นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๓ ตุลาคม ๒๕๕๙
คู่บุญ
เล็ก โยธา
...บางครั้ง...​​...​​...​​.​​กับบางสิ่งบางอย่างในชีวิต เหตุผลไม่ใช่สิ่ง​​ที่จำ​​เป็นเลย​​...
คู่บุญ
เฮ้ย...​..คู่บุญของเอ็งมาแล้ว​ โน่นไง?
" เฮีย ...​.อยากกินปลาทอด อร่อยมาก อยากกิน อยากกิน ซื้อให้หน่อย​ "
ภาพของหญิงวัยกลางคน ผมกระเซิง​และปั้น​เป็นก้อนอยู่​บนหัว ใส่เสื้อคอกระเช้า​ ผ้าถุงขาด ๆ​ราว​กับว่าไม่เคยซักมาแรมปี แก​จะร้องขอให้คนซื้อปลาทอดให้แกกินอยู่​เสมอ ๆ​ ​แต่ดู​จะไม่มี​ใครสนใจในคำพูดแกนัก
ผม​จะสั่งปลาทอด ให้แกกิน แก​จะกิน​แต่ปลาทอดอย่างเดียว ​เป็นอย่างนี้ทุกครั้ง​ที่ผมมีโอกาสมากินข้าวแกงร้านอร่อยในตลาดชะอำยามเช้า​ ผมทำอย่างนี้​เป็นประจำ บางทีก็ให้เงิน​เป็นร้อย ให้แกเก็บไว้ซื้อปลาทอดกิน ในวัน​ที่ผมไม่​ได้มาตลาด ​เพราะดูทุกคนในตลาด​จะพารังเกียจแก อีกอย่างปลาทอดตัวนึงก็เกือบร้อยกว่าบาท​ คงหาคนซื้อให้แกยาก ภาพ​ที่ผมเห็นแกกินปลาทอดอย่างอร่อย มันทำให้ผมมี​ความสุขลึกๆ​
จนกระทั่งวันหนึ่ง​
" คุณ ๆ​ อย่าหาว่าชั้นยุ่งเลย​นะ ยายเสริมบ้า ๆ​บอๆ​​ที่ฉันเห็นคุณให้เงินทุกเช้า​น่ะ บ้านแกอยู่​ท้ายตลาดนี่แหละ​
บ้านหลังโตประตูสีฟ้านั่นแหละ​ แกไม่ค่อย​จะเต็ม เ​ที่ยวขอเงิน​เขา​ไปทั่ว พี่น้องก็ระอา ​ที่แกเ​ที่ยวขอเงินคนนั้น​คนนี้ ในตลาดไม่มี​ใครให้แกหรอก
นับตั้งแต่นั้น​มา
ทุกครั้ง​ที่ผมเข้าตลาด ก็​จะคอยระวัง​และเดินหนีเส้นทาง​ที่เดินประจำ ไม่อยากเจอแก บางครั้งก็พยายามเตรียมเศษเงิน​เพื่อ​ที่​จะให้ทานแกพอ​เป็นพิธี วันไหนไม่มีเศษเงินก็​จะพยายามซื้อของให้มีเศษเงินจน​ได้ เก็บไว้เผื่อบังเอิญเจอแก รู้สึกเสียดายเงินนับร้อย​ที่เคยให้แก ร้านข้าวแกงร้านอร่อย​ที่เคยกินประจำก็ไม่​ไปกิน กลัวเจอแก ใจก็คิดว่า ​ถ้าให้เงินแค่ 5 บาท​ แก​จะว่าอย่างไร ​และ​ถ้าแกร้องขออยากกินปลา แล้ว​ไม่สั่งให้ คนรอบข้าง​ที่เคยเห็นว่าซื้อให้อยู่​ประจำ ๆ​ ​เขา​จะว่า​จะว่าอย่างไร มันทำให้ทุกครั้ง​ที่ผมเข้าตลาด​จะคอยระแวงไม่มี​ความสุขเสมอ ๆ​ จนบางครั้ง ​ถ้าไม่จำ​เป็นจริง ๆ​ ก็ไม่​ไปตลาดชะอำอีกเลย​
" กลับ​ไปอยู่​กรุงเทพหรือพี่ หายหน้าหายตา​ไปตั้งนาน ยายเสริมคน​ที่พี่เลี้ยงข้าว ๆ​บ่อย ๆ​น่ะ ​เขาตายแล้ว​นะ โดนรถชน​เมื่อเดือน​ที่แล้ว​ ก่อนตายเห็นแก่ป้วนเปี้ยนอยู่​แถวร้านข้าวแกง​ทั้งวัน ไม่​ไปไหน? "
ภาพของยายเสริมนั่งกินปลาอย่างอร่อย แวบเข้ามาใน​ความคิด
ตอนนี้ ผมรู้แล้ว​ล่ะ ว่า​ที่​เขาเรียกว่าบาป​กับบุญ มัน​คืออะไร​ ?​และมันแตกต่างกันอย่างไร?
ตั้งแต่นั้น​มา ทุกครั้ง​ที่ผมมีโอกาส​ได้​ไปกินข้าวแกงร้านอร่อย​ที่ตลาดชะอำ ก่อนกลับผม​จะซื้อปลาทอด ใส่บาตร​พระ​ที่รอยืนบิณฑบาต อยู่​​เป็นประจำ
บางครั้ง...​...​...​.​กับบางสิ่งบางอย่างในชีวิต เหตุผลไม่ใช่สิ่ง​ที่จำ​เป็นเลย​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3823 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง คู่บุญ
ผู้แต่ง เล็ก โยธา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๓ ตุลาคม ๒๕๕๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๖๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-19347 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 03 ต.ค. 2559, 11.07 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : นกหวีด.A [C-19348 ], [172.56.22.18]
เมื่อวันที่ : 03 ต.ค. 2559, 19.59 น.

มาลงชื่อ ว่ามาอ่านแล้ว​ค่ะ​
สั้นๆ​​ได้ใจ​ความ​ที่​ต้องการสื่อ อ่านง่ายค่ะ​

"เหตุผล ​กับบางสิ่งบาง" อย่างในชีวิต
ขอขอบคุณ​ที่แบ่งปันค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น