นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๘ มกราคม ๒๕๕๖
ตามหาความเจริญ
เล็ก โยธา
..." ​​จะ​​เอาข้อยผิดว่าเมา ข้อยบ่ว่า ​​แต่​​จะให้ข้อยรับว่าข้อยแหกโค้ง ข้อยบ่รับ ​​จะ​​เอา​​ไปสาบานวัดไหนก็​​ได้ "...
​ถ้าดูจากแผน​ที่ในตอนล่างสุดของประเทศจีน ​คือเมืองหล้า เส้นทาง​ที่สั้นทีสุด​ที่จีน​จะเข้าสู่ประเทศไทย ​คือ เมืองหล้า --หลวงน้ำทา - เชียงของ ​คือ 400 กม. ​และนี่​เป็นเหตุผล​ที่ว่าทำไมผมถึงอยาก​ไปแคว้นหลวงน้ำทา เมืองสำคัญมี่​กำลังเจริญ​และ​เป็นข้อต่อ​ที่สำคัญสำหรับจีน​ที่​จะเชื่อมต่อ​กับอาเซียน
ระยะทางจากหลวง​พระบาง​(เมืองทางเหนือร่นมาทางใต้) ​ไปแคว้นหลวงน้ำทา ระยะทาง 300 กม. ​แต่กลับ​ต้อง​ใช้เวลาในการเดินทางไม่ต่ำกว่า 9ชั่วโมง ​(​เนื่องจากสภาพถนน​ที่​เป็นภูเขา​และ​เป็นลูกรัง)​ ผมนั่งรถเมล์จากหลวง​พระบาง 9โมงเช้า​ เวลาเกือบ 4 โมงเย็นเลย​อุดมไชยมาหน่อย​ เหลือระยะทาง อีก 60กม. ผมน่า​จะถึงหลวงน้ำทาประมาณ 6โมงเย็น ​ถ้าไม่เกิดเรื่อง​ซะก่อน
โครม ! เสียง รถมอเตอร์ไซค์ ชนเข้ามาชนรถ​โดยสารอย่างจัง!
" ตาย บ่ ตาย บ่...​." .เสียงจอแจบนรถทำ​เอาผมสะดุ้งตื่น
" ฮ่วย ! กิ๋นเข้าลิงแน่ "
เกือบ 2 ชั่วโมง ​ที่รอตำรวจมาตรวจจุดเกิดเหตุ ​(ดูจากตรงนี้​ที่ว่าตำรวจไทยช้า ​ต้องคิดใหม่แล้ว​)​ ผม​ได้​แต่นั่งดูรถ​ที่ผ่าน​ไปผ่านมา ​เพื่อฆ่าเวลา รถ ​ส่วนใหญ่​จะ​เป็นรถบรรทุกเทเลอร์ยาว​และ​จะเห็นคนขับอยู่​สูง​เพราะล้อรถใหญ่มาก มัน ​เป็นรถจีน​ที่บรรทุกสินค้าจากจีน ​ไปขายในลาว​ทั้งนั้น​ ​แต่​ที่แปลกจนสะดุดตา​คือ คนขับก็​เป็นคนจีนแถม​เป็นผู้หญิงเสียด้วย ไม่น่าเชื่อผู้หญิงตัวเล็ก ๆ​​จะมีแรงบังคับรถคันใหญ่ขนาดนั้น​​ได้ ผมแอบชื่นชอบ​และส่งสายตาชื่นชม​พร้อม​กับยกหัวนิ้วโป้งให้แก่หล่อน ​แต่ดูเหมือนเธอ​จะไม่เข้าใจ​ความหมายของผมนัก ผ่าน​ไปคันแล้ว​คันเล่า ทำไมคนขับถึง​เป็นผู้หญิง​ทั้งนั้น​ ผมเริ่มแปลกใจ เธอไม่​แต่เพียงขับรถ​ทั้งนั้น​ ยังมีเด็กนั่งอยู่​ข้างหน้าอีก อันตราย ๆ​ๆ​ๆ​ จนผมสำลัก​ความโง่ออกมา​ได้...​ เพิ่งนึกออกมา​ได้ว่า ประเทศลาวขับรถเลนขวา พวงมาลัยคนขับ​จะอยู่​ฝั่งซ้าย มิน่าล่ะ...​.. ผมถึงเห็น​แต่เมียคนขับคนแล้ว​คนเล่า...​...​.
" คุณตำรวจฟังโชเฟอร์บ่​ได้ดอก .พูด​ได้จังได ข้อยแหกโค้ง ถึงข้อย​จะเมา​แต่ข้อยก็มีสติ..เน้อ "
ผมฟังแล้ว​รู้สึกขำ ๆ​ ว่าเคย​ได้ยินคำพูดแบบนี้​ที่ไหนมาก่อน ไม่แน่อาจ​จะเคยพูดด้วยกระมัง
" ​จะ​เอาข้อยผิดว่าเมา ข้อยบ่ว่า ​แต่​จะให้ข้อยรับว่าข้อยแหกโค้ง ข้อยบ่รับ ​จะ​เอา​ไปสาบานวัดไหนก็​ได้ "
" ​เขาสาบานแล้ว​ คุณโชเฟอร์กล้าสาบาน​กับ​เขาหรือเปล่า? " ตำรวจหันมาพูด​กับคนขับรถเมล์
ชาวบ้าน​ที่มามุงดู ​ใครๆ​ก็พากันคิดว่าคนขับมอเตอร์ไซค์ขี้เมา ยังไง​ต้องแหกโค้งมาชนรถเมล์แน่ ๆ​ ​แต่​ที่แน่กว่านี้ ...​...​...​...​. โผพลิกครับ​ โชเฟอร์ขับรถเมล์ไม่กล้าสาบานครับ​ ​และผมก็ไม่เชื่อว่า คำสาบาน​ที่นี่​จะศักดิ์สิทธิ์ จนคนลาวทีนี่​จะเกรงกลัวคำสาบานกัน
จาก​ที่ชาวบ้าน​ที่มุงดู ​และรุมกันด่าคนเมา กลาย​เป็นแสดง​ความอกเห็นใจคนขับมอเตอร์ไซค์​ไปฉิบ ...​...​...​.สุดท้าย​ความจริงก็ปรากฏ ...​..โชเฟอร์คนขับรถเมล์ยอมรับผิด ​ที่ขับเกินเลน​ไปชนรถมอเตอร์ไซค์...​...​...​!
มองหา​ความเจริญในลาวตั้งนาน ​ความเจริญ มันซ่อนอยู่​ในจิตใจคนลาวนี่เอง...​..นี่เอง

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3615 Article's Rate 0 votes
ชื่อเรื่อง ตามหาความเจริญ
ผู้แต่ง เล็ก โยธา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๘ มกราคม ๒๕๕๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๕๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-18891 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 08 ม.ค. 2556, 15.06 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น