นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๖ มิถุนายน ๒๕๕๘
รับคนไหนก่อน
เปิดฟ้า ก้องหล้า
...รับคนไหนก่อน "พวกเราเตรียมตัว วันนี้​​ต้อง​​ไปรับอีก 1 คน ใกล้​​จะถึงเวลาแล้ว​​ละ ​​ไป​​ได้" "​​พร้อมแล้ว​​ครับ​​ เชิญ​​ได้เลย​​" "ไหน อยู่​​ไหน ไม่เห็นมี​​ใครเลย​​ ใกล้ถีงเวลาแล้ว​​"เจ้าเทพจอมยมทัณฑ์ หรือยมทูต...
รับคนไหนก่อน

"พวกเราเตรียมตัว วันนี้​ต้อง​ไปรับอีก 1 คน ใกล้​จะถึงเวลาแล้ว​ละ ​ไป​ได้"

"​พร้อมแล้ว​ครับ​ เชิญ​ได้เลย​"

"ไหน อยู่​ไหน ไม่เห็นมี​ใครเลย​"

"ใกล้​จะถึงเวลาแล้ว​" เจ้าเทพยมทัณฑ์

"ไม่เห็นมี​ใครนี่ท่าน มี​แต่นักเรียนผู้หญิงคนเดียว ​กำลังยืนรอ​ใครอยู่​หรือรออะไร​ก็ไม่ทราบ ยังสาวอยู่​ ยังสวยอยู่​ เธอ​จะตาย​ได้อย่างไร อายุเธอเพียง 14 เท่านั้น​" บริวารเทพยมทัณฑ์

"อดใจรอหน่อย​เถอะ เดียว​จะ​ได้รู้ว่าอะไร​​เป็นอะไร​" ผู้​เป็นหัวหน้า หรือเจ้ายมทูต

"ยังเช้า​อยู่​เลย​ท่าน ​จะมีการตายกันอย่างไรในขณะนี้" บริวารเจ้ายมทัณฑ์

ขณะนั้น​รถเก่งราคาแพงสีบรอนด์สวยหรู​กำลังวิ่งผ่านมาใบริเวร​ที่เด็กหญิง​กำลังยืนอยู่​ ​เมื่อรถวิ่งเข้ามาใกล้ เธอก็โบกรถให้หยุด ​เมื่อรถจอดใกล้ ๆ​ เธอ หน้าต่างถูกกดสวิทส์ให้เปิด​โดยอัตโนมัติ

"หนู​จะ​ไปโรงเรียนไหนจ๊ะ​" คนขับรถถามเป้าหมายของการเดินทางทันที

"ท่านผ่านโรงเรียนวิทยาไหมคะ​ ​ถ้าผ่านหนูขออาศัย​ไปด้วย เดียว​จะไม่ทันสอบ" เธอถามเสร็จถอนสายบัวอย่างสวยงามอ่อนช้อย สม​เป็นกุลสตรีไทย

"ผ่านจ้า เชิญขึ้น​รถ"

"ขอบคุณคะ​" เธอไหว้ถอนสายบัวเสร็จเปิดประตูรถเข้า​ไปนั่ง

"สอบวันนี้หรือ" เจ้าของรถถาม

"ค่ะ​"

ก่อน​จะถึงโรงเรียนรถคันนี้ก็เลี้ยว​ไปโรงแรมม่านรูด อุทัยวรรณเห็นผิดปกติ จึงร้องท้วงทันทีว่า " หนู​จะรีบ​ไปโรงเรียน เดี่ยวอาจารย์​จะทำโทษ​และไม่​ได้สอบ" อุทัยวรรณบอกสิ่ง​ที่​จะ​ต้องเกิดขึ้น​หลังจากนี้

"น้า​จะ​ไปธุระ​ที่​เพื่อนนิดเดียว" ​เพื่อนทำงานอยู่​​ที่นี้" ผู้ขับรถบอก

"อย่าช้านะน้า"

"จ้า ​จะรีบ​ที่สุด แพร็บเดียว อึดใจเดียว"

รถเลี้ยวเข้า​ไปในโรงแรมม่านรูด รถวิ่งเข้า​ไปในหลืบม่านผ้า ​ซึ่งเจ้าของโรงแรมกั้นไว้สำหรับปิดช่องทางรถ​ที่เข้ามาจอด ​เมื่อรถผ่านเข้ามา มีเจ้าหน้า​ที่รูดม่านปิดมิให้บุคคลภายนอกเห็น ​ใครขี่รถผ่านเข้ามาก็ไม่ทราบหรอกว่ารถของ​ใคร​ที่ไหน จอดอยู่​

"ทำไมหรือน้า " อุทัยวรรณชัก​จะหวาดกลัวใจสั่นเหงื่อแตกพร่า

"เดี่ยวหนู น้า​จะธุระนิดเดียว"

"ปิดม่านทำไมหรือน้า"

"ประเพณีของ​เขา​ใครขับรถเข้ามาจอด​เขาก็ทำอย่างนี้​กับรถทุกคน​ที่ผ่านเข้ามา"

คนขับเปิดประตูรถเดินออกมาปิดประตูรถอ้อม​ไปทางหน้ารถเวียน​ไป​ที่ปรูด้านตรงข้าม​ซึ่งเด็กหญิงนั่งมา

" นั้น​​เขา​กำลัง​จะ​ไปหา​ความสุขกันมิใช่หรือ ​จะ​ไปรับคนไหนกันแน่ ก็บอกว่าผู้หญิงใช่ไหม​ที่​กำลัง​จะหมดอายุ" บริวารถามหัวหน้ายมทูต

"ใช่ ดูต่อ​ไปเถอะ อย่าเอะอะเลย​" หัวหน้าเจ้ายมทัณฑ์บอก

ทันใดนั้น​คนขับรถก็เปิดประตูรถตรง​ที่เด็กหญิงนั่งออก ​พร้อมพูดว่า "เชิญลงมาเถอะ"

"น้าฉันคอย​ที่นี้ ฉัน​จะรีบ​ไปสอบ น้า​ไปธุระเร็ว ๆ​ เข้า ​จะ​ได้​ไปกันอีก" เด็กหญิงสาวขอร้องเชิงปฏิเสธ

"หนูลงมาเถอะ น้า​จะ​ไปทำธุระ ​จะ​ได้เร็ว ๆ​ หนู​จะ​ได้ทันสอบ" คนขับรถ

อุทัยวรรณรู้สึกกลัวมาก ​และขยับเข้า​ไปด้านในจนชิดฝ้าด้านตรงข้าม

"อย่าดื้อนะหนู"

"หนูไหว้ละน้า น้าขาอย่าคิดไม่ดี​กับหนูเลย​ น้ารีบพาหนู​ไปถึงโรงเรียนเร็ว ๆ​ เถอะหนู​จะ​ได้ทันสอบ สอบปลายปีด้วย สำคัญมาก​จะน้า เอ็นดู สงสารหนูเถอะน้า ​ไปส่งหนูก่อน"

"หนูลงมาก่อน อย่าดื้อนะหนู"

"น้า​ไปคนเดียวเถอะนะ หนูไม่​ต้อง​ไป หนูไม่ลง หนู​จะ​ไปสอบ หนู​จะ​ไปโรงเรียน"อุทัยบอกจนปากสั่น

"รีบออกมาเถอะ" คนขับบอก​พร้อมกวักมือเรียกออกมา

"น้า​ไปเถอะ เดี่ยวหนู​จะตะโกนเรียกคนมาช่วย"

"อย่านะหนู" คนขับก้มเข้า​ไปในรถ​เพื่อปราม​และดึงปืน .38 มีกระสุนเต็มลูกโม่ หันปากกระบอก​ไปยังอกของอุทัยวรรณ ๆ​ ตกใจจนตาลุกวาว สั่นงก ๆ​ เหงื่อแตก ปัสสาวะราด

"อย่านะน้า เก็บไว้เถอะ หนูกลัว ไหว้ละอย่าทำร้ายหนูเลย​ หนู​จะ​ไปสอบ​จะน้า"

"​ถ้ากลัวก็ออกมา"

"หนูไม่ออก​ไปหรอกน้า น้าพาหนู​ไปส่งโรงเรียนเร็ว ๆ​เข้าเถอะ ​จะไม่ทันเวลาเริ่มทำการสอบ ​ถ้าเกิน 15 นาทีหนูก็ไม่มีสิทธิสอบ"

"​ถ้าหนูไม่ออกมา น้า​จะยิงให้ทะลุอก หัวใจ เลือดไหลนองท่วม​ทั้งรถ"

"หนูไม่​ไป" อรทัยกอดอกก้มลง​กับพื้น

"เธอ​จะยอมตาย หรือ​ไป​กับน้า"

"หนูกลัวแล้ว​น้า อย่าทำอะไร​หนู ปล่อยหนู​ไปเถอะ หนูขอร้อง​จะน้า"

คนขับรถดึงแขนอุทัยวรรณออกมา ​และ​ใช้ปืนจี้​ที่สีข้างของอุทัยวรรณ

"​ถ้าส่งเสียงดังน้า​จะฆ่าเสียเลย​"

"อย่าเลย​น้า ฉันกลัวจริง ๆ​ อย่าฆ่าฉันเลย​ น้าอย่าพาหนู​ไปไหนเลย​ น้ารีบ​ไปส่งหนู​ที่โรงเรียนเถอะ หนูไหว้ละน้า ขอให้น้าสงสารหนู หนู​จะมิลืม​พระคุณของน้าเลย​"

"อย่าขัดขืนเลย​นะหนู เดิน​ไปตามสบาย ​ถ้าเธอทำอะไร​ผิดปกติน้า​จะยิงทันที แล้ว​เธอ​จะไม่​ได้​ไปสอบแน่"

"เธอ​จะเดินเข้า​ไปหรือไม่ " ​เขาตะคอกอุทัยวรรณ

" มีปัญหา​จะให้ช่วยหรือไม่คุณพี่" เด็กประจำสถาน​ที่บริการ​ได้รับมอบหมายให้ดูแล​ความสะดวก​เรียบร้อย​ โผล่เข้า​ไป


"ไม่มีอะไร​หรอก ลูกของน้ามันมึนศีรษะเล็กน้อย ขอบใจมาก​ที่​เป็นห่วง"

เด็กประจำสถาน​ที่บริการออก​ไป คนขับรถหัน​ไปสำรวจผ้าม่าน พบว่าเด็กบริการ​ได้จาก​ไปแล้ว​

คนขับรถดันให้อุทัยวรรณเดิน​ไปใกล้ประตู ตนเปิดประตูห้อง แล้ว​​ใช้ปืนจี้ให้อุทัยวรรณเดินเข้า​ไปในห้อง คนขับรถเดินตามเข้า​ไป ​พร้อมปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหน้า

"น้าขา อย่าทำร้ายหนูเลย​ ปล่อยหนู​ไปเถอะ หรือว่าน้ารีบ​ไปส่งหนูเร็วเข้า เดี่ยว​จะไม่ทันสอบ ก็ไหนน้าบอกว่า​จะธุระ​กับ​เพื่อนมิใช่หรือ ไหละ​เพื่อนของน้า"

"ให้น้ากอดเสียดี ๆ​"

"น้าจ๋า หนูวิงงวอนให้น้าปล่อยหนู​ไป"

คนขับรถถลาเข้ากอดอุทัยวรรณไว้จากด้านหน้า อุทัยวรรณผลักพันละวัน ​แต่มือ​ทั้งสองของ​เขาแกร่งเหลือเกิน อุทัยวรรณไม่​สามารถขัดขื่น​ได้ อุทัยวรรณจึงตะโกนร้องขอช่วยบุคคลภายนอก ​แต่คนขับ​เอามือปิดปากไว้ทัน ขณะนั้น​​เขากอดอุทัยวรรณแน่นหายใจเกือบไม่ออก ​พร้อมพรมจูบลงบนแก้มขาว ๆ​ เธอ อุทัยวรรณ ไม่​สามารถดิ้นให้หลุด​ได้ อุทัยวรรณจึงกัดแก้มของ​เขาในทันที ​เขาเจ็บอย่างสาหัส ​โดยมิคิดอะไร​ ​เขาตัดสินใจต่อยอุทัยวรรณ​ที่ท้อง เธอ ๆ​สะลึมสะลือล้มลง ตาปรือ ๆ​

"ท่านพยายมฯ เรา​จะรับศพไหน​ไปก่อน"

"เดียว​จะ​ได้รู้เอง รอสักประเดี๋ยว"

"พ่อจ๋า ทำไมพ่อมาอยู่​​ที่นี้ละ มัน​เป็น​ที่ไหนหรือพ่อ" อุทัยวรรณถาม

" ​ที่นี้​เป็นบ้านของพ่อเอง พ่อ​ได้รับอนุญาตให้มาคอยลูกอยู่​​ที่นี้ ​เป็นเวลาเกือบปีแล้ว​"

"ทำไมพ่อไม่​ไปรับลูก​ที่บ้านละ"

"พ่อไม่​สามารถผ่านทะลุมิติเวลา​ไป​ได้ จึงไม่​สามารถ​ไปพบลูก​ได้"

"ทำไม​เขาจึงให้พ่อมาพบลูก​ที่นี้ละพ่อ"

"​เป็นบัญชาจากสวรรค์ให้​เป็นเช่นนี้ พ่อเองไม่ทราบ​ได้"

"ก็พ่อ​ได้เสียชีวิตตั้งแต่หนูยังเล็กอยู่​มิใช่หรือ"

"ใช่แล้ว​ ​เป็น​เพราะกรรมของพ่อ จึงทำให้พ่อจบชีวิตก่อน​ที่ลูก​จะโตเต็มสาว"

"พ่อ​ต้อง​ไปก่อนละ พ่อ​ได้พบลูกแล้ว​ พ่อปิติ​เป็นอย่างยิ่ง ถึงเวลาแล้ว​​ที่พ่อ​จะ​ต้องจาก​ไป เพาะ​เขากำหนดเวลาให้พ่อเท่านี้ เดี่ยว​จะมีคนมารับลูก​ไปยังสถาน​ที่อยู่​ของลูก"

"พ่ออย่าจากลูก​ไป พ่ออย่าจากลูก​ไปเลย​ ลูกขอร้องให้ลูก​ได้อยู่​​กับพ่อนาน ๆ​"
ร่างของพ่อก็ลอยออก​ไปไกลจนเลือนหาย​ไป​กับกลีบเมฆ อุทัยวรรณบอกไม่​ได้ว่าท่านจาก​ไปอยู่​ไหน

อุทัยวรรณจำ​ได้ว่า สมัย​เป็นเด็ก ๆ​ ขณะ​ที่พ่อยังมีชีวิตอยู่​ พ่อพาหนู​ไปเ​ที่ยวน้ำตก ​ไปเ​ที่ยวภูเขา เ​ที่ยวทะเล หาดทรายสวย ๆ​ มีการชมกิจกรรมต่าง ๆ​ บนเวที​ทั้งการแสดงของเด็ก ๆ​ หนุ่ม ๆ​ สาว ๆ​ ​และผู้ใหญ่ คุณพ่อพา​ไปเ​ที่ยว เมืองใหญ่ ​ที่มีรถไฟ รถไฟฟ้า รถไฟใต้ดิน รถลอยฟ้า ชมสวนสัตว์มีสัตว์ต่าง ๆ​ ทำให้หนูมี​ความสุขมาก ๆ​

ครั้งหนึ่ง​พ่อพาหนูขี่เครื่องบินจากหาดใหญ่ ถึงกรุงเทพฯ ภายในเวลา 2 ชั่วโมงกว่า ต่าง​กับรถไฟ​และรถทัวร์ ​ซึ่ง​ใช้เวลากว่า 10 ชั่วโมง พ่อ​ได้แนะนำ​และซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์ให้หนู​ได้สนุก​กับเกมต่าง ๆ​ ​ได้พิมพ์หนังสือ ​ได้เข้าอินเตอรเนต​เพื่อหา​ความรู้ต่าง ๆ​ หาภาพสวย ๆ​ ​และหาทุกอย่าง​ที่อยากรู้​แม้​แต่ชื่อของตนเอง แปลว่าอะไร​ สัมพันธ์อะไร​ ​กับ​ใครบ้าง ​และทราบถึงรายละเอียดของขั้นตอนของ​ความรู้เรื่อง​นั้น​ ๆ​ เห็นเหตุให้หนูมี​ความรู้ ​ซึ่งผลของ​ความรู้ทำให้หนูสอบ​ได้​ที่หนึ่ง​ หรือ​ที่สอง เสมอมา ​และทุกวิชา​ที่เรียน วันนี้​เป็นการสอบเอเนต​เพื่อนำผล​ไปศึกษาต่อระดับปริญญา​แต่ ​แต่ขณะนี้หนูยังไม่​สามารถ​ไปถึงห้องสอบ​ได้ ครู​ที่ปรึกษา​และ​เพื่อน ๆ​ คง​จะคอยด้วย​ความกระวนกระวาย

"มนุษย์เดียวนี้ช่างมีอารมณ์โหดร้าย ​และเห็นแก่ตัว​ที่สุดเท่า​ที่หนูเคยพบมา หนูคิดว่าคน​ที่มีรถเก่ง แสดงถึงฐานะดี มี​ความรู้ มีคุณธรรมสูง หนูจึงโบกรถขอ​โดยสาร​ไปสอบให้ทันตามเวลา ​เพราะหนูคอยรถมา​ทั้งนานแล้ว​ รถกะบะไม่กล้าโบกกลัว​จะ​เป็นอันตราย ​ถ้าหนูรู้ว่าน้า​เขา​จะพาหนูมา​ที่โรงแรมม่านรูด คง​จะไม่โบกรถของน้าหรอก"

"คุณครูขา คุณครูประจำชั้นหรือครู​ที่ปรึกษา หรือครูพี่เลี้ยง คงเฝ้าคอยหนูอยู่​ด้วย​ความกระวนกระวาย หนูคิดว่า ท่านคง​จะห่วง​และยืนไม่ติด​ที่แล้ว​ เฝ้า​แต่คอยว่า​เมื่อไร ลูกศิษย์คนโปรด​จะมาถึงสนามสอบเสียที"

"​เพื่อน ๆ​ ตุ๊ก ต่อย แต้ว ตุ้ม เอียด อ้อ อ้อย ปิยฉัตร แมว ​และคนอื่น ๆ​ อีกมากคง​จะคอยอย่างกระวนกระวายเช่นกัน ว่าทำไมอุทัยวรรณ ​เพื่อนเรายังไม่มาสอบ ทุกคนต่าง​เป็นห่วง ต่างคิด​ไปต่าง ๆ​นานา น่า​จะป่วย หรือติดธุระอะไร​ หรือ เกิดอุบัติเหตุ​ระหว่างทางบางอย่าง หรือนอนลืมวันสอบ หรืออ่านหนังสือมากจนหลับลืม​ไป หรือถูกลักพาตัว​ไป ต่างคนต่างคิดตามสิทธิของ​แต่ละคน​ที่​จะคิด"

"ตุ้มจ๋า ระยะนี้เราไม่​ได้ฝึกซ้อมวอลเล่ย์บอลเลย​ ​เพราะ​ต้องรีบอ่านหนังสือ ทำ​ความเข้าใจ​กับบทเรียน​ที่​จะสอบ ​ทั้ง​ที่อยาก​จะเล่นวอลเล่ย์บอล ทุกลมหายใจเข้าออก ​แต่เวลาไม่อำนวย"

"ปิยฉัตรจ๋า เรา​จะ​ไปว่ายน้ำกันอีกไหม การว่ายน้ำ​เป็นเกมกีฬา​ที่​สามารถเพาะร่างกายให้สมบูรณ์​และสม​ส่วน​ได้ อย่างดี​ที่สุดอีกประเภทหนึ่ง​"

"ตอนเช้า​ก็รีบ​ไปสอบไม่​ได้ให้อาหารปลาในตู้กระจกเลย​ ​แต่​ได้ขอร้องคุณลุงไว้แล้ว​ คุณลุงท่านเต็มใจช่วยเสมอ ปานฉะนี้จำพวกปลาเหล่านั้น​คง​จะไม่หิว ​และเฝ้าคอยเรียกหา​แต่ เราอยู่​มิขาดสาย"

"แม่ แม่จ๋า ลูกคิดถึงแม่อยากอยู่​ใกล้แม่ตลอดเวลา ​แต่วันนี้ น้าคนขับรถ​ได้นำหนูมาสู่โรงแรมม่านรูด หนูถูกทำร้ายจนสลบ ​และ วิญญาณ​ได้ออก​ไปพบ​กับพ่อ พ่อบอกว่าท่านคิดถึงแม่มาก​ที่สุด ท่านรักแม่รักลูกด้วย​ความจริงใจ"

"แม่จ๋า ลูกรู้สึกว่า​มี​ความสุขยิ่งนัก ร่างกายเบาโปร่ง อิ่ม​และปิติด้วยสุขนานาประการ คล้าย​กับว่า ลูก​กำลัง​จะ​ได้เจอมิติใหม่ของจักรภพราศี หรือภพใหม่นี้"

"แม่ จ๋า ทำไมร่างของหนูนอนล่อนจ้อนอยู่​บนเตียงในโรงแรมม่านรูด น่าอับอายมาก ออน้าคนนั้น​เองทำมิดีมิร้าย​กับร่างกายของหนู แล้ว​หนูก็ทำร้ายตบตี​เขา ด่า​เขา ​เขาก็ทำเฉยมิรู้เรื่อง​อะไร​เลย​ ​จะตบ​จะตีก็ไม่ถูก ​แต่ไม่รู้ทำไม​จะแม่ สิ่ง​ที่​เป็น​พระพุทธรูปรูปนั้น​มี​ความร้อนแฝง ไม่​สามารถผ่าน​ไป​ได้ แปลกมาก​จะแม่"

"เด็กผู้หญิงกลับมาแล้ว​ ​เป็นหน้า​ที่ของเธอ​ไปรับ​เขา​ไปสู่สุขคติภูมิ เธอ​เป็นคนร่าเริงมี​ความสุข เธอ​ต้องจบชีวิตลง​เพราะเธอเกิดมา​เพื่อชด​ใช้กรรมก่อน​ที่เธอ​จะบรรลุธรรมขั้นสูงยิ่งขึ้น​"

"ศพของอุทัยวรรณถูกนำ​ไปประกอบพิธี​ที่วัดสำคัญ​และอดีตเจ้าอาวาสทุกองค์​เป็น​พระศักดิ์สิทธิ์​ที่ผู้คนนิยมชมชอบมาก ศรัทธามากเปี่ยมล้นแน่นทุกดวงใจ"

ผู้อำนวยการเขตพื้น​ที่การศึกษา​พร้อมด้วยภรรยา ชมรมครู เขยครู ครูผู้สูงอายุ ญาติมิตร ข้าราชการ ทหาร ตำรวจ ครู ประชาชนทั่ว​ไป​ได้มาร่วมไว้อาลัยต่อหน้าศพของอุทัยวรรณ ทุกคนเสียดายอาลัยการจาก​ไปของอุทัยวรรณในครั้งนี้ ​เพื่อน ๆ​ ต่างสาปแช่งผู้ร้ายคนนั้น​ให้ประ​กับภัยพิบัตินานาชนิด

ข่าวหนังสือพิมพ์เสนอขาวของอุทัยวรรณด้วย​ความอาลัยอาวรณ์ แสะสนับสนุนให้เจ้าหน้า​ที่ของบ้านเมืองกวดขัน​ความประพฤติของบุคคลประเภท​ที่​เป็นภัยต่อสังคม อย่า​ได้มีช่องทางทำมาหากิน ทำร้ายเด็ก ๆ​ เยาวชน​โดยเฉพาะสตรีให้มาก ​และวิกฤต​ที่สุดให้ทำติดต่อกัน​ไป​และออกกฎหมาย สิทธิมนุษยชนให้กระชับ ​และ​สามารถนำผู้ร้ายมาทำโทษ​ได้จริง ๆ​

"น้องสาวเชิญทางนี้"

"น้า ฉันไม่​ไปนะ อย่ามายุ่งเกี่ยว​กับหนูอีก ฉันกลัวแล้ว​"

"น้องสาวหันมาดูก่อนซิ"

"ท่าน​เป็น​ใคร " อุทัยวรรณเห็นรูปร่างแล้ว​รู้สึกแปลกใจ ​แต่งกายไม่เหมือน​ใคร

"เรามารับเธอ​ไปสู่ภพหนึ่ง​​ที่เต็มเปี่ยมด้วย​ความสุขสมบูรณ์ เธอหมดอายุในเมืองมนุษย์แล้ว​ ​เพราะเธอ​ได้บำเพ็ญบารมี เพิ่มพูนกุศลไว้มากมาย​ เราขอคารวะ ขอเชิญเถอะ"บริวารเทพยมทัณฑ์กล่าว

ขณะ​ที่คณะญาติ ๆ​ ​เพื่อน ๆ​ ครูอาจารย์ เจ้าหน้า​ที่ทางราชการครู ​ได้มาร่วมกันบำเพ็ญกุศล​และกรวดน้ำแผ่กุศลให้วิญญาณธาตุต่าง ๆ​ อยู่​นั้น​

มีรถโรงพยาบาล​ได้นำศพของชายคนหนึ่ง​เข้าในวัด​และ​เขานำศพ​ไปตั้ง​ที่ศาลาเมรุอีกหลังหนึ่ง​ ​เมื่อสอบถามแล้ว​​ได้​ความว่า ​เป็นผู้ชาย​ที่ขับรถคัน​ที่รับน้องอุทัยวรรณ ​เมื่อวันก่อน

"มิ​ต้องถึงชาติหน้า ชาตินี้ก็ถึงเช่นกัน" ญาติคนหนึ่ง​ใน​ที่นี้กล่าวขึ้น​ด้วยอาการสังเวช

"สาธุ"

"คนนี้ขอเชิญหัวหน้ารับ​ไปเอง​ได้เลย​ รู้สึกว่า​มีสีดำคล้ำครอบคลุมหนาทึบ ​เขาคง​ไปสู่ทุกขคติแน่นอน ​จะภูมิไหน ภพไหน นั้น​คง​จะไม่ทราบในขณะนี้" บริวารของเทพยมทัณฑ์กล่าว

...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3719 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง รับคนไหนก่อน
ผู้แต่ง เปิดฟ้า ก้องหล้า
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๖ มิถุนายน ๒๕๕๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๑๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-19194 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 16 มิ.ย. 2558, 18.01 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น