นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๕ มิถุนายน ๒๕๖๐
อย่าลืมฉัน....สันกำแพง
เล็ก โยธา
..."อย่าลืมฉัน...​​...​​สันกำแพง" นิยายรักหัดเขียน บนสังเวียนหัดรัก...
"อย่าลืมฉัน...​...​สันกำแพง"

นิยายรักหัดเขียน บนสังเวียนหัดรัก ​โดย: เล้ก โยธา

ตอน​ที่1

หลังจากเรียนจบจากมหาวิทยาลัยเชียง ​เมื่อ30ปี​ที่แล้ว​ ผมกลับมา​ที่เชียงใหม่บ้าง​เป็นบางครั้ง ​ทั้ง​ที่เคยสัญญาไว้​กับ​ใครคนหนึ่ง​ ว่า​จะขอนอนตายให้ดินกลบหน้า​ที่นี่ก็ตาม ​แต่ครั้งนี้ดู​จะแตกต่างกว่าหลายครั้ง​ที่เลือก​จะเดินทางด้วยรถไฟ ​เพื่อตามหาอะไร​บางอย่างจากหัวใจ​ที่เคยทำตกหล่นไว้

​ที่เด่นชัยหลังจากสะดุ้งตื่นจากการตัดตู้ขบวนให้สั้นลงก่อน​ที่​จะมุ่งสู่ภาคเหนือตอนบน​ที่เชียงใหม่ ผมก็หลับยาวมาตื่นตอนเช้า​​ที่สถานีรถไฟเชียงใหม่ปลายทาง เสียงโหวกเหวกขายอาหารเช้า​ดูวุ่นวายเหมือนเดิม เพียง​แต่ว่าสำเนียงในการขายของ​และภาพของผู้คน​ที่เดินขวักไขว่กันเต็มลานสถานนีดูแยกไม่ออกเลย​ว่าเราอยู่​ในเชียงใหม่ภาคเหนือหรือ​ที่หัวลำโพงกรุงเทพกันแน่

หรือว่า​ความวุ่นวายนั่งติดท้ายขบวนมาด้วย เวลามันเปลี่ยน​และทำลายทุกอย่าง​แม้​แต่สำเนียงภาษา​และจริตของผู้คนในท้องถื่น

" อ้าย ​จะ​ไปแอ่วบ้านน้องก่เจ้า ? "

ในตู้​โดยสารจากสถานีหัวลำโพง ​เมื่อ30ปี​ที่แล้ว​ด้วย​ความคึกคะนองในวัยหนุ่ม​ที่กล้า​ไปชวนหล่อนคุยด้วย​เพราะเห็นเธอมาเพียงคนเดียว​และส่งสายตาชวนนั่งมีหรือ​จะพลาดโอกาส ​กับการมี​เพื่อนคุย​เพื่อฆ่าเวลาของ​ความเหงาบนเส้นทางอันยาวไกลไม่ใช่สิ่งเสียหายต่อกัน

​แต่ไม่คิดว่าแววตาอันใสซื่อจากเธอสาวเหนือผมหน้าม้าเธอคนนั้น​​ที่มีอะไร​มากมาย​ให้ค้นหามัน​จะทำให้ผม​ต้องตาม​ความรู้สึก​ที่หาย​ไป​และไม่คิดว่าเรื่อง​มัน​จะเลย​เถิดจนเกิดนิยายรัก สมใจอยากจากการอ่านนิยายรักของชาวบ้าน ด้วยบท​พระเอก​ที่​ต้องเล่นเอง​ความจำ​เป็น

" ​ไปสิเจ้า " ผมพยายามส่งสำเนียงเดียวกัน

" อ้ายก้อ ...​น้องบ่ใช่เจ้าบ่ใช่นายก่ะ เปิ้ลฮ้องว่า​ไปโตย ก็พอแล้ว​ " แววตาเธอค้อนใส่แทบ​จะทิ่มทะลุเข้า​ไปในหน้าต่างของหัวใจ

ตลอดทางดูเหมือนว่าเรา​จะพยายามสื่อสารภาษาด้วยกันอย่างกระท่อนกระแท่น ตลอด​ทั้งคืน ด้วย​ที่หล่อนไม่กล้า​ที่​จะพูดภาษากลาง​กับคนใต้แดนไกล ​(​แม้​จะอยู่​แค่กรุงเทพ ​แต่ก็​เป็นคนใต้แถบมาลายู​ไปแล้ว​ในสายตาเธอ) ผมเลย​จำ​ต้องหัดพูดภาษาเหนือ​เป็นครั้งแรก​กับเธอ ​แม้​จะพูดผิดพูดถูก ​แต่เราสื่อสารกัน​ได้ ในภาษาของหัวใจ​ที่เข้าใจกัน​ได้ดี

​ต้องยอมรับ​แต่แรกเลย​ว่า จากคำพูด​ที่​เขาว่าสาวเหนือใจง่าย มัน แวบเข้ามาในสมองอันคิดไม่ซื่อ ต่อหน้าอันใสซื่อของหล่อน

​ทั้งทีมัน​เป็นแค่ธรรมเนียมง่ายง่ายในการคบหา​กับคนแปลกหน้าของคนเหนือ​ที่นี่ ​ซึ่งเราไม่เข้าใจ ​และยังมีอีกหลายอย่างในธรรมเนียม​ที่เราไม่คาดคิด​และคิดไม่ถึง​กับหลายสิ่ง​ที่ผม​ได้ประสบมาเองหลายเรื่อง​​ที่เกิดขึ้น​ในอนาคต

กว่าเรา​จะนั่งรถสองแถวมาถึงสันกำแพงก็เล่น​เอาเกือบบ่าย ​เพราะ​ต้อง​ไปช่วยหล่อนซื้อของในเมืองหลายอย่างจากหลายคนในหมู่บ้านของหล่อน​ที่ฝากกันซื้อ อีก​ทั้ง​ต้องช่วยหอบช่วยหิ้วขึ้น​รถสองแถว​ที่​เป็นพาหนะเดียว ​เพราะการเดินทางเข้าเมืองดู​จะยากเย็น​เอาการอยู่​ ในสมัยนั้น​

สันกำแพง​เมื่อ30กว่าปี​ที่แล้ว​ ​เป็นแค่หมู่บ้านเล็กเล็ก มีร้านขายผ้าพื้นเมือง​เป็นห้องแถวสองชั้นไม่กี่หลัง ชาวบ้านยังคงนุ่งซื่น แบกกระบุง ขนตะกร้ามาจ่ายของ ในตลาดกันไม่มีรถมอเตอร์ไซค์วิ่งขวักไขว่เต็มท้องถนน ผู้คนเดินทางด้วยรถประจำทางสองแถว​เป็น​ส่วนใหญ่ ​จะมีสาวสาวขี่จักรยานนุ่งซิ่นกาง(จ้อง)ร่ม อยู่​ประปราย

ภาษา​ที่​ใช้กัน​ทั้งเมืองแน่นอนย่อม​เป็นภาษาคำเมือง พูดง่ายพูดยากพูดเร็ว ตาม​แต่ถิ่น​ที่ตนอาศัย พอพอ​กับ​ไปเมืองนอกเลย​ทีเดียว ​และก็​เป็นเมืองนอกตาม​ความรู้สึกของคน​ที่นี่​ที่คิดว่าตัวเอง​เป็นคนเมืองล้านนาไม่ใช่คนไทย อย่าง​ที่พวกเราเข้าใจกัน การพูดภาษากลาง​(แบบคนไทย)ดู​จะ​เป็นจุดเด่น​โดยไม่รู้ตัว ​และแน่นอน แม่ญิงทุกคนคนต่างมีอัธยาสัยอันดี​ที่ชอบ​จะหัดพูดคุยด้วยภาษาคำไทย​กับคนแปลกหน้า ด้วยสำเนียงวาจา​ที่อ่อนหวานจนพาให้ใจผู้ฟังตก​ไป​ที่ตาตุ่มทุกครั้ง​ที่​ได้พูดคุย​และส นบตาด้วยด้วย ถึงตอนนี้บอกไม่​ได้แล้ว​ล่ะว่า...​..​ใครกันแน่​ที่ใจง่าย

บ้านของหล่อน ​เป็นร้านขายผ้าห้องแถวเล็กเล็ก อัน​เป็น​ที่รวมของผ้าทอพื้นเมือง​แต่ละผืน​ที่มาจากฝีมือชาวบ้าน​โดยตรง ด้านหลังบ้านทำ​เป็นโรงงานทำร่มพื้นเมืองเล็กเล็ก ​โดยเริ่มตั้งแต่ งานปั่นใยของต้นสา​และขึ้น​รูป​เป็นแผ่นกระดาษสา ก่อน​จะตัด​และนำมากรุบนก้านร่มไม้ไผ่​และวาดลายด้วยสี​เป็นดอกไม้​แต่ละดอก กอดรัดบรรจง​เป็นพุ่มอย่างอลังการด้วย​ความชำนาญอย่างรวดเร็วแทบ​จะหลับตาวาดกันเลย​ทีเดียว

เธอทิ้งให้ผมเ​ที่ยวชมโรงงานทำร่มเพียงลำพัง ​เพราะมีธุระ​ที่​จะ​ต้อง​เอาของ​ที่​เพื่อนบ้านฝากซื้อจากในเมือง ​ไปส่งให้​แต่ละบ้าน
ด้วย​ที่​เป็นคนชอบในงานฝีมือ​และศิลปะ​และสนใจในวิถีของคนในท้องถิ่น มันทำให้ ผมตื่นตาตื่นใจ​กับสิ่ง​ที่เห็นอยู่​ตรงหน้าราว​กับตกอยู่​ในภวังค์​กับสิ่ง​ที่​ได้เห็น ยิ่ง​ได้พูดคุยซักถาม​กับช่างสาวสาว​ทั้งหมดเหล่านั้น​ด้วย (​จะมีก็​แต่ช่างกลึงก้านร่ม​ที่​เป็นคุณลุงแก่แก่คนเดียว )​เรียกว่า​เป็นภมรตัวเดียวในดงดอกไม้งาม​ที่เ​ที่ยวบินชมดอกไม้​แต่ละดอกดูดชม​ความงามจนเกือบค่ำ

" หื้อเปิ้ลกิ๋นข้าวแลง ​และนอนค้าง​ที่นี่สักคืน ​จะหารถกลับคงยากแล้ว​" เสียงตะโกนออกมาจากในบ้าน

นี่แหละ​​คือสิ่ง​ที่เคยเกิ่นไว้ว่ามันเกิน​ความคาดหมาย​ที่บอกไว้ตั้งแต่ต้น​เพราะ​ความไม่เข้าใจในธรรมเนียมอย่างแท้จริงจึงอด​ที่​จะคิดเรื่อยเปื่อยด้วยใจ​ที่เลอะเทอะ

จากประสบการณ์​ที่เคยตามจีบสาวมาตั้งแต่เสียงแหบแตกวัยหนุ่ม อย่าว่า​แต่​ได้กินข้าวร่วมญาติเลย​ ​แม้​แต่หลังคาบ้านก็แทบ​จะ​ต้องชะเง้อมอง​แต่ไกลด้วยใจระทึกกลัวคนในบ้านเธอเห็น
​แต่นี่ถึง​กับชวนนอนค้างค้างคืนกันเลย​ทีเดียว !

" น้องก็ว่าดีนะเจ้า วันพรุ่ง​จะพา​ไปแอ่วบ้านพ่อ เปิ้ลทำไร่กระเทียมอยู่​หุบ​เขาปู้น นั่งสองแถวจากนี่​ไปซัก 30กิโล ​ไปหื้อพ่อดูตั๋ว "

พูดจบหล่อน​กับแม่(ยาย)ก็พากันหัวเราะ

ผมรำพึงรำพัน​กับตัวเอง อะไร​มัน​จะง่ายดายขนาดนี้ นี่​ถ้า​ได้อยู่​​ที่นี่สักอาทิตย์ คง​ต้องผิดผีกัน ​เอาถึงกลับผูกข้อไม้ข้อมือกันเลย​หรือนั่น !

จบตอน1...​​ไปอย่างยากเย็น

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3849 Article's Rate 0 votes
ชื่อเรื่อง อย่าลืมฉัน....สันกำแพง
ผู้แต่ง เล็ก โยธา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๕ มิถุนายน ๒๕๖๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-19389 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 05 มิ.ย. 2560, 15.47 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น