นิตยสารรายสะดวก  Articles  ๒๗ เมษายน ๒๕๔๗
รสเค็มในชามลูกเดือย
เด็กใหม่ในเมือง
...เคล็ดลับสู่ชีวิตรสอร่อย...
ผมหมดสิ้นภาระทางการศึกษามา​ได้เดือนกว่าๆ​ แล้ว​...​

สำหรับคนอื่นๆ​ ​ที่เรียนจบในเวลาเดียว​กับผม คง​ใช้เวลาช่วงนี้​กับการตระเวนสมัครงานตาม​ที่ต่างๆ​ (เผลอๆ​ บางคนคงสมัครงานกันตั้งแต่ก่อนเรียนจบเสียด้วยซ้ำ) ​แต่สำหรับผม...​ผมเลือก​ที่​จะอยู่​นิ่งๆ​ ​ที่บ้าน ทำ​ความสะอาดห้องนอนตัวเอง เล่นเกมบ้าง ทบทวนเพลงในซีดี​ที่ซื้อเก็บไว้ ดูหนังดีๆ​ ​ที่​ได้จากร้านเช่าแถวบ้าน สลับ​กับการ​ไปช่วยงาน​เพื่อนๆ​ พี่ๆ​ น้องๆ​ ​ที่มหาวิทยาลัย (​ซึ่งงานบางงานให้คุณค่าทางเศรษฐกิจ ​แต่บางงานก็ให้คุณค่าทางจิตใจ)

​ซึ่งดู​จะสวนทาง​กับโลกอันร้อนเร่งด้วยแรงของเงินในปัจจุบัน

​แต่​ที่ผมทำแบบนี้ ไม่​ได้หมาย​ความว่าผมไม่สนใจ​จะขวนขวายหาราย​ได้หรอกนะครับ​ หาก​แต่ผมอยาก​จะอยู่​นิ่งๆ​ สักพัก ​เพื่อทำใจให้หยุดนิ่ง สิ่งต่างๆ​ ​ที่อยู่​ในใจ​จะ​ได้ตกตะกอน เรา​จะ​ได้เห็นสิ่งอยู่​ภายในชัดเจนขึ้น​
​ส่วนเรื่อง​หางานนั้น​...​ผมไม่​ได้ปฏิเสธมันหรอกครับ​ ​แต่ขอเวลาอีกไม่นานนักหรอก ผม​จะออก​ไป...​

อย่างเช่นวันนี้ ด้วยเหตุผลทางเศรษฐกิจ ผมจึงไม่​ได้ออก​ไปไหน ทำโน่นทำนี่​ไปตามเรื่อง​จนบ่ายคล้อย...​กระเพาะเจ้ากรรมของผมก็เริ่มเรียกร้องหาอาหาร อัน​เป็นสิทธิขั้นพื้นฐานของมัน
​เนื่องด้วยผม​เป็นผู้นิยมการแก้ปัญหาอย่างละมุนละม่อม ผมจึงเดินตรง​ไปยังห้องครัว ​เพื่อยุติปัญหานี้ให้เร็ว​ที่สุด

​เมื่อผมเดิน​ไป​ที่ห้องครัว ผมเปิดประตูตู้เย็น สอดส่ายสายตามองหาของกิน ​และผมก็พบ​กับลูกเดือยต้มน้ำตาล​ที่เหลือจากการไหว้เจ้า​เมื่ออาทิตย์​ที่แล้ว​
ผมไม่รีรอ ตวงลูกเดือยลงหม้อในขนาดพอกิน แล้ว​ก็นำมันขึ้น​ตั้งไฟ​เพื่ออุ่นให้ร้อน

ผมรอจนมันเริ่มเดือดนิดๆ​ ผมจึง​เอาช้อน​ที่ผม​ใช้คนมันลองตักขึ้น​มาชิม
อื้มม์...​อร่อยดีแฮะ ​แต่รู้สึกว่า​รสมันไม่เนียนซะเท่าไหร่ ไอ้หวานก็หวานอยู่​นะ ​แต่มันหวานแบบไม่สมประกอบสักเท่าไหร่
ว่าแล้ว​ผมก็เลย​ตั้งใจ​จะคว้าน้ำตาลมาใส่เพิ่ม ​แต่ก็มีอีก​ความคิดนึง​ที่ผม​ได้รู้จากห้องเรียนวิทยาศาสตร์สมัยม. ต้น ผุดขึ้น​มาขวาง​ความตั้งใจผมเสียก่อน
ผมจึงเอื้อมมือ​ไปหยิบกระปุกเกลือ ​และใส่มันลง​ไปในหม้อลูกเดือยด้วยปริมาณหนึ่ง​ปลายช้อน

เออ...​เข้าท่าทีเดียว รสเค็มนิดๆ​ ทำให้รสหวาน​ที่มีอยู่​แล้ว​แหลมขึ้น​เยอะเชียว
​ที่มัน​เป็นแบบนี้ ​เขาอธิบายตามหลักวิทยาศาสตร์ว่า ​เมื่อเราใส่รสเค็มนิดๆ​ ลง​ไปในอาหาร​ที่มีรสหวาน ​จะทำให้เรารู้สึกว่า​อาหารหวานมากขึ้น​ ​เพราะว่าต่อมรับรสในลิ้น​จะรู้สึกถึงรสชาติ​ที่ต่างกัน รสเดิม​ที่มีอยู่​แล้ว​จึงถูกรส​ที่แตกต่างขับออกมาให้เด่นชัดขึ้น​ (​ใคร​ที่เชี่ยวเรื่อง​ทางวิทยาศาสตร์ช่วยมาอธิบายให้กระจ่างกว่านี้หน่อย​ครับ​)

หลังจากอุ่นเรียบร้อย​ ผมก็นั่งกินเจ้าลูกเดือยต้มจนเกลี้ยงชาม ​แต่ผมก็ยังคิดถึงเกลือ​ที่ผมเติมลง​ไปอยู่​

ผมคิดว่าไม่ใช่แค่รสหวานหรอก ​ที่​จะเด่นขึ้น​​เมื่อมีสิ่ง​ที่ต่างกันอยู่​ด้วย การ​ใช้ชีวิตก็เช่นกัน
แทบทุกคนต่างเข้าใจว่า​ความสุข​ที่สุด อยู่​​ที่การ​ได้พบ​แต่สิ่งดีๆ​ ​โดยไม่มีเรื่อง​ร้ายเข้าเจือปนเลย​ ​แต่จริงๆ​ แล้ว​ เรื่อง​ร้ายๆ​ ​ที่เราเจอนี่แหละ​กลับทำให้เรารู้สึกว่า​สิ่งดีๆ​ในชีวิตมีค่ามากขึ้น​เทียบเท่าทวีคูณ
ผมจึงเชื่อว่าชีวิต​ที่เรื่อง​ร้ายๆ​ เจือปนบ้างพองาม​เป็นชีวิต​ที่มี​ความสุข​ที่สุด

อัน​เป็น​ความสุข​ที่คน​ที่มี​แต่เรื่อง​ดีๆ​ ในชีวิตยัง​ต้องหันมาอิจฉา

 

F a c t   C a r d
Article ID A-408 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง รสเค็มในชามลูกเดือย
ผู้แต่ง เด็กใหม่ในเมือง
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๗ เมษายน ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ สัพเพเหระ
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๘๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-1194 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 27 เม.ย. 2547, 18.37 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ลุงเปี๊ยก [C-1198 ], [61.19.227.2]
เมื่อวันที่ : 28 เม.ย. 2547, 18.45 น.

ชอบมุมมองของเด็กใหม่ในเมือง ​ที่ครุ่นคิดในสิ่ง​ที่เกิดขึ้น​​แต่ละวัน ​และพบเรื่อง​ราวน่าสนใจเสมอ การนำมาแบ่งปันให้คนอื่น​ได้อ่าน​ความคิดบ้างเช่นนี้ ​เป็นเรื่อง​ดี​ที่อยากสนับสนุนครับ​ ลุงเปี๊ยกขอมอบดอกไม้ให้ห้าดอก

ตั้งชื่อเรื่อง​​ได้ดีด้วยครับ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น