นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๓๑ สิงหาคม ๒๕๕๔
ทอแสงแห่งรัก
มุก อันดา
...๑. ทันที​​ที่เสียงกัปตันกล่าวลาผู้​​โดยสารบนเครื่องจบลง พีร์ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผิวขาวใบหน้าคมสันก็เดินลิ่วออกจากเครื่องบินด้วย​​ความรู้สึกลิงโลดตื้นเต้น...
๑. ทันที​ที่เสียงกัปตันกล่าวลาผู้​โดยสารบนเครื่องจบลง พีร์ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผิวขาวใบหน้าคมสันก็เดินลิ่วออกจากเครื่องบินด้วย​ความรู้สึกลิงโลดตื้นเต้นดีใจ​ที่​จะ​ได้พบบุพการี ​เป็น​ความรู้สึกเดิมเหมือนทุกครั้ง​ที่มีโอกาสกลับมาเยี่ยมบ้าน

"ทุกคน​จะเปลี่ยนแปลง​ไปแค่ไหนกันนะ ​ทั้งพ่อ ลุงชม ป้าแหวน ​และคนอื่นๆ​" ชายหนุ่มนึกถึงผู้​เป็นพ่อ​และเหล่าบริวารผู้ภักดี​ที่บ้านริมน้ำ

​เป็นเวลากว่า10ปีแล้ว​​ที่​เขาไม่​ได้กลับมาเมืองไทยนับ​แต่เรียนจบ ครั้งสุดท้าย​ที่กลับมาเยี่ยมบ้านก็มา​กับพี่ชายผู้​ซึ่งตอนนั้น​อยู่​​ระหว่างพัก​เพื่อรอเข้าประจำการในกองทัพสหรัฐ ​ส่วนตัว​เขานั้น​​กำลังเรียนอยู่​มหาวิทยาลัยปีสาม อายุเพิ่ง 20 ปีเต็ม

​เมื่อคิดย้อน​ไปในวัยเด็ก ชายหนุ่มก็อดยิ้มด้วย​ความสุขไม่​ได้ ​จะมี​ใครโชคดีเหมือน​เขา ​ที่ไม่เคยขาด​ความรัก​ความอบอุ่นใจ​แม้​จะ​ต้อง​ไปอาศัยอยู่​​กับผู้​ที่มิใช่บิดามารดา
ลุงธรรม ผู้​ซึ่ง​เป็นพี่ชายคนโตของพ่อ​เขา​ไปตั้งรกรากในประเทศอเมริกานานแล้ว​ มีลูกชายคนเดียวชื่อ พอล โตกว่า​เขา 3 ปี ​เขา​และพี่ชายถูกเลี้ยงดูให้เติบโตมาด้วยกันจึงรัก​และสนิทกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ​

ลุงเล่าว่า ด้วย​ความสงสาร​ที่​เขา​ต้องขาดแม่ตั้งแต่อายุเพียง 2 ขวบ ลุงจึงพาครอบครัวบินข้ามฟ้ามารับหลานชายตัวน้อยหลังจากเสร็จสิ้นงานศพของน้องสะใภ้

ธีร์ผู้​เป็นพ่อจำ​ต้องยอมมอบลูกให้​ไปอยู่​ใน​ความดูแลของพี่ชาย​และพี่สะใภ้ ​เพราะตระหนักดีว่าลูกน้อยนั้น​​ต้องการผู้​ที่​จะทำหน้า​ที่แทนมารดา​และจำนนต่อ​ความ​ความรักของคน​ทั้งสอง​ที่มีต่อลูกของตน ​ซึ่งตัว​เขาก็หา​ได้ละเลย​ลูกน้อยไม่ จัดเวลา​ไปเยี่ยมเยียนลูกชายคนเดียวทุกปี สิ่งนี้เอง​ที่ช่วยทำให้​ความสัมพันธ์พ่อลูกไม่เหินห่างเหมือนครอบครัวอื่น

​และในเวลา​ต่อมา​เขาก็รู้ว่าตัดสินใจไม่ผิด​ที่ทำเช่นนั้น​ นอกจากเด็กน้อย​จะเติบโตขึ้น​มาอย่างคน​ที่มี​ความรับผิดชอบต่อตนเอง​และ​ส่วนรวมแล้ว​ ยัง​ได้รับการอบรมสั่งสอนเรื่อง​​การปฏิบัติตัวในสังคมไทย​และการ​ใช้ภาษาไทย พูด อ่าน เขียน อย่างถูก​ต้องอีกด้วย ​เพราะ​ทั้งสองคนรู้ดีว่าอนาคตของพีร์อยู่​​ที่เมืองไทย

คราวนี้​เขากลับมาด้วย​ความตั้งใจอยู่​นาน 6 เดือน ​ซึ่ง​เป็นวันพักร้อน​ทั้งหมด​ที่​สามารถสะสม​ได้ ​เมื่อหยิบสัมภาระจากสายพานใส่รถเข็นเรียบร้อย​ ชายหนุ่มรีบเดินผ่านศุลกากร​เพื่อออกประตู​ไปยังจุดนัดพบ​ที่ลุงชม​กำลังรออยู่​

"เอ๊ะ นั่น​ใครกัน สาวน้อย​ที่ยืนยิ้มกว้าง​พร้อมโบกมือไหวๆ​ มาทางเรา ใบหน้าขาวใส ดวงตากลมโต สวยสะดุดตา ไม่เลวแฮะ เมืองไทยก็มีสาวสวยน่ารักเหมือนกัน" ชายหนุ่มนึกกระหยิ่มในใจ พลางสาวเท้าเข้า​ไปหาลุงชม

"หรือว่าไอ้เษมแกล้งส่ง​ใครมาเซอร์ไพร้ส...​.." ทันที​ที่นึกถึง​เพื่อนซี้ชายหนุ่มก็หยุดเดิน ทันใดนั้น​ก็มีเสียงดัง "กึก!" มาจากด้านหลัง​พร้อม​กับ​ความรู้สึกเจ็บ​ที่ข้อเท้า

​เขารีบหันกลับ​ไปมองว่าเกิดอะไร​ขึ้น​ ปรากฏว่าผู้​ที่เข็นกระเป๋าตามหลัง​เขามาติดๆ​นั้น​​เป็นชายไทยผิวขาวท่าทางสุภาพ
"ขอโทษครับ​คุณ เจ็บมากไหมครับ​" ชายผู้นั้น​รีบขอโทษอย่างระล้ำระลัก
"ผมไม่คิดว่าคุณ​จะหยุดเดินกะทันหัน ​พอดีผมก้มมองโทรศัพท์ในมือ เลย​เบรคไม่ทัน"
"ไม่​เป็นไรครับ​" พีร์กล่าวตอบ ​พร้อมยิ้มให้อย่างมีไมตรี
"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ​ น้องผม​เขารีบ ขอโทษอีกครั้งครับ​"
ผู้เข็นรถชนเท้าโค้งให้​เขาขณะกล่าวลา
"ครับ​ เชิญครับ​" พีร์หันกลับ เดิน​ไปหาลุงชม​ที่ยืนรออยู่​

"สวัสดีครับ​ คุณพีร์" ลุงชมทักทายพลางน้อมตัว​ไปรับของจากชายหนุ่ม
"สวัสดีครับ​ ลุงชม ลุงไม่เปลี่ยนเลย​นะครับ​ ยังแข็งแรงเหมือนเดิม" ชายหนุ่มยกมือไหว้ผู้อาวุโส
"ทางนี้ครับ​ คุณพีร์" ลุงชมบอกพลางออกเดินนำหน้า​ไป​ที่จอดรถ ชายหนุ่มพยักหน้า​พร้อมก้าวเดินตาม อดไม่​ได้​ที่​จะเหลียวกลับ​ไปมองหาสาวน้อยผู้นั้น​อีกครั้ง ​ซึ่งบัดนี้​ได้อันตรธาน​ไปเสียแล้ว​

"คนแก่ก็​เป็นแบบนี้แหละ​ครับ​ คุณพีร์ แก่เฒ่า​ไปตามกาลเวลา ยายแหวนก็เหมือนกัน วันนี้ตื่นเต้น​ไปจ่ายตลาด​แต่เช้า​ ทำอาหาร​ที่คุณพีร์ชอบรอไว้หลายอย่างเลย​ครับ​" ลุงชมเอ่ยถึงภรรยา​ที่อยู่​ร่วมรับ​ใช้ ประมุขของบ้านมาตั้งแต่ยัง​เป็นสาวน้อยถึงตอนนี้​ที่กลาย​เป็นสาวเหลือน้อยแล้ว​

"คุณพ่อ​เป็นไงบ้างอ่ะครับ​ลุง ผมถามทีไร ก็ตอบว่า สบายดีๆ​ ทุกครั้งเลย​"
"คุณท่านสุขสบายดีจริงๆ​ครับ​ สุขภาพของท่านแข็งแรงดี สุขภาพจิตก็ดีครับ​ ท่าน​จะมีห่วงก็เรื่อง​เดียวเท่านั้น​แหละ​ครับ​" ลุงกล่าวยิ้มๆ​
"อ่อ เรื่อง​อะไร​ล่ะลุง"
"เรื่อง​คุณพีร์ นั่นแหละ​ครับ​ ​เมื่อไหร่​จะย้ายกลับมาอยู่​บ้านเราเสียที"
"โห พ่อบ่น​กับลุง เรื่อง​นี้ด้วยหรอ นึกว่าบ่นแค่ในจดหมาย​ที่ส่งหาผม"
"อีกไม่นานหรอกครับ​ลุง อีกไม่นาน ...​." ชายหนุ่มพึมพำ ​พร้อมปิดตาลงด้วย​ความอ่อนเพลียในการเดินทาง ​แต่ใจกลับนึกถึงภาพของเธอผู้นั้น​​ที่​เขาพบ​ที่สนามบิน...​...​..

"สวัสดีค่ะ​ พี่ตั้ว ตะกี๊แพรเห็นพี่ยืนคุยอยู่​​กับ​ใครคะ​ เจอ​เพื่อนหรอ"
"ป่าวๆ​ ก็พี่มัวรีบเดินมาหาเรานั่นแหละ​ คุณคนนั้น​เค้าเดินอยู่​ข้างหน้า แล้ว​อยู่​ดีๆ​ เค้าก็หยุดเดิน พี่เบรกไม่ทัน แฮ่ะๆ​ เลย​ชนเข้าเต็มเปา สงสัยคง​จะเจ็บน่าดู"
"อ่อ"
"ตะกี๊ หยุดคุย​เพื่อขอโทษ​เขาน่ะ ไม่มีอะไร​หรอก "
"อ่อค่ะ​ รีบ​ไปกันดีกว่าค่ะ​ วันนี้วันศุกร์ รถเยอะ เดี๋ยวเรา​จะออกยาก"
"จ้ะ​"

ประมาณ 45 นาที นายชมก็พาชายหนุ่มมาถึงบ้านริมน้ำ ทุกคนออกมารอต้อนรับ​เขา​ที่หน้าบ้าน ​โดยเฉพาะแม่แหวนกุลีกุจอออกมายืนรอด้วย
"คุณพีร์ครับ​ คุณพีร์ ถึงบ้านแล้ว​ครับ​"
"อ่อ เหรอ" ชายหนุ่มพยายามรีบเปิดตามองดูรอบๆ​ แล้ว​เดินลงจากรถ

"สวัสดีครับ​ คุณพีร์ จำผม​ได้ไหมครับ​" หมัดยกมือไหว้แล้ว​รีบเดิน​ไป​ที่รถ​เพื่อช่วยขนกระเป๋า
"จำ​ได้สิ ไงหมัด โต​เป็นหนุ่มแล้ว​นะเรา เรียนถึงไหนแล้ว​ล่ะ" พีร์หันมาทักทายเด็กหนุ่ม

"สวัสดีค่ะ​ คุณพีร์ ขอต้อนรับกลับบ้านค่ะ​" ป้าแหวนร้องทัก
"สวัสดีครับ​ ป้าแหวน" ชายหนุ่มยิ้มกว้าง ตรงรี่เข้า​ไปกอด​และหอมแก้มป้าแหวน 1 ฟอด
"โห ป้า ยังเต่งตึงเหมือนเดิมเลย​ ป้าแข็งแรงดีนะครับ​"
"ค่ะ​ คุณพีร์ ​แต่​ไปหาคุณท่านก่อนเถอะค่ะ​ ท่านรออยู่​ในห้องทำงานค่ะ​" ป้าแหวนพูดแทรก
"ครับ​" พีร์เดิน​ไปหาพ่อ​เขาตามคำบอกของป้าแหวน

"สวัสดีครับ​ พ่อ" ​เขาตรง​ไปคุกเข่าลงกราบ​ที่ตัก​และกอดบิดา
"สวัสดี พีร์ ​เป็นไงบ้างลูกเหนื่อยไหม เดินทางเรียบร้อย​ดีหรือเปล่า" บิดาอ้าแขนกอดลูกชายสุดรัก
"เรียบร้อย​ดีครับ​พ่อ จนถึงสนามบินอ่ะครับ​ มีคนเข็นรถมาชนเท้าผม"
ชายหนุ่มตอบพลาง​เอามือลูบข้อเท้า ​ซึ่งยังปวดอยู่​
"อ้าว ​เป็นไรมากไหมนั่น ​ต้องหาหมอไหม"
"ไม่​ต้องหรอกครับ​ นิดหน่อย​"

"หิวไหมลูก หรือ​จะ​ไปอาบน้ำพักผ่อนก่อน"
"ยังไม่หิวครับ​พ่อ สาวๆ​บนเครื่องดูแลผม​เป็นอย่างดี" ชายหนุ่มพูดพลางหัวเราะ
"​แต่พ่อครับ​ ผมเริ่มง่วงแล้ว​ อยู่​บนเครื่องนอนไม่หลับ ดูหนังฟังเพลง​และกินตลอดทาง"
"อ้าว งั้นก็​ไปพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยตื่นมาคุยกัน ​ถ้าไม่ไหว ก็ไว้คุยกันพรุ่งนี้ ​ต้องการอะไร​ก็บอกหมัดหรือแม่แหวนให้จัดการให้ก็แล้ว​กันนะ"

ผู้​เป็นพ่ออมยิ้ม นึกขำ​ที่​เมื่อตอนลูกยังเล็ก พ่อลูกคุยกันภาษาอังกฤษ ​แต่เดี๋ยวนี้ลูกของ​เขาพูดไทย​ได้ชัดมาก

"ขอบคุณครับ​พ่อ เอ่อ ผมขอพักปรับเวลาสักสองสามวันนะครับ​ แล้ว​​จะ​ไปช่วยงานพ่อครับ​"
"​ได้สิ งานของเราเอง ไม่มีอะไร​​ต้องรีบร้อน ​พร้อม​เมื่อไหร่ก็บอกพ่อแล้ว​กัน อ้อ ​แต่อย่าลืมให้ป้าแหวน​เอายามาทา​ที่ข้อเท้าให้เสียล่ะ"

พีร์ไม่พิลี้พิไล พอถึงห้อง เปิดเครื่องปรับอากาศ แล้ว​ก็ทิ้งตัวลงนอน​และหลับ​ไปทันที

"คุณท่านคะ​ อาหารว่าง​พร้อมน้ำชาค่ะ​ มันเลย​เวลาแล้ว​"
"อืม"
"อ้าว คุณพีร์ล่ะคะ​ ​ไปพักผ่อนแล้ว​หรอคะ​"
"อืม แหวนเดี๋ยวหายาทาข้อเท้าให้พีร์หน่อย​นะ รอ​เขาตื่นก่อนก็​ได้ เห็นบอกว่ามีคนเข็นของชนเท้า​เขาอ่ะ"
"ค่ะ​ แล้ว​ค่ำนี้​จะให้ตั้งอาหารกี่โมงดีคะ​ ไม่รู้คุณพีร์​จะตื่นตอนไหน"
แม่แหวนพูดด้วย​ความ​เป็นห่วงเจ้านายน้อยของเธอ
"ตั้งตามปกตินั่นแหล่ะ ​ถ้า​เขาไม่ตื่น ฉันก็กินคนเดียว ​ส่วนพีร์ แม่แหวนก็คอยดูแล้ว​กัน ทำอะไร​เบาๆ​ทิ้งไว้ แล้ว​สั่งหมัดยก​ไปให้ตอน​เขาตื่นก็​ได้"
"ค่ะ​ท่าน"

หลังจากหลับ​ไปนาน ตื่นมาอีกที เวลาก็ปาเข้า​ไปห้าทุ่มกว่าแล้ว​ ชายหนุ่มลุกขึ้น​มานั่ง "เอ ​จะทำไรดีหว่า ดันตื่นมาตอนนี้" หัน​ไปหันมา เอื้อมมือ​ไปคว้าโทรศัพท์

"สวัสดีครับ​ เกษมพูด" เสียงตอบจากปลายสาย
เกษม กุลวัธณ์ ​เป็นหนึ่ง​ในกลุ่ม​เพื่อนสนิทของพีร์ นักเรียนไทย​ที่ Seattle University ​ส่วนใหญ่​จะรู้จักสองพี่น้องแห่งตระกูล "พิทักษ์ธรรม" ดีในฐานะเจ้าบ้านเชื้อชาติไทย ​เนื่องจาก​ทั้งสองคนมีน้ำใจคอยให้​ความช่วยเหลือ​เพื่อนๆ​คนไทยอยู่​เสมอ

"หวัดดี เษม ฉันมาแล้ว​โว้ย"
"เฮ้ย! พีร์หรอ มาถึง​เมื่อไหร่วะ"
"เพิ่งถึง​เมื่อบ่ายแก่ๆ​ นี่เอง ถึงบ้านก็หลับ​เป็นตายเลย​ เพิ่งตื่นมาตอนนี้ล่ะ แกทำไรอยู่​วะ"
"ไม่​ได้ทำไร นั่งดูทีวีอยู่​"
"อยากออกมาข้างนอกไหมวะ"
"​จะให้ตอบตรงๆ​ หรือตอบตามมารยาทวะ ฮ่ะๆ​ๆ​" เษมหัวเราะ
"ฉันตื่นมาแล้ว​ ไม่รู้​จะทำไรดี คิดถึงแกคนแรก เลย​ยกหูมานี่ล่ะ"
"โห นี่ดีนะ​ที่ฉัน​เป็นชาย ​ถ้า​เป็นหญิง ​ได้ยินแกพูดแบบนี้ มีหวังแจ้น​ไปหาถึงบ้าน ฮ่าๆ​ๆ​"

"ไอ้บ้า อย่ามาทำพูดดี"
"ไม่ออกดีกว่าหว่ะ คืนนี้ดึกแระ แกมีไรหรือเปล่า​ที่​จะให้ฉัน​ไปหาอ่ะ"
"ไม่มีไรหรอก แค่อยากมี​เพื่อนคุย"
"มีไรไว้คุยกันพรุ่งนี้ดีกว่า ว่า​แต่แก​จะให้ฉัน​ไปพบ​ที่ไหน บ้านหรือบริษัทพ่อแก"

"แกว่างตอนไหนค่อยโทรมาหาฉันดีกว่า แล้ว​มารับฉันออก​ไปด้วย ไม่รู้จักทางไม่อยากขับรถเอง อ้อ ​แต่ฉันอยากให้แกนัดแก้งเรากินข้าวเย็นกันสักมื้อด้วยนะ แกจัดเลย​เรื่อง​วัน เวลา สถาน​ที่"
"​ได้เลย​​เพื่อน เดี๋ยวฉัน​จะกระจายข่าวเรื่อง​แกอินเดอะซิตี้ก่อน ฮ่าๆ​ๆ​ ไม่รอดแน่พีร์" เษมหัวเราะร่วน

"เฮ้ย บอกแค่กลุ่มเราก็พอนะเว้ย ฉันขี้เกียจปั้นหน้ารับแขกอื่น"
แขกใน​ที่นี้ ​คือ บรรดาหนุ่มสาวลูกเศรษฐี​ที่เคยรู้จัก​เขา​ที่อเมริกานั่นเอง บ้างก็​ไปเรียน บ้างก็​ไปเ​ที่ยว มีบางคน​ที่ชอบพีร์มาก ขนาดเ​ที่ยวป่าวประกาศว่าตัวเอง​เป็นแฟนของพีร์ ทำ​เอาชายหนุ่มปวดหัว​ต้องคอยแก้ข่าวหลายหน

"โธ่ กลัวไรวะ มีสาวล้อมหน้าล้อมหลัง ไม่ดีตรงไหน ไม่​ต้องเสียเวลา​ไปเดินหา มาให้เลือกถึง​ที่"
"ไอ้บ้า ฉันไม่​ได้หื่นขนาดนั้น​นะเฟ้ย แค่ไม่อยากให้​ใครมาวุ่นวาย​กับฉันถึงในบ้านเท่านั้น​ เข้าใจไหมวะ ไอ้คุณเษม"
"เออๆ​ ฉันเข้าใจแกทะลุเลย​ล่ะ ฮ่ะๆ​ๆ​"
"ดี งั้นทำเท่า​ที่ฉันบอกก็พอ"

"เออ แล้ว​นี่แก​ได้คุย​กับพ่อแกยัง"
"ยังสิวะ เพิ่งตื่น ป่านนี้พ่อคงหลับ​ไปแล้ว​"
"พีร์ ฉันว่าแกรีบลง​ไปหาไรกินก่อนเหอะ ก่อน​ที่แม่ครัวแก​จะหลับ​ไปอีกคน ฉัน​จะเข้านอนล่ะ"
"เออจริง แกรู้​ได้ไงวะ ว่าฉัน​กำลังหิว งั้นแค่นี้ก่อนนะ"

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3557 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง ทอแสงแห่งรัก
ผู้แต่ง มุก อันดา
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๑ สิงหาคม ๒๕๕๔
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๙๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-18395 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 31 ส.ค. 2554, 17.51 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ทิดอินทร์ [C-18396 ], [124.120.196.191]
เมื่อวันที่ : 01 ก.ย. 2554, 02.34 น.

แอบมาดูซีรีย์เรื่อง​ใหม่ครับ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น