นิตยสารรายสะดวก  Forward Articles  ๒๗ กรกฏาคม ๒๕๖๑
ชีวิต..โลดโผนโจนทะยาน
อบอุ่น พจนา
..."พี่ไม่มีวันเข้าใจ...​​หนูเคยลำบากขนาดรับจ้างหาบน้ำปี๊บ
ละสิบตังส์มาแล้ว​​..หนูไม่อยากให้พวกมันลำบากเหมือนหนู
​​ถ้ามันมีปัญญาเรียน...​​หนูก็มีปัญญาส่ง อดมื้อกินมื้อก็ยอม" .....
..ชีวิตเลือกเกิดไม่​ได้..​แต่เลือก​ที่​จะ​เป็น​ได้...​เฮ้ออ..มันก็จริงนะฉันว่า...​อย่างฉันผ่านมาก็อายุเข้า​ไปปูนนี้แล้ว​...​ชีวิตก็ออก​จะโลดโผนโจนทะยาน...​ผ่านพบเห็นมาเยอะแยะ...​ของพรหมลิขิตหักเหของมนุษย์เนี่ย...​
จน​ต้องกระอักออกมา​เป็นลายลักษณ์อักษรหยั่งงี้ไง...​

...​​จะว่าโรงละครโรงใหญ่ก็เหมือน​กับดูทีเดียว​พร้อมกันยี่สิบสามสิบโรง
ยังไงยังงั้น...​.​เพื่อนฉันในปัจจุบัน..มันก็อยู่​ในสังคม
ของฟ้าเมืองหลวงนี่แหละ​...​มาพินิจดูมันทีละคนนะ..
บางครั้งก็เห็นขำ...​บางคนสวยสุดเด่นในโรงเรียน..ตอนนี้
​กำลังทุกข์ระทมเศร้าเรื่อง​ผัวนอกใจ..บางคน​จะพูดตะละที
ติดอ่างอยู่​นั่นแล้ว​..เจือก​ไป​เป็นอาจารย์ในวิทยาลัยมีชื่อ..
บางคน​เป็นหัวหอกแก่นแก้ว​เป็น​ที่หมายหัวของคณาจารย์
ตอนนี้​ไปนั่งถือศีล..ปริวิเวก..​ไปซะแล้ว​ อย่างฉันเนี่ย..
ชอบนัก..เรื่อง​หวือหวา..ฝรั่งจ๋า เฮไหนเฮนั่น..เดี๋ยวนี้อยู่​
บ้านคุยกะหมากะแมว..ตีกอล์ฟ..เล่นเน็ท...​ดูต้นไม้..
แล้ว​คุณคิดว่า...​มัน​เป็น​เพราะอะไร​? ฉันคิดว่าฉันก็เคยเลือก​ที่​จะ​เป็นนะ...​

​ที่ฉัน​จะเล่า..​จะเขียน..ก็​โดยมาก​จะ​เป็นชีวิตของคน​ที่​ได้
พบ..รู้จัก...​​และบางคน​เป็นนักการเมือง...​ในแง่​ที่..​เขาก็
​เป็นมนุษย์..เช่นเราๆ​นี่...​

เรื่อง​ของฉัน..​กับบรรดา เมียฝรั่ง
นั้น​มีเยอะ..ใหม่ๆ​ก็ออก​จะขัดหูต่อ..การพูดจานิดหน่อย​
..อย่างรัตน์เนี่ย..ไม่มีคะ​ขา
ไม่มีอ้อล้อ ไม่มีคำหวาน ​แต่ทุกอย่าง​ที่พูดนั้น​..ออกมาจากใจ...​
ฉันไม่เคยเห็น​ใคร​ที่​จะผูกพันธ์ต่อถิ่นฐาน
เท่า​กับ พวก​เขาเหล่านี้เลย​..ทำงานส่งเสียญาติพี่น้องกันตัว​เป็น
เกลียว..​และไม่เคยปฏิเสธในรายการคุณขอมา บางครั้ง
​เขาก็มาบ่นๆ​ให้ฟังว่า...​ค่าหน่วยกิตแพงบรรลัย..
ข้าวของแพงขึ้น​...​​ต้องซื้อมอเตอร์ไซค์ใหม่อีกคัน..ทุกอย่าง​เป็นเงิน​ทั้งสิ้น...​
​เมื่อฉันบอกให้​เขาพักผ่อน หรือให้ทางบ้านหัดช่วยเหลือตัวเอง...​บ้าง
เท่านั้น​หละ...​

"พี่ไม่มีวันเข้าใจ...​หนูเคยลำบากขนาดรับจ้างหาบน้ำปี๊บ
ละสิบตังส์มาแล้ว​..หนูไม่อยากให้พวกมันลำบากเหมือนหนู
​ถ้ามันมีปัญญาเรียน...​หนูก็มีปัญญาส่งอดมื้อกินมื้อก็ยอม"
ฉันละอึ้งกิมกี่...​นี่​คือสำนึกของหญิงไทยด้อยการศึกษา
​ที่มีต่อเผ่าพันธ์ของตัวเอง...​ไม่รู้​จะมีชาติไหนในโลกนี้​จะ
เหมือนไหมเนี่ย...​???

อย่างรัตน์ก็เหมือนกัน...​เลี้ยงดู​ที่บ้าน​ทั้งน้องสาวน้องเขย
​และหลานๆ​...​จนอยู่​ดีกินดี..​แต่ครอบครัวไทยนั้น​..มิ​ได้มี
​แต่สายพันธ์เดียว..ยังมีแตกแยกสาแหรกออก​ไปอีกมากมาย​...​
วันหนึ่ง​..ฉันเรียกหาหนังสือพิมพ์เก่าๆ​ ​จะมาห่อของ
เก็บใส่ลัง..ขณะ​ที่นั่งห่ออยู่​นั้น​..ตาก็เหลือบเห็น..ข้อ​ความ
ในข่าว..ของหนังสือพิมพ์ไทย​ที่มาจาก แอล.เอ
มีคนตามหาญาติหาย..​ที่ชื่อ...​ ว่า​ต้องการให้ติดต่อกลับ
​ไปด่วน..หายจากไม่เจอกันมา​เป็นสิบปีแล้ว​...​.

ชื่อนั้น​​เป็นของ.รัตน์ ฉันจึงรีบติดต่อทันที
รัตน์โลดแล่นมาหาฉันใน..บัดเดี๋ยวใจ มือ​ที่กางหนังสือพิมพ์อ่านนั้น​
สั่นระริก น้ำตาไหลพราก...​บอกว่า​เป็นญาติ
ฝ่ายพ่อ..​ที่ขาดการติด​ต่อมาช้านาน...​หล่อนโทร.กลับ​ไป
ถึงบ้าน​ที่ส่งเสียอยู่​...​น้องเขยว่า...​พวกนั้น​​เขามาหาเหมือน
กัน..ถามหารัตน์ ​แต่กลัวว่า​จะมาขอ​ความช่วยเหลือ จึงไม่​ได้บอก​ที่ติดต่อ​ไป...​
เท่านั้น​ละ..รัตน์เม้งแตก..ด่าลั่นห้อง
กรอก​ไปทางสาย...​​พร้อม​กับตัดสินใจ..เดินทางด่วน
ฉันก็​ได้​แต่เตือนให้..ใจเย็นๆ​...​​ต้อง​ใช้สติบ้าง...​​แต่รัตน์ว่า
หนูใจ​จะขาด...​นั่นมันก็​เป็นหลานหนู ตกระกำลำบากกัน
ขนาดไม่มีข้าวสาร​จะกรอกหม้อ...​หนูอยู่​ไม่​ได้แล้ว​..

แล้ว​หล่อนก็เดินทาง​ไปเมืองไทย..​ไปอุ้มชู รับเลี้ยงหลาน
ส่งเสีย..อีกครอบครัวหนึ่ง​...​ไม่มากไม่น้อย แค่ หกคน...​
ด้วย​กำลังแขนขา..ของผู้หญิง..ตัวเล็กคนเดียวนี่แหละ​..
ผลกรรมดี..​ที่สนองในกาล​ต่อมา...​รัตน์​ได้​แต่งงาน​กับชาว
อิตาเลี่ยน​ที่มีฐานะดี...​​และ..มีจิตใจดี..สมกัน...​ทุกวันนี้
รัตน์ไม่​ต้องทำงานแล้ว​...​ขี่ วอลโว่..สวน​ไปมากะฉัน
​ที่โน่น​ที่นี่...​​เป็นประจำ..

เขียน​โดยคุณ : wiwanda (WIWANDA) - [27 ก.ค. 44 ]
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
P.S. เขียน​โดยคุณ WIWANDA นานปีมาแล้ว​ บนกระทูบอร์ด อาจโดนลบ​ไปแล้ว​ก็​ได้
เก็บมาจาก ​ที่​เพื่อนส่งมาให้อ่าน แล้ว​พยายาม​ไปค้นหาในกูเกิ้ลไม่เห็นมี
เลย​ลากมาเก็บไว้ อาจมี​ใครไม่เคยเห็น​จะ​ได้มีอะไร​เก็บ​ไปคิดกันบ้าง นิดๆ​หน่อย​ๆ​.

P.S.2 หาก คุณวิวันดามาอ่านพบ ตรงนี้ กราบขอขอบคุณในข้อ​ความ​ที่ให้​เป็นวิทยาทานชิ้นนี้ด้วย​ความนับถือค่ะ​
​โดย : อบอุ่น พจนา

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3859 Article's Rate 0 votes
ชื่อเรื่อง ชีวิต..โลดโผนโจนทะยาน
ผู้แต่ง อบอุ่น พจนา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๗ กรกฏาคม ๒๕๖๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เก็บความคิดมาฝาก
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๐๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-19424 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 27 ก.ค. 2561, 23.28 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น