นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๖ พฤศจิกายน ๒๕๕๓
บันทึก (ไม่) ถึง....เธอ...
ทอรุ้ง สุริยกานต์
...​​เพราะมันถึงเวลา​​ที่คนสองคน​​จะเข้าใจตัวเองอย่างแท้จริง ...​​. เรา​​ต้องดีใจสินะ ​​ที่ครั้งหนึ่ง​​ ​​ได้มี ​​ได้​​เป็น ​​แม้ว่าต่อ​​ไปมัน​​จะแค่..เคยมี เคย​​เป็น...​​...



วัน​ที่...​..ฝนพรากตะวัน​ไปจากฟ้า


เอ คะ​...​..เพิ่งวางหูจากเอ หลังจาก​ที่ไม่​ได้คุยกันมานาน กี่วันแล้ว​นะ...​.. รู้​แต่ว่านานมากเลย​ค่ะ​...​.


กวางก้อไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึง​ได้อ่อนแออย่างนี้ ​ความจริงอยากคุย​กับเอทุกวันเลย​นะ รู้มั้ยคะ​ว่า ​เป็นสุขขนาดไหน​ที่​ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเอ ​และขณะเดียวกันกวาง​ต้องอดทนแค่ไหน​ที่ไม่ยอมรับมัน ขอบคุณ​ที่สุดเลย​นะคะ​​ที่ระลึกถึงกัน ขอบคุณ​ที่อดทน ขอบคุณ​ที่ใส่ใจ ​และขอบคุณในอะไร​มากมาย​​ที่เอทำให้กวางรู้สึกว่า​ เรายังมีกันอยู่​เสมอ...​.


คิดแล้ว​ก้อแปลกเหมือนกันนะคะ​ มันทำให้อดไม่​ได้​ที่​จะเชื่อว่า ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกใบนี้มันล้วน​แต่ถูกกำหนดมาแล้ว​​ทั้งนั้น​ ​โดยอะไร​ก้อแล้ว​​แต่เรา​จะเรียก บางเรื่อง​ของ​ความรู้สึก​กับคนบางคน บางครั้งบางครามันคล้ายว่า​จะใช่​แต่ไม่ใช่ มันคล้ายว่า​จะ​เป็น​ไป​แต่ก้อไม่...​หรือมัน​ต้องรอเวลา ทำไมกันนะ ณ เวลา​ที่อยากให้มีให้​เป็น มันกลับไม่ใช่ ล่วงเลย​​ไปจนคล้าย​จะไม่มีทาง​ที่​จะมี​จะ​เป็น มันก้อหวนกลับมาซะงั้นแหละ​ กวางเลย​อดสงสัยไม่​ได้ว่า จริงหรืออย่างไรนะ​ที่เค้าว่ากันว่า เราทุกคนล้วน​แต่ถูกกำหนดมาแล้ว​...​


รู้สึกดีทุกครั้ง​ที่ย้อนกลับ​ไปนิ่งคิดถึงเรื่อง​ราว​ระหว่างเรา ท่ามกลางผู้คน มากมาย​ มันสนุกดี​ที่​ได้แอบรู้สึกดีๆ​ ต่อกัน ท้าทาย​ที่​ได้ทำอะไร​ๆ​ ​ที่​ใครๆ​ ไม่รู้ ขำๆ​ ​ที่หลายๆ​ คนรู้สึกแปลกระคนประหลาดใจใน​ความ​เป็น​ไปของเรา ชีวิตในช่วงวันวัยเช่นนั้น​ ทำให้เราเริงร่า เฮฮา สนุกสนาน ไม่หยี่ระต่ออะไร​ๆ​ ​แม้​แต่​ความ​ต้องการ​ที่แท้จริง...​. หรือเรารู้​แต่ เราไม่กล้า​ที่​จะยอมรับ​ความรู้สึกของตัวเอง หรือเรากลัวว่าอีกคน​จะไม่​ได้รู้สึกอะไร​แบบ​ที่เรารู้สึก จน​เมื่อ​ใครหลายๆ​ คนเดินผ่านเข้ามาในชีวิตเรา มากขึ้น​ มากขึ้น​ อะไร​ก้อไม่รู้ซินะ​ที่มันทำให้เราละเลย​สิ่งดีๆ​ ​ที่เคยมีต่อกัน ​แต่อย่างไรก้อตามลึกๆ​ แล้ว​กวางรู้ใจตัวเองเสมอ เพียง​แต่ใจเอ เท่านั้น​แหละ​​ที่กวางไม่รู้ว่ามัน​คืออะไร​...​.กวางยังแปลกใจอยู่​จนเดี๋ยวนี้นะคะ​ว่า ทำไมตอนนั้น​เราถึงไม่คุยกันแบบจริงๆ​ ​ทั้ง​ที่คล้ายว่าเรา​จะรู้กันอยู่​...​...​...​.ทำไมกวางจึงทน​ที่​จะเสียใจ​ที่สุด​ที่เห็นเอยอมให้​ใครเข้ามาใน​ที่​ที่เราเคยมีกัน...​.หรือ​เพราะทุกสิ่งถูกกำหนดมาแล้ว​ ใช่มั้ยคะ​เอ...​.


วันนั้น​...​.ตุลา...​.​ที่ฟ้าครึ้มฝนคล้ายๆ​ ​กับวันนี้ วัน​ที่กวางตัดสินใจ​ที่​จะเดินออก​ไปจาก​ที่นั่น มิใช่อยากจาก ​แต่ด้วยอะไร​หลายอย่าง ​เป็นอะไร​​ที่ดี​ที่สุด​ที่วันนั้น​​ได้คุยกันจริงๆ​ อีกครั้ง หลังจาก​ที่เ​คืองๆ​ กัน(ใช่หรือเปล่านะ คิดว่าใกล้เคียง) อยู่​ตั้งนาน ดีใจนะคะ​​แต่ก้อเศร้าด้วย เอไม่มีทางรู้หรอกว่า วันนั้น​กวางใจไม่ดีเลย​ อยากถามอะไร​บางอย่าง ​แต่จนแล้ว​จนรอด ก้อไม่​ได้ถาม กวางเองก้อคล้ายๆ​ ​จะรู้สึกว่า​เออยากพูดอะไร​บางอย่าง ​แต่จนแล้ว​จนรอด เอก้อไม่พูด ทำไมคนเรามันถึง​ได้ปากแข็งกันนักนะ ผ่านมาเนิ่นนานเหลือเกิน ​แต่นึกถึงครั้งใดอบอุ่นใจเสมอ ต่อจากนี้ไม่ว่า​จะอย่างไร...​.นานแค่ไหน...​เรา​จะ​เป็นคน​ที่ดีกัน​และมีกันอย่างนี้ตลอด​ไป...​. คล้ายว่า​จะ​เป็นสัญญาของเรา...​


นานมากเลย​​กับการ​ที่ต่างคนต่างมีวิถี​ที่ตนเลือกเดิน เลือกมี เลือก​เป็น เราหลงลืมกัน​ไปหรือเปล่านะ เปล่าเลย​...​กวางคงรับรู้ข่าวคราวของเอเสมอ ​และยังคงเขียนบันทึกทุกวันเหมือนเดิม เพียง​แต่​เพราะอะไร​บางอย่างไง (อะไร​​ที่จนเดี๋ยวนี้ก้อยังหาคำตอบไม่​ได้) ​ที่มันทำให้เรา​ต้องเดิน​ไปในเส้นทางสายใหม่ เราต่างรับ​ใครอีกคนเข้ามาในชีวิต ​โดย​ที่เราก้อยังมีคนของ​ความรู้สึกคนหนึ่ง​อยู่​ใน​ที่เดิมๆ​ ถามว่าเราหลงลืมกัน​ไปหรือเปล่า ก้อเปล่า ​แต่เราก้อไม่...​...​...​...​...​..ไม่รู้ว่าทำไม หรือ​เพราะเราทุกคนล้วน​แต่ถูกกำหนดแล้ว​...​...​


ปลายฤดูร้อน พฤษภา.. เอคะ​ จำวันนั้น​​ได้มั้ย ​ที่เอโทรหากวาง แล้ว​บอกว่า​จะมาส่ง​เพื่อน​ที่​ได้ย้ายกลับบ้านน่ะ บอกตรงๆ​ นะว่าตื่นเต้น ​ที่​จะ​ได้เจอเอ อ่ะค่ะ​ ตอน​ที่เอเดินมาหา มัน​ทั้งดีใจ น้อยใจ​และอะไร​หลายๆ​ ​ความรู้สึก เอ ​เป็นเหมือนกวางมั้ยคะ​ คืนนั้น​​ที่บ้าน​เพื่อนเอไง ดีจัง​ที่​ได้คุยกันอีกครั้ง ถึง​แม้ว่าใน​ความ​เป็น​ไป อะไร​ๆ​ มัน​จะไม่เหมือนเดิม​และไม่มีทาง​ที่​จะเหมือนเดิม​ได้อีก ​แต่รับรองว่าใน​ความรู้สึก ไม่มีสักครั้ง​ที่​จะห่างหาย...​.. ไม่มี...​​และไม่เคย​ที่​จะมี ท่ามกลางผู้คน แสนดีอะไร​อย่างนี้​ที่​ได้แอบมองตากันอีกครั้ง...​...​..คล้ายๆ​ ​จะแว่วเสียงสัญญา...​.


ผ่านปลายฤดูร้อน พฤษภา...​3 ปี...​ สู่มิถุนา...​ หนึ่ง​...​ไม่นึกเหมือนหรอกค่ะว่า​​จะเจอกัน รู้มั้ยตัดสินใจนานมากกว่า​จะโทรหา มันแทบ​จะสำลัก​ความดีใจ ​เป็นสุข บอกไม่ถูก เอบอกให้ลองนับดู ว่ากี่ปีแล้ว​​ที่ไม่เคย​ได้คุยกันแบบนี้ (9 ปีเอง) โอ้โฮ นานมากเลย​ใช่มั้ยคะ​ ดีแค่ไหนไม่รู้​ที่​ได้หัวเราะกันอีกครั้ง แปลกนะ...​ไม่รู้ทำไม...​. รู้มั้ยตั้งแต่ไหน​แต่ไรไม่เคยคุยกันจริงๆ​ เหมือนวันนี้เลย​ ดีใจนะคะ​​ที่​ได้ยินว่า อยากทำสิ่ง​ที่ถูกใจบ้าง ถึง​แม้ว่ามัน​จะไม่ค่อยถูก​ต้องนัก ​(เรายังมีเวลาทำสิ่งถูก​ต้องอีกตลอดชีวิต ​แต่สิ่ง​ที่ถูกใจ ใช่ว่า​จะมีโอกาส​ได้ทำบ่อยซะ​เมื่อไหร่...​เหตุผลของคนไม่​เอาไหน อ่ะค่ะ​) คืนนั้น​ดาวสวย...​...​ ​และคล้ายว่าดาวดวงหนึ่ง​ระยิบวิบวับอยู่​ในตาของเรานะคะ​ รู้มั้ย...​..


มากมาย​เสียเหลือเกินในทุก​ความรู้สึก ทำไมนะ ทำไมมัน​ต้องมาชัดเจน​เอาในวันเวลา นี้ กวางตอบคำถามเอไม่​ได้เหมือนกันค่ะว่า​ทำไม ​เพราะอะไร​ หรือ​เพราะมันถึงเวลา​ที่คนสองคน​จะเข้าใจตัวเองอย่างแท้จริง หรือคน​ที่คิดว่าใช่มันกลับไม่ใช่ หรืออะไร​ก้อไม่รู้ ​แต่ช่างมันเถอะค่ะ​ เรื่อง​บางอย่างอย่า​ไปหาคำตอบมันเลย​ แค่มีกัน​และกันอย่า​ไปสนใจมันเลย​ว่ามัน​จะเรียกว่าอะไร​ อะไร​มันก้อไม่สำคัญเท่า​กับ​ความเข้าใจหรอกค่ะ​เอ...​...​.เราเข้าใจกันใช่มั้ยคะ​...​...​


ปลายสิงหา...​ต้นกันยา...​.นี้...​.​ได้​แต่บอกตัวเองวันละนับครั้งไม่​ได้ เข้มแข็ง อดทน ชีวิตยัง​ต้องเดินต่อ​ไปอีกนาน อีกนาน...​.​และอีกนาน...​. ไม่เสียใจนะคะ​​ที่ตัดสินใจเจอกันอีกครั้ง ​ทั้งๆ​​ที่รู้อยู่​แล้ว​ว่า ต่อจากนี้มันคงไม่มีอะไร​​ที่​จะแย่​ไปกว่า การจากกันครั้งนี้แล้ว​ล่ะ ​ความสุขมันแสนสั้นเสียจริงๆ​ ​แต่ไม่​เป็นไร เราไม่รู้นี่นาว่า วันพรุ่งนี้ของชีวิต​จะ​เป็นอย่างไร ฉะนั้น​อยากทำอะไร​ก้อทำ​ไปเหอะ ​ถ้าเราตัดสินใจแล้ว​ว่า​จะทำ คิดดูนะว่า เรา​จะเสียใจแค่ไหน​ที่วันหนึ่ง​​เมื่อโอกาสมาถึง ​แต่เรากลับปล่อยให้มันผ่าน​ไป ชีวิตคนเราสั้น​จะตาย​ไป เรา​ต้องดีใจสินะ ​ที่ครั้งหนึ่ง​ ​ได้มี ​ได้​เป็น ​แม้ว่าต่อ​ไปมัน​จะแค่...​..เคยมี เคย​เป็น ก้อตาม...​...​


ต้นฝน...​.ตุลา...​.แค่ 2 เดือน เหมือนนานแสนนาน...​.​ทั้งก่อนจากก้อทำใจแล้ว​...​...​ทำไมนะหัวใจมันถึงช่างรู้สึกนัก คิดถึงแทบขาดใจ มัน​เป็นเช่นนี้เองหรอกหรือ ยิ่งรู้สึกว่า​ใกล้กันเท่าไหร่ ยิ่งเหมือนไกลกันมากกว่า...​...​.ถึงมากกว่า ...​. กฎธรรมชาติ...​..​ได้อะไร​มาก้อย่อม​ต้องเสียอะไร​​ไป ขอบคุณนะคะ​​ที่ทำให้​ได้รู้ว่า ​แต่ไหน​แต่ไร...​กวางไม่​ได้คิด​ไปคนเดียว...​.ถึง​แม้ว่ากวาง​จะอยากรู้มาตั้งนานแล้ว​...​..​แต่​เพราะอะไร​ก้อไม่รู้อีกแหละ​ ​ที่ทำให้มัน​ต้องมารู้​เอา​เมื่อเวลามันผ่านล่วงเลย​มาขนาดนี้...​..​และโล่งอกมากถึงมาก​ที่สุด​ที่​ได้บอกเอเช่นกัน...​...​ทำไมนะ...​ตอบไม่​ได้อีกนั่นแหละ​ค่ะ​...​.หรือ​เป็น​เพราะทุกอย่างล้วนแล้ว​​แต่ถูกกำหนดมาเช่นนี้...​...​รู้ว่ามีก้อ​เมื่อไม่มีทาง​ที่​จะมี...​..ใช่มั้ยคะ​


ขอแค่คิดถึงอยู่​ใน​ที่เดิม ระลึกรู้ว่า ณ ​ที่หนึ่ง​ ​ที่ไกลจาก​ที่นี่มาก มีคนคนหนึ่ง​คิดถึงเราเช่นกัน เพียงคิดถึง ​ความรู้สึก​ที่แสนดี​จะโอบกอดหัวใจเราให้อบอุ่น ​เป็นสุข ​และไม่โดดเดี่ยว ชีวิต​ต้องดำเนินต่อ​ไป ทุกคนมีหน้า​ที่​เป็นของตัวเอง หน้า​ที่​คือสิ่ง​ที่​ต้องทำ ถึง​แม้บางครั้งเราอาจ​จะไม่อยากทำสักนิด กวางเข้าใจดี ดีมากเลย​...​. ​แต่เอคะ​...​ ​เพราะรู้สึกมากเหลือเกิน...​..ถึงกวาง​จะเข้าใจเอแค่ไหน...​..​แต่ยาก​จะทำใจจริงๆ​ เลย​ค่ะ​ เหมือนกันใช่มั้ย ...​.ใน​ความ​เป็น​ไป เราช่างเหมือนกันเสียนี่กระไร...​.


ไม่รับรู้ดีกว่ามั้ย ​จะ​ได้ไม่​ต้องเจ็บ ไม่​ต้องทำใจ ไม่หวั่นไหว ไม่เสียใจ ไม่น้อยใจ ไม่ ไม่ ​และไม่...​...​...​กวางรู้ว่า แท้จริงแล้ว​ เอเข้าใจนะว่า ทำไมกวางถึงไม่ยอมรับโทรศัพท์เอ อ่อนแอไงคะ​ ขอเวลาสักพัก ไว้กวางเข้มแข็ง​และยอมรับ​ความ​เป็นจริง​ได้มากกว่านี้...​...​หรือมากเท่า​ที่เอยอมรับ​ได้ กวาง​จะคุย​กับเอ...​.นะคะ​...​. ขอร้อง...​.อย่า​แม้​แต่เพียง​จะคิด...​ว่าเอไม่มี​ความสำคัญอะไร​เลย​ใช่มั้ย​ที่กวางทำแบบนี้...​.​เพราะสำคัญกว่า​ใคร ​เพราะรู้สึกกว่า​ใคร ​และ​เพราะใส่ใจกว่า​ใครไงคะ​...​..กวางจึงเลือก​ที่​จะกักขังหัวใจตัวเองไว้​กับ​ความรู้สึกดีๆ​ เหล่านี้ ...​.กลัวเหลือเกินว่ามัน​จะหล่นหาย​ไปตามกาลเวลาไงคะ​...​...​...​...​...​


​เพราะทุกสิ่งล้วนแล้ว​​แต่ถูกกำหนดมาหรือเปล่านะ ...​..​ทั้ง​ที่กวางคิดว่า​กำลัง​จะนิ่ง ​กำลัง​จะเข้มแข็ง​กำลัง​จะอะไร​หลายๆ​อย่าง...​...​.​ได้อยู่​แล้ว​เชียว...​...​...​...​...​..


จนวัน​ที่ฝนมาพรากตะวัน​ไปจากฟ้า ในวันเริ่ม พฤศจิ...​..วัน​ที่กวาง​ต้อง​เป็นฝ่ายพยายามติดต่อหาเอ ​แต่ติดต่อไม่​ได้เลย​ กลัวมากจริงๆ​ วันนี้ไม่​ได้ยินเสียงโทรศัพท์เอเลย​ มันเงียบมากๆ​ มากเกิน​ไปแล้ว​นะคะ​ ขอ​พระผู้​เป็นเจ้าคุ้มครองด้วยเถิดค่ะ​ ​ได้โปรดเถิดค่ะ​...​..ใจคอไม่ดีเลย​​กับข่าวคราว​ที่​ได้รับรู้เกือบตลอดวัน...​..สิ่งศักดิ์สิทธิ์...​...​​พระผู้​เป็นเจ้า ...​...​...​...​...​.เมตตาด้วยเถิดค่ะ​...​...​...​


ขอบคุณ​พระผู้​เป็นเจ้า...​...​.ตอน​ที่เอรับโทรศัพท์ เต็มตื้น ...​.นี่ใช่มั้ย​ที่รอมาตลอด...​.ไม่อยากยอมรับเลย​ว่า​ที่ผ่านมาคาดหวังมาตลอด ​ความคาดหวัง​คือสิ่ง​ที่อันตราย​ที่สุดใช่มั้ยคะ​เอ...​..​เพราะกวางคาดหวังมากใช่มั้ยคะ​ ​ที่ทำ​เอาแย่​ได้ขนาดนี้...​...​...​..กวางเห็นแก่ตัวมากใช่มั้ย กลาย​เป็นคน ขี้อิจฉาทุกครั้งเลย​...​...​รู้สึกมากกว่า​ที่คิดว่า​จะรู้สึก ​ที่เอดูแคร์เค้านัก...​.มัน​เพราะหน้า​ที่จริงหรือคะ​ หน้า​ที่​ที่เอ​ต้องรับผิดชอบ​ความรู้สึกของคนอีกคน หรือ​เพราะอะไร​...​...​กวางก้อมีคน​ที่กวาง​ต้องรับผิดชอบ ​ความรู้สึก​เขาเหมือนกัน เหมือน​กับเอ...​...​.​แต่มันต่างกันตรง​ที่ กวางไม่เคยให้​ความสำคัญ​กับ​ใครเท่าเอไงคะ​


"...​.แค่นี้ก่อน​ได้มั้ย เดี๋ยว​จะโทร​ไปใหม่ ​ต้องรีบ​ไปรับ...​...​...​"


แล้ว​​ถ้ากวางบอกว่าไม่​ได้ เอ​จะยอมหรือเปล่า ​ถ้ากวาง​เป็นฝ่ายพูดแบบนี้บ้าง เอ​จะรู้สึกเจ็บเหมือน​ที่กวาง​เป็นมั้ย เวลา​ที่คล้ายว่า​ใคร​จะไม่ไยดี​กับ​ความรู้สึก ไม่รู้​เพราะกวางอ่อนไหวหรือเอไม่คิดมากกันแน่...​


เชื่อเถอะค่ะว่า​...​..การไม่คุยกันมันดีสำหรับเรา...​..ถึง​แม้ว่าเราอาจ​จะคิด คิด​และคิด ​แต่เราไม่มีทาง​ที่​จะรู้ว่าสิ่ง​ที่เราคิดมันจริงหรือเปล่า เจ็บน้อยกว่านิดหน่อย​ กวางว่ากวางนิ่งแล้ว​เชียวนะ ​แต่สิ่ง​ที่รับรู้ มันไม่สนุกเลย​ ​เพราะ​ความจริงมันมัก​จะไม่สวยงาม ​และ​จะค่อยๆ​ กัดกร่อนให้​ความสุข​ที่เคยมี เคย​เป็น ค่อยๆ​ จางหาย​ไป กวางไม่เคยปฏิเสธสักครั้ง​ที่​ใครๆ​ ต่างบอกว่า คนอ่อนแอ อ่อนไหวมัก​จะหนี​ความจริง​และซุกซ่อนตัวเองอยู่​​กับซอกหลืบของ​ความทรงจำ...​...​ ​ที่เคยมี...​. เพียง​เพราะกลัวว่า อะไร​บางอย่างมัน​จะหล่นหาย​ไป อะไร​...​...​...​..


เสียงโทรศัพท์ดังอีกครั้ง ​และอีกครั้ง...​...​.เอคะ​ ต่อจากนี้ไม่ว่า​จะอย่างไร...​.นานแค่ไหน...​เรา​จะ​เป็นคน​ที่ดีกัน​และมีกันอย่างนี้ตลอด​ไป...​ กวางยัง​จะเชื่อมั่น​ได้หรือเปล่า ​เพราะกวางช่างรู้สึกเกิน​ไป หรืออะไร​ เอบอกกวาง​ได้มั้ยคะ​...​.


คนเรามัน​ต้องเข้มแข็ง​และแกร่งขนาดไหนกันนะ ถึง​จะอยู่​​ได้​โดย​ที่ไม่ช่างคิด ไม่หวั่นไหว ไม่น้อยใจ ​และไม่เจ็บ...​..หรือเรายังหนักแน่นไม่พอ...​...​


กวางก้อยังคงเขียนบันทึกต่อ​ไป ​และต่อ​ไป ​แม้ว่ามันไม่มีทาง ​ที่เอ​จะรับรู้.. ​แต่สักวันหนึ่ง​นับ​แต่นี้ วันหนึ่ง​​ที่กวางแกร่งพอ วัน​ที่​สามารถมองย้อนกลับมาแล้ว​มันอาจ​จะไม่รู้สึกเหมือน ณ ขณะนี้ กวาง​จะถือบันทึกเล่มนี้​ไปเออ่านนะคะ​ ...​.วันนั้น​เราคง​จะมีเรื่อง​ราวให้พูดคุยกันเยอะเลย​แหละ​...​...​


ขอบคุณ​ที่สุด​ที่ระลึกถึงกัน ขอบคุณ​ที่อดทนโทรมาทุกวัน ขอบคุณ​ที่ใส่ใจ ​และขอบคุณในอะไร​มากมาย​...​...​ชอบวลีนี้ค่ะ​


หวังรักอุ่นนิรันดร์ รักเรียบง่าย​แต่งดงาม กวางรักเอค่ะ​



เสียงโทรศัพท์ดังอีกครั้ง...​...​...​...​. อีกครั้ง...​...​...​..​และอีกครั้ง...​...​...​...​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3492 Article's Rate 7 votes
ชื่อเรื่อง บันทึก (ไม่) ถึง....เธอ...
ผู้แต่ง ทอรุ้ง สุริยกานต์
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๖ พฤศจิกายน ๒๕๕๓
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๗๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ทอรุ้ง [C-17863 ], [110.49.205.203]
เมื่อวันที่ : 06 พ.ย. 2553, 13.08 น.

เขียนให้แล้ว​นะ ​ทั้งสองคน คง​ได้อ่านนะคะ​ ​ความรัก ​เป็นสิ่งสวยงาม ละเอียดอ่อน ​และแสนดี...​.ถึง​แม้ว่า บางครั้งมันอาจ​จะผิด​ที่ผิดทาง​ไปบ้าง ​แต่ตราบใด​ที่​ทั้งสองคน รู้เท่าทัน​ความ​เป็น​ไป เราก้อไม่ห่วงหรอกนะจ๊ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ทิดอินทร์ [C-17864 ], [124.120.2.217]
เมื่อวันที่ : 06 พ.ย. 2553, 14.14 น.

ว้าว ผมหลงคิด​ไปเองหรือเปล่าว่า​คือ​ความรู้สึกจริงๆ​ จากเรื่อง​ราวจริงๆ​ รู้สึกสงสาร​ความรัก​ที่​ต้องรักษาไว้​เป็น​ความลับเช่นนี้เหลือเกิน หัวใจคง​จะถูกบีบคั้นจนแทบ​จะสลายเลย​นะครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ลุงเปี๊ยก [C-17865 ], [1.46.250.50]
เมื่อวันที่ : 06 พ.ย. 2553, 19.28 น.

​เป็นบันทึก​ที่มีเสน่ห์มากครับ​ ​ความจริงสวยงามเสมอ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ทอรุ้ง [C-17867 ], [110.49.205.175]
เมื่อวันที่ : 07 พ.ย. 2553, 00.29 น.

มากกว่า...​ขอบคุณ...​.นะคะ​.. ​ที่อุตส่าแวะเวียนมาดูแล..(อ่านอ่ะค่ะ​)
ขอบคุณ ​ที่ทำให้คืนนี้ สวยงาม อบอุ่น ​และ​เป็นสุข...​. ​แม้เพียงเล็กน้อยของการ
ถูกใส่ใจ...​.ย่อมยิ่งใหญ่ ต่อการก้าว​ไปของใจ...​​ที่ถูกใส่ใจ...​นั้น​เสมอ ​และ มากมาย​ ค่ะ​ ขอบคุณจริงๆ​ ​ที่ช่วยใส่ใจกันค่ะ​...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : นาม อิสรา [C-17870 ], [110.49.193.90]
เมื่อวันที่ : 07 พ.ย. 2553, 08.34 น.

"​เพราะสำคัญกว่า​ใคร ​เพราะรู้สึกกว่า​ใคร ​และ​เพราะใส่ใจกว่า​ใครไงคะ​...​ จึงเลือก​ที่​จะกักขังหัวใจตัวเองไว้​กับ​ความรู้สึกดีๆ​ เหล่านี้ ด้วยเกรงว่ามัน​จะหล่นหาย​ไป​กับกาลเวลาไงคะ​"

ว้าววว !

โอเค-ครับ​ รับ​ไปเลย​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : จับฉ่าย [C-17915 ], [124.120.71.178]
เมื่อวันที่ : 26 พ.ย. 2553, 02.21 น.

​ความจริงมันมัก​จะไม่สวยงาม ​และ​จะค่อยๆ​ กัดกร่อนให้​ความสุข​ที่เคยมี เคย​เป็น ค่อยๆ​ จางหาย​ไป

ชอบจัง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : ทอรุ้ง [C-17916 ], [110.49.193.170]
เมื่อวันที่ : 27 พ.ย. 2553, 12.08 น.

จับฉ่ายคะ​ ดีใจ​ที่คุณชอบ ​ความจริง​แม้ไม่สวยงาม ​แต่เราทุกคนก้อไม่​สามารถปฏิเสธมัน​ได้สักที ถึงมัน​จะทำร้ายเราแค่ไหน อีกนัยหนึ่ง​มันก้อ​คือ​เพื่อนอ่ะค่ะ​ ​เพื่อน​ที่ซื่อสัตย์ ​ที่สุดเลย​แหละ​ ฉะนั้น​เราจึงทำ​ได้อย่างเดียว​คือ ก้มหน้าก้มตารับมัน​ไป ​และกลมเกลียว​กับมันเข้าไว้ ​เพราะเรา​ต้องอยู่​​กับมันอีกนาน.น..น...​น ค่ะ​..

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : ชื่อเอครับ [C-17958 ], [118.173.72.104]
เมื่อวันที่ : 16 ธ.ค. 2553, 14.49 น.

​เป็นเรื่อง​จริงใช่มั้ยครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๙ : ทอรุ้ง [C-17974 ], [118.173.67.34]
เมื่อวันที่ : 20 ธ.ค. 2553, 18.26 น.

คุณเอ..เหมือนกัน..คะ​

​เอา​เป็นว่า เกือบ​ทั้งนั้น​ของงานเขียน มันก้อมีพื้นฐานมาจาก​ความ​เป็นจริงไม่มากก้อน้อยอ่ะค่ะ​ อันนี้ก้อเช่นกันค่ะ​

ขอบคุณนะคะ​​ที่ใส่ใจ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๐ : ทอรุ้ง [C-18109 ], [180.183.219.50]
เมื่อวันที่ : 22 ก.พ. 2554, 20.34 น.

โห! คุณ​เพื่อน ทำไมช้านถึงไม่เคยสังเกต ว่า ไอ้หมอ เอ ​ที่ 8 นี่​คือแก ไม่ลงทุนเลย​นะ ​ใช้เครื่องช้าน เม้นท์งานช้าน ...​ ไงล่ะแก

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๑ : ข้าเอง [C-18117 ], [113.53.210.187]
เมื่อวันที่ : 25 ก.พ. 2554, 11.32 น.

อิ อิ อิ ! โทษทีว่ะส์! ​เพื่อน ผิด​ที่แกเปิดเครื่องทิ้งไว้เองนี่หว่า...​​ใช้​ได้นะ​เพื่อนเรา ไม่เบาเลย​...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น