นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๘ มกราคม ๒๕๔๗
(ไม่มีชื่อเรื่อง)
Fantasy
...ผม​​เป็นช่างภาพ ผมชอบถ่ายรูปอะไร​​ต่าง ๆ​​ มากตั้งแต่เด็ก ๆ​​ แล้ว​​...​​ จนวันนึงสิ่ง​​ที่ผมชอบก็มาทำร้ายใจของผมเองจน​​เป็นแผลขนาดใหญ่.. แผลฉกรรจ์ในใจ...​​...
ผม​เป็นช่างภาพ ผมชอบถ่ายรูปอะไร​ต่าง ๆ​ มากตั้งแต่เด็ก ๆ​ แล้ว​...​ จนวันนึงสิ่ง​ที่ผมชอบก็มาทำร้ายใจของผมเองจน​เป็นแผลขนาดใหญ่.. แผลฉกรรจ์ในใจ...​

ผมเรียนอยู่​ในมหาลัยแห่งหนึ่ง​ อยู่​ในคณะ​ที่มือขาดกล้องไม่​ได้เลย​ ผมตระเวนถ่ายรูปข่าว รูปวิวทิวทัศน์ต่าง ๆ​ ทำงานพิเศษให้สำนักพิมพ์ พูดง่าย ๆ​ ก็​คือ ผม​เป็นช่างภาพอิสระ ถ่ายรูปนางแบบบ้าง

​และงานแบบนี้ ก็​ได้ดึงให้ผม​ได้เข้า​ไปรู้จัก​กับผู้หญิงคนหนึ่ง​ เธอชื่อเมย์.. เธอ​เป็นนางแบบ​ที่ไม่​ได้โด่งดังมากนัก ​แต่ว่าบางคนก็อาจ​จะเคยเห็นเธอตามนิตยสารแฟชั่น มาบ้างแล้ว​ เธอ​เป็นคน​ที่หุ่นดี ผมดำขลับ​เป็นประกาย นัยน์ตากลมโต ​และเธอ​เป็นคน​ที่อัฒญาศัยดี ผมชอบเธอก็ตรงนี้ล่ะ

"เก่งวันนี้ว่างใช่มั้ย? ​ไปดูหนังกันเถอะ.." เธอมัก​จะโทรมาหาผม​แต่เช้า​​เพื่อ​จะจวนผม​ไปเ​ที่ยวด้วยกันแทบ​จะทุกครั้ง​ที่มีเวลาว่าง ถึงเธอ​จะอายุน้อยกว่าผมตั้งหลายปี​แต่เราก็คบกันมานานพอสมควร​ที่​ความสัมพันธ์​จะเปลี่ยน​เป็นแฟนกัน​ได้แล้ว​...​

ก็ไม่​ได้เสียหายใช่มั้ยครับ​ ดารา​ที่​เป็นเด็ก ม.ต้น ก็ยังมีเลย​...​. ไม่ว่า​จะ​ไปเ​ที่ยว​ที่ไหนด้วยกัน ผมก็ชอบ​ที่​จะให้เธอ​เป็นนางแบบให้ รูปของเธอผมก็เก็บ​เอาไว้​ที่ห้องตั้งหลายรูป ​ความสัมพันธ์ของเราไม่​ได้เกินเลย​​ไปมากนัก ถึงบางครั้งผม​จะขอให้เธอ​เป็นนางแบบชุดว่างน้ำให้บ้างก็ตาม

"มีอะไร​เหรอเก่ง.. หนังสนุกออก" เธอสะกิดถามผมมือก็กอดแขนขวาผม​เอาไว้แน่น

"เปล่า...​ ไม่มีอะไร​.. แค่คิดอะไร​​ไปเรื่อยเปื่อยน่ะ" ผมตอบ​ไปอย่างนั้น​พลางยิ้มกลบเกลื่อน

"ไม่​ต้องมาแกล้งยิ้มเลย​ เมย์ดูออกนะ" เธอทำเสียงดุผมกลับมาตากลมโตจ้องเขม็งมา​ที่ผมเธอทำแก้มป่องข้างหนึ่ง​ เหมือน​จะบอกว่า 'โกรธนะ​ถ้าไม่ยอมบอกกัน' สม​กับ​ที่​เป็นนางแบบจริง ๆ​ อ่านรอยยิ้มแสร้ง ๆ​ ของผมออกด้วย

"​ความจริง...​. มีอะไร​​จะบอกเมย์น่ะ.. ​แต่​เอาไว้ค่อยบอกดีกว่า" ผมพยายามรวบรวม​ความกล้า​แต่ก็ไม่สำเร็จจอ​ต้องพูดปัด​ไปก่อน คง​ต้องรอให้ถึงเวลา​ที่เหมาะสมกว่านี้ 'การบอกรัก' ของผมถึง​จะไม่ล้มเหลว..

"ไม่​เอา...​ บอกมาเดี๋ยวนี้เลย​นะ.. อ๋อ..เดี๋ยวนี้ทำ​เป็นมามี​ความลับเหรอ...​ ฮึ!"

"​เอาไว้ถึงวันนั้น​ก่อนสิ.." ผมตอบกลับทันที.. เมย์ปล่อยแขนผมแล้ว​ก้าวเท้า​ไปยืนดักหน้าผมเธอยิ้มไม่พูดอะไร​แล้ว​เดินลงบันไดห้าง​ไป.. วันนั้น​​ที่ผมว่าก็​คือวันเกิดของเธอมันก็วันพรุ่งนี้เองแหล่ะครับ​...​.

เสียงมือถือของผมดังขึ้น​​แต่เช้า​ ผมเองยังไม่ตื่นจาก​ความฝันแสนหวาน​ที่เพิ่งผ่าน​ไป 'วันนี้วันเกิดเมย์' คำคำนี้กระชากตัวผมให้ลุกพรวด​ไปรับโทรศัพท์

"กว่า​จะตื่น​ได้นะเก่งนี่...​ สู้เมย์ก็ไม่​ได้ นอนแค่สามชั่วโมงก็​ต้องตื่นมาทำงานต่อแล้ว​" เสียงคุ้นหูดังมาจากปลายสายชะล้าง​ความงัวเงียของผม​ไปซะหมด..

"เดี๋ยวสิเมย์...​ งานเหรอ?...​ แล้ว​​ที่นัดไว้ล่ะ" ผมพยายามลด​ความร้อนรุ่มใจลงแล้ว​ทำเสียงปกติคุย​กับเธอ..

"อื้ม...​. งานด่วนน่ะ พี่ทีมงานติดต่อเข้ามา​เมื่อกี้นี่เอง.. ​เอาไว้ซักทุ่มนึงเสร็จจากงานแล้ว​​จะโทรหานะ ขอโทษด้วยนะ.. บายจ้ะ​" ฑุดจบเธอก็รีบร้อนวางสาย​ไป ผมเองก็​ได้​แต่ทำใจลุกขึ้น​มาอาบน้ำในเช้า​​ที่หนาวจนแทบ​จะมีหิมะตกลงมาแบบนี้

สองทุ่มครึ่ง.. ผมมานั่งอยู่​ในร้านคอฟฟี่ชอพ ร้าน​ที่​เป็นจุดนัดหมายของเราตาม​ที่​ได้ตกลงกันไว้ รอเธอ...​ รอโทรศัพท์จากเธอ...​ ​แต่ก็ว่างเปล่าของขวัญ​ที่ผมเตรียมมาให้ก็คง​จะเฝ้ารอเธออยู่​เช่นกัน ​แต่วันนี้วันพิเศษวันนี้ก็คง​จะดูธรรมดาไม่แตกต่างจากวันอื่นๆ​ ...​ ​ถ้า​ที่ตรงนี้ไม่มีเธออยู่​ด้วย ​ถ้าข้าง ๆ​ ผมไม่มีคน​ที่ไม่​ได้มี​ความหมายแค่วันนี้อยู่​ข้าง ๆ​

ผมหยิบมือถือขึ้น​มากะ​จะดูเวลาอีกที ​แต่มันกลับมีเสียงเรียกเข้าดังขึ้น​มาก่อน​ที่ผม​จะทันอ่านเวลา ผมกดรับทันที​โดยไม่ทันมองหมายเลย​โทรเข้า

"ไงเก่ง ว่างอยู่​หรือเปล่า.." เสียงของผู้ชายทักก่อนขึ้น​มาก่อน​ที่ผม​จะพูดอะไร​ออก​ไป ผมเกือบเรียก​เขา​เป็นเมย์แล้ว​สิ "คุณณิวัฒน์เองเหรอครับ​...​. มีงานให้ผมทำเหรอครับ" ผมรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย​ที่กลาย​เป็นคุณนิวัฒน์ช่างภาพนิตย์สาร 'OverDreams' แทน​ที่​จะ​เป็นเมย์

"คราวนี้​เป็นงานพิเศษ​ไปทำแทนชั้นที​ได้มั้ย บังเอิญมีธุระสำคัญน่ะ เธอเองก็เก่งเรื่อง​กล้องวีดีโออยู่​นี่นา" ​เขาบอกผมอึกอักอยู่​พักใหญ่

"ถ่ายวีดีโอเหรอครับ​...​ ​จะให้ผม​ไปทำแทนคุณณิวัฒน์คงไม่ไหวมั้งครับ" ผมอึกอักเล็กน้อยก่อนตอบ เสียงถอนหายใจเบา ๆ​ ลอดผ่านจากปลายสาย แล้ว​ตามด้วยเสียงของคุณณิวัฒน์ "เธอนี่ช่างถ่อมตัวจริง ๆ​ คราวก่อนเจ้าของสตูดิโอชมเธอยกใหญ่เลย​นะ มาลองดูอีกซักทีสิ งานคราวนี้ใหญ่ไม่เบานา.. ​ได้นางแบบม.ปลายมาร่วมถ่ายด้วยนะ" ผมลังเลเล็กน้อยมองหานาฬิกาของร้าน ดูเวลาครู่หนึ่ง​ก็ตอบ​เขา​ไปว่า "​คือ.. ผมนัด​เพื่อนน่ะครับ​ เอ่อ...​ อีกซักพักก็คงมาแล้ว​ ​ต้องขอโทษจริง ๆ​ นะครับ​ งานหน้าผม​จะชดเชยให้"

"ไม่​เป็นไร ๆ​ เดี๋ยวชั้น​จะลองหาคนอื่น ๆ​ ดู แค่นี้ก่อนนะ" ​เขาตอบทันควันแล้ว​วางสาย​ไป

ผมนั่งมองเข็มนาฬิกา เข็มวินาทีมันเดินวน​ไปรอบ ๆ​ มันชี้​ไป​ที่ตัวเลข 1 ถึง 12 อยู่​หลายครั้งจนใน​ที่สุดผมก็ตัดสินใจโทรหาเมย์.. ผมกดโทรหาเธอหลายครั้ง​แต่ก็ไม่มีการรับสาย ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้ว​โทร​ไปหาคุณณิวัฒน์ "อ้าวเก่งว่าไง.. เปลี่ยนในแล้ว​ใช่มั้ยล่ะ" ​เขาถามผมด้วยน้ำเสียงค่อนข้างพอใจ "ครับ​.. ​เพื่อนผมบังเอิญ.. มาไม่​ได้แล้ว​ล่ะครับ​ " ผมโกหก​ไปแบบนั้น​​เพราะกล้ว​จะเสียหน้า "ฮะ ๆ​ เหมือนชั้นเลย​ ติดธุระงั้นเหรอ.. งั้นก็ฝากด้วยนะ เอ้อ สตูดิโอเดิมล่ะ อย่าลืมนะ" คุยจบผมก็รีบมุ่งหน้า​ไปยัง สตูดิโอทันที

ทีสตูดิโอนั้น​มีเตียงนอนอยู่​กลางวงล้อมของกล้องถ่ายวีดีโอ ​กับสปอตไลท์​ที่ส่องสว่างจ้า คน​ที่อยู่​ตรงนั้น​มองกล้อง​กับช่างภาพแทบไม่เห็นเลย​ทีเดียว

ผมตั้งกล้องเสร็จก็มีผู้ชายเดินเปลือยอกเข้ามานั่ง​ที่ปลายเตียง ช่างภาพสองสามคน​ที่มาถ่ายด้วยกัน ต่างก็เข้า​ไปคุย​กับ​เขาอย่างสนิทสนมราว​กับว่า​เขา​เป็นดาราดัง ก็คงไม่​ได้ต่างกันมากมาย​นักหรอก ​ความดังของดาราทั่ว​ไป ​กับดาราสตูดิโอใต้ดินแบบนี้น่ะ

ซักพักหนึ่ง​ นางแบบคน​ที่ว่าก็เข้ามา ทุกคนกลับ​ไปประจำ​ที่ตัวเอง ผมเองก็กลับ​ไปดำเนินการเดินกล้องถ่ายวีดีโอทันที

...​.. ไม่มี​ใครรู้เลย​ซักคนเดียว ว่าตอนนี้ผมเจ็บปวดแค่ไหน นางแบบคน​ที่ว่านั้น​ ​คือ "เมย์" ผมมองเธอร่วมรัก​กับชายแปลกหน้าอย่างไม่​ได้รู้สักขัดอะไร​​แม้​แต่น้อย ผ่านเลนส์กล้องนั้น​ ผมรู้แล้ว​ว่า ทำไมเธอถึงผิดนัดของเราครั้งนี้ ภาพนั้น​ถึง​จะพร่ามัว​เพราะน้ำตาของผมมันเอ่อล้นออกมาจนหยดผ่านปลายคาง​ไป ​แต่ก็บาดลึกลง​ไปในใจของผมอย่างเจ็บปวด ถึงผม​จะทรมานแค่ไหน ผมก็ทำ​ได้แค่เพียง ถ่ายภาพนั้น​ต่อ​ไป ...​...​...​...​



​ถ้า​เป็นคุณล่ะ ​ระหว่างคนรัก​ที่...​. ​กับงาน​ที่ เกี่ยวพันถึงอนาคต​ที่​เป็น​ความฝันของตัวเอง...​

คุณ​จะทำอย่างไร

 

F a c t   C a r d
Article ID A-361 Article's Rate 8 votes
ชื่อเรื่อง (ไม่มีชื่อเรื่อง)
ผู้แต่ง Fantasy
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๘ มกราคม ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๖๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๒
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-1074 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 28 ม.ค. 2547, 14.56 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : add [C-1081 ], [203.208.155.154]
เมื่อวันที่ : 29 ม.ค. 2547, 14.15 น.

เขียนดีจังค่ะ​ ​ถ้าเจอสภาพนั้น​จริงๆ​ ​จะรู้สึกยังไงนะ แล้ว​​จะทำยังไงดี????

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Rotjana Geneva [C-11642 ], [83.180.65.236]
เมื่อวันที่ : 07 มิ.ย. 2550, 13.24 น.

เข้ามาอ่านนานแล้ว​ ไม่​ได้เขียนอะไร​ไว้

อ่านอีกครั้งก็​ต้องขอชมว่าผูกเรื่อง​​ได้ด้ ​และตั้งชื่อเรื่อง​​ได้ดีว่า "ไม่มีชื่อเรื่อง​" ​เพราะ​เมื่ออ่านถึงตอนจบแล้ว​ก็อึ้งจริง ๆ​

​และคิดว่า สองบรรทัดสุดท้ายของเรื่อง​อาจ​จะไม่จำ​เป็นก็​ได้นะคะ​...​.​เพราะหากจบตรง​ที่ "ถ่ายภาพต่อ​ไป"...​.อาจ​จะทิ้งอะไร​ไว้ให้คิดมากมาย​​และลึกซึ้งกว่าการหยอดคำถามดังกล่าวก็​ได้

ด้วยมิตรไมตรีค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น