณะ​ที่เรา​กำลังหลงระเริงอยู่​​กับโลกมืด...​จู่จู่น้ำตาก็ไหลรินออกมา...​ใช่! เราคิดถึงเธอ...​เรา​ต้อง​ไปช่วยเธอ...​ให้รอดพ้นจาก​ความชั่ว...​​ที่เกิดจากการกระทำของเราเอง...​​แต่อีกใจหนึ่ง​ก็ต่อต้าน...​ทำไมล่ะ...​เธอทำ​เพื่อ​ความรักของเรา แค่นี้น้อย​ไปนะ...​ใน​ที่สุดมโนธรรมก็ชนะ...​เราวิ่ง​ไป​ที่ห้อง...​พังประตูเข้า​ไป...​ภาพ​ที่​ได้เห็น​เป็น​ที่สลดใจยิ่ง...​ตามเนื้อตัวของเธอมีรอยเลือดเต็ม​ไปหมด มันโรคจิตวิตถาร ​ใช้เชือกฟาด ​ใช้ไฟจี้ตามตัวเธอ...​โชคยังดี​ที่มันยังไม่​ได้ทำอะไร​เธอมาก​ไปกว่านั้น​...​เราเหลือบ​ไปเห็นไม้ท่อนใหญ่วางอยู่​บริเวณห้อง แล้ว​ฟาด​ที่หัวมันอย่างจัง แล้ว​รีบพาเธอออกจากห้อง​ไป...​เธอหวาดผวา...​ขวัญเสีย...​ร้องไห้ไม่หยุด...​พอแล้ว​...​.เราเจ็บเกิน​จะทน..ให้ฉันตายยัง​จะดีกว่า​ที่​จะทนเห็นสภาพเธอ...​​เป็นแบบนี้...​เรา​ไปส่งเธอ​ที่หน้าบ้าน...​ไม่มีถ้อยคำใดใด...​หลุดออกมาจากปาก เหตุการณ์วันนั้น​ผ่าน​ไป...​เราไม่เคยลืมวันเวลาแห่ง​ความสุข​ที่เรา​กับเธออยู่​ร่วมกัน...​เธอ​เป็นผ้าขาวบริสุทธิ์...​​แต่เราเปรียบเหมือนคน​ที่อยู่​ในโลกมืดมาตลอด...​ เราไม่คู่ควร​กับเธอเลย​...​เช้า​วันใหม่ เราตั้งใจ​จะ​ไปหาเธอ ​เพื่อบอกรักเธอ...​​และสัญญาว่า​จะกลับตัว​เป็นคนดี...​​เพื่อเธอ...​.ในขณะ​ที่เดินทาง​ไปหาเธอนั้น​ เราเดินผ่านร้านหนังสือพิมพ์...​เรา​ต้องกลับ​ไปดูอีกครั้ง...​​เพื่อให้เกิด​ความแน่ใจว่าใช่หรือไม่! "ลูกสาวคนเดียวของ...​...​ผูกคอตาย...​ ​โดยทิ้งจดหมายปริศนาไว้ คง​เพราะท้องไม่มีพ่อ จึง​ต้องหาทางออก​โดยวิธีฆ่าตัวตาย...​"
...​

อนิจจา! สาย​ไปเสียแล้ว​...​เรา​ต้องสูญเสียหญิงอัน​เป็น​ที่รัก...​​และลูก...​​ซึ่งเกิดจาก​ความรู้สึก​ใคร่ของเรา...​​ทั้ง​ทั้ง​ที่เราตั้งใจไว้ว่า​จะสร้างครอบครัว​ที่อบอุ่น...​ทดแทน​ความรู้สึกว่า​มีปมด้อยของตนเอง...​.ทุกอย่างจบสิ้น...​เมียจ๋า...​ลูกจ๋า...​รอพ่อด้วย...​เรา​จะอยู่​ด้วยกัน​พร้อมหน้า...​พ่อแม่ลูก...​เราตัดสินใจ...​กระโดดน้ำทันที...​พอหลับตา...​ตื่นขึ้น​มาอีกครั้ง...​ก็เห็นภาพเธอ​และลูกน้อยน่ารัก...​น่ารัก...​ปรากฏอยู่​...​​ที่รักจ๋า...​เรา​ได้ลูกชายจ๊ะ​...​เธอบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เรากอดเธอ​และลูกไว้...​สัญญาว่า​จะปกป้องเธอ​และลูกตลอด​ไป...​เรามองดูศพเรา​และเธอถูกวางในโลงเคียงคู่กัน...​อย่าง​เป็นสุข...​
...​

จงทำในสิ่ง​ที่ตน​เป็นสุข ไม่เดือด​ใคร...​ก่อน​ที่ทุกอย่าง​จะสาย...​เกินแก้ไข​ได้...​
บุรุษแห่งกาฬ...​ฝากคำหวาน...​ไว้ให้คิด...​
จากดวงจิต...​หวังดี​ที่มีให้...​.
จงรีบทำ​ความดีก่อนสิ้นใจ...​.
​เพื่อ​จะ​ได้ไม่เสียดาย​กับทุกสิ่ง...​.

 

F a c t   C a r d
Article ID A-424 Article's Rate 7 votes
ชื่อเรื่อง บุรุษแห่งกาฬ
ผู้แต่ง แสงเทียน
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๑ พฤษภาคม ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๑๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-1227 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 31 พ.ค. 2547, 10.31 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น