นิตยสารรายสะดวก  Articles  ๑๗ เมษายน ๒๕๔๗
ดอกไม้
ปราย ตะวัน
...ฉันทอดสายตา ​​ไปในผืนคราม​​ที่กว้างใหญ่...​​ อย่างเดียวดาย...​​ ปลายสายตา...​​ท้องทะเล​​และผืนฟ้าแนบแน่น ​​เป็นหนึ่ง​​เดียว อย่างน่าอิจฉา.....
๑ ท้องทะเล​และผืนฟ้า...​

ฉันทอดสายตา ​ไปในผืนคราม​ที่กว้างใหญ่...​ อย่างเดียวดาย...​
ปลายสายตา...​ท้องทะเล​และผืนฟ้าแนบแน่น ​เป็นหนึ่ง​เดียว อย่างน่าอิจฉา...​

ฉันนั่งกอดเข่า...​เบือนหน้าหนีภาพบาดตา แนบแก้มด้านขวาลง​กับหัวเข่าซ้าย...​ย้อนระลึกถึง​ความทรงจำ...​ก่อน...​

๒ รายทาง...​แห่ง​ความทรงจำ...​

ดอกไม้ริมทาง ช่างงดงาม ชวนให้เด็ดมาเชยชม...​
​แต่ฉันชอบ​ที่​จะชื่นชม งามนั้น​...​ให้เติบโตอย่าง​ที่มันควร​จะ​เป็น...​
​และแห้งเหี่ยว​ไปตามกาลเวลา...​
มากกว่า...​​ความงดงาม เพียงชั่วครั้ง ​ที่​ได้ครอบครอง...​

เส้นทางนี้...​.ริมทางนี้...​ฉันย่างผ่าน​เป็นประจำ...​​และก็มัก​จะหยุด...​
​เพื่อชื่นชม...​ก่อน​ที่​จะจาก​ไป...​ด้วยใจสุข...​
​ที่ยังเห็นดอกนั้น​บาน​ต้องแสงตะวันเช้า​...​

๓ เช้า​หนึ่ง​...​ของวันเหงา...​

เส้นทางเดิม...​​ที่ร้างเงามวลดอกไม้...​
ฉันมองเหม่อ...​ไร้จุดหมาย...​​ความตราตรึงเพียงหลงเหลือในจิตใจ...​
​และกายเหงา...​

๔ เพียงเอื้อนเอ่ย...​

ริมทาง...​ร้าง​ความรื่นรม...​​ที่เคยชื่นชมก็​แต่ในใจ...​
เพียง​ความหวาดกลัว...​ฉันไม่กล้า​แม้​แต่​จะโน้มกิ่งบาง...​ เข้ามายลใกล้...​
​ถ้าหากว่า...​​ถ้าเพียง​แต่ว่า...​​ถ้าฉันกล้าหาญสักนิด...​

๕ เวลา...​สิ่งสมมุติ...​

จ่อมจม...​นานแค่ไหน...​ก็ไม่อาจย้อนคืนวันเก่า...​
ทุกครั้ง​ที่ย่างก้าว...​ฉันก็ไม่​ได้อยู่​ตรงนั้น​อีกแล้ว​...​

เวลา...​ไม่มีอยู่​จริง...​​ที่มีอยู่​...​ก็เพียงเข็มนาฬิกา...​
​และ​แม้​จะหมุนทวนเท่าไหร่...​ฉัน...​​ที่ตรงนั้น​...​ก็​เป็นเพียงอดีต...​
​ที่ไม่อาจเรียกหา​ได้...​ในปัจจุบัน...​

๖ จากทุ่งดอกไม้...​สู่ดินแดนของฉัน...​

​เมื่อรู้สึกตัว...​​ที่นั่นอาจไม่ใช่​ที่เหมาะสมสำหรับฉัน...​
​และ​ที่นี่ก็อาจไม่ใช่...​สิ่งเหล่านั้น​...​​จะรู้​ได้ก็เพียงในใจ...​
​เมื่อใกล้สูญเสีย...​

๗ คำปลอบโยนของเกลียวคลื่น...​

เสียงแผ่วนั้น​...​ลอยมา​กับสายลม...​
​และเลือนจาง​ไป​กับสายลม...​

๘ จากอดีต...​

ตรงหน้า...​ฟองคลื่น...​หยอกล้อ​กับผืนฟ้า...​เริงร่า...​
น้ำ​กับฟ้า...​​ความผูกพัน...​​ที่ยาวนาน...​
เนิ่นนานเท่าไหร่แล้ว​...​

๙ ​ความผูกพัน...​เส้นขนาน​ที่ไร้ จุดบรรจบ...​

อย่างเดียวดาย...​​ที่ปลายสายตา...​
​แม้สิ่ง​ที่เห็นอาจ​เป็น​ความสุขสมของท้องทะเล​และผืนฟ้า...​
​แต่นั่นกลับเพียงลวงตา...​

​ทั้งคู่มีอยู่​จริง...​​แต่สิ่ง​ที่เห็น...​อาจไม่ใช่​ความจริง...​
ร่ำ​ไป...​

๑๐ ปลดปล่อย...​ปลดวาง...​เปิดใจ...​

เส้นทางเดิม...​ริมทางเดิม...​
​เมื่อฉันหันกลับ​ไปมอง...​​ที่ตรงนั้น​ไม่มีฉันอยู่​อีกแล้ว​...​
ตราบ​ที่ฉันยังคงก้าวเดิน...​ฉันก็​จะไม่เห็นฉัน...​เบื้องหลัง...​

ผลิเล็กๆ​...​สีเขียว...​ผุดขึ้น​​ระหว่างรอยแยกของพื้นดิน...​
​พร้อมๆ​​กับ...​​ความสุขเล็กๆ​...​​ที่ผลิขึ้น​กลางใจ...​

พรุ่งนี้ฉัน​จะทักทายดอกไม้...​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-405 Article's Rate 7 votes
ชื่อเรื่อง ดอกไม้
ผู้แต่ง ปราย ตะวัน
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๗ เมษายน ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ สัพเพเหระ
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๔๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-1186 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 17 เม.ย. 2547, 01.33 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น